[saree32]

நண்பர்கள் அனைவருக்கும் வணக்கம்.... நான் மீண்டும் ஒரு கதை எழுத போகிறேன்....
ஆதரவை எதிர்பார்க்கிறேன்....
நன்றி!!!!....

[saree32]

"என் வாழ்க்கை துவங்கியது உங்களுடன் அல்ல!!! ஆனால்...... எனக்கு நம்பிக்கை உண்டு........
என் வாழ்க்கைக்கு ஒரு முடிவிருந்தால் அது உங்களுடன் தான்.......!!!!"

அதிகாலையில் வாட்சாப் ஓப்பன் பண்ணியவுடன் பார்த்த ஸ்டேட்டஸ் தான் இது. அது வேறு யாருடையதும் அல்ல. என் அன்பான மனைவி வசந்தியோட வாட்சாப் ஸ்டேட்டஸ் தான் இது. ஆம்... நான் தொட்டு தாலி கட்டிய என் பிரியபத்தினி மனைவி தான். காலையிலேயே என்னவள் ரொமேன்டிக் மூடில இருப்பாள் போல. வாட்சாப் ஸ்டேட்டஸ் எல்லாம் பலமா வச்சிருக்கா. எப்படி இருந்தாலும் வீட்டுக்கு தானே போக போறேன். டவுனுக்கு போய் இறங்கியதும் அவளுக்கு போன் பண்ணுவோம். இல்லைன்னா காலையிலேயே அவளோட சிணுங்கலான செல்ல கோபத்துக்கு ஆளாயிடுவேன்.....

வெளியே உள்ள இயற்கை காட்சிகள் ரசித்து பார்த்து கொண்டு வண்டியின் சீட்டில் தலை சாய்த்து மீண்டும் ஒரு நித்திரைக்கு நான் சென்று கொண்டிருந்தேன்....

ஐயோ... நான் மறந்து போய்ட்டேன். ஆமா... நான் யாரு என்ன ஏது என்று கேட்பது புரிகிறது. நான் கிஷோர். 35 வயது. 8 வருடமாக கத்தாரில் வேலை பார்த்து விட்டு இப்போது ஊரில் வந்து செட்டில் ஆயிட்டேன். கருப்பையாவுக்கும் பழனியம்மாளுக்கும் ஒரே பிள்ளை. இப்போது ஊரில் சின்னதாய் ஒரு விளம்பர கம்பெனி ஒன்றை நடத்தி வருகிறேன்.......

[saree32]

அது ஒரு கம்பெனி என்று சொல்லும் அளவுக்கு பெரியது ஒன்றும் இல்லை. என்னையும் சேர்த்து நாலுபேர் வேலை பார்க்கும் ஒரு சின்ன ஸ்தாபனம். ரொம்ப குறைவில்லாத வருமானம் வருவதால் அப்படி இப்படி என்று செலவு போய் கொண்டிருக்கிறது. ஆனாலும் வருமானகுறைவு நம் வாழ்க்கையில் அப்பப்ப வருகிற ஒரு சொந்தகாரன் தானே. அவன் என்னை மட்டும் விட்டு வைப்பானாம் என்ன?... அப்பப்ப வருமான திண்டாட்டம் இருந்து கொண்டே தான் இருக்கும். ஆக மொத்தம் ஒரு மிடில்கிளாஸ் குடும்பம் எங்களோடு...

வசந்தி. 28 வயது. இது தான் என் அருமை மனைவியின் பெயர். அவள் தான் என் வாழ்க்கையின் ஆணிவேர் என்று எந்த தயக்கமும் இன்றி நிமிர்ந்து நின்று சொல்வேன்.

எங்களோடது ஒரு பக்கா அரேஜ்டு மேரேஜ் தான். அவளை கல்யாணம் பண்ண என் அம்மாவுக்கு தான் பயங்கர விருப்பம். ஆனால் எனக்கு ஒரு நல்ல நிலையில் வந்தபிறகு பார்க்கலாம் என்று விட்டு விட்டேன். ஆனால் ஒருநாள் தரகர் பாஸ்கரன் வழியில் என்னை சந்தித்து என்னிடம் அவளுடைய போட்டோ காட்டியதும்.... யப்பா.... ப்ப்பாஆஆ.... என்னோட புல் கண்ரூலும் போயிடிச்சு.

அந்த விஸ்வமித்ர மகரிஷியோட தவத்தையே கலைக்கும் வல்லமை உடைய பேரழகி ஆக இருந்தாள் என்னவள். பிரம்மன் பார்த்து பார்த்து செய்த வசிய சவுந்தர்ய சிற்பத்தின் உடமையாய் இருந்தாள் அவள். அப்படிப்பட்ட ஒரு அழகிய ஓவிய சிற்பத்தை வேறு யாருக்கும் விட்டு கொடுக்காமல் எனக்கு மட்டும் சொந்தமாக்கி கொள்ள வேண்டும் என்கிற வெறி மனதில் பதிந்து விட்டது. இரு வீட்டாருக்கும் சம்மதம் இருந்ததால் அதிக நாள் எடுக்காமல் தடால்புடலாக எங்கள் திருமணம் நடந்தேறியது.......