[sagotharan]

மாயாவின் மனைவி

[sagotharan]

மாயாவின் மனைவி

[sagotharan]

மாயாவின் மனைவி

[sagotharan]

[sagotharan]

மாயாவின் மனைவி

[sagotharan]

மாயாவின் மனைவி

[sagotharan]

மாயாவின் மனைவி

[sagotharan]

மாயா என்கிற மாயநாதன். நல்ல உயரமானவன். மாநிறம் கொண்டவன் என்றாலும் அவனுடைய உடற்கட்டு அத்தனை அச்சரியமானது. தினம் தினம் விறகை உடைக்கும் மரம் உடைக்கும் தொழிலாளிக்கு வயிற்றில் எட்டு கட்டுகள் இருப்பதை போல அவனுக்கும் இருக்கும். என்னுடைய பள்ளிக் காலத்தில் அவன் அதைக்காட்டியே பெண்களை மயக்கிவிடுவான். ஒரு முறையேனும் அவனுடைய உடலை தடவிப் பார்க்க வேண்டும் என்று கிறங்கிக் கிடந்த பல பெண்களை நான் அறிவேன். காலம் எங்களை வேறு முனையில் இணைத்தது.

அவன் என்னோடு காட்டுப்புத்தூர் ஜமின்தார் பள்ளியில் கணித ஆசிரியராகப் பணியாற்றினான்.. நன்றாகப் பாடம் நடத்துவான். புத்தகத்தினைப் பார்க்காமலேயே எழுதுபலகையில் ஒரு கணக்கினை எழுதிவிட்டு சில நொடிகளில் அதனை தீர்த்துவிடுவான். அவனுடைய கணக்கு படிகள் மிக எளிமையானவை. கணக்கு என்றாலே காததூரம் மாணவர்கள் கூட அவனுடைய லாவகத்தில் கணக்கில் குறைந்தபட்சம் தேரி விடுவார்கள். பள்ளியிலேயே இரண்டு முறை சிறந்த மாணவனை உருவாக்கியவன் என்று பரிசு பெற்றிருக்கிறான். ஆனால் இதெல்லாம் சில காலம்தான்.

அவனது ஒரே பலவீனம். தமிழகத்தின் அனைத்து ஆண்களுக்குமே உரிய குடி. நீங்கள் எந்த தொழில் செய்பவராக இருந்தாலும் சிறிது ஓட்காவையோ, பக்காடியையோ அருந்திவிட்டு தொடர இயலும். ஆனால் ஆசிரியன் பணி அப்படியானது அல்ல. அவனை எது குடிக்க தூண்டியது என்பது என் வரையில் மிகவும் ஆச்சரியமானது. பள்ளிகாலத்திலும், கல்லூரி காலத்திலும் பெண்களை இவனைச் சுற்றி வைத்திருந்த காமாந்தனுக்கு அவனுடைய உடலே பெரிய சுமையாக ஆகிப் போனது. கண்டதை குடித்து அவனுடைய உடலை சிதைத்துக் கொண்டிருந்தான். மாயநாதன் காலையிலே குடிக்கத் துவங்கிவிடுவான். அதுவும் முரட்டுக் குடி. இதனால் பாதி நாள் பள்ளிக்கு வருவதில்லை. போதை உச்சம் அடைந்துவிட்டவுடன் உளர ஆரம்பித்துவிடுவான். அவன் உளருகிறானா அல்லது புதுக் கவிதை படைக்கிறானா என்றெல்லாம் யாருக்குமே தெரியாது. பெரிய தமிழாசிரியன் போல எண்ணற்ற புதிய தமிழ் சொல்லை வைத்து ஒரு கவிதை தருவான்.
“கண்ணீரையெல்லாம் கண்டவனும் எழுத முடியாதுடா..
கண்டவன் கண்ணீரைக் கொண்டு எழுதினால்தான் உண்டு..”
என்றான் ஒருநாள். இவன் கணித ஆசிரியனா.. இல்லை கவிதை ஆசிரியனா என்று திகைப்பாய் இருக்கும் எனக்கு.

நான் ஜெயதேவன். மாயநாதன் வேலை பார்க்கும் அதே ஜமின்தார் பள்ளியில் ஆங்கில ஆசிரியர். மாயநாதனுடன் எப்போதும் இருந்தாலும் நான் அவனுக்கு நேர்மாறான ஒரு ஆளாக இருந்தேன். எனக்குள் எப்போதும் ஒளிந்து கொண்டிருந்த கூச்சம் மாயநாதன் பெண்களுடன் இருக்கும் போது ஏக்கமாக பார்க்க மட்டுமே உதவியது. சில நேரங்களில் மாயநாதனைப் பார்த்தால் அதீதமான வெறுப்பு தோன்றும். நம்முடைய அருகிலுள்ள சொர்க்கத்தை ஒரு மனிதன் மட்டுமே அனுபவிக்கிறானே என்ற வெறுப்புணர்ச்சி அது.

ஒரு நாள் என்னுடைய பக்கத்து வகுப்பறையில் இருந்து மாணவர்களின் குரல் மிக அதிகமாக கேட்டது. ஆசிரியர் யாரும் வரவில்லையோ என எண்ணி அந்த வகுப்பறைக்கு சென்ற போது.. அதிர்ச்சியாக இருந்தது. மாயநாதன் ஆசிரியரின் நாற்காலியில் உட்காந்து குறட்டை விட்டு தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனுடைய தலை நாற்காலியின் பின்பக்கமாக தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.

என்னைக் கண்ட மாணவர்கள் கப்சிப் பென ஆனார்கள். நான் அவருகே சென்ற போது மேலும் அதிர்ந்தேன். வகுப்பிலேயே சரக்கு பாட்டிலை கொண்டு வந்திருந்தான்.

"மாயா.. மாயா.." அவனை எழுப்ப இயலவில்லை. வகுப்பில் யார் லீடர் எனக்கேட்டு அவனை சத்தம் வராமல் கவனித்துக் கொள்ள அறிவுருத்திவிட்டு சென்றேன்.

இந்த ஒழுங்கீனம் அவனுடைய வாழ்வினை சிதைத்துவிடுமென எனக்கு வருத்தம் ஏற்பட்டது. பியூனைச் சந்தித்து மாயநாதனை தூக்கி ஆசிரியர்கள் அறையில் கிடத்திவிட்டு.. என்னுடைய வகுப்பினை கவனித்தேன். மாலையில் ஆசிரியர் அறைக்கு சென்ற போது மாயநாதன் தெளிந்திருந்தான்.

“ஜெய்.. நீதான் தூக்கிக் கொண்டுவந்து போட்டியா” என்றான்.
“ஆமாம். ஆனா இதெல்லாம் ஓவர். கிளாஸ் ரூமில் அத்தனை மாணவர்களிடேயே குடிச்சிருக்க.. நாளைக்கு கண்டிப்பா சேர்மன் உன்னை கூப்பிடுவாரு” என்றேன்.

“அவன் கிடக்கிறான். பீடி டீச்சர் மாலா தெரியுமில்லை..”
“ஏன்டா.. இப்படி. சேர்மன் பிடி பீடி டீச்சர்க்கிட்ட இருக்கலாம். அதனால உனக்கு என்ன ஆகப்போகுது. நாளைக்கே இந்த போஸ்டிங்கை முடக்கிட்டா என்னடா பண்ணுவ”
“அதெல்லாம் ஒன்னும் ஆகாது ஜெய்.. ஸ்கூல் விடற நேரமாச்சா… நான் கிளம்பறேன்.” என்றான்.
“எக்கேடோ கெட்டுப்போ.. ஆனா ஸ்டூடன்ஸ் முன்னாடி குடிக்காத. அதைவிட பெரிய சீர்கேடு இல்லை.” என்றேன். என்னை அலட்சம் செய்துவிட்டு சென்றான்.

மறுநாள் நான் எதிர்பார்த்ததுதான் நடந்தது. சேர்மன் ரூமுக்கு முன்பு மாயநாதன் நின்றிருந்தான். அவனுக்குப் பக்கத்தில் பூரணி. பூரணி.. மாயநாதனின் மனைவி. இருபத்தி மூன்று அல்லது இருபத்தி நான்கே வயதே இருக்கும் அவளுக்கு. மாயநாதனை நம்பி பள்ளி இறுதிபடிப்பு படிக்கும் போதே அவனுடன் வந்துவிட்டாள்.

காதல் திருமணம் என்பதால் அவளுடைய பெற்றோர்கள் இவள் இறந்தாக திதியே செய்துவிட்டார்கள். ஆதரவற்று இருந்தவர்களுக்கு குழந்தை பிறக்காததே பெரிய குறையாக இருந்தது. காலம் முழுக்க கன்னிகளுடன் கழித்த மாயநாதனுக்கு இந்தக் குறையே இப்போது குடிக்கு மூலக்காரணமாக இருந்தது. பூரணி பள்ளி பெண் போல அழகாக இருந்தாள். அவளுடைய வெண்ணெய் போன்ற வெள்ளை உடல் போகிற மாணவர்களேயே சுண்டி இழுக்கும். சேட்டு பெண்கள் போல முகம் நீளமாக எடுப்பு மூக்கும், அந்த மூக்கில் குத்திய மூக்குத்தியும் அழகாக இருக்கும்.

அவளுடைய கண்கள் மற்ற பெண்களைப் போல அல்லாமல் ஒரு குறும்பு பார்வையை சுமந்திருக்கும். அன்று வெள்ளை நிற சேலையில் ரோஜா பூக்களைப் போல சிகப்பு நிற பூக்கள் அமைந்திருந்த சேலையை போட்டிருந்தாள். சேலை அவளை கொடி போல படர்ந்து இருந்தது. சேலையில் கூட எடுப்பான அவள் முலைகளை நாள் முழுக்க பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம். வசீகர பார்வையும், அவளைப் பார்த்ததும் அவள் வனப்பு தூண்டுகின்ற போதையும் எனக்கு போதுமானதாக இருந்தது. அதற்காகவே என் வேலைகளை ஒத்தி வைத்து அவளருகே சென்றேன்.

“ஹாய்.. பூரணி.. என்ன ஸ்கூல் பக்கமெல்லாம்”
“வாங்கண்ணா.. என்ன பண்ணறது. உங்க பிரண்டு பண்ணறதுக்கு சேர்மன் என்னையும் கூட்டிக்கிட்டு வர சொல்லியிருக்காரு”
“என்னவாம்”
“உங்களுக்கு ஒன்னும் தெரியாதே.. நீங்க தானே நேத்து அவர கிளாஸ் ரூமிலிருந்து தூக்கி டீச்சர்ஸ் ரூமில் பாதுகாத்து வைச்சது”
“ம்ம்… தெரிஞ்சு போச்சா” என்று அவளைப் பார்த்தேன். அவள் என்னை கொல்வது போல பார்த்தாள்.

“ஆத்தி.. அவன் தப்பு பண்ணறதுக்கு நான் காரணம் இல்லைமா. என்னையை கோவிச்சுக்காதே.” என்றேன்.
“நேத்து அவர்கிட்ட நான் பணமே தந்து அனுப்பலனா. எப்படி அவர்கிட்ட பணம் கிடைச்சது. நீங்கதான் எப்பவுமே அவர் பைனான்சியர்”
“சாந்திரம் கேட்டாதான்மா… நான் தருவேன். இப்படி காலையில நான் தந்ததே இல்லை. நீ வேணா அவன்கிட்டையே கேளு..” என்றேன்.
“ரெண்டு பேரும் கூட்டு களவானிகள் தானே.” என்று என்னையும் அவனையும் முறைத்தாள்.

நான் பூரணியுடன் பேசிக் கொண்டிருந்த போதே.. மாயாவையும், பூரணியையும் சேர்மன் அழைத்தார். நான் வெளியில் நின்றிருந்தேன். சேர்மன் கண்ணாபின்னாவென திட்டுவதும், பூரணி அழுதபடி மன்னிப்புக் கேட்பதும் எனக்கு கேட்டது. சென்ற முறை கூட சேர்மன் இத்தனை கோபமாக இல்லை. இன்று அவருக்கு என்ன காண்டோ.. போட்டு கிழிகிழியென கிழித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“ஏன்மா.. எத்தனை தடவை மன்னிக்கிறது. எவ்வளவு பெரிய அவமானம் தெரியுமா எங்களுக்கு.. நேத்து ஒரு பேரன்ட் போன்லேயே கண்டபடி பேசிட்டார். ஸ்கூல் நடத்திறிங்களா இல்லை டாஸ்மார்க்கானு கேட்கிறார்”
“ஐயா.. சார். இந்த ஒரு முறை மன்னியுங்கள். இனி அவர் குடிபக்கம் போகம நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

“இதெல்லாம் நடக்கிற காரியம்மா. நீ இவ்வளவு கெஞ்சிக்கிட்டு இருக்கியே.. இந்த குடிகார நாயி வாய தொரக்குதுதானு பாரு.. புல்சிட்”.. மாயா அப்படியே கூனிக்குறுகி நின்றிருந்தான். சேர்மன் சலைப்பதாக இல்லை. அவருடைய கோபம் மாயாவின் மேல் கடுமையாக மாறியது. இந்த முறை சஸ்பென்சன் தான்மா. ஒரு பத்து நாளைக்கு இந்த ஸ்கூல் பக்கமே உங்களைப் பார்க்க கூடாது. கெட் லாஸ்ட் இடியட்ஸ்.. “ என்று கத்தினார். அதற்கும் மேல் அங்கே நிற்க முடியாமல் பூரணிதான் முதலில் வந்தாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர் ஓடியிருந்தது. அவள் என்னைப் பார்த்து முகத்தை முந்தானையால் மூடிக்கொண்டு வெளியேறினாள்.

மாயநாதன் வெளியே வந்தவுடன்.. “மச்சி.. ஒரு நூறு ரூபா இருந்தா தாடா..” என்றான். “டேய் என்னடா இப்படி.. போய் பூரணியை சமாதானப்படுத்து. அவ அழுதுகிட்டே போறா” என்றேன். மாயா காதில் வாங்குவதாகவே தெரியவில்லை. “சரி தொலைஞ்சு போ.. ஸ்கூல் பக்கம் மட்டும் வந்திடாதே” என்று நூறு ரூபாயை தந்துவிட்டு சேர்மனைப் பார்க்க சென்றேன்.

“மே..ஐ..கம்மின்”
“வாடா ஜெய்.. உன்னை தான் பார்க்கனுமுனு இருந்தேன்” என்றார் சேர்மன்.
“என்ன சேர்மன் சார். பயங்கிர உக்கிரமா இருக்கிங்க போலிருக்கே..”
“அதை ஏன் கேட்கிற ஜெய். போன் பண்ணி அவனவன் கிழிக்கிறான். காதுல கேட்க முடியலை. அந்த தேவுடியா நாயை போன வருசமே துரத்திவிட்டிருப்பேன். நீதான் என்னை எதுவும் செய்ய விடமாட்டேன் என்று தடுத்துட்ட.. ஆனா இந்த முறை சஸ்பென்சன்.. சஸ்பென்சன் தான் மாத்தமாட்டேன்” என்றார்.

“பரவாயில்லை சார். அதை பிறகு பார்த்துக்கலாம். ஒரு சின்ன வீடியோ இருக்கு. அதை காண்பிக்கத்தான் வந்தேன்.”
“வாவ்.. வா.. வா. “ என்று என்னை பக்கத்தில் அழைத்தார். என்னுடைய கைப்பேசியில் இருந்த அந்த வீடியோவை அவருக்கு காட்டினேன். அதில் ஒரு மாணவி தன்னுடைய ஆடைகளை ஒவ்வொன்றாக களைந்து நிர்வாணமாகிக் கொண்டிருந்தாள். சேர்மன் அதைப் பார்த்து மூடாகிக்கொண்டிருந்தார்.

“ஜெய் இந்த வீடியோவை எனக்கு அனுப்பறியா” என்றார். “ஆங்.. ஆங்.. சேர்மன் சார். வீடியோ வேணுமுனா.. எனக்கு ஒரு ஹெல்ப் பண்ணனும்”

“என்னா பண்ணணும். சொல்லுடா ஜெய்.. சஸ்பென்சனை கேன்சல் பண்ணுமா”
“சஸ்பென்சனை கேன்சல் பண்ணிட்டு. மாயநாதனை போட்ஸ்டுல இருந்து தூக்கனும். கூட கிளாசில் குடிச்சுக்கிட்டு கூத்தடிச்சதுக்காக மட்டும் இல்லாமல.. போக்சோ ஆக்டுல நடவெடிக்கை எடுக்கனும்”
“ஜெய்.. நீ தெரிஞ்சுதான் சொல்லறியா.”
“ஆமாம் சேர்மன் சார். இந்த வீடியோவை எடுத்தது மாயநாதன்தானு சொல்லி அவனை தீர்த்துவிடுங்க. உங்களுக்கு அதுக்கப்புறம் ஒரு கிப்ட் தாரேன்.”

“கிப்டா.. என்ன கிப்ட்..”
“இந்த டீல் உங்களுக்கு ஓகேவா.. அதை சொல்லுங்க முதல..”
“ஓகே தான். ஆனா.. அதெப்படி நடக்கும் ஜெய். யார் நம்புவாங்க..”
“இன்னைக்கு 11 ஓ கிளாக் உங்க கிட்ட ஒரு ஸ்டூண்ட் கம்ளேண்ட் லெட்டர் ஒன்னு தருவாங்க. அதை வைச்சு புரசீட் பண்ணுங்க சேர்மன் சார்.”
“ஏதும் பிரட்சனை ஆகிடாதே.”
“எதுவும் ஆகிடாது.”
“இதை ஏன் ஜெய் செய்யற.. மாயநாதன் லைப் காலி ஆகிடும். இனிமே எந்த ஸ்கூலிலும் அவனால சேர முடியாது.”
“எல்லாம் தெரியும் சார். யாமிருக்க பயமேன்” நான் வெளியேறினேன்.
மனதில் இருந்த ஒரு கொடூர திட்டத்தின் துவக்கமாக..

சேர்மன் அந்த புகார் கடிதத்திற்காக காத்திருந்தார். மணி 11 அடித்து ஓயும் போது சேர்மன் கைப்பேசியில் ஒரு குறுஞ்செய்தி சத்தம் வந்தது. கைப்பேசியை எடுத்தார். அது வாட்சப்பில் ஒரு காணொளி வந்ததற்கான சத்தம். அதனை என்னவென்று பார்த்தார்.

ஒரு மாணவி பெண்கள் காவல் நிலையத்தில் அவளுடைய கைப்பேசி எண்ணிற்கு.. நிர்வாண புகைப்படங்களையும், நிர்வாண காணொளியையும் அனுப்பி தன்னையும் படுக்கைக்கு வருமாறு தகாதவார்த்தைகளில் மாயநாதன் அனுப்பியதாக புகார் எழுதி தந்திருந்தாள். உடன் அவளுடைய கைப்பேசியையும் சமர்ப்பித்தாள். சேர்மனுக்கு சுருக்கென்று இருந்தது.

புகார் கடிதம் இங்கல்லவா வரும் என்று நினைத்து மெத்தனமாக இருந்தவருக்கு.. கிர்ரென தலை சுற்றியது.

அடுத்த சில மணி நேரங்களில் குயில் ஒயின்சாப் பாரிலிருந்த மாயநாதன் போக்சோ சட்டத்தில் கைது செய்யப்பட்டிருந்தார். பெண் காவலர்களில் ஒருத்தி அவர் முகத்தில் காரி உமிந்ததை அங்கிருந்தவர்கள் பார்த்து வெறுத்தனர். தான் எதற்காக கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறோம் என்ன பிரஞ்சையே இல்லாமல் செல்லிற்குள் கிடந்தார் மாயநாதன்.

முறையான விசாரிப்புகள் எல்லாம் சேர்மனிடம் நடந்து கொண்டிருக்க.. மாயநாதனை நேற்றே பள்ளியிலிருந்து நீக்கி விட்டதாக சேர்மன் கூறி தங்கள் பள்ளிக்கும் மாயநாதனுக்கும் சம்பந்தமே இல்லை என்று விளக்கிக் கொண்டிருந்தார். கல்லூரி காலத்தில் பெண்கள் பெண்கள் என்று சுற்றிக் கொண்டிருந்தவன் என்ற செய்தியெல்லாம் காவலதிகாரிகளுக்கு மாயநாதன் குறித்தான இந்தக் கதையை நம்ம ஏதுவாக இருந்தது.

காவல் அதிகாரிகள் எல்லாம் சென்ற பின்பு சேர்மன் அவசர அவசரமாக ஜெய்யை தேடிச் சென்றார். என்ன செஞ்சு வைச்சிருக்க ஜெய்.. அவனைப் பற்றி என்கிட்டதானே புகார் முதலில் வந்திருக்கனும். நான் அவனை ஸ்கூலை விட்டு நீக்கியிருப்பேனே” என்று கொதித்தார்.

“அதெல்லாம் அவனுக்குப் பத்தாதுசார்” கூலாக சொன்னேன்.
“உங்களுக்குள்ள என்ன விரோதம் ஜெய்..”
“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை சேர்மன் சார். இது ஒரு வகையான விளையாட்டு அவ்வளவுதான்.”

“உன்கிட்ட ரொம்ப ஜாக்கிரதையாதான் இருக்கனும் போலிருக்கே. “ என்றார் சேர்மன். “விடுங்க விடுங்க சேர்மன் சார். உங்களுக்கும் இம்சை விட்டுடுச்சு தானே. இன்னைக்கு இதை கொண்டாடலாமா”

“கொண்டாட்டமா?. உனக்கு மனசாட்சியே இல்லையா ஜெய். எனக்கு ஏதோ குற்றம் பண்ணின மாதிரி இருக்கு..”
“இருக்கும் சார். இருக்கும். உங்க பரிசு உங்களை தேடி போயிருக்கு நீங்க என்னடானா இங்க வந்து என் கூட டைம் வேஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கீங்களே. முதல உங்க ரூமுக்கு போங்க” என்று அவரை‌ வழியனுப்பினேன்.

***

[sagotharan]

மாயா..

நான் மாயாவை சிறையில் சென்று பார்க்க திருச்சி சென்றேன். உடன் அவன் மனைவி பூரணியும் இருந்தாள். 

"பூரணி.. ஏதாவது சாப்படறியாம்மா.."
"இல்லைனா.. வேணாம்.."
"என்னம்மா இப்படி எதுவும் சாப்பிடாம இருந்தா உடம்பு என்னாத்துக்கு ஆகும்." என் கவலையெல்லாம் அவள் உடம்பை பற்றிதான். மாயா சிறைக்கு சென்ற பிறகு பூரணி ஒரு சுத்து இளைத்திருந்தாள். 

சிறைக்கூடத்தின் வழியை எங்களைப் போல எண்ணற்றோர் காத்திருந்தனர். அவர்கள் ஒவ்வொருவரின் முகத்தையும் பார்த்தேன் சிலருக்கு வெகுலியான முகம் சிலருக்கு கடுமையான முகம். இந்த முகங்களை வைத்துக்கொண்டு நல்லவர் கெட்டவர் என்று தீர்மானிக்கவே இயலாது. நாம் நல்லவர் என்று எண்ணிக் கொள்ளும் படியாக அங்கிருக்கும் பலர் பல்வேறு குற்றங்களை செய்துவிட்டு வெகு சர்வ சாதாரணமாக சிறைக்கு செல்ல ஆயத்தமாக இருப்பவர்கள். சிலர் மிகக் கொடூரமான முகத்தை வைத்துக் கொண்டு தங்கமான மனதுடன் இருப்பார்கள். 

"கைதியை பார்க்க வந்தவங்க பேரைச் சொல்லி கையெழுத்து போட்டுட்டு டோக்கன் வாங்கிட்டு வரிசையில் நில்லுங்க.." என்று ஒரு காவலர் சத்தமிட எனக்கு முன்னால் இருந்த பலர் வேகவேகமாக சென்று வரிசையில் இடம் பிடித்துக் கொண்டார்கள். இந்தியா போன்ற பெரிய மக்கள் தொகை கொண்ட நாடு இதுதான் பெரிய சோகம். காலைக்கடன் கழிக்க கழிப்பறைச் சென்றாலும் வரிசை.. இறந்து போய் எரிக்கச் சென்றாலும்.. இறந்த உடலை எரிப்பதற்காக நமக்கு முன்னே இரண்டொரு பிணங்கள் வந்திருக்கின்றன.

கூட்டம் கூட்டமாக மக்கள் நிம்மதியாக நிற்க கூட இடம் இல்லாத அளவிற்கு இங்கு மக்கள் தொகை அதிகம். அந்த வரிசை என் பக்கமாக வந்தது நான் மாயநாதனுக்காக.. அவன் மனைவிக்காக எல்லாவற்றையும் விளக்கமாகக் கூறினேன். பிறகு அதனை கேட்டுக் கொண்டிருந்தவர்.

"உங்க பேரு.."
"ஜெயதேவன்"
"இந்தம்மா தான் மாயாநாதனோட மனைவியா?"
"ஆமாங்க சார். இவங்கதான் பூரணி"
"ஆதார் கார்டு கொடுங்க.."
கொடுத்தாள். 
அவர் பூரணியை இரண்டொரு முறை பார்த்தார். ஆதாரைப் பார்த்தார். பிறகு..

"இங்க கையெழுத்து போடும்மா.."
அவள் கையெழுத்து போட்டதும் சதுர வடிவில் இருந்த ஒரு தாளிலே 14 என்று எழுதி அதை வட்டமிட்டு என் கையில் திணித்தார். சிறைக்கதவு அருகே ஒரு பெரிய கூட்டம் நின்றிருந்தது. அந்த வரிசையை பார்க்கும் பொழுது இதுதான் உள்ளே செல்லக்கூடிய வழி என்ன புரிந்து கொண்டு பூரணியும் அழைத்துக் கொண்டு அங்கே சென்றேன். 

கதவு திறக்கப்பட இருக்கும் சில நொடிகளில் கூட்டம் அலைமோதியது ஒருவரை ஒருவர் முண்டி அடித்தது. பூரணி என் மீது சாய்ந்து கொண்டாள். அழுத்தத்தில் என் முதுகின் மேல் அவள் மார்புகள் பட்டு அழுந்தியது. 
"ஏங்க தள்ளாதிங்க.." என பின்னால் பார்த்து சொன்னாள். பலனில்லை. என் கைகளின் பின்புறங்களை பிடித்துக் கொண்டு நின்றாள். 

என்னுடைய உடல் சிளிர்த்தது. இத்தனை நாட்களாக நான் ஏங்கிக் கொண்டிருந்தது இதற்காக தான். அவள் உடல்.. அதனை அடைய வேண்டும். அதுவும் தானாக கனிந்து வர வேண்டும். எந்த அடவாதமும் பிடிக்காமல் அவள் எனக்கே எனக்காக வேண்டும்.. நடக்குமா.. பெருமூச்சு விட்டேன். 

சிறைக்கதவு திறந்து. கூட்டம் உள்ளே ஓடியது. கண்களால் மாயநாதனை தேடினேன். 
"நண்பா.. மாயா.." சத்தமிட்டேன்.
"அதோ.. அங்கே இருக்காரு அண்ணா.." 
பூரணியின் கண்களுக்கு அவன் சிக்கினான். 
"வாம்மா.. " முன்னால் உள்ளவர்களை தள்ளிக்கொண்டு நான் செல்ல.. பின்னால் என்னை பிடித்த படியே பூரணி வந்தாள்.

தம்பதிகள் இருவரும் பார்த்துக்கொண்டதும் அழுதார்கள்.. 
"ஐயோ.. ஏங்க.. உங்களுக்கு மட்டும் இப்படி நடக்குது" கதறினாள். அவளுடைய கதறலை கேட்பதற்கு கூட அங்கு ஆட்கள் இல்லை. அருகில் இருப்பவர்கள் அவரவருடைய சொந்தங்களோடு பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். நான் அவளை முன்னே விட்டுவிட்டு சற்று பின்னே நின்று கொண்டேன். உன் பின் பக்கமாக என்னுடைய உடல் உரசியது. 

அவர்கள் தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டதும்.. நான் மாய நாதனை பார்த்து சில விஷயங்களில் கூறினேன். அதிர்ந்தான்.
"மாயா எல்லாம் விதி. இப்போது அழுது பயனில்லை. எல்லாம் கை மீறி போய்விட்டது. நீ எப்படி சிக்கினாய் என்று தெரியவில்லை."
"நான் ஒரு தப்பும் பண்ணல டா.. ப்ளீஸ் என்னைக் காப்பாற்று.."
"எல்லாமே உனக்கு எதிரா இருக்குடா மாயா. நான் மதுரை ஹைகோர்ட் வக்கீலுங்க கிட்ட வரைக்கும் விசாரிச்சு பாத்துட்டேன். இது ரொம்ப சிக்கலான வழக்கா இருக்குனு எல்லோருமே சொல்லி இருக்காங்க. "
"அப்ப என்னை காப்பாத்த வழியே இல்லையாடா.." அழுதான்.

"ஒரே ஒரு வழி இருக்கு மாயா. அதை நான் தேடி கண்டுபிடிச்சிட்டேன். ஆனா என் வாயால அது எப்படி உன் கிட்ட சொல்றதுன்னு எனக்கு புரியல."
"என்ன விஷயம் டா சொல்லு.. தயங்காம சொல்லு.."
"இந்த வழக்கை விசாரிக்க போற நீதிபதி ஒரு லேடிஸ் வீக்னஸ் உள்ள ஆளு. ஆனா அந்த மனுஷன் யார் வழக்குல சிக்குனவங்களோட அவங்களோட ஃபேமிலில இருந்து வரக்கூடிய லேடிஸ் மட்டும்தான் கேட்கிறாரு... "
"ச்சீ.. என்னடா சொல்ற.. இதைப் போய் எங்கிட்ட சொல்ல எப்படிடா மனசு வந்துச்சு."

"எல்லாம் விதிடா மாயா.."
"ஐயோ.. இதுக்கு நான் செத்தே போயிருக்கலாம்டா.. " தலைஸதலையாக அடித்துக்கொண்டான். அதைக்கேட்டு பூரணி துடித்தாள்.
"ஏங்க.. ஏங்க.. " அவள் திருதிருவென விழித்தாள்.
"என்னாச்சுன்னா.. என்னாச்சு‌." என என்னைக்கேட்டாள்.
"ஒன்னுமில்லைமா.. நீ கொஞ்சம் தள்ளியே இரு.." என அவளை நகர்த்தினேன். 

"ஆமாண்டா எனக்கு வேற வழி தெரியல. உன் மேல இருக்கக்கூடிய இந்த கேஸ் உடைக்கணும் அப்படின்னா.. பூரணி தான் மனசு வைக்கணும். வாய்க்கு வாய் அண்ணன் கூப்பிடுற அவ கிட்ட போயி நான் எப்படி தான் அத சொல்றது.."
"..."
"பாத்தியா இந்த சங்கடத்திற்காக தான் நான் சொல்லல. இப்பையும் பாரு அவ பக்கத்துல தான் இருக்கா. ஆனா அவ காது கேட்காம இருக்க நான் கொஞ்சம் மெதுவாவே இத சொல்லி இருக்கேன்.. நீ நல்லா யோசிச்சுக்கோடா. உனக்கு எதுன்னு சரின்னு படுதோ அதை பூரணிக்க சொல்லு நானே ரொம்ப நேரம் உன்கிட்ட பேசிகிட்டு இருக்க முடியாது அவளும் உன்னை பார்க்க வந்திருக்கா.."

மாயனாதனிடம் சொல்ல வேண்டியதை எல்லாம் சொல்லிவிட்டு நான் மெதுவாக பின்னர்ந்தேன். நகரும் பொழுது பூரணியின் உடைய மொத்த அழகும் என் மீது பட்டு உராய்ந்து கொண்டு சென்றது. அவள் மாய நாதனைப் பார்க்கும் ஆர்வத்தில் அதையெல்லாம் கண்டு கொள்ளாமல் முண்டியடித்துக் கொண்டு அவன் அருகே இருக்கக்கூடிய கம்பியில் கையை வைத்து கதறினாள். 

நான் அவளுடைய பின்பகுதியில் என்னுடைய உடலை தேய்த்துக் கொண்டு அவளுக்கு ஆதரவாக நிற்பது போல என்னுடைய வன்மமான ரசனையையெல்லாம் தீர்த்துக் கொண்டேன். அவளுடைய குண்டி பிளவுகளில் நிறைய என்னுடைய நீளமான சுன்னி பட்டு இன்னும் அழகான தருணத்தை உருவாக்கி இருந்தது.

"பூரணி என்னை மன்னித்துவிடு.. சத்தியமான அந்த பொண்ணு எதுவுமே பண்ணல எனக்கு என்ன நடந்துச்சுன்னு ஒன்னும் புரியல."
"எனக்கு தெரியுங்க. ஆனா உங்களோட குடிப்பழக்கத்தினால் தான் இந்த பிரச்சனை வந்துச்சு. எத்தனையோ முறை தலை தலையா அடிச்சுகிட்டேன். அந்த டாஸ்மார்க் பக்கம் போகாதீங்க போகாதீங்கன்னு.. நீங்க கேட்கல.. இப்ப பாத்தீங்களா.?. அந்த குடிப்பழக்கம் உங்களை எங்கு கொண்டு வந்து விட்டிருக்குனு."
"எனக்கு உன் முகத்தில் முழிக்கவே அசிங்கமா இருக்க பூரணி.. அப்படியே நாண்டுகிட்டு செத்திடலாம் போல இருக்கு"
"என்ன பேசுறீங்க நீங்க உங்க வாயில இருந்து அந்த வார்த்தை வரலாமா. நீங்க இல்லாத வாழ்க்கையை என்னால நினைச்சு கூட பாக்க முடியல.. பூரணி கதறி அழுதாள்.

"என்னைய இங்கிருந்து காப்பாற்றுவதற்கு ஒரே ஒரு வழி தான் இருக்காம் பூரணி.."
"சொல்லுங்க அது எந்த வழியாக இருந்தாலும் என் உயிரை கொடுத்தாவது நான் உங்களை வெளியே போட்டுக்கிட்டு வரேன்."
"அது வந்து அது வந்து.."
"நமக்குள்ள என்னாங்க... எந்த விஷயம் இருந்தாலும் பரவால்ல சொல்லுங்க. " அவள் தூண்டினாள். 
"நீ நீதிபதி கூட படுக்கணும்." சொல்லிவிட்டு மாய நாதன் அழுதான். அவளுக்கு எல்லாம் உரைந்தது போல இருந்தது..
"ஆ.. ஐயோ..." என்று கதறினாள். அந்தக் கதறலில் இதுவரை சத்தமாத இருந்த இடம் அமைதியாக மாறியது. எல்லோரும் பூரணியை பார்த்தனர்.

***

[sagotharan]

[sagotharan]

***
"என்னங்க, இது தப்பில்லையா..? நான் உங்க மனைவிங்க..!! என்னை போய் அடுத்தவன் கூட படுக்க சொல்றீங்களே..!! நல்ல புத்தியுடன்தான் இருக்கிறீர்களா..? யாராசுக்கும் தெரிஞ்சா என்னாகும்..? ஐயோ நான் மாட்டேன் சாமி..!!" என மறுத்தாள். அவள் வருதான் சொல்லுவாள் என்று எதிர்பார்த்ததுதான். தொடக்கத்திலிருந்து கற்பை கட்டி காக்கும் வந்தவனுக்கு திடீரென்று முகமறியாத ஒரு நபருடன் படுத்து வேண்டும் என்று கணவனை சொன்னால் எப்படி இருக்கும்.

மாயநாதன் அவளிடம், "இதில் ஒன்றும் தப்பில்லை..!! எல்லோரும், தங்கள் மனைவியை நீதிபதியுடன் படுக்க வைத்துதான் தங்கள் உயிரை தக்க வைத்து கொள்கிறார்கள்..!!. உனக்கு என்னோட உயிர் தான் முக்கியம்னா இதை தவிர வேற வழியே இல்லை. இனி நான் வாழ்றதா சாகறது உன் கையில தான் இருக்கு.." என பலவாறு கூறினான்.

"அண்ணா.. வாங்க போகலாம்.." என வாயில் கையை வைத்து அழுதுகொண்டே வெளியே சென்றாள். அவளின் பின்னால் நான் செல்ல மாயநாதன் எங்களை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

வந்த வேலையின் நல்லபடியாக முடிந்தது இனி பூரணியை தயார்படுத்துவது தான் என்னுடைய அடுத்த கட்ட வேலை. நானும் பூரணியும் ஒரு வழியாக ஊருக்கு வந்து சேர்ந்தோம். அவள் நிறைய யோசித்துக் கொண்டு வந்தாலும் ஆனால் என்னிடம் எதுவுமே பேசவில்லை.

"பூரணி இப்படி வந்ததுல இருந்து அழுதுகிட்டே இருந்தா என்னம்மா.."
"உங்க பிரண்டு என்ன சொன்னாருன்னு தெரியுமானா.."
"அதுவந்து.." நான் தயங்கினேன்.
"அவர காப்பாத்துறதுக்கு என் உயிரை கேட்டிருந்தா கூட பரவால்ல அண்ணா கொடுத்திருப்பேன். ஆனா அவரு என்னை நீதிபதி கூட படுக்க சொல்றாருன்னா.. ஒரு புருஷன் பொண்டாட்டி கிட்ட சொல்லக்கூடாத வார்த்தை.. ஒரு பொண்டாட்டி ஒரு புருஷன் வாயில இருந்து கேட்க கூடாத வார்த்தை எல்லாம் இன்னைக்கு கேட்டுட்டு வந்து இருக்கேன்.."
"நாம என்னமா பண்ண முடியும் நம்ம விதியை அதுக்கு மேல இருக்கே.. நீயே வெளிநாட்ட பார்ட்டி இல்லை இங்கே இருக்கிற மகளிர் சங்கங்கள்ல இருந்து சின்ன சின்ன பெற்றவர்கள் வரைக்கும் எல்லாருமே மாயனாதன் மேல வெறுப்போடு தான் இருக்காங்க. "
"அவர காப்பாத்தறதுக்கு வேற வழியே இல்லையா அண்ணா.."
"நானும் பல வருட முயற்சி செஞ்சு பார்த்துட்டுமா எவ்வளவு பணம் கொடுக்க முடியுமோ அவ்வளவு பணம் கூட கொடுத்துடலாம்னு பேசி பார்த்து இருக்கேன் ஆனா அந்த நீதிபதி ஒரு அயோக்கியன். அந்த மாதிரி கேடு கெட்டவன் எல்லாம் எப்படித்தான் நீதிபதி ஆவறாங்கன்னு தெரியல ஆனா இப்ப அந்த நீதிபதியை விட்டால் நமக்கு வேற வழியும் இல்லை."
"என்ன என்ன சொல்றீங்க.."
"பூரணி நான் சொல்றத நீ ஏத்துக்கிட்ட தான் ஆகணும். இல்லைன்னா மாயநாதன் நமக்கு இல்லை"
பூரணி ஓ என அழுதாள்.

இரண்டு நாட்களில் இப்படியே போனது நான் மெதுவாக மெதுவாக அவளிடம் பேசிப் பேசியே சம்மதம் வாங்கி விட்டேன். அவள் சுயநினைவோடு இருக்கும் பொழுது இவ்வாறான விஷயங்களை பேச முடியாது என்பதால்.. அவளுக்கு மது அருந்தும் பழக்கத்தை ஏற்படுத்தினேன்.

"பூரணி எனக்கு சங்கடமா தான் இருக்கு.. ஆனா இதெல்லாம் பார்த்தா நமக்கு பாயநாதன் தான் முக்கியம். இந்தா இதை குடி."
"அண்ணா இது என்ன?"
"எனக்கு கொஞ்சம் சங்கடமா தான் இருக்கு பூரணி ஆனா உன்னால சுயநினைவு கூட இருக்கும் பொழுது சில விஷயங்களை ஓப்பனா எனக்கு பேசறதுக்கு தயக்கமா இருக்கு அதனால தான் இது ஒரு வகையான போதையை தரும் உன்னோட சுவைத்த கொஞ்சம் மாதிரி இழக்க வைக்கவும். "
"இத நான் குடிச்சே ஆகணுமா அண்ணா.."
"ஆமா பூரணி.. இத நீ கண்டிப்பா குடிச்சே ஆகணும் ஏன்னா நான் இப்ப சொல்ல போற விஷயத்தை நீ சுயநினைவு கூட இருந்தீனா தாங்கிக் கொள்ளவே முடியாது. "
"என் விதியை பார்த்தீர்களா அண்ணா.." அவள் கிளாசில் இருந்த மதுவை ஒரேடியாக கவிழ்த்துக் கொண்டாள்.

"பூரணி... இந்தா இந்த கிளாஸ்ல இருப்பதற்கு குடி.."
"கொடுங்க.." கவிழ்லாதாள்.

"பூரணி அந்த நீதிபதியோட ஏஜென்ட் கிட்ட பேசிட்டேன். அந்த நீதிபதிய அப்ரோச் பண்ணனும் அப்படின்னா.. உன்னோட சில போட்டோஸ் வேணும். "
"சரி.. அண்ணா.. கொடுத்திடலாம்."
" அது வந்து.. அவ்வளவு ஈசி இல்லை. உன்னோட செமிநியூட் போட்டோஸை கேட்கிறாங்க.."

"என்ன.. நான்சென்ஸ்.. அண்ணா அதெல்லாம் எப்படி தரது."
"கோச்சுக்காதம்மா நாம ஆத்துல இறங்கிட்டோம். நீ பின் வாங்குவது நல்லா இருக்காது. நம்ம மாயனாதனுக்காகவாது நீ கொஞ்சம் பொறுத்துக்கிட்டு தான் ஆகணும்.."
"ஐயோ என்னால தாங்க முடியல அண்ணா. இன்னும் கொஞ்சம் சரக்கு ஊத்துங்க.." அவள் மூன்றாவது முறையாக சரக்கை தனக்குள் ஊத்திக் கொண்டாள்.

"இப்ப சொல்லுங்கனா அந்த தேவிடியா நாய்க்கு என்ன மாதிரி போட்டோ வேணுமா..?"
"செமி நியூட்டா வேணும்மா.."
"நான் இப்படி மொட்டையா செமிநியூடா வேணுமுனா எப்படி அண்ணா.. நல்லா தெளிவா சொல்லுங்க.."
"அவங்க செமிநியூடுனு மட்டும் தான்மா சொன்னாங்க.. நீ பாத்ரூம்ல போயிட்டு சில போட்டோஸ் எடுத்துட்டு அவருக்கு சென்ட் பண்ணி விடுமா. அதெல்லாம் டெலிட் பண்ணிடலாம்."

"டெலிட் பண்ணி.. நாம இந்த போன்ல டெலிட் பண்ணி என்ன ஆகப்போகுது?. அவன் கையில போனதுக்கு அப்புறம் அவன் யார் யார் கிட்ட காமிக்கிறானோ.. என்னமோ.."
"அம்மாடி.. நமக்கு வேற வழியே இல்லாத ஒரு இடத்துல சிக்கிட்டோம். இதிலிருந்து எப்படி தப்பிச்சு போறதுன்னு மட்டும் தான் நம்ம யோசிக்கணும். நீ கொஞ்சம் கோவாப்பிரேட் பண்ணி சீக்கிரமா எடுத்து கொடுத்துட்டீனா. அந்த ஆளு கிட்ட பேசி சரியா என்ன ஏதுன்னு கேட்டு சொல்லுவேன்."

ஜெயதேவன் கரைப்பார் கலைத்தால் கல்லும் கரையும் என்பதை போல மெது மெதுவாக அவன் பேசிப் பேசுகிறேன் மாய நாதனின் மனைவி பூரணியே தன்னை அறை நிர்வாணமாக புகைப்படம் எடுத்து தருவதற்கு சம்மதம் தெரிவித்து இருந்தாள். ஜெயதேவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு இருந்தார்.

புகைப்படங்களை ரெக்கவரி சாப்ட்வேர் போட்டு எடுத்துக்கொள்ள அவருக்குத் தெரிந்ததுதான். ஆனால் அதைவிட இப்பொழுது அரை நிர்வாண படத்திற்கு சம்மதித்திருக்கும் பூரணியை முழு நிர்வாணமாக காண அவருடைய மனது துடித்தது. மனது மட்டுமா துடித்தது அவருடைய கவட்டைக்குள் சுன்னியும்தான்.

***

இரண்டு மணி நேரம் கழித்து உறங்கிக் கொண்டிருந்த பூரணியின் அறைக்கு ஜெயதேவன் வந்தார். அசந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தவளை தொட்டு எழுப்பினார்.

"பூரணி என்ன படத்தை தான் நீ அனுப்புன.. அவர் உன்னை சந்திக்கிற மீட்டிங் கேன்சல் பண்ணிட்டாரு. எல்லாம் போச்சு.. இனி மாயாநாதன் அந்த ஆண்டவன் நினைச்சாலும் காப்பாத்த முடியாது."
பாதி தூக்கத்தில் எழுந்த பூரணிக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. அவளுடைய போதையில் மேலும் குழம்பினாள்.

"என்னண்ணா என்ன ஆச்சு நான் நீங்க சொன்ன மாதிரி செமி நியூடா தான் போட்டோ எடுத்து அனுப்பி இருந்தேன்.." குளறியபடி பேசினாள்.
"சொல்றேனு கோபித்துக்கொள்ள போறேன் இவ்வளவு வந்ததுக்கு அப்புறம் எனக்கு என்னமோ மாயநாதனை காப்பாற்றுவதற்கு உனக்கு இஷ்டம் இல்லையா உனக்கு.. ஒரு பொண்ணுக்கு கற்பு முக்கியம்தான். ஆனால் அது அவளோட புருஷன் இருக்கிற வரைக்கும் தான். நீ உன்னோட புருஷனை காப்பாத்துறதுக்கு எந்த எல்லைக்கும் போவேனு நான் நினைச்சுகிட்டு இருந்தேன் ஆனா உன்னால ஒரு போட்டோ கூட எடுத்து அனுப்ப முடியலை. இது எவ்வளவு பெரிய இஷ்யூ தெரியுமா?. இனி எப்படி நான் கால் பண்ணுவேன் அவர் கோவிச்சுட்டாரு... இனிமேல் நீதிபதியை சமாதானம் பண்றதுக்கு நான் என்ன பண்ணுவேன் அந்த ஆளு காசு கொடுத்தாலும் வேணாங்குறான் வேற ஏதாவது பொண்ணு இருந்தா கொடுக்கிறேனு சொன்னாலும் அதுவும் வேண்டாமாம்... ஐயோ.. மாயநாதா.. உன்னை எப்படிடா நான் காப்பாத்துவேன்"

"ஐயோ அண்ணா சொன்னா கேளுங்க நீங்க சொன்னது தான் நான் செஞ்சேன்.." அவள் என்னை சமாதானம் செய்தாள்.
"நீ என்னத்த செஞ்சேனு.. எனக்கு என்ன தெரியும்.. இப்ப எல்லாமே போச்சு" நான் தலை கையை வைத்து உக்காந்தேன். அந்த போதைகளில் என் அருகில் வந்தால் அண்ணா நீங்க என்ன பண்ணனும்னு சொல்லுங்க செய்யறேன். இந்த தடவை நீங்களே என்னை போட்டோ எடுங்க..

"ஐயோ பூரணி நீ என்ன சொல்ற.. நான் எப்படிமா உன்னோட போட்டோ எடுக்குறது.."
"அண்ணா எனக்கும் வேற வழியே இல்ல உங்களுக்கும் வேற வழியே இல்ல. மாயநாதன காப்பாத்தணுமுனா நாம ரெண்டு பேரும் இதை செஞ்சுதான் ஆகணும். இதுக்காக வேற ஒரு ஆள கூட்டிகிட்டு வந்தோம்னா மொத்த விஷயமும் கெட்டு போயிடும். நான் முகம் தெரியாத ஆளுங்க முன்னாடி அப்படி இருக்கவும் முடியாது. "

"பூரணி அதுக்காக ஒரு அண்ணன் முன்னாடி நீ எப்படி அந்த மாதிரி இருப்ப.."
"அண்ணா எனக்கு உங்களை விட்டால் வேறு நம்பிக்கையான ஆளுங்க கிடையாது. நீங்க எனக்காக இல்லை என்றாலும் உங்க நண்பன் மாயநாதனுக்காக செஞ்சுதான் ஆகணும்."
"அந்த ஆளுக்கு நாம போன தடவை செமி நியூட் ஃபோட்டோ அனுப்பிட்டோம். அதுல நமக்கு ஒரு பலனும் கிடைக்கல. அவங்க அதை ரிஜெக்ட் பண்ணிட்டாங்க. இப்ப நமக்கு வேற வழியே இல்ல ஃபுல் நியூடு ஃபோட்டோஸ் அனுப்பி ஆகணும் அதுவும் எந்த அளவுக்கு பலன் தருமுனு தெரியல.. "

"ஓ.. ஓ மை காட். புல் நியூடாவா.. அவங்க கேட்டாங்களா.."
"நீதிபதியோட கையால் அவனே இந்த போட்டோவ ரிஜெக்ட் பண்ணிட்டான். இது இன்னும் அடுத்த கட்டத்திற்கு நீதிபதிக்கு கிட்ட போய் ரிஜெக்ட் ஆகல.. நாம இந்த நடிகைகள் எல்லாம் போட்டோஸ் எடுப்பாங்க இல்ல அது மாதிரி கொஞ்சம் காஸ்ட்லியான போட்டோஸ் மாதிரி.. உன்னை மாடல் மாதிரி வைச்சு போட்டோஸ் அனுப்பனும்.. அப்ப ஒரு வேலை நீதிபதிக்கு உன்ன பிடிச்சு போகலாம். நமக்கு ரொம்ப டைம் இல்ல."

"ஆனால் இவ்வளவு சீக்கிரமா எப்படி நீங்க ரெடி பண்ணுவீங்க.. "
"நாம நம்ம ஊருக்கு பக்கத்தில் இருக்கிற ஒரு ஸ்டார் ஹோட்டல்ல ரூம் எடுத்து தங்கி தான் இந்த போட்டோ சூட் நடத்தி ஆகணும். அங்க நல்ல பிராப்பரான என்விரான்மென்ட் இருக்கும். பேக்ரவுண்ட் லைட்டிங் ல இருந்து எல்லாத்தையும் நமக்கு அரேஞ்ச் பண்ணி தர முடியும். ஆனா எனக்கு இன்னும் தயக்கம் இருக்குமா ‌..."

"அண்ணா என்ன தயக்கம் உங்களுக்கு அதான் நானே சொல்லிட்டேன்ல எனக்கு உங்களை விட்டு வேற வழி இல்ல ப்ளீஸ் எனக்காக உங்கள் நண்பனுக்காக.. போங்க போயிட்டு ஃபோட்டோக்கு என்னென்ன வேணுமோ எல்லாத்தையும் ரெடி பண்ணுங்க."
"சரிமா நீ சொல்றபடி நானும் ரெடி ஆயிட்டு வரேன்.."

"அண்ணா ஒரு சின்ன ஹெல்ப்.."
"சொல்லுமா என்ன ஹெல்ப் வேணும்.."
"இந்த போட்டோ விஷயம் எல்லாம் அவருக்கு தெரிய வேணாம்.. "
"சரிமா இதெல்லாம் ஒரு விஷயமா அவனுக்கு தெரியாம மறைச்சிடலாம். தெரிஞ்சா அவன் எவ்வளவு தூரம் பாதிக்கப்படுவான் எனக்கே புரியல.."

பூரணி இப்பொழுது மீண்டும் அழத் தொடங்கினான்.
நான் பரபரப்பாக வேலை செய்தேன். பூரணி அனுப்பி இருந்த தெளிவற்ற படங்களை நான் பெரிதாக கண்டு கொள்ளவே இல்லை. இதோ இப்பொழுது ஒரு ஹை கிளாஸ் நியூட் ஃபோட்டோ ஷூட் நடக்க இருக்கிறது. அதுவும் என்னுடைய கனவு தேவதை பூரணியை நிர்வாணமாக உடம்பில் ஒட்டு துணி இல்லாமல் நான் புகைப்படம் எடுக்க போகின்றேன் நான் சொல்லும் வழி எல்லாம் அவள் அங்கங்கள் காட்டப் போகிறார் நினைக்கும் பொழுதே எனக்கு ஜில்லென்று இருந்தது.

[sagotharan]