[nathan19]

இது ஒரு காதல் கதை, சிறிய அளவில் காமம் இருக்கும். சிறிய எதிர்பாராத திருப்பங்கள் இருக்கும்.

யசோ கதை முடிந்தபின் தான் இதில் ரெகுலர் அப்டேட்ஸ் எதிர்பார்க்கலாம்.

[nathan19]

1

அது ஒரு புதன் கிழமை, மாலை ஒரு 8 அல்லது கூட இருக்கும். வெளியே லேசான மழை, டின்னர் தயாராக இருந்தது, பால்கனியில் கொஞ்சம் மழை பார்த்தவன் ஹாலுக்கு வந்து டிவி ஆன் செய்து எனது வழக்கமான மூவி கலெக்சன் இலிருந்து படம் பார்க்க நினைத்தேன், ஒரு 50 படங்கள், கொஞ்சம் ஆங்கில சீரிஸ் இருக்கும், படங்களில் தமிழ், மலையாளம் அதிகம், கொஞ்சம் ஆங்கிலம், தெலுங்கு, கன்னடம், ஹிந்தி. 


ஹேராம் ? அல்லது மூன்றாம் பிறை ? அல்லது நாயகன்? உயிரே?

யோசித்தபடி பாட்டிலில் இருந்த காஸ்ட்லி இறக்குமதி சரக்கை கிளாஸில் ஊற்றி, ஸ்நாக்ஸ் பரப்பினேன். மிகவும் relax ஆக இருந்தேன். வீட்டுக்கும் phone பேசியாகி விட்டது. இனி யாரும் எந்த வித தொல்லையும் தரமாட்டார்கள். கிளாசை எடுத்து பிரமாண்ட நிலைக் கண்ணாடி இருந்த திசை நோக்கி எனக்கு நானே சியர்ஸ் செய்து, அப்படியே இடது கையால் ஹே ராம் பிளே செய்ய அழுத்தினேன். வலது கையால் கிளாசை வாய்க்கு கொண்டு சென்று ஒரு மிடங்கு அருந்தினேன்.

செல் ஒலித்தது. கடுப்பில் பார்த்தேன். யாரோ ஒரு unknown number. எடுக்கலாமா? வேண்டாமா என்று யோசித்தேன். பொதுவாக எனது பெர்சனல் நம்பர் எனது நெருங்கிய நண்பர் அல்லது உறவினர்களுக்கு மட்டும் தான் தருவேன். பிசினஸ் விசயங்களுக்கு தனி எண் உண்டு. இது எதோ விளம்பர கால்?? இருப்பினும் இந்த நேரத்தில்??

நான் யோசிக்கும் போதே கால் கட் ஆனது. நான் அதை மறந்து படம் பார்க்க முடிவு செய்தேன். சில வினாடிகளில் திரும்ப அதே எண்ணில் இருந்து அழைப்பு.

இந்த முறை எடுத்தேன். "ஹலோ" என்றேன்.


"மிஸ்டர். சுந்தரம்?" எதிர் முனையில் யாரோ ஒரு ஆண் பதட்டமாக கேட்டான். குரல் பரிச்சயம் இல்லை. யாரோ ஒரு புது நபர், குரலும் ஒரு பதட்டத்தில் இருந்தது. 

"எஸ். சொல்லுங்க"

அவனுக்கு எனது குரலில் எனது வயது, அல்லது வசதி அல்லது ஒரு வித அதிகார தொனி அல்லது அவை அனைத்தும் தெரிந்தது போல.

"சார், நான் திருப்பூர் *** ஹாஸ்பிடல் ல இருந்து பேசறேன்."

"திருப்பூர்? சரி. சொல்லுங்க?"

"உங்களுக்கு அபிராமி தெரியுங்களா?"

"அபிராமி, திருப்பூர், எனக்கு திருப்பூர் ல தெரிஞ்சவங்க அதிகம் இல்லை. என்ன விசயம் சொல்லுங்க"

"சார், ஒரு சின்ன ஆக்ஸிடென்ட், அடி பட்ட பொண்ணோட செல் ல உங்க நம்பர் பார்த்து பண்றேன்,  இந்த பொண்ணு உங்களுக்கு தெரியும்னு நெனச்சேன். அந்த பொண்ணு மயக்கத்தில் இருக்கு. நீங்க எங்கே சார் இருக்கீங்க?"

"நான் இப்போ கோயம்புத்தூர் ல தான் இருக்கேன், ஆனா நான் சென்னை settled. இங்க திருப்பூர் ல யாரும் தெரிஞ்சவங்க அதிகம் இல்லை. நீங்க அந்த செல் ல வேற ஏதும் நம்பர் க்கு பண்ணுங்க" கட் செய்ய நினைத்தேன்.

"சார், சார், அந்த பொண்ணு ஹேன்ட் பேக் ல, அது ஐடி, போன், கொஞ்சம் சில்லறை தவிர ஏதும் இல்லை. ஐடி பார்த்து தான் பேரு அபிராமி தெரியும், போன் ல ரொம்ப கம்மியா தான் நம்பர் இருந்தது, அப்பா நம்பர், அம்மா நம்பர், அப்புறம் இன்னும் ரெண்டு மூணு பேரு நம்பர் பண்ணிப் பார்த்தேன். யாருமே எடுக்கலை சார். பிளீஸ் உங்களுக்கு தெரிஞ்சா சொல்லுங்க சார்" கிட்டத்தட்ட அவன் கெஞ்சினான். எனக்கும் முன் பின் தெரியாத ஒரு நபருக்கு இவ்வளவு ரிஸ்க் எடுத்து, இவ்வளவு அக்கறையுடன் பேசும் அவன் மீது ஒரு பரிதாபம் வந்தது.

நானும் யோசித்தேன். அபிராமி என்ற பெயரில் யாரும், அதும் திருப்பூரில் நினைவில் வரவில்லை. 

நான் 18, 19 வருடங்களுக்கு முன்னரே சென்னை வாசி ஆகியவன். பிசினஸ் காரணமாக இங்கே கோயம்புத்தூரில் மாதா மாதம் வருவேன். இங்கேயும் சொந்த வீடு வசதி எல்லாம் உண்டு. சொந்தமாக ஒரு இண்டஸ்ட்ரி நண்பர் இருவருடன். 30 பேருக்கு மேலே நேரடியாக பணி புரிகிறார்கள். அங்கே சென்னையிலும் வேலைகள் உண்டு. வீடுகள் உண்டு. பூர்வீக சொத்துக்கள் அதுவும் பெருந்துறை அருகே உண்டு. இரண்டு அன்பான குழந்தை. இந்த 40 வயதில் மிக திருப்தியான வாழ்க்கை. "சார், சார்" என குரல் கேட்டு திரும்ப வந்தேன்.

"உங்களுக்கு தெரிஞ்சா சொல்லுங்க சார்"

"தெரியல சார், பொண்ணு என்ன வயசு இருக்கும்??"

"இருக்கும் ஒரு 20, 22. ஐடில வயசு, date of birth இருக்கா பார்க்கிறேன் சார்"

"எனக்கு திருப்பூரில் யாரும் தெரியாது. நீங்க அவங்க ஐடி பார்த்தீங்க இல்ல, அட்ரஸ் இருந்தா சொல்லுங்க"

"ஒரே நிமிசம் சார், ஊரு ஈங்கூர், அப்பா பேரு செல்வராஜ், அட்றஸ்" என சொல்லி முடிக்கும் முன்பே கேட்டேன்.

"என்னது, ஈங்கூர்  செல்வராஜ் பொண்ணா??"

அதிர்ச்சியாக கேட்டேன்.

"சார், உங்களுக்கு தெரியுமா சார், அப்பாடா" என கொஞ்சம் நிம்மதியாக சொன்னான். நான் தான் திடீரென நிம்மதி இழந்து தவித்தேன்.

"சார், நான் ஒரு ஒன் அவர், ஒன்றரை அவர்ல வந்துடுவேன், நீங்க கொஞ்சம் கூட இருந்து அது வரை பாருங்க சார்," என கொஞ்சம் பதட்டமாக கேட்டேன்.

"சார், நீங்க பொறுமையா வாங்க சார், நீங்க வரவரை இருக்கேன்" 

உடனே பேன்ட் மாற்றி மறக்காமல் பர்ஸ் எடுத்து கிளம்பினேன். காரில் பாடல் கூட போட தோண வில்லை.

[nathan19]

Thanks for all your comments. There will be regular updates on this thread only after Yaso story completed. Until that, updates may be in every 2 or 3 days once..

Thanks again

[nathan19]

2

காரில் போகையில் தான் யோசித்தேன், எப்படி எனக்கு அபிராமி என்ற பெயர் கேட்டதும் இவளின் நினைவே வராமல் போனது?? இவளை, ஈங்கூரை, செல்வராஜ், சுமதி என எதையுமே நான் நினைத்தே வெகு நாட்கள் ஆனது. 


அபிராமி, இவளுக்கு இந்த பெயரை வைத்ததே நான் தான். என்னை விட 16 வருடம் இளையவள், எனது சொந்த ஊர், என் வீட்டுக்கு மூன்று வீடு தள்ளி இவள் அம்மா சுமதி வீடு, அவள் என்னை விட ஒரு மூன்று வயது பெரியவள். எதோ ஒரு தூரத்து உறவு வகையில் அக்கா, என்ன கொடுமை எனில் சுமதி கணவர் செல்வராஜ் அவரும் எனக்கு தூரத்து சொந்தம், அண்ணன் முறை. ஆனால் அவர்களுக்குள் திருமணம் செய்யும் உறவு முறை இருந்தது. கொடுமை.

இன்னும் உண்மையாக சொன்னால் சுமதி தான் நான் சைட் அடித்த முதல் பெண். சிறு வயதில் அவளோடு தான் வளர்ந்தேன். நான் பத்து முடித்து டிப்ளமோ சேரும் விடுமுறை சமயத்தில் அவளுக்கு திருமணம், இரண்டு பெண்கள், மூத்தவள் இவள், அங்காள பரமேஸ்வரி என பெயர் வைக்க, பள்ளி சேர்க்கையின் போது நானும் உடன் இருந்த சமயம், பள்ளிக்கு அபிராமி ஆனது. குணா வெளியானதன் அடுத்த வருடம், குணா பார்த்த நினைவில், அ வரிசையில் அபிராமி தவிர வேறு பெயர் தோண வில்லை.

சுமதி அக்காவும் சரி, செல்வராஜ் அண்ணாவும் சரி, நான் அவர்களை அக்கா, அண்ணன் முறை வைத்து தான் அழைத்தேன், மாற்ற வில்லை. என் மீது நிரம்ப மரியாதை, அன்பும் கூட கொண்டவர்கள். என் ஊரின் முதல் படித்த, பார்ட் டைம் என்றாலும் முதல் பொறியியல் பட்டதாரி ஆன, நல்ல பணியில் இருந்த, பின் சுய தொழில் தொடங்கி பெரும் செல்வாக்கோடு, சென்னை, கோவையில் வீடுகள், நிறுவனங்கள் என இருந்தவன், அதனாலேயே ஊரில் மூத்தவர்கள் கூட மரியாதை கொடுப்பார்கள், கருத்து கேட்பார்கள். அது எல்லாம் இப்போது தேவை இல்லாதது. நான் எப்படி அபிராமி என்ற பெயர் கூட மறந்தேன்??

வேறு ஊர் திருப்பூர் சரி, ஒரு சின்ன சந்தேகம் கூட தோண வில்லையே, அவளை கடைசியாக பார்த்து ஒரு இரண்டு வருடம் இருக்குமா?? பார்த்த சமயம் ஒரு இரண்டு நாட்கள் அடிக்கடி எண்ணி எண்ணி வருந்தினேன். அதன் பின்னர் சுத்தமாக மறந்தே போனேன். அதன் பின்னர் ஒரே தரம் தான் ஊருக்கு போனது. ஊருக்கும் கடைசியாக போய் ஒன்றரை வருடம் இருக்கலாம். 

அந்த கடைசி சந்திப்பு நினைவில் வந்தது. இதே போல அன்றும் கோவையில் இருந்தேன், ஒரு வெள்ளிக் கிழமை, கோவை வந்து வேலைகள் முடிந்து அன்று மாலை காரில் சென்னை திரும்ப வேண்டும். கம்பனியில் இருந்தேன். காலை சுமார் 11 இருக்கும், செல்வராஜ் அண்ணன் பண்ணி இருந்தார். 

"சுந்தரு, நான் செல்வராஜ் பேசுறேண்"

"சொல்லுங்க அண்ணா"

"தம்பி, ஒரு உதவி" குரலில் ஒரு நடுக்கம் இருந்தது.

"சொல்லுங்க அண்ணா"

"நம்ம சிட்டுவ காலைல இருந்து காணோம், என்ன பண்றது ஒன்னும் புரியல, ஒன் ப்ரெண்ட் பெருந்துறை ல போலீஸ்ல இருக்காப்புடில, அவர் கிட்ட கொஞ்சம்" சிட்டு என்பது தான் அபிராமி அவளின் வீட்டு செல்லப் பெயர்.

நான் இடைமறித்தேன்.
" என்ன அண்ணே, சொல்றீங்க? என்ன ஆச்சு??" பதறி கேட்டேன்.

"காலைல இருந்தே கானோம்பா, எல்லா இடமும் தேடிட்டோம்" அழுதார்.

"என்னன்னே, எப்படி, அண்ணே நான் என் ப்ரெண்ட் கிட்ட உடனே பேசுரேன், நானும் உடனே கிளம்பி வர்றேன், கோயம்புத்தூர் தான் இருக்கேன், சீக்கிரம் வரேன், எப்படிண்ணே ஏதும் பிரச்சினை யா, ஏதும் திட்டினீங்களா ?"

அவர் கொஞ்சம் தயங்கி "ஓடிப் போயிட்டா போல தோணுது அப்பா" என்றார்.

"சீ என்னன்னே, அவ சின்ன பொண்ணு அண்ணே, 19 இல்ல 20 இருக்குமா ? என்ன அண்ணே"

"தெரியல அப்பா, நைட்டு சுமதி கூட தான் படுத்து இருந்தாள், காலைல இவ வாசல் கூட்டும் போதே காணல, என்னை எழுப்பி 6 மணிக்கே சொன்னாள், பதறிப் போய் ஊரு முழுக்க தேடி, அவ ப்ரெண்ட், தெரிஞ்சவங்க எல்லாம் பார்த்திட்டு தான் உனக்கு இப்போ பண்றேன்" மீண்டும் உடைந்து போய் அழுதார். 

சுமதி போனை வாங்கி பேசினாள்.

"சுந்தர், நம்ம வீட்ல முன்ன தறி ஓட்டுனாங்க நா*** பசங்க, எனக்கு என்னமோ அதுல ஒருத்தன் மேல தான் சந்தேகமா இருக்கு, உன் ப்ரெண்ட் மூலமா கொஞ்சம் அவன் வீட்டு ஆளுங்களை மிரட்டி விசாரிச்சா தெரியும்" அவள் கணவனை விட கொஞ்சம் தைரியமாக பேசினாள்.

"அக்கா, நான் நேரிலேயே வரேன், நீ கவலைப் படாதே, அவன் கிட்ட பேசுரன், நீங்க ரெண்டு பேரும் நேர்ல ஸ்டேஷன் வாங்க, ஒன்னும் இல்ல, நாம பார்த்துக்கலாம்"

உடனேயே என் நண்பன் அவனுக்கு தகவல் சொன்னேன். இன்னும் சில பல நண்பர்கள் மூலம் நிறைய பேருடன் தொடர்பு கொண்டு, அந்த பையனின் ஊர்க் கார பசங்களிடம் பேச காதல் தகவல் உண்மை என தெரிந்தது. 

நான் பெருந்துறை வரும் முன்னேயே எனக்கு தெளிவாக சிட்டு ஓடிப் போய் விட்டாள் என்பது புரிந்தது. அந்த பசங்களுக்கு எங்கே சென்றார்கள் என்பது பற்றி எதுவும் தெரிய வில்லை, சென்னிமலை தான் முதல் சாய்ஸ், இங்கு ரிஸ்க் என விட்டால் பழனி??

இரண்டு பக்கமும் கால், நண்பர்கள், பழனிக்கு போலீஸ் மூலம் விசாரிக்க விரைவில் அவர்கள் பழனியில் இருப்பதும் காலை ஏற்கனவே திருமணம் ஆகி விட்டது என்று தெரிய வந்தது. 

ஒரு வழியாக அவளையும், பையன், உடன் சென்ற நண்பர்கள் என எல்லாரையும் பெருந்துறை கொண்டு வர மாலை ஆனது.

[nathan19]

3

நான் வந்ததில் இருந்தே செல்வராஜ், சுமதி மற்றும் கூட இருந்த ஊர் உறவினர்கள் அவர்கள் பேச்சில் ஒரு கலவரம் ஏற்படும் சூழல் உணர்ந்தேன். சுமதியும் சரி, உடன் இருந்த இரு பெண் உறவினர்களும் மிக உக்கிரமாக இருந்தார்கள், பெண் ஓடிப் போனதும், வேறு ஜாதியும், அவர்களை முற்றிலும் நான் அறியா நபர்களாய் மாற்றிக் காட்டியது. 


நான் சிறு வயது முதல் பார்த்த சுமதியா இது என்று தோணியது. எனக்கென்னவோ போலீஸ் ஸ்டேஷன் என்று கூட பார்க்காமல் அடிதடி ஏதும் நடக்குமோ என்று தோணியது, அதே தான் என் நண்பனுக்கு கூட. நான்கு மணி வாக்கில் அவர்கள் பழனியில் இருந்து அழைத்து வரப் பட்டு கொண்டு இருந்தபோது என்னிடம் தனியாக சொன்னான், "சுந்தர், உங்க ஆளுங்க பேசுறது, கும்பலா இருக்கறது கொஞ்சம் சரியா படலை, பொண்ணு வந்ததும் எதும் தகராறு ஆகப் போவுது, அப்புறம் எல்லாருக்கும் பிரச்சினை"

"புரியுது, நான் அவங்க கிட்ட பேசுறேன்"

செல்வராஜ் இடம் பக்குவமாக சொல்லி மொத்தம் 20 பேருக்கு மேலே இருந்த கும்பலை கலைத்து அனுப்பினோம். மொத்தம் ஆறு பேர் மட்டுமே இருந்தோம் என்னை சேர்த்து. 

ஆறு, ஆறரை மணிக்கு அவர்கள் வந்தார்கள். சிட்டு இவர்கள் பக்கமே பார்க்க வில்லை, தான் அவனை விரும்புவதாக, அவனை திருமணம் செய்து கொண்டதாக, தான் அவனோடு தான் வாழ விரும்புவதாக, போலீஸ் தான் தங்களை எந்த வித தொல்லையும் இல்லாமல் காக்க வேண்டும் என்று அவள் சொன்னாள். 

அவள் அவளின் பெற்றோரிடம் பேசவே மறுத்தாள். இரு தரப்பு உடன் இருந்த நபர்களின் பேச்சுக்கள் கொஞ்சம் தடிக்க ஆரம்பித்தது, போலீஸ் அவளையும், அவள் காதலனையும் உள்ளே அறையில் அமர வைத்தனர். 

"பொண்ணு ரொம்ப ஸ்ட்ராங் ஆக இருக்கா, கல்யாணமும் ஆச்சு, சோ வேற வழி இல்ல, விட்டுடுங்க" எங்களிடம் என் நண்பன் சொன்னான். 

"ஓடுகாலி முண்ட, இப்படி மானத்த வாங்கிட்டாளே" சுமதி இன்னும் ஆபாசமாக கோபமாக திட்டினாள்.

"என்ன பண்ண இனி, ஆனது ஆச்சு, நாம தான் பெரியவங்களா மன்னிச்சு ஏத்துக்கணும்" என்றேன் அவளிடம். செல்வராஜ் அப்படியே எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருக்க சுமதி தான் மீண்டும் கத்தினாள்.

"அந்த நார முண்டைய நாம மன்னிக்கணுமா, வந்தவ நம்மள பார்க்க கூட இல்லை, அவளுக்கு நாம ஒரு பொருட்டா இருந்தா வந்து பேசி இருக்க மாட்டா?? தப்பு பண்ணிட்டேன், மன்னிச்சி டுங்க அப்படி காலில விழுந்து இருக்க மாட்டா??"

"சரி, இப்போ அவங்க வந்து கால்ல விழுந்தா ஆசிர்வாதம் பண்ண, மன்னிக்க ரெடி யா சொல்லு?"

அவள் எதுவும் பேசாமல் இருந்தாள். நான் உள்ளே அவர்களைப் பார்க்க சென்றேன்.

ஆச்சர்யமாக என்னைப் பார்த்த உடன் புன்னகைத்து எழுந்தாள்.

"வாங்க, எப்போ வந்தீங்க?" என எதோ வீட்டுக்கு வந்த விருந்தாளியை போல விசாரித்தாள். எனக்கும் ஆச்சர்யம். கொஞ்ச நேரம் முன்பு அப்பா அம்மா, உறவினர்களை நிமிர்ந்து கூட பார்க்காமல் ஸ்டேஷன் உள்ளே வந்த, தன் அப்பா அம்மா வேண்டாம், காதல் கணவன் தான் வேண்டும் என்று சத்தமாக சொன்னவள் இவள் தானா என்று தோணியது.

"நான் மதியமே இங்க வந்துட்டேன்" லேசாக சிரித்தேன்.

"நான் உள்ள வரப்ப கவனிக்கலை உங்களை, சாரி, என்னால எல்லாருக்கும் கஷ்டம், உங்களுக்கு கூட"

"சரி, விடு, என்னம்மா இதுலாம்" என்றேன்.

அவள் என் கேள்வியில் லேசாக கண் கலங்கினாள், பின் எதுவும் பேசாமல் பக்கத்தில் எங்களை அலட்சியமாக பார்ப்பது போல ஆனால் பார்த்த படி இருந்த அவனை எழும்ப செய்து

"இவர் தான் எங்க மாமா, சென்னைல இருக்காரு, சொந்தமா இண்டஸ்ட்ரி வச்சு இருக்காரு, நான் சொல்லி இருக்கேனே உன் கிட்ட" என்றாள். 

அவனுக்கு அது ஞாபகம் இல்லை போல, என்னிடம் ஒரு செயற்கை சிரிப்பை காட்ட, நானும் அதே செய்தேன். அவன் என்னிடம் எதுவும் பேச வில்லை, நானும்.

நான் சிட்டுவைப் பார்த்து ஏதும் பேச வாய் திறக்கும் முன்னே அவள் என்னிடம்

"நீங்களும் ஏதும் அப்பா அம்மா மாதிரி பேசிடாதீங்க, பிளீஸ்" என்றாள். அவள் என்னை எப்போதும் மாமா என நேரில் அழைத்தது இல்லை.

"இல்லம்மா, சரி கல்யாணம் ஆச்சு, வேற என்ன பிளான் வச்சு இருக்கீங்க? ஐ மீன் நீங்க கொஞ்ச நாள் ஊரு பக்கம் போக முடியாது, எங்க தங்க போறீங்க, வேலை அப்படி கேக்குறேன்"

அவன் வேகமாக குறுக்கிட்டான்.

"சார், அது எல்லாம் நாங்க பார்த்துக்கரோம், நீங்க கவலைப் படாதீங்க" அவனின் பேசும் தொனி எனக்குப் பிடிக்கவில்லை.

சிட்டு குறுக்கே அவனைத் தடுத்து "ஏய், கம்முனு இரு, என்று என்னிடம் "இல்லை, இவரு ப்ரெண்ட் கொஞ்ச பேரு இருக்காங்க, தங்க வீடு எல்லாம் பார்த்தாச்சு, வேலையும் ஏற்பாடு பண்ணி ட்டாங்க, ஏதும் பிரச்சினை இல்லை" என லேசாக சிரித்தாள்.

அவள் என்னை மதித்து பதில் சொன்ன போதும், எங்கே வீடு, வேலை என எதுவும் சொல்லாமல் தவிர்த்த நாசுக்கு எனக்கு புரிந்தது. நானும் எதுவும் கேட்டு சங்கடப் பட, படுத்த விரும்ப வில்லை. இனி பேச, கேட்க ஏதும் இல்லை.

"நான் வரெண்மா, பார்க்கலாம்" சொல்லி நகர்ந்தேன்.

"கொஞ்ச நாள் ஊருப் பக்கம் போக வேணாம், எல்லாருக்கும் அது தான் நல்லது" என்று திரும்பி சொன்னேன்..


அவன் என்னிடம் எதோ கோபமாக சொல்ல முயற்சிக்க அவள் அவனை அடக்கினாள்.

"சரிங்க, நீங்க அவங்களை கொஞ்சம் ஆறுதல் சொல்லி வீட்டுக்கு அனுப்புங்க, அப்பாவை சாப்பிட வைச்சு அனுப்புங்க பிளீஸ்" என்றாள் அவள் அப்பா அம்மா பற்றி.

அவளையே ஒரு சில நொடிகள் வெறித்துப் பார்த்தேன், ஏதும் பேசாமல் தலையை அசைத்து திரும்பினேன்.

மிகுந்த கனத்துடன் தான் அன்று கிளம்பினேன், அதன் பின்னர் அடுத்த சில வாரங்களில் ஊருக்கு போன் செய்து பேசிய போது அவர்கள் ஈரோட்டில் நண்பர் வீட்டில் இருப்பதாக, பெங்களூர் சென்றதாக, ஊருக்கு கூட ஒரு முறை வந்து போனதாக ஒவ்வொரு விதமாக தகவல்கள் சொன்னார்கள். உண்மையா பொய்யா என்று கூட தெரியாது.

அதன் பின்னர் அவளை இந்த இரு வருடங்கள், பார்க்கவும் இல்லை, பேசவும் இல்லை, எதுவும் கேள்வி படவும் இல்லை. மறந்தே போய் இருந்தேன். 

திருப்பூரை அடைந்தேன், ஹாஸ்பிடல் நோக்கி காரை செலுத்தினேன்.

[nathan19]

உங்க கதைகளில் எதோ வசிய மருந்து வெச்சு இருக்கீங்க..
ஒவ்வொரு தடவையும் உங்க கதைய கொஞ்சம் கொஞ்சமா படிக்கக்கூடாது full ah முடிஞ்சதுக்கு அப்புறம் ஒரே மூச்சில் படிக்கணும்னு இருப்பேன்..
ஏன்னா உங்க கதைய கொஞ்சமா படிச்சா அந்த நாள் full ah அதே ஞாபகம் ah இருக்கு..எப்போ அப்டேட் போடுவீங்கன்னு அடிக்கடி xossipy வர வேண்டியதா இருக்கு..
ஆனா என்னமோ தெரியல உங்க பேர் போட்ட thread ah பாத்தாலே open பண்ணாம இருக்க முடியறது இல்ல..

காரணம் என்னன்னா உங்க கதைகள் எல்லாமே reality ah இருக்கு..அடுத்தது இதுதான் நடக்கும்னு நான் யூகிப்பேன்..maximum அதே தான் நடக்கும்..ஆனாலும் அது நடக்க கூடாதுனு நெனச்சுட்டு இருப்பேன்..

உங்க கதைய படிச்சா ஒரு படம் பாத்த பீலிங் வருது..அதுனாலதான் ஒரே மூச்சா full கதையையும் படிக்கணும்னு நெனப்பேன்..ஆனா முடியறது இல்ல..

anyways இப்போ xossipy இருக்கிற best authors la நீங்களும் ஒருத்தர்..வாழ்த்துக்கள்..உங்களது சேவையை எதிர்பார்த்து..

இது மிக அதிகப் படியான பாராட்டு. இருப்பினும் உங்கள் அன்புக்கு, வாழ்த்துக்கு  நன்றி.

நான் இப்போது தான் எழுதப் பழகும் ஒரு நபர்.  இந்த வாழ்த்துகள் நீண்ட நாட்களாக நிறைய கதைகள் எழுதிய நபர்களுக்கு தர வேண்டியது. குறைந்தது இன்னும் ஒரு பத்து கதைகளாவது படிக்கும்படி எழுதினால் தான் எனக்கு நானும் ஒரு எழுத்தாளன் என்னும் அடிப்படை தகுதியே வரும். அதைப் பெற உழைக்கும் ஊக்கம் தரும் பாராட்டு இது. நன்றிகள் பல.

[nathan19]

4

அவள் சுய நினைவின்றி படுத்து இருந்தாள், அவளை இரண்டு வருடம் கழித்து இப்போது தான் பார்க்கிறேன், விபத்தாலோ, அல்லது வேறு எதனாலோ முற்றிலும் தளர்ந்து இருந்தாள். நிறைய மாறி இருந்தாள், நான் அவளை எப்போதும் சிறு பெண்ணாகவே எண்ணி இருந்தேன், அன்று ஸ்டேஷனில் அவள் பேசிய விதம் புதிது என்றால் இன்று அவள் ஆளே புதியவளாக, வேறு ஒரு பெண்ணாக தெரிந்தாள். காலமும் அனுபவங்களும் ஆளை மாற்றும் என்பது உண்மை தான்.


ஒரு காலில் மட்டும் கட்டு முட்டி வரை, அதே போல ஒரு கையில் மட்டும் கட்டு, சில சிராய்ப்புகள், வேறு எதுவும் காயம் தெரியவில்லை. எழுந்து வெளியே அமர்ந்து இருந்தவனிடம் நன்றி சொன்னேன்.

"பரவால்ல சார், இதுல என்ன இருக்கு, actually  நான் கொஞ்சம் பயந்துட்டேன், அந்த பொண்ணு மயக்கத்தில் இருக்கு, போன் பண்ணினா யாரும் எடுக்கவே இல்லை, எடுத்தவங்க கேட்டுட்டு கட் பண்றாங்க, என்ன பண்றது ஒன்னும் புரியல" என்றவன் தொடர்ந்து "நீங்க என்ன சார் வேணும்"

"நான் அந்த பொண்ணுக்கு uncle" 

"ஆனா சார் அந்த பொண்ணு போன் ல அப்பா, அம்மா நம்பர் க்கு எல்லாம் பண்ணினேன் சார், அப்பா எடுக்கலை, அம்மா எடுத்து இந்த மாதிரி சொல்லும் போது கட் பண்ணிட்டாங்க" 

"உம், சின்ன ஃபேமிலி பிராப்ளம், சரி எப்படி ஆக்ஸிடென்ட் ஆச்சு?" பேச்சை மாற்றினேன்.

"கார்ல அடி பட்டுடுச்சு, லேசான காயம் தான், ஆனா இன்னொன்னு சார்?" என தயங்கினான்.

"அந்த பொண்ணு அடி பட்டது என் வண்டி ல தான். என் தப்பு ஏதும் இல்லை, ஆக்ஸிடென்ட் ஆன உடனே கொண்டு வந்து சேர்த்துட்டென், இங்க ஹாஸ்பிடல் ல தான் தெரியும், பொண்ணு ஆக்சிடென்ட் ஆரதுக்கு முன்ன தூக்க மாத்திரை எடுத்து இருக்கு "

"என்னது" அதிர்ந்து போய் கேட்டேன்.

"சார், பதட்டப் படாதீங்க, இப்ப எல்லாம் fine. அந்த பொண்ணு எதோ சிக்கல்ல கஷ்டத்துல இருக்கு, கொஞ்சம் பார்த்துக்கங்க சார்"

நான் இன்னும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நிற்க அவன் திரும்ப சொன்னான்.

"சார், அவங்க அப்பா அம்மாக்கு தகவல் சொல்லுங்க சார், அவங்க வந்தா அந்த பொண்ணுக்கு கொஞ்சம் ஆறுதலா இருக்கும், பாவம் இந்த வயசுல தற்கொலை எண்ணம் வரது எவ்ளோ கொடுமை சார்"

"நான் பார்த்துக்கறேன் பா, ரொம்ப தேங்க்ஸ் உன் உதவிக்கு" 
திடீர் என யோசனை வர கேட்டேன், "இல்லை அவ சூசைடு டிரை பண்ணது ஏதும் கேஸ்" என திணறினேன்.

"சார், அது ஏதும் பிரச்சினை இல்லை, எனக்கு தெரிஞ்ச கிளினிக் தான் இது. இது மைனர் ஆக்சிடென்ட் கேஸ் மட்டும் தான் official ஆ" என்றான்.

"ரொம்ப தேங்க்ஸ் பா, உண்மையாவே நீ நிறைய ஹெல்ப் பண்ணி இருக்கே" நெகிழ்ந்து சொன்னேன். 

"இதுல என்ன சார் இருக்கு, பார்த்துக்குங்க சார், நான் நாளைக்கு பார்க்கிறேன்"  என கிளம்பினான்.

என்ன நினைத்தானோ, "சார், வாங்க, கீழே டாக்டரை ஒரு தரம் பார்த்துடலாம், உங்களுக்கும் ஒரு தெளிவா இருக்கும்"

கீழே போனோம், ஒரு பத்து நிமிடம் காத்திருந்து டாக்டரை பார்த்தோம். டாக்டர் அவனுக்கு தெரிந்தவர் போல சிரித்த படி தலை அசைத்தார்.

"சார், இவரு அந்த ஆக்சிடென்ட் ஆன பொண்ணுக்கு uncle. உங்களை பார்க்க கூட்டி வந்தேன்"

"அடி ஏதும் பலமா இல்லை, கொஞ்சம் செக் எல்லாம் பண்ணிட்டு நாளைக்கு சாயந்திரம் அல்லது ஒரு நாள் கழிச்சு டிஸ்சார்ஜ் பண்ணிடலாம்"

"பொண்ணு மாத்திரை சாப்பிட்டது சொன்னாரா?" டாக்டர் என்னைப் பார்த்து கேட்டார்.

நான் தலை அசைத்தேன். "பொண்ணு என்ன பிரச்சினை தெரியல, லக்கிலி ரொம்ப எடுக்கல, நீங்க அவங்க பேரன்ட்ஸ் க்கு தகவல் சொல்லுங்க, நான் கேஸ் ஹிஸ்டரி ல ஏதும் இதைப் பத்தி எழுதல, நீங்க விரும்பினால் நான் டாக்டர் ரெஃபர் பண்றேன் கவுன்சிலிங் பண்ண."

"உம், நான் பொண்ணு கிட்ட பேசிப் பார்த்திட்டு சொல்றேன் சார்" என்றேன்.


"சரி, காலைல பார்க்கலாம், ரூம்ல கூட ஒருத்தர் தங்கலாம், காலைல கொஞ்சம் எக்ஸ்ரே பாத்துட்டு சாயந்திரம் கூட வேணும்னா டிஸ்சார்ஜ் பண்ணிடலாம், இல்லை நாளன்னிக்கு பகல்ல பண்ணிடலாம் சார்" 

"ஓகே சார்"

அவனும் நாளை வருவதாக சொல்லி கிளம்பினான். அவனின் போன் நம்பர் கொடுத்து சென்றான். 

"ஏதாச்சும் வேணும்னா கீழே கால் பண்ணுங்க, ரூம்ல போன் கீழே எல்லா நம்பரும் இருக்கு, நைட் ஃபுல்லா அட்டெண்ட் பண்ணுவாங்க, அவங்களே செக் ரெகுலரா டைம் க்கு பண்ணுவாங்க"

ரூமில் சென்று அமர்ந்து அவளையே பார்த்தேன். சுமதியின் சாயல் அப்படியே இவளுக்கு உண்டு, அவளை விட கொஞ்சம் உயரம், நிறமும் கூட. ஏன் இந்த வயதில் தற்கொலை எண்ணம்?? 20 வயதில் ஓடிப் போய் கல்யாணம் செய்ய தைரியம் கொண்ட பெண், அத்தனை வருட குடும்ப உறவுகளை உதற துணிச்சல் கொண்ட பெண், என்ன ஆயிற்று இந்த 2 வருடங்களில்??

அப்பா, அம்மா இன்னும் கோபத்தில் இருக்கிறார்கள் சரி, அவன் எங்கே?? இவளைத் திருமணம் செய்தவன்?? அவன் பெயர் கூட தெரிந்து கொள்ள வில்லையே?? இங்கே திருப்பூரில் என்ன செய்கிறாள் இவள்?? 

தூங் கும் அவளையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேன், அப்படியே தூங்கிப் போனேன். நடுவில் நர்ஸ் வழக்கமாக வந்து செக் செய்து போனது எல்லாம் கண் மூடி இருந்தும் உணர்ந்தேன்.

காலையில் ஒரு ஐந்தரை அளவில் எழுந்து முகம் கழுவி வாயைக் கொப்பளித்து பின் கீழே வாசல் அருகேயே இருந்த ஹோட்டலில் ஒரு காபி, உண்மையாகவே அற்புதமாக இருந்தது. சாலை அமைதியாக இருக்க மேலே சென்றேன்.

அவள் விழித்து இருந்தாள், அப்போது தான் விழித்தாள் போல, எங்கே எப்படி என்னும் குழப்பம் இருந்தது, நான் உள்ளே நுழைய
ஆச்சர்யமாக என்னைப் பார்த்த உடன் புன்னகைத்து எழ முயற்சித்தாள். முடிய வில்லை.

"வாங்க, எப்போ வந்தீங்க?" என கேட்டாள், அன்று ஸ்டேஷனிலும் கூட என்னைக் கண்டு அவள் கேட்ட முதல் கேள்வி.

"நான் நேத்து நைட்டே இங்க வந்துட்டேன்" லேசாக சிரித்தேன்.

"சாரி, என்னால எல்லாருக்கும் கஷ்டம், உங்களுக்கும்"

"அது விடு, என்னம்மா இதுலாம்" என்றேன்.

அவள் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக என்னைப் பார்த்தாள், பின் உடல் குலுங்க அழ ஆரம்பித்தாள்.

[nathan19]

5

"அது விடு, என்னம்மா இதுலாம்" என்றேன்.


அவள் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக என்னைப் பார்த்தாள், பின் உடல் குலுங்க அழ ஆரம்பித்தாள்.

"அழாதே, சொல்லு, என்ன ஆச்சு?"

என்னை உற்றுநோக்கினாள், பின் "இல்ல, சின்ன அடி தான், இப்ப வலியே ரொம்ப இல்ல, நாளைக்கே நடப்பென் பாருங்க"

"நான் ஆக்சிடென்ட் பத்தி கேக்கல"

அவள் மாத்திரை எடுத்தது எனக்கு தெரியும் என அவள் உணர்ந்தாள், சங்கடமான சிரிப்புடன் சொன்னாள்.

"இல்ல, திடீர்னு கொஞ்ச நாளாவே எதுக்கு இருக்கோம்னு தோண ஆரம்பிச்சுது, ப்ரெண்ட் அவ ஒரு வாரமா ஊருல இல்லையா, தனியா தினம் டிப்ரசனா இருந்துது, நாலு நாள் முன்னேயே வாங்கினேன், சாப்பிட தைரியம் வரல, நேத்து சாயந்திரம் திடீர்னு தோணி ச்சு, ஆனா மாத்திரை போட்ட பத்து நிமிசத்தில் இது பைத்தியக் கார தனம்னு புரிஞ்சுது, உண்மையாவே நான் நேத்து ஹாஸ்பிடல் தான் வந்துட்டு இருந்தேன், அப்போ தான் அடிபட்டது"

"மாத்திரை போடறதுக்கு முன்ன அப்பா அம்மா மத்தவங்க யார் பத்தியும் ஞாபகம் வரலையா, யார் கிட்டயாவது மனசு விட்டு பேசி இருக்கலாமே?"

"எனக்கு தான் யாருமே இல்லையே" என விரக்தியாக சொல்லி சிரித்தாள், அந்த சிரிப்பு என்னை உள்ளுக்குள் மிகவும் பாதித்தது.

அவளே தொடர்ந்தாள்.
"அம்மா கிட்ட பேசினேன் நேத்து, ஒரு நாலஞ்சு பேரு கிட்ட கடைசியாக பேசலாம் அப்படி நினைச்சேன், உங்க கிட்ட கூட ஒரு தரம் பேசலாம் அப்படி நினைச்சேன், அம்மா கிட்ட பேசினதுல மனசு நெரஞ்சிடுச்சு, வேற யாரு கிட்டயும் பேசல" என்றாள் விரக்தியுடன்.

"அம்மா திட்டினாளா?"

"இல்ல, இல்ல, திட்டலாம் இல்ல. இன்னுமா நீ செத்து தொலையல அப்படி தான் கேட்டாங்க" புன்னகைத்தாள்.

"அவங்கள விடு, என்ன ஆச்சு உன் கல்யாணம்??  எங்க அவன்?"

"போயிட்டான், நான் ஒன்றரை வர்சமா இங்க  திருப்பூர்ல வேலை பார்த்துட்டே ப்ரெண்ட் கூட ரூம் எடுத்து தங்கி இருக்கேன்"

"ஏன்?"

"என்ன சொல்றது, அன்னைக்கு ஸ்டேஷன்ல இருந்து பெங்களூர் அவன் ப்ரெண்ட் வீட்டுக்கு போயி ஒரு மாசம் இருந்தோம், அப்பவே கொஞ்சம் பிரச்சினை, நம்ம ஆளுங்க ஊருல அவன் வீட்டை, அப்பா அம்மா எல்லாம் அடிச்சு நொருக்கிட்டாங்க, அது கொஞ்சம் பிரச்சினை போலீஸ் கேஸ் எல்லாம் ஊர்ல ஆச்சு, இவன் டிப்ளமோ முடிச்சவன் தான், வேலை, சம்பளம், வீடு எல்லாம் சிரமமா இருந்துச்சு, லேசா குடி பழக்கம் கூட உண்டு"

அவள் நிறுத்தி கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்து சொன்னாள்.

"அவன் ப்ரெண்ட்ஸ் அவங்க பேச்சு பழக்க வழக்கம் எல்லாமே கொஞ்சம் சரியா இல்லை, இவன் கிட்ட சொன்னாலும் புரிஞ்சுக்க லை, அடிக்கடி சண்டை போட்டோம், அப்புறம் திருப்பூரில் வேலைக்கு வந்தோம், தனியா ஒரு மூணு நாலு மாசம் இருந்தோம், இங்க சண்டை தினம் தினம் ஆச்சு, குடியும் அதிகம், ஒரு நாள் சண்டை போது நான் எதோ சொல்ல உன் ஜாதித் திமிரை காட்டுறியா அப்படி கேட்டான், என்னால அதை ஏத்துக்கவே முடில, அது இதுன்னு நிறைய பேசி பெரிய சண்டை ஆச்சு, தினம் தினம் பெரிய சண்டை, அடிச்சு கூட இருக்கான்"

அவள் நிறுத்தினாள், மேலே எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தாள், கன்னத்தில் கண்ணீர் வழிய அதை துடைக்காமல் அவளும், என்ன செய்வது என்று புரியாமல் நானும் இருந்தோம்.

அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்ல முடியாமல் நின்றேன், அவளே தொடர்ந்தாள்.

"அப்புறம் ஒரு நாள் ப்ரெண்ட்ஸ் பார்க்க பெங்களூர் போனான், அப்புறம் வரவே இல்ல. ஒரு வாரம் கழிச்சு போன் பண்ணி சொன்னான் "நமக்கு இனி செட் ஆவாது, உன் வழிய நீ பாரு, என் வழிய நான் பாக்குறேன்" அவ்ளோ தான், அப்புறம் நான் இங்க தனியா இருந்தேன், அப்புறம் ப்ரெண்ட் ஒருத்தி கூட இப்போ"

"நடுவுல கொஞ்சம் வீட்ல அப்பா அம்மா கூட பேச முயற்சி பண்ணினேன், முடியல, அம்மா ரொம்ப அசிங்கமா திட்டினா. அவ்ளோ ஏன் வெக்கம் விட்டு அவன் கூடவும் திரும்ப பேசினேன், ஏதும் சரியா வரல"

"சரி, ஏன் திடீர்னு இப்படி ஒரு எண்ணம்?"

அவள் தயங்கினாள், "உங்களுக்கு புரியும், தனியா ஒரு வயசுப் பொண்ணு, அதும் கல்யாணம் ஆகி புருசன் விட்டு பிரிந்து இருக்க பொண்ணுக்கு என்ன என்ன பிரச்சினை வரும்னு"

"உம்"

அவள் நிறைய பேசினாள், புலம்பினாள், சில சமயம் அழுகை வர பேச்சை மாற்றினாள், அழாமல் இருக்க முடிந்த வரை முயற்சி செய்தாள். அவளின் துயரங்கள் புரிய, மனம் வலித்தது. 23 வயதுக்குள் இத்தனை அனுபவங்கள், வலிகள், ரணங்கள், தற்கொலைக்கு தூண்டும் அளவு. எழுந்து அவள் அருகில் சென்றேன். கட்டிலில் அமர்ந்தவாறு இருந்த அவள் அருகே நான் நிற்க என் மீது சாய்ந்து குலுங்கி குலுங்கி அழ ஆரம்பித்தாள், அவளைத் தடுக்காமல் அழ விட்டேன். 


எனக்கு நன்கு நினைவு இருக்கிறது, என் டிப்ளமோ நாட்களில் இவள் குழந்தையாக என் தோள் மீது இருக்க நான் கோவில் அருகே அமர்ந்து படித்துக் கொண்டு இருப்பேன், சுமதி வேலையாக இருக்கும் போது எல்லாம் இவள் என்னோடு தான் இருப்பாள். நான் தூக்கி வளர்த்தவள் இப்படி குமுறி அழுகையில் என்னால் தாள வில்லை.  அவள் ஒரு ஐந்து நிமிடம் நன்கு சோகம் தீர அழுது இருந்தாள்.அவளின் தலையை வருடியவாறு சொன்னேன்.

"சிட்டு, இனி எதுக்கும் வருத்தப் பட கூடாது, எவ்ளோ அழனும்னாலும் இன்னைக்கே அழுதுடு, நான் சுமதி கிட்ட பேசுரன், நான் பார்த்துக்கிறேன் எல்லாத்தையும், நீ எதுக்கும் கவலைப் படாதே"

காலை உணவு முடிந்து, அவளுக்கு எக்ஸ்ரே இன்னும் சில செக் செய்ய அழைத்து சென்ற கேப்பில் சுமதிக்கு போன் செய்தேன்.

"சுந்தர், எப்படி இருக்கே, ரொம்ப நாள் ஆச்சேப்பா நீ போன் பண்ணி, எல்லாம் நல்லா இருக்காங்களா?"

"நல்லா இருக்கேன், சிட்டுக்கு ஆக்சிடென்ட் அப்படி போன் வந்தது"

நான் இங்கே திருப்பூரில் அவள் அருகே ஹாஸ்பிடல் இருப்பதை சொல்ல வில்லை. 

"சிட்டா, அப்படி யாரும் எனக்கு தெரியாது"

"ஏய், என்னக்கா, அவ உன் பொண்ணுக்கா"

"சுந்தர், நிஜமா சொல்றேன், எனக்கு ஒரே புள்ளை தான், அவ இங்க என் கூட இருக்கா, இன்னொருத்தி இருந்தா, இப்போ அவ செத்துப் போயிட்டா, அவ்ளோ தான், நீ அவள பத்தி ஏதும் என் கிட்ட பேசாதே, தயவு செஞ்சு"

மேலே எதுவும் பேச வில்லை நான். அவள் மனைவி குழந்தைகள் பற்றி கேட்டது எல்லாம் இயந்திரம் போல பதில் சொல்லி வைத்தேன்.

டெஸ்ட் முடிந்து வந்தவளிடம் வேலை, தங்குமிடம், உடன் இருக்கும் தோழி எல்லாம் கேட்டேன். இங்கு திருப்பூரில் உடன் வசிக்கும் தோழி பிகாம் முடித்த பெண், ஒரே கம்பனி, இப்போது இருக்கும் வேலை சம்பளம் பிடிக்காமல் வேறு ஒரு இன்டர்வியூ சென்னை சென்று இருக்கிறாள். அவளுக்கு பெரிதாக ஒன்றும் இங்கு இல்லை,  எல்லாமே மிக சுமாராக அல்லது அதற்கும் கீழே.

மாலையே டிஸ்சார்ஜ். முடிந்து அவளின் வீட்டுக்கு சென்று அவளின் டிரஸ் மட்டும் சில நாளுக்கு எடுத்து கிளம்பினோம். அவள் மிக தயங்கினாள், எதுக்கு உங்களுக்கு சிரமம் என. "உன் ப்ரெண்ட் வர வரைக்கும் தனியா இருக்க வேண்டாம், என் கூட வா" விடா பிடியாக அழைத்து சென்றேன்.

[nathan19]

6

"வீடு ரொம்ப நல்லா, பெருசா இருக்கு, நீங்க மட்டும் இருக்க எதுக்கு இவளோ பெருசு?"


"இல்ல, ஒரு இன்வெஸ்ட்மென்ட் மாதிரி தான், எப்படியும் மாசம் ஒரு வாரம் பத்து நாளு இங்க இருக்கேன்,  ஹோட்டல் ஸ்டே பண்றதை விட வீடு பெட்டர், எனக்கு எல்லாமே ஒரு ரசனையோட, ஒழுங்கோட இருக்கணும்"

 "பார்த்துக்க?"

"ஆளு இருக்கு, ஆபீஸ் வீடு ரெண்டையும் பார்த்துக்க ஆளு போட்டிருக்கு, தினம் மதியம் வந்து வீட்டு வேலை எல்லாம் செய்துடுவாங்க"

அவள் வீட்டை சுற்றிப் பார்த்தாள், பின்னால் தோட்டம், செடிகள், என அவளுக்கு வீடு மிக பிடித்து இருந்தது என்று உணர்ந்தேன். 

பால்கனி, ஊஞ்சல் என எல்லாம் அவளுக்கு பிடித்தபடி வீடு இருந்தது. எனக்கு அவள் திருப்பூரில் இருந்த வீட்டின் சூழல் புரிந்தது. கிராமம் என்றாலும் ஓரளவு வசதியான குடும்பத்தில் பிறந்த நில புலங்களுடன் இருந்த குடும்பத்தில் பிறந்தவள், கஷ்டமான சூழலில் கடந்த இரு ஆண்டுகளாக இருந்து, அவளுக்கு இதை பார்க்க மகிழ்ச்சி வந்ததில் தப்பில்லை. 

"கீழே இருக்க ரெண்டு ரூம்ல எதிலாவது தங்கிக்க, உன் ப்ரெண்ட் வந்ததும் உன் திங்ஸ் வேண்டியது எல்லாம் திருப்பூர் இருந்து கொண்டு வரலாம். "

அவள் என்னை கேள்வியாக பார்த்தாள்.

"நம்ம ஆபீஸ் லயே வேலை பார்க்கலாம், ஏற்கனவே இருந்த அக்கவுண்ட் ஆளு போயி 4 மாசம் ஆச்சு, நான் தான் இப்போ அதையும் பார்க்கிறேன், எப்படியும் ஆளு போட்டு தான் ஆகணும், வேலை ஈஸி யாத்தான் இருக்கும்"

"ஆபீஸ் எங்கே??"

"பக்கம் தான், ஒரு ரெண்டு கிலோ மீட்டர், உனக்கு கால் நல்லானதும் போலாம், நாளைக்கு மட்டும் ரெஸ்ட் எடு பகல்ல, உனக்கு துணைக்கு ஆளு வர சொல்றேன், நாலன்னிக்கு ஆபீஸ் வா"

மதியம் உணவு  கொண்டு வேலு வந்தான்.


"அபி, இது வேலு, நம்ம ஆபீஸ் ல வீட்டில எல்லாமே இவரு தான். இவரு ஒய்ஃப் தான் சமையல் எனக்கு, நாளைக்கு உனக்கு பேச்சுத் துணைக்கு வரும், 10 வருசமா எனக்கு இங்க கோயம்புத்தூர் வந்தாலே வேலு தான் ஆல் இன் ஆல்"

"ஹலோ சார், நான் அபி" 

"சார் எல்லாம் வேனாம்மா, அண்ணா சொல்லு போதும், நான் வெறும் பியூன் தான்மா ஆபீஸ் ல, சாரு தான் என்னை சமமா மரியாதையா, ப்ரெண்ட் மாதிரி நடத்தினாருன்னா நானும் உடனே அவருக்கு சமம் ஆயிட முடியுமா?" என வெகுளியாக கேட்டு சிரித்தார் வேலு.

உணவுக்கு பின் நான் உறங்க செல்ல, அபி வேலுவுடன் பேசிக் கொண்டு இருந்தாள்.

நான் மாலை ஐந்து மணி அளவில் கீழே வர ஹாலில் டிவி முன் இருந்த அபி கேட்டாள்.

"டீ? காபி?"

"வேலு கிளம்பியச்சா?? டிகாஷன் போட்டு இருக்கா பாரு? இருந்தா காபி, இல்லைன்னா டீ"

"அண்ணா சொன்னாரு, நான் முன்னேயே டிகாஷன் போட்டு இருக்கேன், காபியே கலந்துடரேன்"

காபி குடித்து "நல்லா இருக்கு"

அவள் பதில் சொல்லாமல் புன்னகை செய்தாள்.

"ஆமா, இத்தனை புக்கும் நீங்க படிக்கவா??"

அலமாரி முழுக்க இருந்த புத்தகங்களைப் பார்த்து வியந்து கேட்டாள். கிட்டத்தட்ட ஒரு ஆயிரம் புத்தகங்கள், நூறுக்கும் மேற்பட்ட டிவிடி களைப் பார்த்து புரட்டிக் கொண்டு இருந்தாள்.

"பின்ன என்ன சும்மா அடுக்கி வைக்கன்னு நினைச்சியா??"

"இல்ல, இந்த புக் லாம் எதுக்கு??"

"எதுக்குன்னு கேட்டா என்ன சொல்றது?"

"இல்ல, பொதுவா ஸ்கூல் காலேஜ் போது பரிட்சைக்கு படிப்போம், அதை தாண்டி விகடன், குமுதம் இல்லை எதுனா கிரைம் நாவல் படிச்சு இருக்கேன், இந்த மாதிரி நாவல் எல்லாம் நான் அதிகம் பார்த்தது கூட இல்ல"

"இதுவும் படிக்க தான், இப்போ நீ கிரைம் நாவல் படிப்பே இல்லையா, யாரு உனக்கு பிடிக்கும்??"

"யாருன்னா, ராஜேஷ் குமார், சுபா, அப்புறம் ஊர் லைப்ரரி ல சுஜாதா, அப்புறம் கொஞ்சம் குடும்ப நாவல் படிப்பேன் இந்த ரமணி சந்திரன், லட்சுமி மாதிரி, பொன்னியின் செல்வன் கூட பாதி படிச்சேன்"

"அதே மாதிரி தான் இதுவும், என்ன இதுலாம் கொஞ்சம் சீரியஸ் நாவல் அவ்ளோ தான். ராஜேஷ் குமார், சுபா மாதிரி தான் ஜெயகாந்தன், அசோக மித்திரன், ஜெயமோகன், எஸ். ராமகிருஷ்ணன், சுந்தர ராமசாமி எல்லாம், எல்லாருமே எழுத்தாளர் தான். யாருக்கு எழுதுறாங்க அது தான் விசயம்"

"புரியல எனக்கு"

"இதுல ஏதாவது படி, ஃப்ரீ டைம் உனக்கு நிறைய இருக்கு, படி, படிச்சா ரெண்டு வகை எழுத்துக்கும் உள்ள வித்தியாசம் புரியும்"

"உனக்கு எப்படி சொல்ல, இப்போ நீ குமுதம் விகடன் ரெண்டும் படிப்பே இல்லை, ரெண்டுளையும் என்ன வித்தியாசம் ??"

"விகடன் அட்டை கொஞ்சம் நல்லா இருக்கும், அப்புறம் கவிதை, கட்டுரை கொஞ்சம் அதிகம் இருக்கும், குமுதம் ல சினிமா அரசியல் அதிகம்"

"ரைட், விகடன் என்ன தான் கமர்சியல் பத்திரிக்கை ஆனாலும் கொஞ்சமாவது இலக்கிய டச் அதுல இருக்கும், ஒரு சிறுகதை, ஒரே ஒரு நல்ல கவிதை அல்லது ஒரு நல்ல இன்டர்வியூ அல்லது ஒரு நல்ல கட்டுரை ஆவது இருக்கும், குமுதத்தில் அது கூட இருக்கும்னு சொல்ல முடியாது. எல்லாரும் படிக்கிற மாதிரி இருக்கும், எதுவும் புதுசா இருக்காது" தொடர்ந்தேன்.

"அதே மாதிரி தான் அசோக மித்திரன், ஜெயமோகன், இவங்களுக்கும் ராஜேஷ் குமார், ரமணி சந்திரன் மாதிரி ஆளுங்களுக்கும் உள்ள  வித்தியாசம், அதுக்காக நான் அவங்களை மட்டம் தட்டலை, அவங்களோட ஆடியன்ஸ் வேற, அவங்க அதுக்கு தான் எழுதுறாங்க"

நிறைய பேசினோம், சினிமா அரசியல் இலக்கியம் என. கடைசியாக கேட்டாள்.

"சரி, இதுல நான் படிக்கிற மாதிரி ஒரு புக் எடுத்துக் கொடுங்க, சின்னதா இருக்கணும், படிக்கவும் கொஞ்சம் ஈசியா வேணும்"

தேடினேன், கொஞ்சம் யோசித்து தமிழில் சின்னதாக தேடி எடுத்து தந்தேன்.

"இந்தா, இந்த ரெண்டுல ஒண்ணு படி, இது ஜெயமோகன் எழுதிய முதல் நாவல், 90லையே எழுதினது, பேரு ரப்பர். கன்னியாகுமரி தமிழ்ல இருக்கும், இது 18ஆம் அட்சக் கோடு, அசோக மித்திரன் எழுதினது, ஹைதராபாத் சுதந்திர போராட்டம் பேக் கிரவுண்ட் ல தமிழ் பிராமின் டீனேஜ் ஹீரோ வியூ ல கதை போகும், சாகித்ய அகாடமி அவார்டு வாங்கின நாவல்"

"ஹைதராபாத் சுதந்திரமா?? அதும் இந்தியா தானே, ஆந்திரா ல தானே இருக்கு ?"

"ஆமா, இப்போ அது இந்தியா தான், ஆனா 1947 ல இந்தியா சுதந்திரம் வாங்குறப்போ ஹைதராபாத் தனி நாடா இருந்துச்சு, முஸ்லிம் நாடா இருந்துச்சு, அங்க ஆட்சி பண்ணின நிஜாம் அதை பாகிஸ்தான் கூட சேர்க்க விரும்பினார், ஆனா அது புவியியல் அமைப்பு படி தென் இந்தியாவில் இருந்ததால அதை பாகிஸ்தான் கூட சேர்க்க பிரச்சினை, அப்போ ஏற்கனவே பாகிஸ்தான் ரெண்டா இருந்தது, மேற்கு கிழக்கு அப்படி, இப்போ பங்களாதேஷ் இருக்கு இல்ல அது முன்ன கிழக்கு பாகிஸ்தான். நாம விடலை, அப்புறம் மிலிட்டரி அனுப்பி சண்டை போட்டு தான் ஹைதராபாத் நம்ம கூட சேந்துச்சு"

"ஓ"

"அது மட்டும் இல்ல, அப்போ ஹைதராபாத் நிஜாம் உலகத்துல பெரிய பணக்காரர்களில் ஒருத்தர், அவர் இங்க இருந்த சொத்து எல்லாம் விட்டுட்டு, தன் கிட்ட இருந்த தங்கம், வைரம் வெள்ளி மாதிரி பொருள் எல்லாம் எடுத்துட்டு பாகிஸ்தான் போயி செட்டில் ஆயிட்டாரு"

"உம்"

"சாரி, ரொம்ப போர் அடிக்கிறேன், 1947, 48 ல நடந்ததை பத்தி 2012ல சொல்லிக் கிட்டு இருக்கேன்."

"இல்ல இல்ல, எனக்கு இந்த கதை எல்லாம் தெரியாது, ஆமா எல்லாமே பழைய புக்கா இருக்கா? நீங்க கொடுத்த ஒண்ணு 1990 ல எழுதினது, இன்னொன்னு 77 ஆ?"

"இது என்ன சினிமா வா?? பழைய படம், புது படம்னு சொல்ல, புக்குக்கு வயசு பொதுவா ஆகாது, என்ன கொஞ்சம் பேச்சு வழக்கு லேசா மாறி இருக்கும், ஆனா எத்தனை வருசம் கழிச்சு படிச்சாலும் ரசிக்கலாம்"

"உம்"

நிறைய பேசினோம், இல்லை நான் பேச அவள் கேட்டுக் கொண்டு இருந்தாள். அரசியல், சினிமா, இலக்கியம், சமூகம் என நிறைய. நான் அவளிடம் அவளைப் பற்றி எதுவும் கேட்கவே இல்லை. அன்று மட்டும் அல்ல அடுத்த சில நாட்கள் கூட அப்படியே போனது. அவளின் கால் இன்னும் முழுக்க சரி ஆகாததால் அவள் இன்னும் ஆபீஸ் வர வில்லை. மூன்றாம் நாள் கேட்டாள்.


"நீங்க ஏன் எதுவுமே கேக்கலை என்னைப் பத்தி?"

"அதான் சொன்னியே ஹாஸ்பிடல் லாயே"

"அது பத்தி அப்புறம் எதுவுமே நீங்க கேக்கலை?"

"வேணாம். உன் முகத்தை அன்னைக்கு நீ மயக்கமா ஹாஸ்பிடல் ல இருக்கறப்ப பார்த்தப்பவே எனக்கு புரிஞ்சுது, அதைப் பத்தி விளக்கமா கேட்டு ஏன் உன்னை கஷ்டப் படுத்தணும்??"

"உம்" என்றவாறு என் கண்ணைப் பார்த்தாள்.
நானும் அவள் கண்ணைப் பார்த்தேன், அவளை உற்றுப் பார்த்தபடியே சொன்னேன்.

"இப்போ உனக்கு வாழ்க்கைல உனக்கு ரெண்டு வாய்ப்பு தான் இருக்கு, ஒண்ணு நடந்ததையே நினைச்சு நினைச்சு நீயும் கஷ்டப் பட்டு, பிறருக்கும் கஷ்டம் தந்து உன்னை நீயே அழிச்சுக்கிறது, உடனடியா அல்லது கொஞ்சம் கொஞ்சமா, ரெண்டாவது நடந்ததை எல்லாம் அப்படியே மறந்து புதுசா வாழத் தொடங்கு ரது, மனசுக்குப் பிடிச்ச விசயங்களை செய்றது, முடியாட்டி ஏதாவது ஒரு வேலைல, படிப்புல,  உன்னை ஈடுபடுத்திக் கிறது"

அவள் பார்த்தபடி இருக்க நான் தொடர்ந்தேன்.

"என்னைக் கேட்டா பழசை எல்லாம் மற, புதுசா வாழத் தொடங்கு, ஆபீஸ் வா, புது வேலை, புது இடம், புது வீடு, புது ப்ரெண்ட்ஸ் இப்படி எல்லாம் புதுசா இருக்கட்டும்"

சரி என்பதாக தலை அசைத்தாள். 

"நாளைக்கு ஆபீஸ் வா, சின்ன ஆபீஸ் தான் ஒரு 40 பேரு தான் மொத்தம், சரியா சொன்னா அது ஆபீஸ் கூட இல்லை, ஆபீஸ் மாதிரி. டெஸ்க் ஒர்க் ஒரு பத்து பேரு, பின்னாடி யுனிட்ல தான் 30 பேரு மேல இருப்பாங்க, வா, பழகு, அக்கவுண்ட் பாரு, பொழுதும் போகும், உனக்கும் பழச மறக்க ஒரு வாய்ப்பா இருக்கும்"

"நீங்க சொன்னா சரியா தான் இருக்கும்" என புன்னகைத்தாள்.

"அந்த ரெண்டு புக்ல எது இப்போ படிக்கிற?"

"முதல்ல ரப்பர் தான் ஆரம்பிச் சேன், ஆனா அந்த தமிழ் கொஞ்சம் கஷ்டமா இருந்துச்சு, நிறைய மலையாளம் கலந்து, அதான் அதை அப்புறம் படிக்கிலாம்னு வச்ச்ட்டு இன்னொரு புக் எடுத்திட்டேன்"

"இது எப்படி இருக்கு?"

"ஈஸி யா தான் இருக்கு, சும்மா வெறுமனே ஒரு பையன் பாய்ண்ட் ஆப் வியூ ல நார்மலா தான் போகுது, நான் நீங்க அன்னைக்கு சொன்னத வச்சு எதோ ரொம்ப சீரியஸான புக்னு நினைச்சேன், ஆனா படிக்க அவ்ளோ விறுவிறுப்பு இல்ல" என தயக்கமாய் சிரித்தாள்.

"பரவால்ல, முதல் தரம் அப்படி தான் இருக்கும், அடுத்தடுத்து படிக்க பழகிடும்"

"நீங்க ஒரே புக்கை பல தரம் படிப்பீங்களா??"

"உம், பிடிச்சு இருந்தா சிலதுலாம் பத்து தரம் மேல படிச்சு இருக்கேன்"

"போர் அடிக்காதா? படிச்சதே திரும்ப படிக்க?"

"நீ ஒரு தரம் கேட்ட பாட்டை திரும்ப கேட்க மாட்டியா?, பிடிச்சா கேப்ப தானே?"

"உம்"

"அதே போல தான் பிடிச்ச படம் திரும்ப பார்க்கிறது, பிடிச்ச புக் திரும்ப படிக்கிறது கூட"

அவள் புரிந்தது போல தலை அசைத்தாள். அவளுக்கு நான் சொல்வது சரிவர புரிய வில்லை என்று எனக்குப் பட்டது. ஆனாலும் ஏதும் நான் மேலே சொல்ல வில்லை.

அடுத்த நாள் ஆபீஸ் வந்தாள், அங்கு இருந்த சக பெண்கள் எல்லாருடனும் அன்றே கிட்டத்தட்ட தோழி ஆனாள் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். நான் எண்ணியதை விட அவள் விரைவாக இந்த வாழ்க்கைக்கு, வேலைக்கு பழகிக் கொண்டு விட்டதாக தோணியது. 

டெஸ்க் ஒர்க்கில் இரண்டு பேர் மட்டுமே ஆண்கள், மற்ற அனைவரும் பெண்கள் தான், அது அபிக்கு மிக எளிதாக இருந்தது பழக என தோணியது.

அவள் வீட்டில் இருந்த முதல் மூன்று நாளிலேயே வேலு மனைவியுடன் நன்கு பழக்கம் ஆகி இருந்தாள். கிட்டத்தட்ட அவள் இந்த ஊருக்கு, வேலைக்கு, வாழ்க்கைக்கு முதல் வாரமே தயார் ஆனாள். 

நானும் சென்னை விட்டு வந்து 12 நாளுக்கு மேலே ஆனதால் நாளை வார இறுதி சென்னை திரும்ப வேண்டும். அபி இடம் சொன்னேன், எப்போது என்ன வேண்டுமென்றாலும் வேலு மனைவியிடம் கேட்க சொல்லி. அவளிடமும் சொன்னேன் ஒரு வாரம் அல்லது இரண்டு வாரம் அபி உடன் இரவில் தங்குமாறு, பார்த்துக் கொள்ளும் படி. 

"சார், அபி எனக்கு தங்கச்சி மாதிரி சார், நான் பார்த்துக்கறேன்" 

"தாங்க்ஸ் மா" என்றேன்.
அபியிடம் விடை பெற்று சென்னை கிளம்பினேன்.

[nathan19]

7


நான் சென்னை சென்ற பின்னும் தினமுமே அபி உடன் ஃபோனில் பேசினேன், நலம் விசாரித்தேன், பொதுவாக நான் யாரிடமும் தினம் பேசும்,  சாப்பிட்டியா, என்ன பண்ற மாதிரி கேள்விகள் கேட்கும் நபர் இல்லை, எனது குழந்தைகளிடம் கோவையில் இருக்கையில் அடிக்கடி ஃபோனில் பேசுவேன் என்றாலும் இந்த மாதிரி கேள்விகள் எப்போதாவது தான் இருக்கும், அதும் பெரியவள் என்னிடம் நான் சாப்பிட்டேனா என்பது மாதிரி கேட்கையில் பதிலுக்கு கேட்டு இருக்கிறேன் தவிர பொதுவாக வெறும் ஃபார்மல் ஆன கேள்விகள் குறைவாக இருக்கும்.

மகனுடன் ஆன உரையாடல் தான் எப்போதும் எனக்கு பிடித்தமானவை, அவனுடன் எனது உரையாடல்கள் எல்லாம் எனக்கு நேரிலும் சரி போனிலும் சரி எனது ரசனைக்கு ஏற்ப இருக்கும், அவனின் ரசனைகள் இந்த பத்து வயதிலேயே எனக்கு பிடித்தபடி இருந்தது. அவனை எனது நீட்சியாக, திருத்திய வடிவமாக பார்த்தேன். எனது இளம் வயது ஆசைகள், லட்சியங்கள் அனைத்தும் நான் அவனிடம் தினிக்காமலே இயல்பாக அவனிடம் இருந்தது, என்னை விட ஆர்வமாக, எதிலும் ஈடுபாட்டுடன் இருந்தான். எனது 18 வயதில், 20 வயதில் எனக்கு தோனாத என் கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்ட எல்லாம் அவனுக்கு 10 வயதில் இருந்தது. 

கிட்டத்தட்ட என் மகனுக்கு அடுத்த படியாக எனக்கு அபி உடனான உரையாடல்கள் பிடித்து இருந்தது, தினமும் அவளே போன் செய்வாள், ஆபீஸ் வேலை குறித்த ரிபோர்ட் போல ஆரம்பித்து பின் மற்ற கதைகள், வேலு, வேலுவின் மனைவி, ஆபீஸ் தோழிகள், சமையல், சினிமா, புத்தகம் என எல்லாம் பேசுவாள். 

"எவ்ளோ தூரம் இருக்கு 18வது அட்சக்கோடு" 

"உம், பாதிய தாண்டிட்டென், இப்போ கொஞ்சம் வேகமா போகுது, ஒரு கதை மாதிரியே இல்ல, ரொம்ப இயல்பா போகுது, ஆனா இன்னும் எனக்கு ஒண்ணு புரியல, இது அவ்ளோ பெஸ்ட் நாவல், சாகித்ய அகாடமி அவார்டு வொர்த் ஆன நாவல் ஆக எனக்கு தோணல?"

சிரித்தேன். "முழுக்க படி, ஒரு படத்தை முழுசா பார்க்காம ரிவ்யூ சொல்ல கூடாது, படத்துக்கு ஆவது ஒரு சில ஃப்ரேம் லையே making quality தெரியும், நாவல் ல இன்னும் நிறைய கஷ்டம். நீ படிச்ச வரைக்கும் உனக்கு பிடிக்கலையா?"

"இல்ல இல்ல, பிடிச்சு இருக்கு, நல்லா இருக்கு, பட் இந்தியா அளவுல அவார்டு வாங்குற அளவு என்ன இருக்குன்னு புரியல"

"இதை நாவல் முழுசா படிச்சிட்டு அப்பயும் இதே கேள்வி வந்தா கேளு, அப்போ சொல்றேன்"

என்று சொன்னேன் சிரிப்புடன், அவளும் சிரித்தாள்.

அவள் திருப்பூர் ரூம் மேட்க்கு பெங்களூரில் எதோ வேலை கிடைத்துள்ளது எனவும் அவள் அடுத்த மாதம் காலி செய்வதாக சொன்னாள். 

நான் சென்னை வந்து இரண்டு வாரம் ஆகி இருந்தது. நான் அடுத்த வாரம் ஞாயிறு இரவு மீண்டும் கோவை செல்ல வேண்டும், அபி இடம் சொன்னேன், "நான் ஞாயிறு early morning கிளம்பி திருப்பூர் வரேன், நீயும் கிளம்பி திருப்பூர் வா, உன் திங்ஸ் எல்லாம் கார்லயே கோவை எடுத்துப் போலாம்" 

"உம், உங்களுக்கு எதுக்கு சிரமம்"

"இதுல என்ன சிரமம், நைட் டிராவல் பண்ணி வரதுக்கு பதிலா காலைல வரேன், அவ்ளோ தான்"

"அப்போ சரி" என்றாள் உற்சாகமாக.

கிளம்பும் போதே அபிக்காக இங்கிருந்து சில ஜெயகாந்தன் எளிதான நாவல்கள், சிறுகதை தொகுப்புகள், அவள் ரப்பர் படிக்க கஷ்டமாக இருப்பதாக சொன்னது நினைவுக்கு வர ஜெயமோகனின் கன்னியாகுமரி எடுத்தேன், இதில் ஒரு மலையாள இயக்குனர் பற்றிய கதை என்றாலும் மலையாள வசனங்கள் குறைச்சல் தான். என்னிடம் இருந்த எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் நாவல் எல்லாம் பெரிய பெரிய புக் ஆக இருக்க அதை விட்டு சுஜாதா, இந்திரா பார்த்தசாரதி என படிக்க ஈஸி ஆன புத்தகங்கள் எடுத்து காரில் வைத்தேன். 

ஞாயி்றுக்கிழமை மதியம் தான் திருப்பூர் சென்றேன். அபி முன்பே வந்து ரூமில் இருந்தாள். சிறிய வசதிக் குறைவான அறை தான் என்றாலும் மோசம் இல்லை. அபியின் தோழி 25 வயது அல்லது இன்னும் கொஞ்சம் கூட இருக்கும். அபியை விட கொஞ்சம் matured ஆக இருந்தாள். அபியை நிறைய கலாய்த்தாள். சின்ன பெண்ணை, தங்கையை அக்கா கலாய்ப்பது போல உரிமையுடன் அபியை கலாய்த்தாள்.

மிக கேசுவல் ஆக பேசினாள், பழகினாள். சிரித்த முகத்துடன் இருந்தாள்.

பேச்சு வாக்கில் சொன்னாள், "எனக்கு முதல்ல இவளை இந்த ஊரை விட்டு போக மனசே இல்ல, இவ பிரச்சினை எல்லாம் குறையுற வரைக்கும் இவ கூட இருக்கணும்னு நினைச்சேன்" நான் ஏதும் பேசாமல் அவளைப் பார்த்தேன், அவளே தொடர்ந்தாள்.

"லக்கிலி நீங்க இவளுக்கு நல்ல வேலை, தங்க வீடு எல்லாம் அரேஞ்ச் பண்ணி இருக்கீங்க, அவளை நான் இவளோ சந்தோசமா பார்த்ததே இல்ல" உண்மையான மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்தாள். 

மதியம் அவர்களுடன் தான் உணவு, ஒரு இரண்டு மூன்று மணி நேரம் திருப்பூரில் கொஞ்சம் சுற்றினோம், ஏதேதோ வாங்கி, கொடுத்து, சிலரை சந்தித்து விடை பெற்று நேரம் போனது.

அபி யாரையோ  சந்திக்க போன இடைவெளியில் அவள் கேட்டாள்.

"சார், உங்களுக்கு marriage ஆயிடுச்சா?"

"வாட், என்னை பார்த்தா உனக்கு எப்படி தோணுது, எனக்கு எவ்ளோ வயசு இருக்கும்? நீ நினைக்கிறே?"

"ஒரு 32,  33 இருக்குமா?"

"எனக்கு 15 வயசுல பொண்ணு இருக்கு!"

"வாட், என்னால நம்பவே முடியல, நிஜமாவா??" வியப்புடன் கேட்டாள்.

"இதுல எதுக்கு பொய்?? எனக்கு வயசு 40" என்றேன் சிரித்தபடி.

"நிஜமாவே 40 வயசு போல தெரில, நான் உங்களை கிண்டல் பண்ண கேட்கலை, நிஜமா நீங்க ஹேன்ட் சம்மா 32 வயசு போல தான் இருக்கீங்க" என்றாள்.

"Anyway thanks. உங்க ஊருல 30 வயசுல தான் ஹேன்ட் ஸம்மா இருக்கணும், 40 வயசுல இருக்கக் கூடாதா?" என்று வாய் விட்டு சிரித்தேன்.

அவளும் பெரிதாக சிரித்தாள், அபி அவள் தோழி யாரையோ சந்தித்து விட்டு வெளியே வந்தவள் எங்களின் சிரிப்பையே ஒரு வித அதீத ஆர்வத்துடன், அல்லது லேசான பொறாமையுடன் பார்த்தது போல தோணியது. வந்த உடனேயே கேட்டாள்.

"என்ன ஜோக் சொன்னா நானும் சிரிப்பேன்" என்றாள்.

"இது பெரியவங்க ஜோக்கு, உனக்கு வேணாம்" என்றாள் அவள்.

"என்னது?" என அபி அவளை முறைத்தாள்.

"அதான் சொன்னேனே பாப்பா, அது அடல்ட் ஜோக்கு, சின்ன பொண்ணுளாம் கேக்க கூடாது" 

அபி இன்னும் கடுப்பானாள் என்பது முகத்திலேயே தெரிந்தது. பின்னர் ஒரு 6 மணி அளவில் கிளம்பினோம் அவளிடம் விடை பெற்று.

எனக்கென்னவோ அபிக்கு அவள் மீதான அன்பை விட அவள் அபி மீது நிரம்ப அன்பை காட்டியதாக தோணியது. இவளைப் பிரிவது குறித்து உண்மையாகவே அவள் வருந்தினாள். 

"உன்னை ரொம்ப மிஸ் பண்ணுவேண்டி"

"நானும் தான், டேக் கேர்,  பெங்களூர் போயி புது ப்ரெண்ட்ஸ் கிடைச்சா என்னை மறந்துடாதே"

"நீ தான் என்னை மறப்பே, நான் மறக்க மாட்டேன்"

நானும் ஒரு பார்மலிட்டிக்கு சொன்னேன். 

"பாரு, பெங்களூர் வேலை செட் ஆவுதான்னு, இல்லைன்னா ஒரே ஒரு போன் அடி அபிக்கு, கோயம்புத்தூர் கிளம்பி வா" என்றேன். 

அபி பெரிதாக எதுவும் சொல்ல வில்லை. அவளிடம் விடை பெற்று கிளம்பினோம்.

"அவ உங்க கிட்ட என்ன ஜோக்கு சொன்னா?"

"ஜோக்கா, எப்போ ??"

"நான் வரப்போ சிரிச்சுட்டு இருந்தீங்கலே, அப்போ, எதோ ஏ ஜோக்கு சொன்னேன் அப்படினாளே "

"அதுவா, எந்த ஜோக்கும் இல்ல, என் வயசு கேட்டு ஷாக் ஆகி சிரிச்சா"

"அதுல சிரிக்க என்ன இருக்கு?" கேள்வியாக வினவினாள்.

"என் வயசு 40 அப்படி சொன்னேன், அவ நம்பவே முடியல, 32 வயசு மாதிரி ஹேன்ட் சம்மா இருக்கீங்க சொன்னா, நான் ஏன் 40 வயசுல ஹேன்ட் சம்மா இருக்கக் கூடாதா கேட்டேன், அதுக்கு தான் சிரிச்சுட்டு இருந்தோம்" 

"ஏன் உனக்கு இதுல இத்தனை கேள்வி?" அவளின் அதீத ஆர்வம் கண்டு கேட்டேன்.

"இல்ல, சும்மா தான், அவ நிறைய ஜோக்கு சொல்வா பொதுவா அது தான் ஆர்வமா கேட்டேன்"

"அப்டியா, அப்ப அதுல ஏதும் சொல்லு"

அவள் இதை எதிர்பார்க்க வில்லை, 

"இல்ல, அவ அதிகம் அந்த மாதிரி ஜோக்கு தான் சொல்வா, எனக்கு சட்டுனு வரல" என்றாள் தயங்கி. 

நான் பதில் சொல்லாமல் புன்னகை செய்தேன், வண்டி விரைந்து கொண்டிருந்தது.

[nathan19]

8

அபி அடுத்த சில வாரங்களில் அலுவலகத்தில் மிக முக்கியமான நபராக ஆனாள், எல்லோருடனும் நல்ல நட்பு, என்ன தான் நான் அவர்களோடு இயல்பாக பழகினாலும் நான் முதலாளி என்ற எண்ணம் அவர்கள் மத்தியில் இருந்ததை மாற்ற முடிய வில்லை, சில விசயங்களை என்னோடு கேட்க தயக்கம் இருக்கலாம், அபி அவர்களில் ஒருவர் போல என்பதால் தகவல் பரிமாற்றம் கொஞ்சம் இலகுவாக உணர்ந்தார்கள் போல. 


அபி வந்த பின்னர் தான் அவளின் விருப்பப் படி அலுவலகம் முழுதும் சேர்ந்து ஒரு outing திட்டமிட்டோம். அபி வந்த பின்னர் வேலைப் பளு முழுக்க குறைந்தது உணர்ந்தேன். 

வீட்டிலும் எனது மாடி அறையை தவிர மீதம் எல்லாவற்றையும் அவள் விருப்பப் படி மாற்றி அமைத்து அழகு படுத்தினாள். 

"ஒரே அடியா எல்லாம் மாத்தாதே, எனக்கு என்னவோ வர வர இது உன் வீடு, நான் இந்த வீட்டுக்கு மாசா மாசம் வந்து போற கெஸ்ட் மாதிரி தோணுது" என்றேன் சிரித்தபடி இரண்டு மூன்று மாதங்கள் பிறகு.

அவளும் சிரித்தாள், எதுவும் உடனே சொல்ல வில்லை, சிறிது நேரம் கழித்து கேட்டாள்.

"நான் கொஞ்சம் அதிகப் படியான உரிமை எடுத்துகரேன்னு தோனுதா உங்களுக்கு??"

"ஏன் கேக்குற?"

"இல்ல, சும்மா தான் கேட்டேன்"

"ஹேய், அபி, நான் விளையாட்டுக்கு சொன்னேன், சீரியஸ் ஆக எடுத்துக் காதே"

"இல்ல, நீங்க இல்லாத போது போர் அடிக்கிறப்போ சும்மா ஏதும் செய்வமேன்னு தான் வீட்டை கொஞ்சம்"

"நான் அதை ஏதும் சொல்லல, ஜஸ்ட் கன்சிடர் அஸ் யுவர் ஓன்  ஹவுஸ், என்ன வேனா செய்" சிரித்தேன்.

நிறைய பேசினோம், அரசியல், சினிமா, இலக்கியம், உலகம் என. 18வது அட்ச கோடு அவள் இன்னும் முடிக்க வில்லை, அதற்குள்ளே நிறைய கேட்டாள், பிரிவினை, மதம் என நிறைய சீரியஸ் ஆன விசயங்களைப் பற்றி பேசினோம். அவள் அந்த நாயகன் சந்திர சேகரன் பாத்திரத்துடன் கொஞ்சம் ஒன்றி இருந்தாள். 

ஒரு நாள் பேச்சு வாக்கில் கேட்டாள்.

"நீங்க ஏன் உங்க மனைவி பத்தி என் கிட்ட ஏதும் பேசினதே இல்லை??"

"இல்ல, நான் பொதுவாகவே பெர்சனல் விசயம் அதிகம் பேசவே மாட்டேன்"

"அது சரி தான், ஆனாலும் நீங்க உங்க குழந்தைகளை பத்தி, உங்க பையனைப் பத்தி நிறைய தரம் பேச்சு வாக்கில் சொல்லி இருக்கீங்க, உங்க டாட்டர் பத்தி கூட சில தரம் சொல்லி இருக்கீங்க, ஆனா உங்க மனைவி பத்தி எதுவுமே சொன்னது இல்ல?"

"சொல்ற மாதிரி எதுவும் பெருசா விசயம் இல்லைன்னு வச்சுக்கோ" என சிரித்தேன்.

அவள் என் முகத்தையே உற்றுப் பார்த்தாள். கொஞ்சம் ஆழமான பார்வை. இருவருமே வெகு நேரம் எதுவுமே பேசிக் கொள்ள வில்லை. ஒரு அபாயகரமான மௌனத்திற்கு பிறகு சொன்னேன்.

"எனக்கு மேரேஜ் ஆகிறப்போ 23 தான், நிறைய கனவுகள் இருந்துச்சு, டிப்ளோமா முடிச்சு 4 வருசம் வேலை செஞ்சு இருந்தேன், அப்பவே சொந்தமா பிசினஸ் ஆரம்பிக்க கனவு கண்டேன், அதுக்கான ஆரம்ப வேலைகளில் இருந்தேன், அப்போ தான் கல்யாண ஏற்பாடு, அவளும் ஓரளவு வசதியான குடும்பத்தில் பிறந்த பொண்ணு, எனக்கு அப்போ கல்யாணத்தில் பெருசா விருப்பம் இல்லாட்டியும் அது ஒரு மேரேஜ் ஆஃப் கண்வீனியன்ஸ். ஒரு வேளை பிசினஸ் ல பிரச்சினை வந்தா, திடீர் பண நெருக்கடி ஏதும் வந்தா ஒரு பேக் அப் வேணும் கிறமாதிரி ஒரு பாதுகாப்புக்கு நடந்த கல்யாணம் அது. அவளும் நல்லவள் தான் ஆனா ஒரு" கொஞ்சம் தயங்கினேன்.

"சொல்லுங்க பரவால்ல"

"சாரி, இதை சொல்ல கொஞ்சம் தயக்கம் இருக்கு, ஆனாலும் பரவால்ல, அவ நல்லவள் தான் ஆனா முட்டாள், எந்த ஒரு விடயத்திலும் அவளுக்கு பெருசா ஒரு கருத்து கூட கிடையாது, அப்பாவி, ஈசியா யார் கிட்டயும் ஏமாறக் கூடியவ, பணம் கொடுத்தா செலவு பண்ண மட்டும் தெரியுற, பணம் பத்தி மட்டும் யோசிக்கிற, கஷ்டம், வெளி உலகம் ஏதும் தெரியாத ஒரு ஆளு அவ. அவ கிட்ட மனசு விட்டு பேசக் கூட என்னால முடிஞ்ச தில்லை இது வரைக்கும்."

அபி ஏதும் பேசாமல் என்னைப் பார்த்தாள்.

"இப்போ கொஞ்சம் வருசமா லேசா மாறி இருக்கா, குழந்தைகள் வளந்துட்டாங்க, அவங்க கூட பழகி இவளுக்கும் கொஞ்சம் அறிவு வளந்துடுச்சு" என்று சிரித்தேன்.

"நான் இதுல உங்களைத் தான் குறை சொல்வேன், நீங்க அவங்களை மாத்த, சொல்லிக் கொடுக்க தயாரா இல்லை, அவங்களை குறை சொல்ல மட்டும் ரெடி ஆக இருக்கீங்க" 

"இங்க பாரு, நானா அவளைப் பத்தி சொல்லல, நான் அவளுக்கு சொல்லித் தர முயற்சி பண்ணவே இல்லைன்னு நீயா முடிவு பண்ணாதே, நான் சில விசயங்களைப் பேச விரும்பலை, அவளுக்கு உலகம் தெரியாது, நல்லது கெட்டது தெரியாது, அப்பாவி அப்படின்னதும் ரொம்ப அப்பாவி நெனச்சு ஃபீல் பண்ணாதே. ஒரு நாலு வருசம் முன்ன அவ அண்ணனுக்கு உடம்பு சரியில்லை, அவசரமா கிளம்பி ஹாஸ்பிடல் போயிட்டோம், அங்க திடீர்னு ஒரு மூணு லட்சம் கட்டணும், அவ அண்ணன் குடும்பமும் வசதி தான்னாலும் அப்போ உடனே யாரும் இல்லை, நான் எப்பவும் இப்படி அவசரத்துக்கு வெளியே வரப்ப காசு எடுத்து வருவேன், அன்னைக்கு கையில கேஷ் ஆவே 5 லட்சம் எடுத்து வந்தேன், நான் கட்டலாம்னு பார்த்தா காணோம், ஒரு லட்சம் தான் இருக்கு, மீதி காணோம், இவளைப் பார்த்தேன், "நீங்க இப்படி ஏதும் பண்ணுவீங்கண்ணு தெரிஞ்சு தான் மீதியை வீட்டிலேயே வச்சிட்டு வந்தேன்" சொன்னா. நான் அப்படியே ஷாக் ஆயிட்டேன், இத்தனைக்கும் அது அவளோட அண்ணன்."

"உலகமே தெரியாதவள் தான், ஆனா பணத்தோட அருமை தெரிஞ்சு இருந்தது, தன் சொந்த அண்ணன் ஹாஸ்பிடல் ல இருக்கப்போ கூட அவளுக்கு பணத்து மேல தா கண்ணு. நல்ல வேளை, அன்னைக்கு பணம் உடனே அவங்க கட்டி அண்ணன் பிழைச்சிட்டாரு"

அவள் ஏதும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தாள். 


"நீ கேட்கலாம், ஏன் அவ கிட்ட பணத்தை விட உறவுகள் முக்கியம்னு புரிய வைக்க முயற்சி பண்ணலை அப்படி, நானே அன்னைக்கு ஒரு ஷாக் ல இருந்தேன், அப்ப வரைக்கும் அவ ஒரு அப்பாவி முட்டாள் அப்படி மட்டும் தான் நெனச்சேன், அப்போ தான் அவள் ஒரு காரியக் கார முட்டாள் அப்படி புரிஞ்சுது. பேசினப்போ சொன்னா, எனக்கு பாதில வந்ததால பணத்தை, பணத்தோட அருமை பத்தி தெரியல"

"எனக்கு அப்போ தான் தோணிச்சு, நானும் பணம் பணம்னு தான் ஓடுறேன் அப்படி, அதுக்குப் அப்புறம் தான் ஓட்டத்தை ஸ்டாப் பண்ணி கணக்கு பார்த்தேன், இருக்கற வீடு, நிலம், சொத்து, பிசினஸ் எல்லாம் போதும், இனி புதுசா ஏதும் வேணாம். இருக்கறது நிம்மதியா பார்ப்போம் அப்படி பார்க்க ஆரம்பிச் சேன்"

"உம்" என்றாள்.


"இப்போ தான் சில வருசமா பிடிச்சதை படிச்சு, பிடிச்சத பார்த்து, பிடிச்சது தின்னு, பிடிச்ச ஊரு சுத்தி, பிடிச்சது குடிச்சு, பிடிச்ச ..." சொல்ல முடியாமல் தயங்கினேன்.

"பரவால்ல, சொல்லுங்க"

"இல்ல, எனக்கு வருசா வருசம் டூர் போற பழக்கம் இப்போ உண்டு, தனியா ஒரு பாரின் trip. 3 வாரம் கிட்டத்தட்ட எல்லாத்தையும் மறந்து புது மனுசனா, புது உலகத்துல, புதுசா பிறந்த மாதிரி இருப்பேன். அப்படியே ரெஃபிரஷ் ஆகி திரும்ப வருவேன்"

"போன வருஷம் எங்கே"

"யுரோப் டூர், 25 days கிட்ட இருந்தேன், அதுக்கு முந்தின வருசம் யு.எஸ். முதல் வருசம் தாய்லாந்து இப்படி வருசம் ஒரு டூர், மன நிம்மதி, அமைதி, சந்தோஷத்துக்கு"

"கிடைச்சுதா?"

"என்ன?"

"நீங்க தேடின நிம்மதி, சந்தோசம் வெளிநாடு டூர்ல கிடைச்சுதா?"

சட்டென அபி ஒரு விவரம் தெரியாத பெண் என்ற எண்ணம் மறைந்து அவளை முதிர்ச்சி அடைந்த தோழியாக பார்த்தேன். 

அவள், சில மாதங்களுக்கு முன்பு தற்கொலை செய்ய எண்ணிய ஒரு சிறு பெண், உறவுகளை சரியாய் தேர்ந்தெடுக்க தவறிய, இருந்த உறவுகளையும் இழந்து தனியாக வாடும் ஒரு உறவுக்கு ஏங்கும் பேதைப் பெண் என நான் நினைத்த சின்ன பெண் ஒரே வார்த்தையில் ஒரே கேள்வியில் என்னை வாய் அடைக்க வைத்ததை உணர்ந்தேன்.

அவள், அவள் தெரிந்து கேட்டாளா தெரியாமல் கேட்டாளா? ஆனால் அந்த கேள்வி என்னை ஒரு வகையில் பாதித்தது. சந்தோசத்தை ஏன் வெளியில் தேடுகிறாய் என்கிற கேள்வி அதில் மறைந்து இருந்தது என்று உணர்ந்தேன். 

உனது மகிழ்ச்சி நாடு நாடாக ஊர் சுற்றுவது, விதம் விதமாக புது வகை உணவுகளை உண்ணுவது, புது வித போதை திரவங்களை குடிப்பது, புது புது இனத்தில், புது புது நிறத்தில், புது புது  பெண்களோடு உறவு கொள்வது இவற்றிலா இருக்கிறது?? என்னை நானே கேட்டுக் கொண்டேன்.

யோசிக்கையில் இப்போது எதோ இடறியது. கடந்த சில வருடங்களாக வெளியில் டூர் செல்கையில் ஒரு வித வெறியோடு நிறைய செய்து இருக்கிறேன், விதம் விதமான பெண்கள், விதம் விதமான பாண்டசி, இப்போது யோசிக்கையில் எனக்கே மிக ஆபாசமாக தோன்றும் எத்தனை அனுபவங்கள்.. ஒரு வித குழப்பத்தில் இருந்தேன்.

"சாரி, நான் பொதுவா கேட்டேன், நீங்க ரொம்ப சீரியஸ் ஆகிட்டீங்க, சாரி"

"இல்ல இல்ல, எதோ ஞாபகம்" என்றபடி சிரித்தேன். சிரிப்பில் உயிர் இல்லை. அவளைப் பார்த்து சொன்னேன்.

"நீ நான் நினைச்சதை விட அறிவாளி, புத்திசாலி" என்றேன்.

அவள் ஆச்சர்யமாக என்னைப் பார்த்தாள்.

"நிஜமா, என் மனசுல இருந்து சொல்றேன், நீ புத்திசாலி தான், இல்லைன்னா இப்போ கொஞ்ச நாளா புத்திசாலி ஆகிட்டே"

அவள் ஏதும் சொல்லாமல் புன்னகை செய்தாள்.

[nathan19]

9

உங்களுக்கு யாரை ரொம்ப பிடிக்கும்??


"ஏன் திடீர்னு இப்படி ஒரு கேள்வி??"

"சொல்லுங்க"

"என் குழந்தைகள் ரெண்டு பேரும்"

"அப்போ உங்க பேரண்ட்ஸ்? ஒய்ப் லாம்??"

"அப்பா அம்மா ரெண்டு பேரும் இல்ல இப்போ, தெரியுமே உனக்கு??"

"ஏன் இல்லாதவங்க மேல அன்பு வைக்க கூடாதா??"

நான் பதில் சொல்லாமல் சிரிக்க அவளே கேட்டாள்.

"சரி அப்பா அம்மா இல்ல, ஒய்ஃப் தான் இருக்காங்க இல்ல?"

"அபி, உனக்கு என்ன வேணும்??"

"பதில்!"

"உண்மையான பதில் வேணுமா இல்ல பொய்யா ஒரு பதில் வேணுமா?"

"உண்மை தான்"

"எனக்கு என் குழந்தைகள் ரெண்டு பேரும் தான் ரொம்ப பிடிக்கும் இப்போதைக்கு, போதுமா"

"சரி, அவங்க ரெண்டு பேருல யாரை உங்களுக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்?"

"இந்த கேள்வி வேணாமே அபி"

"நான் ஏதும் நினைக்க மாட்டேன், சும்மா சொல்லுங்க"

"நான் உண்மையான பதில் சொன்னா நீ அதை ஆண் ஆதிக்கம் அப்படி நினைப்ப, பழைய மெண்டாலிடி கொண்ட ஆளுன்னு கூட நினைக்கலாம்"

"சோ உங்களுக்கு உங்க பையன் தான் ரொம்ப பிடிக்கும்?"

தலை அசைத்தேன், கிளாஸில் இருந்த மதுவை வாயில் அப்படியே சாய்த்துக் கொண்டு அவளைப் பார்த்தேன். இப்போது எல்லாம் அவள் முன் தயக்கம் இன்றி மது அருந்த தொடங்கி இருந்தேன். அபி ஆம்லெட், ஸ்நாக்ஸ் கொண்டு வைத்து, எதிரில் அமர்ந்து ஏதேனும் ஜுஸ் குடித்தபடி எனக்கு பேசி கம்பனி தரப் பழகி இருந்தாள்.

நான் மதுவில் இருக்கையில் அவள் என்னிடம் இன்னும் இயல்பாக பழகுவதை, சற்று அதிகப் படியான தோழமையுடன் இருப்பதை உணர ஆரம்பித்தேன். நான் அவளையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேன். அவள் திரும்ப கேட்டாள்.

"சோ உங்களுக்கு உங்க பையன் தான் ரொம்ப பிடிக்கும்?"

"உம்"

"ஏன்?"

"காரணம் சொல்லனும்னா அவன் அப்படியே என்னைப் போலவே இருக்கான், என்னோட நீட்சி அவன், அவனோட பேச்சுல,  அவனோட டேஸ்ட் ல, அவனோட ஒவ்வொரு ஆக்டிவிடில நான் என்னைத் தான் பார்க்கிறேன். ஓபனாக சொல்லனும்னா என்னைப் பொறுத்தவரை ஒவ்வொருத்தனும் அவனைத் தான் ரொம்ப நேசிப்பான், நானும் தான், எனக்கு என்னை தான் ரொம்ப பிடிக்கும், அ டுத்து என் மகன் அவனை, எனக்கு என் சின்ன வயசுல நிறைய கனவு இருந்தது."

 "விதம் விதமாக கனவு, இந்த பிசினஸ் எல்லாம் இருவது வயசு ஆசை, அதுக்கு முன்னாடி முதல் முதல்ல சினிமா ஆசை, எழுத்தாளர் ஆக ஆசை, பத்திரிக்கை சொந்தமா நடத்த ஆசை, நிறைய இருக்கு என்னோட ஆசைகள், அதை நிறைவேத்திக்க வாய்ப்பு அப்போ கிடைக்கல, பொருளாதாரமும் தேவை இல்லையா, அது எல்லாம் சரி பண்ணக் குள்ள வயசு, குடும்பம், குழந்தை ஆச்சு. இன்னும் உள்ள அந்த ஆசைகள் இருக்கு"

அபி என்னை பார்த்தாள், நான் தொடர்ந்தேன்.

"நம்ப முடியுமா உன்னால, என் மகனுக்கும் அவனோட இந்த 10, 11 வயசுல என்னைப் போலவே கனவுகள், என் கனவுகளை நான் அவன் மேல தினிக்கலை, அவனுக்கே அதே மாதிரி கனவுகள், எங்க ரெண்டு பேருக்கும் ஒரே மாதிரி ரசனை கூட"

"முன்ன எல்லாம் அவன் கிட்ட ஒரு சினிமா பார்க்குறப்போ அதுல இருக்க details, நுணுக்கம், கேமரா, music அது இதுன்னு நிறைய சொல்வேன் அவனுக்கு, இப்போ அது கூட சொல்ல மாட்டேன் அவனுக்கு, நல்ல நல்ல சினிமாக்கள் அவனுக்கு பார்க்க வாய்ப்பு தரது மட்டும் தான், என்னோட விருப்பங்களை, கமென்ட் களை அவனுக்கு சொல்லி அவனை ஒரு வட்டத்தில் வைக்க எனக்கு விருப்பம் இல்லை"

"ஐ லவ் மை சன், அதே சமயம் என் பொண்ணு மேலயும் எனக்கு அன்பு நிறையவே உண்டு, அவ என்னை மாதிரியா, இல்ல அவ அம்மா மாதிரி யா, சொல்ல முடியாது, ரெண்டுக்கும் நடுவே"

"எல்லாம் சரி, உனக்கு யாரைப் பிடிக்கும் ரொம்ப?"

"தெரியலை!"

"என்னது?"

"நிஜமாவே எனக்கு தெரியல, எனக்கு சின்ன வயசுல அப்பா அம்மா ரெண்டு பேரும் பிடிக்கும், ஒரு பத்து வயசுல அப்பா ரொம்ப பிடிக்கும், அப்புறம் தங்கச்சி அவளை ரொம்ப பிடிக்கும், 14, 15 வயசுல விஜயை ரொம்ப பிடிக்கும், என் ப்ரெண்ட் ஒருத்தி இலக்கியா அவளைப் பிடிக்கும், ஏன் உங்களை கூட ரொம்ப பிடிக்கும் அந்த வயசுல, அப்புறம்"

அவள் பேசுகையில் குறுக்கிட்டேன். "என்னது?"

"உம்?"

"என்னைப் பத்தி என்ன சொன்னே?"

"எனக்கு உங்களையும் பிடிக்கும் சொன்னேன்"

"ஏன்?"

"இதுக்கு என்ன காரணம் சொல்ல, நம்ம ஊரு ஆளுங்களிலே நீங்க தான் முதல் ஆளு படிச்சு, வெளியே மெட்ராஸ் லாம் போயி செட்டிலான, சக்ஸஸ் ஆன பிசினஸ் மேன், என் அப்பா, அம்மா கூட உங்களைப் பத்தி எப்ப பேசினாலும் பெருமையா தான் பேசுவாங்க, அப்புறம் நீங்க எப்போ ஊருக்கு வந்தாலும் எங்க வீட்டுக்கு தான் வருவீங்க, என் கிட்டயும் பாப்பா கிட்டயும் ஃபிரண்ட் மாதிரி தான் பேசுவீங்க அப்பவே, ஒரு வார்த்தை கூட தப்பா பேசாம, தேவையில்லாம பேசாம நான் பார்த்த முதல் பெர்பெக்ட் ஆம்பள நீங்க தான் நம்ம ஊருல"

"உம், உனக்கு யார் யாரை எப்போ எப்போ பிடிச்சது அப்படி கேக்கலை, உனக்கு யாரை ரொம்ப பிடிக்கும் கேட்டேன்?"

"அதை சொல்ல தெரியாம தான் இத்தனையும் சொல்றேன்"

"சரி சொல்லு"

"ஒரு 18, 19 வயசு இருக்கும், அப்போ தான் அவன் நம்ம வீட்ல தறி ஓட்டிக் கிட்டு இருந்தான், கரஸ்ல டிகிரி பண்ணிக் கிட்டு இருந்தான், ரொம்ப இயல்பா இருப்பான், திடீர்னு தான் அதை ஃபீல் பண்ணினேன், அவன் என்னை எப்பயும் ஒரு லவ் ஃபீல் ஓட தான் பார்க்கிறான் அப்படி"

"உம்"


"அதை எப்படி சொல்றது தெரியல, லவ் பண்றது ஒரு பேசிக் ஆன விசயமா, முக்கியமா தோணிச்சு, உங்களுக்கு நான் சொல்ல வரது புரியுதா தெரியல, அப்போ எனக்கு தெரிஞ்ச என் ப்ரெண்ட் எல்லாரும் லவ் பண்ணிட்டு தான் இருந்தாங்க, நான் மட்டும் தான் சிங்கிலா இருந்தேன், அப்போ லவ் பண்ணியே ஆகணும் போல ஒரு ஃபீலிங், உங்களுக்கு புரிஞ்சுக்க முடியும்"

"சொல்லு"

"சோ நானும் அவனை லவ் பண்ணினேன், அல்லது லவ் பண்ணினதா நினைச்சேன், ஒரு ஒண்ணு ஒன்றரை வருசம் லவ் பண்ணினோம், அப்போ தான் என் ஃபிரண்ட் இலக்கியா அவ லவெரொட ஓடிப் போய் பிரச்சினை ஆச்சு"

"யாரு அந்த பொண்ணு?"

"நம்ம ஊரு இல்ல, பக்கத்துல, அவ ஓடிப் போன அன்னைக்கே அவளை பிடிச்சு அந்த பையனையும் அடிச்சு உதைச்சு பிரிச்சு விட்டாங்க, அந்த பையன் மேல வேற ஏதோ கேஸ் போட்டு, ரெண்டு நாளில் அவளுக்கு வேற கல்யாணம் பண்ணி வச்சுட்டாங்க. ரொம்ப கஷ்டமா இருந்துச்சு"

நான் கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொல்லாமல் அவள் ஏதேதோ பேசினாள், நானும் அவளை இடைமறிக்காமல் கேட்டுக் கொண்டு இருந்தேன்.

"அம்மா அவளுக்கு எப்படியோ சந்தேகம் வந்துச்சு, என் கிட்ட ஜாடை மாடையா சொன்னா, கண்டவங்க கூட பழகாதே, மீறி பழகினாலும் அளவா இரு, பேரைக் கெடுத்துடாதே, வரன் பார்க்கவும் சொல்லி வச்சா,அவன் கிட்ட சொன்னேன், அவன் ஓடிப் போய் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம் சொன்னான், எனக்கு பயமா இருந்தது, கூட கொஞ்சம் ஆர்வமா இருந்தது, வேற வழி இல்லாமல் நானும் சரி சொன்னேன்."

"உம்"

"எனக்கு அவனைப் பிடிச்சு இருந்தது, ஆனா மத்த எல்லாரையும் விட்டு, ஊரை விட்டு ஓடிப் போய் கல்யாணம் பன்ற அளவு பிடிச்சு இருந்ததா? உண்மையா அப்போ தெரியல, ஏன் இப்போ கூட தெரியல" அவள் குரல் கொஞ்சம் கம்மி இருந்தது.

நான் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தேன், அவள் தலையில் ஆறுதலாக தட்டிக் கொடுத்தேன். அவள் எதுவும் பேசாமல் அமர்ந்து இருந்தாள். சிறிது நேரம் கழித்து அவளிடம் கேட்டேன்.

"நீ இன்னும் நான் கேட்டதுக்கு பதில் சொல்லவே இல்லை"

அவள் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

"உனக்கு யாரை ரொம்ப பிடிக்கும்?"

"அதை சொல்ல தெரியல எனக்கு, எனக்கே தெரியல போல" பலகீனமாக சிரித்தாள்.

"அது எப்படி?"

"நிஜமா எனக்கு தெரியல, நீங்க தப்பா நினைக்கலை அப்படின்னா ஒண்ணு சொல்வேன்"

"உம்"

"இப்போ எனக்கு உங்களைத் தான் ரொம்ப பிடிச்சு இருக்கு, உங்க கூட இருக்கப் பிடிச்சு இருக்கு, பேச பிடிச்சு இருக்கு"

நான் எந்த மாதிரி ரியாக்ட் செய்வது என தெரியாமல் விழித்தேன்.

"நிஜமா நான் தப்பா எதுவும் மீன் பண்ணி சொல்லல, என் வாழ்க்கைல நான் சந்திச்ச நேசிச்ச ஆளுங்கள்ள நீங்க மட்டும் தான் என்னை அதிகாரம் செய்யாம, கண்ட்ரோல் பண்ணாம, அதே சமயம் எனக்கு என்ன தேவையோ, என்ன நல்லதோ அதை செஞ்சு இருக்கீங்க, என் வயசு பொண்ணுங்க ப்ரெண்ட் தவிர என் கிட்ட சமமா மரியாதையா பேசுற ஒரே ஆளு நீங்க தான்"

"நான் நிஜமாவே இப்போ இங்க ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கேன், எனக்கே நான் நாலு மாசம் முன்ன தற்கொலை பண்ண try பண்ணினதே சிரிப்பா இருக்கு"

[nathan19]

10

அபிக்கு என் மீதான மரியாதை, அன்பு, ஒருவித ஈர்ப்பு எனக்கு புரிந்தது, அதோடு அந்த மரியாதைக்கு தகுந்த முறையில் நடக்கும் பொறுப்பும் புரிந்தது. 

அவள் என்னை கொஞ்சம் அளவுக்கு அதிகமாக நம்பு கிறாள், நான் அவ்வளவு தூரம் நல்லவன் இல்லை என்பதை நான் உணர்ந்தே இருந்தேன்.

-----------

விசும்பல் சத்தம் கேட்டு விழித்தேன். மீண்டும் உன்னிப்பாக கவனித்து கேட்டேன். ஆம். அழுது கொண்டு இருக்கிறாள் கீழே அவள். எழுந்து மணி பார்த்தேன். 11 ஐ கடந்து இருந்தது. ஏன் இந்நேரத்தில் அழுது கொண்டு??? கேள்வியோடு எழுந்து அறையை விட்டு வெளியே வந்தேன். ஹாலில் சோஃபாவில் அமர்ந்து முகத்தை மூடியபடி கேவி கேவி அழுதாள். நான் அருகில் வந்தது கூட உணராமல் தன்னை மறந்து அழுதாள். அருகில் சென்று அவளின் தோளைத் தொட்டு "அபி" என்றேன்.

திடீர் ஸ்பரிசத்தில் அதிர்ந்தவள் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தாள், பின் என்னைக் கட்டி கொண்டு அழ ஆரம்பித்தாள். 

"அபி மா, என்ன ஆச்சி" என்றேன் மென்மையாக.

அவள் எதுவும் சொல்லாமல் அமர்ந்தபடியே நின்ற என்னை இறுக்க அணைத்து கொண்டாள். வயிற்றில் ஜில்லென அவளின் கண்ணீர் பட அப்போது தான் நான் உணர்ந்தேன், அவளின் அழுகை சப்தம் கேட்டு அப்படியே சட்டை அணியாமல் வந்ததை, உடலில் வெறும் இரவு பேன்ட் மட்டுமே, உள்ளாடை கூட அணிய வில்லை.

அவள் குலுங்கி குலுங்கி அழ நான் அவளின் தலையை வருடியவாறு கேட்டேன். 

"என்ன குட்டி ஆச்சு?"

அவள் எதற்கு அழுகிறாள் என தெரியாத பரிதவிப்பு, பொதுவாக அழுகிற பெண்ணை கண்டு எழும் இரக்கம் இவற்றைத் தாண்டி இன்னொரு உணர்வையும் என் அடிமனதில் உணர்ந்தேன். அவள் வயிற்றில் முகம் சாய்த்து அணைத்துக் கொண்டு அழுகையில் அவளின் மார்புகள் என் தொடைகளில் தொடர்ந்து உரசிக் கொண்டு இருந்தது, அவளும் நைட்டிக்கு உள்ளே உள்ளாடை எதுவும் மேலே அணிய வில்லை என்பது தெளிவாக தெரிந்தது. 

அவளின் அழுகை கண்டு இரக்கத்துடன் நான் அவள் தலையை கோதிக் கொண்டு இருக்க, இரக்கமே இல்லாமல் எனது ஆண்மை அவளின் குலுங்கும் மார்புகளை குத்திக் கொண்டு இருந்தது. 

அப்படியே சில நிமிடம் இருந்தோம், அவளை துக்கம் தீர அழ விட நினைத்தேன். இடது கையால் அவளின் கழுத்தை சுற்றி என்னோடு அணைத்தபடி அவளின் முதுகில் வலது கையால் தட்டிக் கொடுத்து கொண்டு இருந்தேன். அவளின் முதுகில் தடவுகையில் என்னையும் அறியாமல் அவள் ப்ரா அணியாமல் இருப்பதை உறுதி செய்து கொண்டேன், அதை உணர்கையில் எனக்கே கொஞ்சம் என்னைக் குறித்து கேவலமாக தோணியது. ஒருத்தி எதோ வலியால், துயரால் அழுகையில் கூட எனக்கு காம உணர்வுகள் தோன்றுவது கொஞ்சம் சங்கடமாக இருந்தது.

"என்ன ஆச்சு அம்மா??"

அவள் அழுத படியே எதோ சொன்னாள், ஏதும் புரியவில்லை. "சந்துரு" என்னும் பெயர் மட்டுமே புரிந்தது, வேறு எதுவும் புரியவில்லை. ஆதுரத்துடன் அவளின் தலையை வருடியவாறு இருந்தேன். அப்போது தான் சோஃபாவில் அவள் அருகில் 18வது அட்சக்கோடு பார்த்தேன். 

அவள் தோளைத் தொட்டு உசுப்பினேன், பின் அவள் முகத்தை மேலே என்னை நோக்கியவாறு தூக்கினேன். 

"இப்ப தான் புக் படிச்சு முடிச்சயா?? "

"உம்" என தலை அசைத்தாள்.

"அது கதை டி, அதுல வந்தவங்க கற்பனை மனுசங்க, அதுக்கா அழரே, லூசு"

"அது கற்பனையா தோணல, நிஜமாவே அவருக்கு நடந்தா மாதிரி இருந்தது, என்னாலே தாங்க முடியல"

"உம், சரி, உண்மையாவே நடந்த சம்பவம். அப்படி வச்சுக்கிட்டா கூட அது நட்ந்தது 1948 ல. ஹைதராபாத் சுதந்திரம் போது நடந்த விசயங்கள், இப்போ 2012, சோ 64, 65 வருசம் முன்ன நடந்த விஷயத்துக்கு இவளோ வருசம் கழிச்சு நீ அழரது சில்லியா தெரியல?"

"ஓ, அப்போ இப்போ அந்த மாதிரி எதுவும் நடக்கிறதே இல்லையா??, அழறது கூடவா தப்பு?" என்னைக் குற்றம் சாட்டுவது போல கேட்டாள்.

"குட்டி, நீ அழரதை நான் குறை சொல்லல, ஒரு வகையில் எனக்கு சந்தோசம் தான். என்ன பார்க்குறே, நான் சின்ன வயசுல இருந்தே கமல் ஃபேன், எனக்கு கடவுள் நம்பிக்கை கிடையாது, கடவுள் என்கிறவன் வெளியே எங்கேயும் இல்ல, மனுசங்களுக்கு உள்ள தான் இருக்கான், அன்புல தான் இருக்கான், மனுசத் தன்மைல தான் இருக்கான் அப்படி நம்பரவன் நான், இப்போ உன் அழுகைல நான் கடவுளைப் பாக்கிறேன்"

"கமல் ஃபேன் அப்படின்னா நீங்களும் புரியாத மாதிரி பேசனுமா?"

"நான் பேசறது புரியல அதானே, சொல்லு என்ன புரியல, உன் அழுகைல கடவுளை பார்க்கிறேன் அதானே??"

"உம்"

"முன்ன பின்ன தெரியாத ஒரு நபருக்கு நடந்த ஒரு துன்பத்துக்கு , அதும் அந்த நபரோ, துன்பமோ நிஜமா கூட தெரியாது, அப்படி ஒரு விஷயத்துக்கு, அவங்களோட வலிக்கு, துயரத்துக்கு கண்ணீர் விட்டு அழற மனசு இருக்கே அது தான் கடவுள்"

"சும்மா கலாய்க்காதீங்க, நான் லாம் நல்ல மனுஷ ஜென்மாவே எனக்கு தெரியல, நீங்க கடவுள் சொல்றீங்க"

"அதே தான், ஒரு மனுஷன் எப்பவும் மனுசனா இருக்க மாட்டான், அப்பப்போ மனுஷன், அப்பப்போ கடவுள், அப்பப்போ மிருகமா, சாத்தானா இப்படி பல விதமாக இருக்கிறவன் தான் மனுஷன், எல்லாம் சேர்ந்தது தான் மனுஷன்."

"ஆனா நீங்க எப்பவும் மனுசனா, கடவுளா மட்டும் தான் இருக்கீங்க, மிருகமா பார்க்கவே இல்லையே?"

"எனக்குள்ளே இருக்க மிருகத்தை நான் மறைச்சிக் கிட்டு இருக்கேன், அல்லது அடக்கிட்டு இருக்கேன், அது இப்போ கூட ரொம்ப துடிச்சுகிட்டு இருக்கு வேட்டை ஆட"

"ஐ வாண்ட் டூ சீ யுவர் அனிமல் சைட்"

"வேணாம், பிளீஸ், வேற எதுவும் பேசலாம்"

அவள் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக என் கண்ணையே உற்று பார்த்தாள். எனக்கு என்னமோ என் கண்களுக்கு உள்ளாகவே அந்த மிருகத்தை பார்க்கிறாளா என்று கூட தோணியது. திடுக்கிட்டு அவள் பார்வையை சந்திக்க முடியாமல் வேறு பக்கம் பார்த்தேன்.

"நான் அழறதை பத்தி கேட்டீங்களே, நீங்க இந்த புக் முதல் தரம் படிக்கிறப்போ என்ன பண்ணின்னீங்க?"

"அது இருக்கும் ஒரு 20 வருசம் மேல, பொதுவா நம்ம ஆளுங்க ஒரு படம் பார்த்தாலும் சரி, புக் படிச்சாலும் சரி, அந்த ஹீரோ இடத்தில தன்னை வச்சு பார்த்துப்பாங்க, அதோட இந்த கதையும் ஒரு டீன் ஏஜ் பையன் பாய்ண்ட் ஆப் வியு ல தான் போகும், நாவல் படிக்க படிக்க நானும் சந்துரு ஆக தான் ஃபீல் பண்ணினேன், அவனோட வாழ்க்கை, ஃபேமிலி பேக் கிரவுண்ட், அந்த போரக்ஸ், ஆங்கிலோ இந்தியன் குடும்பம்,  மதம், மத சண்டை, அப்புறம் கிளைமாக்ஸ் ல அவன் உயிர் பயத்துல ஓடி அந்த பாய் வீட்டில நுழையுற சீன், அந்த சின்ன பொண்ணு  என்னை என்ன வேணாலும் பண்ணு, மத்தவங்களை விட்டுடு அப்படிங்கிற மாதிரி சொல்லிட்டு சல்வாரை கழற்றிட்டு நிக்கிற சீன் முதல் தரம் படிச்சப்ப ரெண்டு மூணு நாளுக்கு ரொம்ப சோகமா இருந்தேன், உண்மையா சொன்னா அப்போ நானும் ஒரு சந்துரு தான், பொண்ணுங்க உடம்பு பத்தின, நிர்வாணம் பத்தின நிறைய கனவுகள், வக்கிரம் எனக்கும் உண்டு, அத்தனையும் அப்போ உடைஞ்சு போயி, ஒரு மாதிரி வெறுமைல இருந்தேன், என் முன்னாடி ஒரு சின்ன பொண்ணு அம்மணமா இந்த மாதிரி ஒரு சூழல்ல நின்னா மாதிரியே நினைச்சு கஷ்டப் பட்டு இருக்கேன், ரொம்பவே பாதிக்கப் பட்டு இருந்தேன், அப்புறம் திரும்ப வாசிக்க வாசிக்க, வயசாக வயசாக பழ்கிடுசசு

"போ தூங்கு போ"

[nathan19]

11

"எனக்கு இன்னும் அழனும் போல இருக்கு, மதம் அப்படிங்கிறது அவ்ளோ மோசமான வெறி தர விசயமா??"

"உண்மையா சொல்லனும்னா ஆமா, மதம் மட்டுமல்ல, சாதி, மொழி, தேசம் எல்லாமே வெறி தர கூடிய விசயம் ஒரு அளவுக்கு மேல் போனால், உனக்கு உன் மதம் பெருசுனா அவனுக்கு அவன் மதம், அவன் ஜாதி பெருசு, இங்க ஒரு சினிமாவை கூட சினிமாவா பார்க்க மக்கள் தயாரா இல்லை, இப்போ ஒரு படத்துல ஒரு ஜாதி ஆளை ஹீரோவா காட்டினா வில்லனா அதே ஜாதி ஆளைத் தான் காட்டணும், இல்லாட்டி பிரச்சினை வரும்"

"இப்ப உன் கல்யாணத்துல அவன் உன் ஜாதியா இருந்தா உன் அப்பா அம்மா ஒத்துகிட்டு இருப்பாங்க"

"உம்"

"அழுதது போதும், தூங்கு, நாளைக்கு பேசலாம்"

"எனக்கு தூக்கம் வரலே, மனசு பாரமா இருக்கு, இன்னும் கொஞ்சம் அழுதா தேவலாம்"

"சரி, நான் கிளம்புறேன், ரொம்ப நேரம் எடுக்காதே"

"பிளீஸ், கொஞ்ச நேரம் இருங்க, எனக்கு உங்களை கட்டிட்டு அழணும், கொஞ்ச நேரம், அப்புறம் சரியாயிடும்" கெஞ்சும் குரலில் கேட்டாள்.

சற்றே அவளை விட்டு விலகி நின்று இருந்தவன் சட்டென அவளை என்னோடு இறுக்கிக் கொண்டேன். அவள் அமர்ந்தும் நான் நின்றும் இருந்தபடியே மிக இறுக்கமாக தழுவி இருந்தோம். சட்டென அவளை அணைத்தபடியே மேலே தூக்கினேன், இடது புறமாக என் இடுப்பில் கிடத்தினேன். குழந்தையை தூக்கும் பொசிஷனில் தூக்க அவள் இரு கைகளால் என் கழுத்தைக் கட்டியபடி லேசாக அழுதாள். என் காதில் அவளின் மூச்சு உணர்ந்தேன். என்னையும் மீறி அவளின் கன்னத்தில் முத்தம் இட்டேன். உதட்டை கன்னம் விட்டு எடுக்கவே இல்லை, அவளும் என் காதில் முத்தம் வைத்தபடி இருந்தாள். அப்படியே அவளின் முதுகில் தட்டிக் கொடுத்தபடி மெதுவாக நடந்து கொண்டு இருந்தேன். 

எனக்கு அவளை சிறு குழந்தையில் தோளில் தூக்கி சுமந்த நினைவுகள் வந்த அதே சமயம் அவளின் மார்புகள், உள்ளாடை இல்லாத மார்புகள் விலாவில் மோதுவதையும் உணர முடிந்தது. 

அவளை சிறு பெண்ணாகவும் எண்ண முடியாத, வளர்ந்த பெண்ணாக, வெறும் உடலாக சதையாகவும் எண்ண முடியாத ஒரு சலனத்தில் இருந்தேன்.

திடீரென நினைவு தோன்ற சொன்னேன்.

"ஒரு மூணு நாலு வருஷம் இருக்கும்" என ஆரம்பித்தேன்.

"என்னது"

"நான் கடைசி யா என் தோளில் யாரையும் தூக்கி"

"உம்"

"ஒரு நாள் நைட்டு நானும் என் பையனும் மூன்றாம் பிறை பார்த்தோம், படம் முடிஞ்சதும் அவனும் உன்னை மாதிரி அழுகை, அந்த கிளைமாக்ஸ், அவங்க பிரிவு, சீனுவோட வலி தாங்க முடியாமல் அழுதுக் கிட்டு இருந்தான், கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் அவனை இதே மாதிரி தூக்கி வச்சு தட்டிக் கொடுத்து தூங்க வச்சேன்" 

"உம்"

"என் வாழ்க்கைல முதல் தரம் என் பையனோட அழுகைக்காக சந்தோஷப் பட்டேன், வாடிய பயிர் கண்டு வாடின வள்ளலார் மாதிரி, அடுத்தவன் துக்கத்தில் பங்கு எடுக்கிற, அடுத்தவன் இழப்புக்கு, வலிக்கு உருகுற, கவலைப் படற மனசை கொண்டவன்  எல்லாரும் நல்ல மனுஷன் தான்."

"கொஞ்ச நேரம் முன்ன கடவுள் சொன்னீங்க, இப்போ மாத்தி நல்ல மனுஷன் சொல்றீங்க?"

"அப்படியா, ரெண்டும் ஒண்ணு தான், நல்ல மனுஷன் தான் கடவுள், அவ்ளோ தான்"

"நீங்க கடவுளா?"

"கண்டிப்பா இல்ல, என் மனசுல இன்னும் உக்கிரமா மிருகம் இருக்கு, அது சான்ஸ் கிடைச்சா..."

"கிடைச்சா?" என் கண்ணைப் பார்த்து கேட்டாள். எதையும் மறைக்க, மழுப்ப தோண வில்லை.

"கிடைச்சா உன்னை அப்படியே கடிச்சு குதறிடும்" பயமுறுத்தும் குரலில் சொன்னேன் அவள் கண்ணை பார்த்த படியே.

"அப்போ கடிங்க"

"என்ன?"

"கடிங்க, என்னை கடிச்சு குதறுங்க, என்ன வேணும்னாலும் செய்ங்க" என் உதடு அருகே அவள் கன்னம் கொண்டு வந்தாள். நான் பார்த்தபடி அமைதியாக இருக்க என் உதட்டில் கன்னத்தை அழுத்தி சொன்னாள்.

"கடிங்க என்னை" குரலில் ஒரு வித நடுக்கம் அல்லது தாபம் உணர்ந்தேன்.

"நல்லா யோசிச்சு சொல்லு, கடிக்க ஆரம்பிச்சா கன்னம் மட்டும் இல்ல, எதையும் விட மாட்டேன்" சிரித்தபடி பயமுறுத்தும் குரலில் சொன்னேன். 

என் உதட்டில் இருந்து கன்னத்தை விலக்கி என்னை பார்த்தாள், பின் அவளின் உதட்டை என் அருகே கொண்டு வர நான் உணர்ச்சி மயக்கத்தில் இருந்தேன். ஒரு அங்குல இடைவெளியில் என் உதடு அருகே உதடு கொண்டு வந்து சொன்னாள்

"எனக்கு உங்க மிருகத்தை பார்க்கணும், கடிங்க எங்க வேணாலும், கடிங்க என்னை"

உடலெங்கும் சூடு உணர்ந்தேன், அவள் உதட்டை கவ்வி சுவைக்க என் உதடுகளும், கொஞ்ச நேரமாக குலுங்கி குலுங்கி என்னை உணர்ச்சி ஏற்றிய மார்புகளை பற்றிப் பிசைந்து கசக்க கைகளும் துடித்தாலும் கஷ்டப் பட்டு கட்டுப்படுத்தி சொன்னேன்.

" வேணாம் டி, நான் உன் கிட்ட மனுசனா நடக்க நினைக்கிறேன், மிருகமா மாற விரும்பல"

"பொய், உங்க கண்ல அந்த மிருகம் இருக்கு" சொல்கையில் அவள் உதடு இயல்பாக என் உதட்டில் மோதியது.

[nathan19]

மன்னிக்கவும். இந்த கதையை தொடர்வது குறித்து சில குழப்பங்கள் உள்ளன. 

இந்த கதை கற்பனை உடன் கொஞ்சம் உண்மையும் கலந்தது,  பெயர்கள், சம்பவங்கள், ஊர்கள் மாற்றப் பட்டபோதும் ஆபாச வர்ணனைகள், காட்சிகள் எதுவும் இல்லாததற்கு காரணம் கதையின் முக்கிய பாத்திரங்களில் ஒருவர் இதைப் படிக்க நேரிடலாம் என்பதே. 

அந்த ஒரே காரணத்தால் தான் முடிந்தவரை ஆபாசம் தவிர்த்து இது வரை எழுதி இருக்கிறேன், ஆனால் வெளிப்படையாக சொன்னால் இது வரையான கதையோ, சம்பவங்களோ எனக்கே திருப்தியாக நான் உணர வில்லை. 

திரும்ப படிக்கையில் ஒரு வித இலக்கில்லாத எழுத்து நடை, எப்படி எதற்கு என்றே தெரியாத சம்பவங்கள்... 
படிக்கையில் எழுதிய எனக்கே சில பகுதிகள் சலிப்பு தருகிறது. 

Anyway கதையின் முக்கிய கருவை பாத்திர அமைப்புகளை மாற்றாமல் அதே சமயம் கொஞ்சமாவது ரசிக்கும் படியாக எழுத வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். 

சற்றே வேறு சில சுமைகளும் உண்டு. அடுத்த சில நாட்களில் பதிவு இருக்கலாம், அல்லது இந்த கதையை விறுவிறுப்பாக தொடர்வது கடினம் என்று தோன்றினால் திரியை மூடுகிறேன்.

உங்கள் கருத்துகளுக்கு நன்றி