Fantasy ஜோதிகாவும் மொட்டை ராஜேந்திரனும்.

0123456 · 13-05-2020, 01:35 AM

நண்பர்களா இது ஒரு கற்பனை நகைச்சுவைக்கதை, இதில் காமமும் ஓல் சீனும் இருக்கும். சரி கதைக்கு போவோமா?
மணி காலை 8, மலேசியாவின் அருகே உள்ள ஒரு குட்டி தீவில் டைரக்டர் மற்றும் சக டெக்னிசியன்ங்கள் காத்திருக்க நம் கதையின் நாயகன் மொட்டை ராஜேந்திரன் வருகிறார்..
“ஏம்பா, இன்னைக்கு எங்க ஷூட்டிங்க், கடலுக்குள்ளயா, கடல் நல்லா அமைதியா இருக்குறத பார்த்தா பயமா இருக்கு பா”
“என்ன அண்ணே, கடல் சீற்றமா இருந்தா தான் பயப்படனும், ஆனா அமைதியா இருக்குறதுக்கு போய் பயப்படுறீங்க,” புது முக டைரக்டர் செல்லப்பா கேட்க,
“யோவ் தம்பி உனக்கு அனுபவம் பத்தாது, நேத்து பார்த்தியா எப்படி கடல் அலை நார்மலா இருந்துச்சு, நல்லா 2 அடி உயரத்துக்கு எழும்புச்சு, நம்ம ஜோதிகா கூத நல்லா குளிச்சுச்சே…. ஆனா இன்னைக்கு பாரு நம்ம ஊரு கண்மாய் போல இருக்கு, அதான் பா….. எப்பவும் புயலுக்கு முன்னம் இப்படி தான் கடல் அமைதியா இருக்கும்”
“அட நீங்க வேற அண்ணே….. நீங்க வேற எதையாச்சும் சொல்லாதீங்க, நான் வானிலை அறிக்கை நல்லா கேட்டுட்டேன், புயலும் இல்ல, ஒன்னும் இல்ல, நல்லா நடுக்கடலுக்குள்ள போறோம், அங்க ஒரு குட்டி போட்டுல நீங்களும் ஜோதிகாவும் இருக்குறது போல, அண்ணே பத்து நிமிஷம் தான் ஷூட்டிங்க் எடுப்பேன், இந்த பத்து நிமிஷத்து ஷூட்ட தான் நான் படம் முழுக்க காட்டனும்…”
“சரி பா…நான் சட்டைய கழட்டி மாட்டிருவேன், நம்ம ஜோதிகாவும் இதே மாதிரி கழட்டி மாட்டுமா”
“சூர்யா வந்து உங்கள சுட்டுடுவாரு, ஜோதிகா ஒரே சேலை தான், அது கலர நாங்க கிராபிக்ஸ்ல மாட்டிடுவோம், அந்த அம்மனி உங்க கூட படகுல தனியா வரவே பயப்பட்டுச்சு, ஆனா நாங்க தான் கெஞ்சி கேட்டு சம்மதிக்க வச்சிருக்கோம், உங்கள பார்த்தாளே அவளுக்கு பயமா இருக்காம்” டைரக்டர் இப்படி சொல்ல மொட்டை ராஜேந்திரன் சிரிக்க, அங்கு ஜோதிகா வந்தார்.. ஜோதிகா பார்க்க ஜாக்கெட் மற்றும் பிரா போடாமல் சேலை கட்டியது போல தெரிந்தது, அதை உற்று பார்த்த மொட்டை ராஜேந்திரன்,
“என்னாமா இப்படி வந்திருக்க, கடலுக்குள்ள வேற போறோம், நல்லா ஜாக்கெட், போட்டு சேலை கட்டியிருக்கலாம்ல” என கேட்க குறுக்கிட்ட டைரக்டர், செல்லப்பா,
“அண்ணே, கதைப்படி ஜோதிகா ஒரு மீனவ பெண், அவங்க ஜாக்கெட் எல்லாம் போட மாட்டாங்க, ஜோதிகா கடலுக்குள்ள முத்துக்குளிக்கும் போது நீங்க புயல்ல சிக்கி தத்தளிச்சுகிட்டு இருப்பீங்க, உங்கள ஜோதிகா காப்பாற்றி கறை சேர்க்கும் அண்ணே, திரும்பி வரும் போது திரும்ப புயல் வந்து உங்களோட குட்டி படகு புயல்ல சிக்கி, நீங்க ரெண்டு பேரும் தனித்தீவுல போய் சிக்கி, ஒரு வாரம் கழிச்சு எப்படி மீண்டு வந்தீங்கனுங்குறது தான் கதை, கதை முழுக்க நீங்க ரெண்டு பேரு தான் மெய்ன், கடல்ல பத்து நிமிஷம் எடுத்துட்டு, தென் கிராபிக்ஸ்ல புயல் வர வச்சு சீன முடிச்சுகிட்டு, இன்னும் கொஞ்சம் கிளைமாக்ஸ் சீன சும்மிங்க் பூல்ல எடுத்துகிட்டு, பாக்கி சீன இந்த தீவுலயும் நம்ம ஸ்டூடியோல செட்டிங்க்ஸ் தீவுலயும் எடுக்கலாம், அண்ணே, இந்த சீன கூட ஊருக்குள்ள ஸ்விம்மிங்க் பூல்ல எடுத்துடலாம், ஆனா படம் முடியவும் ஜாக்கி ஜான் படத்துல மாதிரி ஒரு பத்து நிமிஷம் ரிஸ்க் எடுத்து படம் பன்னுனது போல காட்டுவோம், அதுக்கு தான் இந்த ரியல் கடல் சீன், ஓகே வா வாங்க நாம போகலாம்” என டைரக்டர் செல்லப்பா சொல்ல அனைவரும் அங்கு தயாராக இருந்த ஒரு ஹெலிகாப்டரில் ஏறினார்கள்,
“என்னாபா டைரெக்டர், கடல்ல ஷூட்டிங்க்னு சொல்லிட்டு ஹெலிகாப்டர்ல கிளம்புறோம்”
“ஆமாம் அண்னே, இங்க இருந்து 30 கடல் மைல் தூரத்துல நாம ஷூட்டிங்க் ஏற்பாடு பனியிருக்கோம், அங்க ஆல்ரெடி ரெண்டு பெரிய லாஞ்ச்(நாயகன் படத்துல வரும் போட்)சும், ஷூட்டிங்கிற்காக ஒரு குட்டி படகும் ரெடியா இருக்கு, உங்கள படகுல இறக்கிவிட்டதும் முதல நீங்க தண்ணீல குதிக்கனும், தத்தளிக்குற மாதிரி சீன், உடனே ஜோதிகா உங்கள காப்பாற்றுற மாதிரி சீன், காப்பாற்றியதும் உங்கள படகுல படுக்க போட்டு முதலுதவி செய்யுற மாதிரி சீன், இதெல்லாம், நாங்க ஹெலிகாப்டர்ல இருந்து எடுப்போம், தென் படகுல துடுப்பு போடுற சீன், படகு மேலும் கீழும் ஆடும் சீன்ஸ் எல்லாம் அந்த லாஞ்சுல இருந்து எடுப்போம், அவ்வளவு தான்” என செல்லப்பா சொல்ல அனைவரும் ஹெலிகாப்டரில் பயணத்தை தொடர்ந்தனர்.
ஆனால் அது அடிக்கடி புயல் அடிக்கும் பசிபிக் பெருங்கடல் பகுதி, அங்கே திடீர் திடீரென புயல் வரும் என்பது தெரிந்தும் துனிச்சலாம சென்ற படக்குழுவினர் ஷூட்டிங்கை ஆரம்பித்தனர்,
சுமார் 25 பேர் உட்காரக்கூடிய அந்த ஹெலிகாப்டர் ஷூட்டிங்க் ஸ்பாட்டை நெருங்கியது, செல்லப்பா சொன்னது போல அங்கே தயாராக இரு லாஞ்ச்களும் ஒரு குட்டி படகும் இருக்க, அனைவரும் லாஞ்சில் கயிறு ஏணி மூலம் பத்திரமாக இறங்கினார்கள். லாஞ்சில் இருந்து ஒருவன் வந்தான், ஜோதிகாவின் உடல் கலரில் சில காற்றடைத்த பலூன் போன்ற பைகளை கொடுத்தான். ஜோதிகா அதை கையில் வாங்கினாள்.
“மேடம், இத உங்க ரெண்டு தொடையிலும் மாட்டிக்கோங்க, இத உங்க இடுப்புள கட்டிக்கோங்க, இதுக்கு மேல மறைச்சி சேலை கட்டிடுங்க, சேஃபா இருக்கும், தண்ணீல மூழ்க மாட்டீங்க” என சொல்ல
“இல்ல பா, இதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம், எனக்கு ஸ்விம்மிங்க் நல்லா தெறியும், கடல் அலைகள் இல்லாம அமைதியா தான இருக்கு, நான் இப்படியே மேனேஜ் பன்னிக்கிடுறேன் பா, டைரெக்டர் சார், கொஞ்சம் பின் மட்டும் கொடுங்க, நான் பிரா ஜாக்கெட் எதுவும் போடாம சேரி கட்டியிருக்குறது கொஞ்சம் சங்கடமா இருக்கு, நல்லா பின் குத்திக்கிடுறேன்”
“மேட்ம, உங்களுக்கு தெரியாதது இல்ல, இது அவார்டு வின்னிங்க் ஸ்டோரி, நீங்க பின் குத்துனா ஆர்டிஃபிசியலா தெரியும் மேடம், சோ கொஞ்சம் மேனேஜ் பன்னிக்கோங்க, உங்க சேரிய நல்லா இறுக்கி கட்டிக்கோங்க, மறைவா மார்புக்கு கீழ மட்டும் ஒரு பின் குத்திக்கோங்க, சரி நீங்க அந்த குட்டி படகுக்கு போங்க மேடம்” என டைரெக்டர் சொல்ல, ஜோதிகா அந்த குட்டி படகில் மெதுவாக இறக்கிவிடப்பட்டாள். படகும் கடல் அலையில் லேசாக ஆட ஜோதிகாவுக்கு பயம் வந்தது.
ராஜேந்திரன் அண்ணே, இப்போ நீங்க” என சொன்னதும் ராஜேந்திரம் தன் இஷ்ட தெய்வத்தை வேண்டிக்கொண்டு படகில் இறங்கினார். ராஜேந்திரனின் கால்கள் டைப் அடிக்க ஆரம்பித்தது, அதை கவனித்த ஜோதிகா சிரித்தாள். “என்ன தாயி அப்படி சிரிக்குற, என் கால் நடுங்குறத பார்த்தா, எனக்கு சின்னப்புள்ளைல இருந்து கடல்னா ரொம்ப பயம், ஆனா இந்த படுபாவிக இப்படி இரக்கிவிட்டுட்டானுங்க நீ தான் தாயி என்ன காப்பாற்றனும்” என சொல்லிக்கொண்டே படகில் உட்கார்ந்தான் மொட்டை ராஜேந்திரன்.
“சார்… ஓகே…. நான் ஹெலிகாப்டருக்கு போறேன், மேல இருந்து ஷூட் பன்னும் போது இந்த லாஞ்ச் நம்ம ஆங்கில்ல விழக்கூடாது, சோ இதுக நல்லா தள்ளிப்போயிடும், அதுக்கு கொஞ்சம் டைம் ஆகும், அது வரை நீங்க படகுல இருங்க, உங்ககிட்ட மைக் இருக்குல, நான் சொல்லும் போது ஜோதிகா கடல்ல குதிப்பாங்க, டோன்ட் ஒரி மேடம், உங்களுக்கு ஒரு பிராப்ளம்னா அடுத்த செகன்ட் ஹெலிகாப்டர் உங்கள நோக்கி வந்திடும், டோன்ட் ஒரி”
“ஓகே சார், எனக்கு இது ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு, சரி இங்க கொஞ்சம் சிப்பிகள் இருக்கு, நான் நல்லா மூழ்கி சிப்பி எடுக்குறது போல சில காட்சிகள் வைக்கலாம்ல சார், கடலுக்குள்ள எடுக்குறது போல இந்த மரியான் படத்துல தனுஷ் எடுத்தது போல”
“ஹம்…. அதுவும் ஏற்பாடு பன்னலாம் மேடம், பட் அதுக்கு கடல்ல கொஞ்சம் அலை எல்லாம் இருக்கனும், நாளைக்கு எடுக்கலாம், இன்னைக்கு இது போதும்”
“சரி சார்….. நீங்க சொல்லவும் நான் கடல்ல குதிக்குறேன்”
ஜோதிகா இப்படி சொல்லும் போதே அருகே இருந்த இரு லாஞ்ச்களும் சென்றது, வானில் வட்டமிட்ட ஹெலிகாப்டரும் நகர்ந்தது, சுமார் 3 நிமிடம், ஹெலிகாப்டர் ஜோதிகாவின் தலைக்கு மேலே சுமார் 20 அடி உயரத்தில் பறக்க அதில் இருந்து வந்த காற்று படகை சுழல வைத்தது,
“என்னாமா படகு தானா சுற்றுது, பயமா இருக்கு” ராஜேந்திரம் புழம்ப, அதற்கும் ஹெலிகாப்டர் உயர பறந்தது, லாஞ்ச்கள் சுமார் 200 அடி தூரத்தில் பாதுகாப்புக்கு நிற்க, ஷூட்டிங்க் ஆரம்பமானது,
“மேடம், நீங்க தண்ணீல குதிச்சு, மேல எழும்புங்க, மொட்டை ராஜேந்திரன் அண்ணே, அந்த தார்ப்பாய்க்குள்ள மறஞ்சிக்கோங்க, என சொல்ல மொட்டை ராஜேந்திரம் படகில் இருந்த தார்ப்பாய்க்குள் சுருண்டு படுக்க படகும் மேல் நோக்கி எம்பி இறங்கியது, அது ஒரு பெரிய அலை, அதை கவனிக்காத ஜோதிகா கடலில் குதிக்க, காற்றின் வேகம் அதிகரித்தது. அப்போது மேலே வட்டமிட்ட ஹெலிகாப்டர் கேப்டன் ஏதோ சொல்ல டைரக்டர் செல்லப்பா பதறினார், அந்த கடல்பகுதியில் தூரத்தில் இருந்து வரிசையாக பெரும் பெரும் ஆலைகள் வர, தீடீரென நிலமை மாறியது, சுமார் ஐந்து நிமிடங்கள் கடலில் ஆனந்தமாய் குளித்த ஜோதிகா ஈரப்புடவையுன் படகில் ஏறினாள், படகு இங்கும் அங்கும் ஆடியது, இது எதுவுமே தெரியாத மொட்டை ராஜேந்திரன் தார்ப்பாய்க்குள் சுருண்டு படுத்திருக்க ஜோதிகா அவரை வெளியே வர சொல்ல ராஜேந்திரன் எட்டிப்பார்க்க அதற்குள் அலைகள் வரிசையாக வந்து அந்த படகை எதிர்திசையில் இழுத்துச்சென்றது.
“சார், அலை நல்லா வருது, நான் இன்னொருக்க கடலுக்குள்ள போகவா, மரியான் படத்துல மாதிரி ஒரு ஷூட் எடுக்கலாம் சார், டைவர்ச வர சொல்லுங்க சார்” என சொல்ல பதற்றத்துடன் பதில் சொன்ன டைரக்டர் செல்லப்பா,
“மேடம், அமைதியா படகுல இருங்க, லாஞ்ச் உங்கள நோக்கி வருது, தார்ப்பாய்க்கு பின்னால நங்கூரம் இருக்கும் அத கடலுக்குள்ள தூக்கிப்போடுங்க, அப்போ தான் அங்கேயே இருப்பீங்க, புயல் வருதாம் நாம கிழம்பனும்” என சொல்ல
“அடே மங்குனி டைரெக்டர் இத தான நான் கிழம்பும் போதே சொன்னேன், சரி சரி நான் நங்கூரத்த போடுறேன், வேகமா வர சொல்லு என்ற மொட்டை ராஜேந்திரன் தார்ப்பாய்க்கு கீழே இருந்த நகூரத்தை எடுத்தான், கடலில் தூக்கி எறிய ஆயுத்தமாக,
“அண்ணேன், அந்த நகூரம் செயின்ன போட்டுல இருக்கும் கொக்கில மாட்டிட்டு போடுங்க அப்போ தான் போட் நிற்கும், இல்ல நங்கூரம் மட்டும் தன்னிக்குள்ள மூழ்கிடும் என சொல்லி முடிப்பதற்குள் அதை அப்படியே கடலுக்குள் மொட்டை ராஜேந்திரன் தூக்கிப்போட அது தொபுக்கடினு கடலுக்குள் மூழ்கியது, அதை வெரித்துப்பார்த்த ராஜேந்திரன்,
“என்னப்பா இது நக்னூரம் கட்டாம தனியா இருக்கு, உள்ள போயிடுச்சு என வாக்கி டாக்கியில் சொல்ல”
“அத தான அண்னே நான் சொன்னேன், சரி அமைதியா இருங்க, லாஞ்ச் வருது” என சொல்லும் போதே திடும் திடும்னு இடு இடிக்க மழை பொழிய ஆரம்பித்தது, காலை 11:30 தான் மணி ஆனால் இருட்டி மாலை 6 மணி போல் ஆனது, தூரத்தில் இருந்த லாஞ்சில் விலக்குகள் போடப்பட ஜோதிகாவுக்கும் ராஜேந்திரனுக்கும் அந்த விலக்குகள் மட்டும் மங்களாக தெரிந்தது,
“மொட்டை ராஜேந்திரன் வாக்கி டாக்கியை கையில் எடுத்தான், “ஏம்பா, ஒன்னும் தெரியல, மழை வேற பெருசா பொழியுது, பயமா இருக்கு பா” என சொல்லும் போது ஒரு பெரிய அலை சுமார் 6 அடி உயரம், படகை தாக்க, படகு எம்பி குதிக்க, மொட்டை ராஜேந்திரன் கடலில் விழுந்தான், அத்துடன் வாக்கி டாக்கியும் கடலில் விழ, சுதாரித்த ஜோதிகா அருகே கிடந்த கயிற்றுடன் கட்டிய மிதவையை தூக்கி எரிய மொட்டை ராஜேந்திரன் அதை பிடித்தான். அலைகள் அவனை அலாக்கழிக்க ஜோதிகா கயிற்றை இழுக்க போராடி படகி,ல் ஏறினான்.. சுமார் 10 நிமிட போராட்டம், பெரு மூச்சு விட்ட மொட்டை ராஜேந்திரன் படகில் படுத்தான்.
“அண்னா, பயப்படாதீங்க, இன்னும் சில நிமிஷத்தில லாஞ்ச் நம்ம பக்கத்துல வந்திடும்” என ஜோதிகா சொல்ல…
“ஆமாம் தாயி, எனக்கு நெஞ்சு வலியே வந்திருச்சு தாயி, கிட்டத்துல வந்திருச்சானு பாரு” என மொட்டை ராஜேந்திரன் சொல்ல ஜோதிகா நிமிர்ந்து பார்த்து அதிர்ந்தாள்.
“ஆ….. அண்ணே…….ஆ….” ஜோதிகா அலற, மெதுவாக மொட்டை ராஜேந்திரன் தலையை தூக்கி பார்க்க, சுற்றி முற்றி இருட்டாக இருக்க, லேசாக வானம் தெரிய கொஞ்சம் கூட விலக்கொளியோ வேறு ஏதோ தெரியவில்லை… மழை பலமாக பொழிய, காற்றும் பலமாக வீச, அலைகளும் சுமார் ஆறு முதல் பத்து அடிகள் வரை எழும்பி வர, படகு சர்ரென ஒரு திசையில் நகர்ந்தது..
“மொட்டை ராஜேந்திரனின் கைகள் நடுங்கியது, “அய்யோ…. அவ்வளவு தானா….. செத்தோமா…” என சொல்லி கத்த…
“அண்னா…. பயப்படாதீங்க, நாம ரெண்டு பேரு இருக்கோம், எப்படியும் ஹெலிகாப்டர் நம்மை தேடும், நாம வி.ஐ.பி வேற சோ மழை நிற்கவும் நம்மை காப்பாற்றிடுவாங்க, இப்போதைக்கு நாம இந்த படகு கவிழாம பார்த்துகிட்டா போதும், வாங்க அண்னே, அந்த துடுப்ப எடுங்க, லைட்டா நீரோட்டத்துக்கு ஏதுவா போடுங்க அண்ணே” என சொல்லி ஜோதிகா துடுப்பை எடுக்க, அப்போது ஜாக்கெட் மற்றும் பிரா போடாமல் அவள் கட்டியிருந்த சேலை முழுமையாக நனைந்து அவளது பெரிய வழு வழுப்பான முலைகளும் ஷேவ் செய்யப்படாத கம்மங்கூடும் தெரிய மொட்டை ராஜேந்திரனின் பூல் விரைத்தது.
“ஆஹா….. நாம செத்தா கூட கவலை இல்ல டா சாமி, இப்படி ஒரு அருமையான அழகி கூட தான் சேர்ந்து சாவோம், சாகுற மாதிரி சிச்சுவேசன் வந்துச்சுனா கூச்சப்படாம ஜோதிகா வாயோட வாய் சேர்த்து நச்சுனு ஒரு இச்சு கொடுக்க வேண்டியது தான் என முடிவு செய்த மொட்டை ராஜேந்திரன் துடுப்பை எடுத்தான். இருவரும் துடுப்பை போட்டனர்…. மழை நின்ற பாடில்லை, மழை தொடர்ந்து பொழிந்துகொண்டிருக்க, இருவரும் களைத்தனர்,
சுமார் 2 மணி நேரம் கழித்து காற்று படுவேகமாக அடிக்க இனிமேல் சாவை தவிர வேறு வழி இல்லை என நினைத்த மொட்டை ராஜேந்திரன் படகில் படுத்தான். ஜோதிகாவும் டையர்டாக அவன் அருகே படுக்க படுக்க காற்று வீசும் திசையில் படகு அடித்து செல்லப்பட்டது…

0123456 · 13-05-2020, 01:48 AM

[Image: crop.php?r=qZspI7eB2qV2n0KSojZVQasxoYSOH...618pZAs5Zc]

[Image: 69972834_444081859532825_159865629866721...e=5EDF01C1]

0123456 · 14-05-2020, 02:17 PM

மொட்டை ராஜேந்திரன் படகில் இருப்பதை மறந்து உறங்கினான், துடுப்பு போட்டு போட்டு டையர்டானாள் ஜோதிகா, இப்போது காற்றின் வேகம் சீராகவும் அலைகளின் தாக்கமும் சற்று குறைந்திருந்தாலும் மழை நல்லா பொழிந்தது, மொட்டை ராஜேந்திரன் படகில் இருந்த தார்ப்பாய்க்குள் சுருண்டு படுத்திருக்க, உடல் முழுதும் மைழியில் நனைந்து சூகை பிடித்தது போல இருக்க வேறு வழியின்றி ஜோதிகாவும் தார்ப்பாய்க்குள் படுக்க முடிவு செய்தாள். மெதுவாக தார்ப்பாயை தூக்கினாள்,
“கொர்ர்ர்…கொர்ர்ரென…” குரட்டை சத்தட்டுடன் மொட்டை ராஜேந்திரன் தூங்க, அவன் கால்லை தொட்டாள் ஜோதிகா. அந்த கடுங்குளிரில் அவன் காலில் இருந்த சூடு ஜோதிகாவுக்கு இதமான ஸ்பரிசத்தை கொடுக்க, மீண்டும் மெதுவாக அவன் கால்லை தொட்டு உசுப்பினாள்,
“அண்ணே…. அண்ணே…..”
சட்டென எழுந்த மொட்டை ராஜேந்திரன் எழுந்தான், தார்ப்பாயை விழக்கி தலையை வெளியே தூக்கினான், மழை சோவென ஊற்ற, படகில் பாதி அளவிற்கு நீர் தேங்கியிருக்க, அதை கவனித்த ராஜேந்திரன்,
“என்ன தாயி நான் தான் பயத்துலயும் டையர்டுலயும் அசந்து தூங்கிட்டேன், நீயாவது உசுப்பி விடக்கூடாது, இங்க பாரு படகுல பாதி அளவுக்கு நீர், இத வெளியே ஊற்றனுமா” என அவன் சொல்லிக்கொண்டே அவன் தலைக்கு மேலே இருந்த சிறிய பக்கெட்டை எடுத்து தண்ணீரை எடுத்து கடலில் ஊற்ற ஆரம்பித்தான். ஜோதிகாவும் தன் பங்குக்கு கைகளால் நீரை வெளியே அள்ளி வீசினாள். சுமார் 10 நிமிடம் இருவரும் சோர்ந்து படகில் உட்கார, மழை வெளுத்து வாங்க, காற்றின் திசையில் படகு வேகமாக சென்றது.
“அண்ணே ரொம்ப பயமா இருக்கு அண்ணே….. நீங்க தான் என்ன காப்பாற்றனும்”
“அடப்போமா…. என்னயேவே காப்பாற்றா ஒருத்தன் வேனும், இதுல நான் எங்குட்டு உன்னய காப்பாற்ற, இப்படியே படக கவிழாம பார்த்துக்கனும், மழை நீர் நிரைந்தா எடுத்து கீழ ஊற்றனும், மழை விடவும் கண்டிப்பா நம்மை தேடி வருவாங்க, ஆனா தேடிக்கண்டுபிடிக்க எவ்வளவு நேரம் ஆகுமோ, இல்ல நாள்கள் ஆகுமோ, அந்த கடவுளுக்கு தான் வெளிச்சம்”
“அண்ணே, நாளைக்கு காலைல வரை நாம சேஃபா இருந்துட்டா காலைல நம்மள கூட்டிட்டு போயிடுவாங்க, இங்க தான் ஹெலிகாப்டரும், லாஞ்சும் இருக்கும், நாம வந்த தீவும் பக்கத்துல தான் இருக்கும்..”
“அடப்போமா….. நீ வேற விவரம் தெரியாம இருக்க, இந்த படகு எவ்வளவு ஸ்பீடா கடல் நீரோத்தத்துல அரிச்சுகிட்டு போகுதுனு தெரியுமா, இங்க பாரு” என்ற ராஜேந்திரன் அந்த கயிறு கட்டிய பிலாஸ்டிக் பக்கெட்டை கடலில் போட்டான், சில வினாடிகளில் அந்த பக்கெட் படகின் பின் பக்கமாக வேகமாக சென்றது, அதை ஜோதிகா பார்த்தாள்.
பக்கெட்டை இழுத்தான் ராஜேந்திரன், “பார்த்தியா, எவ்வளவு வேகமா நாம போய்கிட்டு இருக்கோம்னு, காற்று அடிக்கும் திசைல போவோம், ஏதாச்சும் தீவு ஓரமா கரை ஒதுங்குனா நல்லா இருக்கும், இல்ல கடல்லயே சாப்பாடு, தண்ணீ இல்லாம சாக வேண்டியது, தான்…”
“அண்ணே, நெகடிவ்வா பேசாதீங்க….. நாம கண்டிப்பா உயிர் பிழைப்போம், சரி அந்த பாக்ஸ்ல வாட்டர் பாட்டில் எல்லாம் இருக்குனு டைரெக்டர் சொன்னாரு, அதுல என்ன இருக்குனு பார்ப்போம் அண்ணே”
“ஆமாம்… டைரெல்டர், பெரிய டைரெக்டர்…. கூதி மவன், நான் கிழம்பும் போதே சொன்னேன், கடல் அமைதியா இருக்குடா, புயல் வரும் டானு, எடுவட்ட பையன் இப்படி பன்னிட்டானே, அந்த நாய் மட்டும் என் கைல கிடைச்சா…..” என மொட்டை ராஜேநதிரன் சொல்லும் போதே அந்த பாக்சில் என்ன இருக்கு என பார்க்க ஜோதிகா எழுந்து படகில் நடக்க, படகு அலையில் சிக்கி மேலே எழும்பி இறங்க, தொபுக்குடினு ராஜேந்திரன் மீது விழுந்தாள் ஜோதிகா. பிரா ஜாக்கெட் போடாத அவள் முலைகளும், ஈர சேலயும் ராஜேந்திரன் காம நரம்புகை உசுப்பேற்றியது.
“அய்யோ…… அம்மா… நீ வேற யா….. கிழம்பும் போதே ஜாக்கெட் உள் பாடி எல்லாம் போடுனு சொன்னேன், இப்ப பாரு, “ என புலம்ப ஜோதிகா வெக்கப்பட்டபடி மெதுவாக எழுந்து ராஜேந்திரன் அருகே உட்கார்ந்தாள். அந்த பாக்சை மெதுவாக எடுக்க பார்த்தாள்.
“தாயி, அலை ஜாஸ்தியா இருக்கு, இப்போ அத எடுக்குறோம்னு கடலுக்குள்ள போயிருச்சுனா நம்ம சாவு கன்ஃபார்ம், அதுனால அமைதியா இருமா, இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல நார்மலா ஆகிதும், அப்புறம் பார்க்கலாம், மழையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமா குறைஞ்சுகிட்டே வருதுமா” என சொன்னான். ஜோதிகாவும் சிரித்துக்கொண்டே அவன் அருகே உட்கார்ந்தாள்.
“ஆசையே அலை போலே, நாமெல்லாம் அதன் மேலே” என்ற பாடலை மொட்டை ராஜேந்திரன் பாட, ஜோதிகா சிரித்தாள்.
“நான் பயத்துல கத்துனா நீ சிரிக்குறியா…… எல்லாம் என் நேரம்” என மொட்டை ராஜேந்திரன் சொல்ல மழை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைந்தது.. படகில் இருந்த நீரை முற்றிலுமாக கீழே எடுத்து ஊற்ரினான், மழை சுத்தமாக நின்றது, ஆனால் காற்ரின் வேகம் அதிகமானது, அலைகளும் உயரமாக வந்து படகை தாக்கியது…
“இது என்ன டா கொடுமையா இருக்கு, மழை நின்னுருச்சுனா பிரச்சனை தீர்ந்திடும்னு பார்த்தா இப்போ காற்று இப்படி அடிக்குது… அய்யோ….. குளிர் தாங்க முடியலையே…. உடம்பெல்லாம் நடுங்குதே…. அய்யோ…… என்று சொன்னபடி மொட்டை ராஜேந்திரன் ஜோதிகா அருகே வந்தான். அவன் அருகே வர வர ஜோதிகாவின் காம நரம்புகள் சிலிர்த்தது, அவளும் அவனை அருகே வர அனுமதித்தாள், மொட்டை ராஜேந்திரன் அவளை ஒட்டி உட்கார்ந்தான்.
“ஆமாம் அண்ணே….. ரொம்ப குளிருது, நீங்கனாலும் ஷர்ட், பனியன், பேன்ட் எல்லாம் போட்டிருக்கீங்க ஆனா நான் வெறும் சேரி மட்டும் ரொம்ப குளிருது அண்னே…”
“அட சும்மா இருமா, நான் டிஸ்கவரி சேனல்ல பார்த்திருக்கேன், டிரஸ் ஈரமா இருந்தா தான் ரொம்ப குளிருமா, குளிர் அதிகமா ஆச்சுனா ஹைப்பர்தெர்மியா வந்து ஜன்னி வந்து செத்துருவோமா, டிரஸ் ஈரமா இருக்கும் போது அத கழட்டி போட்டுட்டு இருந்தா குளிராதாம்….”
“அடப்போங்க அண்னே…. இருங்க அந்த பாக்ஸ்ல என்ன இருக்குனு பார்க்கலாம்” என்ற ஜோதிகா பாக்சை திறந்தாள், அதற்குள் குளிர் தாங்க முடியாத மொட்டை ராஜேந்திரன் தன் சட்டை மற்ரும் பேன்ட்டை கழற்றினான், இதை சற்றும் எதிர்பார்க்காத ஜோதிகா முகத்தை திருப்பிக்கொண்டாள், ஒரு டேன்டக்ஸ் ஜட்டியுடன் படகில் உட்கார்ந்த மொட்டை ராஜேந்திரன், வேகமா எடு தாயி” என்றான்.
அந்த பாக்சை எடுத்தாள் ஜோதிகா, அண்ணே, இங்க வந்து பாருங்க” என அழைத்தாள் ராஜேந்திரன் மெதுவாக தவழ்ந்தபடி அவள் அருகே சென்றான், அவனது வெத்து உடம்பு ஜோதிகா மீது உரச உடம்பு சூடு ஜோதிகாவை தாக்கியது, அந்த கடுங்குளிரில் ராஜேந்திரனின் உடல் சூடு ஜோதிகாவுக்கு தேவைப்பட அவளும் அவனை ஒட்டி நிற்க, ராஜேந்திரனின் பூல் விரைக்க ஆரம்பித்தது, அது அவனது டேன்டக்ஸ் ஜட்டியை மெதுவாக முட்ட ஆரம்பிக்க, அவன் அந்த பாக்சை பார்த்தான்.
“மெதுவாக அதனுள் இருந்ததை ஒவ்வொன்றாக வெளியே எடுத்தான், L ஷேப் பெரிய சைஸ் ஆணிகள் 8 இருந்தது, ஒரு பெரிய வெல்வெட் போன்ற நீர் உள் புகாத துணியும், ஒரு சுத்தியளும், ஒரு பெரிய சைஸ் கத்தியும், ஒரு லைட்டரும், ஒரு பாட்டிலில் ஆயிலும் இருந்தது, கூடவே சில தூண்டில் கொக்கிகளும், நரம்புகளும் இருக்க, “மீண் புடிக்குறவங்க வச்சிருக்காங்க, தங்க டென்ட், மீண் புடிக்க தூண்டில், லைட்டர் எல்லாம் இருக்கு மா, ஆனா நாம திங்க ஒன்னும் இல்ல, குடிக்கவும் ஒன்னும் இல்ல….” என்ற ராஜேந்திரன் மெதுவாக பாக்சை மூடிவிட்டு படகில் படுத்தான், தார்ப்பாய்க்குள் சென்றான். அவனை தொடர்ந்து ஜோதிகாவும் தார்ப்பாய்க்குள் வந்தாள். அவளது ஈரப்புடவை ராஜேந்திரன் மீது பட அது பயங்கரமாக குளிர்ந்தது.
ராஜேந்திரன் தார்ப்பாயை விலக்கினான், அருகே கிடந்த தன் சட்டை மற்றும் பேன்ட், பனியனை அந்த படகின் நுனியில் பாயப்போட்டான், ஒரு சிறிய கயிற்றால் கட்டினான், பின், “இங்க பாருமா, உன் புடவை ரொம்ப ஈரமா இருக்கு, ஆனா காற்று நல்லா அடிக்குது, ஒரு பத்து நிமிஷம் படகுல உட்கார்ந்து சேலைய லூசா பிடிச்சா காஞ்சிடும் மா… நைட் நல்லா தூங்கிடலாம்” என்றான். சரி என்ற ஜோதிகா படகின் நுனியில் உட்கார்ந்து சேலையை தூக்கி பிடித்தாள். காற்றின் வேகம் பலமாக இருந்தது, ஆனால் அலைகள் சாந்தமானது. ராஜேந்திரன் தார்ப்பாய்க்குள் சென்று தூங்கினான், அவன் கொறட்டை சத்தம் கேட்க, படகும் ஆடாமல் அசையாமல் செல்ல, ஜோதிகா மெதுவாக தன் சேலையை லூசாக்கி கழற்றி காய வைத்தாள். சுமார் இருபது நிமிடங்கள் அவள் புடவை முற்றிலுமாக காய்ந்துவிட மெதுவாக தார்ப்பாய்க்குள் வந்தாள். மொட்டை ராஜேந்திரன் நன்கு தூங்க அவளும் தூங்கினான். காற்றின் திசையில் படகு சென்றது…. வெகு நேரம் துடுப்பு போட்ட களைப்பு, பயம் ஆகியவற்றாள் நன்றாக தூங்கினார்கள். காலை விடிந்தது, ஜோதிகா நல்லா தூங்க மொட்டை ராஜேந்திரன் கண்விழித்தான், மெதுவாக தார்ப்பாயை விழக்க சூரியன் கண்களை கூசியது, வானம் நீல நிறத்தில் தெளிவாக இருக்க மெதுவாக தார்ப்பாயை விலக்கினான், சூரிய ஒளி ஜோ கண்களில் பட அவளும் சோம்பல் முறித்து எழுந்தாள். அவளது வலது முலையில் பாதியும், இடுப்பும் தொப்புளும் அப்பட்டமாக தெரிய, அதை உற்று பார்த்தான் ராஜேந்திரன் அவன் பூல் மீண்டும் விரைக்க, அதை கவனித்த ஜோதிகா தன் சேலையை அட்ஜஸ்ட் செய்தாள்,
“அண்ணே, நீங்க சொன்னது சரி தான், நான் உங்க பேச்ச கேட்டு ஜாக்கெட், பிரா எல்லாம் போட்டுட்டு வந்திருக்கனும் அண்ணே” என்றாள்
“இல்ல தாயி,. இது தான் நல்லா இருக்கு…” என்று தன் நாக்கால் தன் உதத்தை லேசாக நக்கியபடி ராஜேந்திரன் சொல்ல, அவனை செல்ல கோபத்துடன் பார்த்த ஜோதிகா, “என்னது” என்றாள்.
“இல்ல தாயி, ஜாக்கெட், பிரா எல்லாம் போட்டிருந்தா அதுவும் நனைந்திருக்கும் அப்புறம் காய வைக்குறது கஷ்டம், என்னை போல எல்லாத்தையும் கழட்டிட்டுத்தான் காய வைக்கனும், ஆனா இந்த நடுக்கடலுல இந்த குட்டி படகுல அது முடியாது, சோ …. என இழுக்க….
“அண்ணே…. ரொம்ப தான் அக்கறை உங்களுக்கு, முதல உங்க பேன்ட்ட போடுங்க அண்ணே” என ஜோ சொல்ல, தன் மொட்டை தலையை தடவியபடி தார்ப்பாயை விட்டு வெளியே வந்த ராஜேந்திரன் முதல் நாள் இரவு படகின் நுனியில் தன் சட்டை மற்றும் பேன்ட்டை காயப்போட்ட இடத்தை பார்த்தான் அங்கு இல்லை, வேகமாக எழுந்து,
“தாயி, என் பேன்ட் சட்டைய பார்த்தியா மா…. காணல” என்றவன் படகில் நின்றபடி அங்கும் இங்கும் நடந்து தார்ப்பாயை தூக்கிப்பார்த்தான். கடல் அலைகள் இல்லாமல் அமைதியாக இருக்க படகு அசையாமல் இருந்தது, அவன் படகில் அங்கும் இங்கும் நடந்து தேட, சிரித்துக்கொண்டே ஜோ தார்ப்பாயை விட்டு வெளியே வந்தாள்.
“நேற்றே நான் நினைத்தேன் அண்ணே, காற்று நல்லா அடிக்குது, இந்த மனுஷன் டிரச கழட்டி காயப்போடுறான், காற்று தூக்கிட்டு போகப்போகுதுனு….” என சொல்லி சிரிக்க,
“அய்யோ….. டிரசு போச்சா…….” என சொல்லிக்கொண்டே பின்னோக்கி நகர்ந்தான் ராஜேந்திரன், அப்போது கால் இடறி மீண்டும் கடலில் விழுந்தான் ராஜேந்திரன், இப்போது நீரோட்டம் சுமாராக இருக்க, விழுந்தவன், காப்பாற்ருங்கள் காப்பாற்ருங்கள் என பதறிக்கத்தியபடி வேகமாக நீந்தி படகை பிடித்தான், அதற்குள் பதறி எழுந்த ஜோதிகா கயிற்றுடன் கட்டப்பட்ட மிதவையை எடுத்தாள், ஆனால் அதற்குள் படகில் ஏறினான் ராஜேந்திரன்… மௌனமாக உட்கார்ந்தான்.
“அண்ணே…. உங்களுக்கு ஸ்விம்மிங்க் தெரியுமா அண்ணே” என்றாள் ஜோதிகா…
“அதுலாம் தெரியும் தாயி”
“பின்ன எதுக்கு அண்னே கத்துறீங்க… வாங்க ஜாலியா கடலில் குளிக்கலாம்”
“நீ வேற சும்மா இருமா, என் பேன்ட் சட்டையும் கானாம போயிடுச்சு, நேரமே சரி இல்ல…. அடே மங்குனி டைரெக்டர், நீ மட்டும் என் கைல கிடைச்ச….” என மொட்டை ராஜேந்திரன் சொல்ல கடலில் குதிக்க படகில் எழுந்து நின்றாள் ஜோ, அப்போது அவள் முகம் சந்தோஷத்தில் விரிந்தது, இதழ்கள் புன்னகையை பூத்தது, சட்டென ராஜேந்திரன் மண்டையில் செல்லமாக அடித்தாள்,
“ஆ….. என்னாமா அடிக்குற”
“அய்யொ அண்ணே….. அங்க பாருங்க ஒரு ஊர் தெரியுது” என்றாள். மெதுவாக எழுந்த ராஜேந்திர்ன் பயத்தில் ஜோதிகாவின் கையை பிடித்து பார்த்தான்… வெகு தொலைவில் ஒரு நிலப்பரப்பு தெரிந்தது, ஆனால் அதை சுற்ரியும் நீர் இருப்பது போல தெரிந்தது..
“அது ஊரா இருக்குமோ இல்ல ஆள் இல்லா தீவா இருக்குமோ, ஆனா நாம இப்போ அங்க போகனும், அங்க ஆட்கள் இருந்தா நாம தப்பிச்சோம், இல்ல டிஸ்கவரி சேனல்ல நம்ம பியர் க்ரில்ஸ் சொல்லிக்கொடுத்த மாதிரி செஞ்சி தப்பிக்கிறோம்” என்றான்
“சரி நீங்க வேகமா துடுப்ப போடுங்க, நான் அந்த பாக்ச நல்லா செக் பன்னுறேன்” என்று சொன்ன ஜோ அந்த பாக்சை திறந்து ஒவ்வொன்ராக வெளியே எடுத்தாள்.
“யோவ் மங்குனி ராஜேந்திரா நைட் நல்லா பார்க்கலையா, இங்க பாருயா, டார்ச் லைட், பிரட் பாக்கெட், வாட்டர் பாட்டில் எல்லாம் இந்த துணில சுற்ரியிருக்க” என்றாள்.
“என் துணிமனியே போச்சு, அந்த துணில என்ன இருந்தா என்ன, அந்த துனிய கொடுமா நான் கைலி மாடிரி கட்டிக்கிடுறேன்”
“யோவ் அண்னா, இது டென்ட் டென்ட் அடிக்கும் துனி இல்லயா, பாய்மரம் கட்டும் துணி, அதுங்க ஆணி இல்ல யா, இந்த படகுல ஜாய்ன்ட் பன்ன யூஸ் ஆகுறது, அந்தா அந்த ஆனிகள வைக்க ஒட்டை இருக்கு பாரு”
“எதுவா இருந்தா என்ன, நீ ஜாக்கெட் பிரா, பாவாடை போடாம கிங்கினி மங்குனினு இருக்க, நான் ஜட்டியோடு இருக்கேன் முதல அந்த துனிய தாமா, ரொம்ப கூச்சமா இருக்கு” என்ற மொட்டை ராஜேந்திரன் அந்த வெள்ளை நிற துணியை எடுத்தான்.
“அண்ணே, அத வைங்க அண்னே, இதுல என்ன இருக்கு, அது ஈரம் ஆகாம இருக்கு, கரக்கு போய் அங்க ஆள் நடமாட்டேமே இல்லாத தீவுனா நாம டென்ட் அடிக்கனும், அதுக்கு இது யூஸ் ஆகும், அட இங்க பாருங்க இங்க ஒரு வாக்கி டாக்கி என்றாள் ஜோதிகா

0123456 · 15-05-2020, 12:51 AM

[Image: Jyothika-nude-boobs-without-bra-2020-bat...8x1024.jpg]

0123456 · 15-05-2020, 12:54 AM

[Image: Sexy-nude-Jyothika-spreading-her-pussy-l...27x640.jpg]

0123456 · 15-05-2020, 11:35 PM

ஆஹா… நான் தொலைச்ச அதே போனு, அத கொடுமா அந்த மங்குனி டைரெக்டருக்கு முதல கால் பன்னுவோம்..”
“அண்ணே… விளையாடாடீங்க… இது போன் எல்லாம் இல்ல, ஜஸ்ட் வாக்கி டாக்கி, இங்க பக்கத்துல இது போல இருக்கும் இன்னொரு வாக்கி டாக்கி கூட பேசிக்கலாம், இது மீனவர்கள் யூஸ் பன்னுறது, மே பீ 10 இல்ல 15 கடல் மைல்லுக்குள்ள யூஸ் பன்னிக்கலாம் அண்ணே… சரி வாங்க, இப்போ தான் விடிஞ்சிருக்கு, இன்னும் கொஞ்சம் நேரத்துல வெயில் மண்டைய பொழக்கும், அதுக்குள்ள நாம அந்த தீவுக்கு போயிடலாம், நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து துடுப்பு போடலாம் அண்னே… நான் முன்னாடி உட்காருரேன், நீங்க பின்னாடி உட்காருங்க அண்ணே… கரெக்ட்டா போட்ட திருப்புங்க அண்ணே…”
“அம்மணி எனக்கு போட்ட திருப்ப எல்லாம் தெரியாதுமா…. நீயே திருப்பு..”
“ஐயோ அண்ணே.. துடுப்ப புடிச்சு படகு திருப்பனும்னா அதுக்கு ஹேன்ட் பவர் வேனும் அண்ணே, கடல் நீரோட்டத்துல என்னால அத பன்ன முடியாது அண்ணே… நீங்க திருப்புங்க அண்ணே…. நான் முன்னால லைட்டா துடுப்ப போடுறேன், என்னால முடிஞ்ச அளவுக்கு, நீங்க தான் நல்லா பவரா போட்ட தள்ளனும்…”
“அய்யோ ராமா, எனக்கு சைக்கிளே சரியா ஓட்ட தெரியாதே, இதுல படக எப்படி.. ஏம்மா ஜோதிகா என்னா கொடுமை மா இது…”
“அண்ணே… ஜோக் அடிக்காடீங்க, துடுப்ப ரைட் சைடு கடலுக்குல சைடா விட்டா போட் லெஃப்ட் சைடு திரும்பும், அதே லெஃப்ட் சைடு விட்டா ரைட் சைடு திரும்பு, அந்த தீவுல பீச் பெருசா இருந்தா நோ பிராப்ளம், வாங்க போகலாம்” என சொன்ன ஜோதிகா முன்னால் உட்கார்ந்து துடுப்பு போட, பின்னால் உட்கார்ந்த ராஜேந்திரன் துடுப்பை கடலில் விட்டு துளாவ ஆரம்பித்தான்…
“அண்ணே…. நான் லெஃப்ட் சைடு துடுப்பு போட்டா நீங்க ரைட் சைடு போடுங்க அண்ணே” என்ற ஜோதிகா துடுப்பை போட அவள் பின்னழகு மொட்டை ராஜேந்திரனுன் பூலை உசுப்பேற்றியது…அவன் ஜோதிகாவின் பின்னழகை பார்த்தான், ஜாக்கெட் மற்றும் பிரா போடாமல் சேலை மட்டும் உடுத்தியிருக்க அதுவும் பாதி முதுகுக்கு விலகி அவள் துடுப்பு போடப்போட அவள் பின் சதைப்பற்று அங்கும் இங்கும் ஆட, அது மேலும் அவன் பூலை தூண்டியது, போதாக்குறைக்கு அவள் முதுகில் வியர்வை துளிகள் லீக் ஆக ஆரம்பித்தது.. அதுவும் ஜோதிகாவை செக்ஸ் பொம்மையாக காட்டியது…
“ஆம்பளைக்கும் பொம்பளைக்கும் அவசரம், அத காதலுனு சொல்லுறாங்க அனைவரும்” என பாட்டுப்பாட, “அண்ணே, என்ன சைட் அடிக்காம துடுப்ப போடுங்க, வெயில் வந்திருச்சுனா துடுப்பு போடுறது ரொம்ப கஷ்டம், தாகமா வேற இருக்கு, சீக்கிரமா…”
“ஏம்மா…. நான் எங்கமா சைட் அடிக்குறேன், ரோட்டுல ஒரு அழகான பொண்ணு நல்லா சேலை கட்டி, இல்ல சுடிதார் போட்டு போனா சைட் அடிக்கலாம், ஆனா கண்ணுக்கு முன்னாடி ஒரு அழகான தங்கச்சிலை, இப்படி ஒன்னும் போடாம ஒரு காட்டன் புடவைய மட்டும் சுட்டிகிட்டு உட்கார்ந்தா சைட் அடிக்க தோனுமா…. போமா…. நல்ல வேற நான் ஒரு கிழவனா போன நான அடக்கிகிட்டு இருக்கேன், இதுவே ஒரு வாலிப பையனா இருந்தா இந்நேரம் உன்ன ரேப் பன்னிருப்பானுங்க…”
“ச்சீய்…. புத்தி போகுது பாருங்க…. பேசாம துடுப்ப போடுங்க அண்ணே….”
“அடப்போமா…… உன் முதுக பார்த்துகிட்டு துடுப்ப போடவே முடியல, கை பிசியாவே இருக்கு, கண்ட இடத்துல கை ஆட்டம் போடுது…. பேசாம நீ பின்னாடி வாமா…. நான் முன்னாடி உட்காருறேன்” என சொல்லிவிட்டு மொட்டை ராஜேந்திரன் மெதுவாக நக்களித்து நகர்ந்து ஜோதிகா அருகே வந்தான்…
“அண்ணா….. என்ன அண்னா…. டைம் ஆகுது அண்னா…. ஆல்ரெடி தண்ணி தாகத்துல நாக்கு வரண்டு கிடக்கு அண்னே….”
“அதான் அந்த பாக்ஸ்ல ஒரு வாட்டர் பாட்டில் இருக்குல தாயி அத குடிக்கலாம்ல…”
“இல்ல அண்னே…. இன்னும் எத்தனை நாட்கள் நாம இங்க இருக்க போறோம்னு தெரியல, அதுனால தண்ணிய லிமிட்டா தான் யூஸ் பன்னனும், சோ முதல அந்த தீவுல தண்ணி கிடைக்குதானு தெரிஞ்சுகிட்டு குடிக்கலாம், அதுவரை தாகத்த பொருத்துக்கலாம் அண்னே” என்ர ஜோதிகா பின்னால் வந்தாள். முன்னால் வந்த ராஜேந்திரன் வேகமாக துடுப்பை போட்டான்.
ராஜேந்திரன் கிழவன் என்றாளும் அவன் உடலை பார்க்க ஜிம்மில் ஒர்க் அவுட் செய்த வாலிபன் போல இருந்தது, கரு கருவென வாழைத்தாரை உறித்து வைத்தது போன்ற அழகிய பின்னழகு, அதில் கட்டுமஸ்தான மசில்ஸ் அடுக்கடுக்காக இருக்க, அவன் துடுப்பை போடும் போடு அந்த மசில்ஸ் மேலும் கீழும் ஆட, அது ஜோதிகாவை உசுப்பேற்றியது, ஜோதிகாவுக்கு அவள் கனவன் சூரியா ஞாபகம் வந்தது…
“ச்சே… நம்ம புருசன் அழகன் தான், ஆனா அவன் நம்மை ஓக்கவே மாட்டேங்குறான், ஒவ்வொரு படத்துலயும் அவனுக்கு இளமையா புதுப்புது ஹீரோயின் கிடைக்குறாளுக, கீர்த்தி சுரேஷ், சமந்தா, அவ இவனு… அவளுகள நல்லா ஓக்குறான், நம்மை கண்டுக்கவே மாட்டேங்குறான், அவன் உடம்பும் இப்படிதான மஸ்குலரா இருக்கும்… கூதில அதிகமா அரிப்பு இருக்குதுனு தான் நாம திரும்ப நடிக்கவே வந்தோம், வந்து நல்லா இளம் டைரெக்டர்சோட படுக்கலாம்னு பார்த்து அவனுங்க உடம்பு தொபக்கு தொபக்கு சொம்பையா இருக்கு, நம்ம புருசன் உடம்பு மாதிரி சிக்குனு எவனுக்கும் இல்ல, ஆனா இந்த மனுஷனுக்கு வயசானாலும் உடம்ப நல்லா வச்சிருக்கானே…” என மனதில் யோசித்த ஜோதிகா..
“அண்னே…. உங்க வயசு என்ன அண்ணே…”
“என்னோட வயசு 60 தாயி, 1957ஆம் வருடம் பிறந்தேன், உன்னோட வயசு என்ன தாயி…”
“எனக்கு நாற்பது ஆகுது அண்ணே… நான் 1977ல பிறந்தேன்…”
“ஓஹோ…. ஆனா உன்ன பார்க்க நல்லா 25 வயசான ரெண்டு குழந்தை பெற்ற குடும்ப குத்துவ்விலக்கு மாதிரி தெரியுது… நல்லா இளமையா இருக்கியே மா…”
“அண்ணே… ரொம்ப வலியாதீங்க…. நான் ஒன்னும் அப்படி எல்லாம் இல்ல…”
“இல்ல ஜோதிகா, 40 வயசு பொம்பளைங்க மூஞ்சுல தோல் சுருங்கி, தொந்தியும் தொப்பையுமா, இன்னும் ஓபனா சொல்லனும்னா அத எப்படி சொல்லுவீங்க…. அதான்….. அந்த…. பூப்சுக எல்லாம் தொங்கிப்போய் கிடக்கும்…. ஆனா நீங்க இளமையா கிச்சுனு இருக்கீங்க…”
பூப்சு என மொட்டை ராஜேந்திரன் தன் முலைகளை தான் சொல்லுகிறான் என புரிந்தவுடன் அவள் கூதியில் ஆனந்த அரிப்பு ஆரம்பமானது, அவள் கூதியில் அந்த நொடியே தூமியம் ஊர ஆரம்பித்தது, இருந்தும் வெக்கத்தை அடக்கிய ஜோதிகா,
“ச்சீ… போங்க அண்ணே…. அதுலாம் கரெக்ட்டா உடற்பயிற்சி பன்னுனா எந்த வயசுலயும் நல்லா தான் இருக்கும்…. ஆமாம் அண்ணே… நீங்க உடம்ப நல்லா வச்சிருக்கீங்களே… ஜிம்முக்கு போவீங்களா அண்னே….”
“நல்லா கேட்ட போமா…. ஜிம்முக்கு போவீங்களாவா? நம்ம பொழப்பே அது தான் மா…. நான் ஒரு ஸ்டன்ட் பார்ட்டி மா, 300 படத்துக்கு மேல ஸ்டன்ட் பன்னியிருக்கேன், முக்கா வாசி மலையாளம் தான், இப்போ வயசாகிருச்சு, அதான் ஸ்டன்ட்ட விட்டுட்டு நடிக்க வந்தேன், வில்லன் கேரக்டர விட காமெடி நமக்கு செட் ஆச்சு, ஆனா இந்த பாலாப்போன மங்குனி டைரெக்டர் என்ன ஹீரோவ வச்சு பன்னுரேனு சொல்லி இப்படி கடலுல தள்ளிட்டான்…. அவன….”
“சரி விடுங்க அண்ணே…. நாம இங்க இருக்கோம், அந்த மனுஷன் எங்க இருக்காறோ, கண்டிப்பா நம்மை தேடிகிட்டு தான் இருப்பாரு, சரி துடுப்ப போடுங்க அண்னே, பக்கத்துல வந்துட்டோம், அண்னே…”
“எம்மா, அங்க பாருமா, பீச் எல்லாம் இல்ல, மலையா தான் இருக்கு, பாறையா இருக்கு, படக அதுல ஓட்டிகிட்டு போனா இடிச்சு உடஞ்சிடும் மா….”
“அண்ணே…. ஆழம் கம்மியா தான் இருக்கும் போல, இறங்கி தள்ளிகிட்டு போயிடலாம் அண்ணே…”
“கடலுக்குள்ள அலையே இல்ல, இங்க எவ்வளவு அலைனு பாரு, அலைகள பார்த்தாளே பயமா இருக்குமா..””
“அதுலா ஒன்னும் இல்ல அண்ணே…. நீங்க ஸ்டெடியா துடுப்ப போடுங்க.. ஒன் டைம் ரைட் சைடு ஒன் டைம் லெஃப்ட் சைடு… ஸ்டெடியா போடுங்க அண்ணே…. நான் போட்ட கரெக்ட்டா திருப்புறேன், அந்த கேப்ல போயிடலாம்” இருவரும் பேசிக்கொண்டே துடுப்பை போட, சில நிமிடங்களில் படகு கரைக்கு வர, கறையில் இருந்து வரும் அலைகள் படகை கடலுக்குள் தள்ள, “அண்னே, கறைக்கு வந்தாச்சு அண்ணே, இறங்குங்க அண்ணே…. பயமா இருந்தா அந்த மிதவைய மாட்டிக்கோங்க…”
“அதுவும் நல்லது தாமா, என்ற ராஜேந்திரன் மிதவயை தன் தலைக்குள் தினித்தான், ஆனால் அது கழுத்துக்கு கீழ் செல்லவில்லை, ஆகவே கயிற்றுடன் தன் இடுப்பில் ஒட்டி கட்டினான், கடலில் குதித்தான், இடுப்பு அளவு நீர், ஆனால் அலை வரும் போது கழுத்துக்கு ஏறியது நீர், அடுத்த நொடி ஜோதிகாவும் குதிக்க, இருவரும் நடந்து கறைக்கு வர, படகை கறையில் ஏற்றி நிறுத்தினார்கள்…
மொட்டை ராஜேந்திரன் படகை கரையில் இழுத்துக்கொண்டு சென்று தூரமாக இருந்த ஒரு தெண்னை மரத்தை நோக்கி சென்றான். கறையில் செல்ல செல்ல இழுக்க கஷ்டமாக இருக்க, ஜோதிகா பின்னால் தள்ளினாள், இருவரும் சேர்ந்து படகை தெண்ணை மரத்தில் கட்டினார்கள்.
“ஆஹா…. நிறையா தெண்ணை மரம் இருக்கு, எல்லாத்துலயும் இளநீர் இருக்குமா, போட்டுல கத்தி இருக்கு, இளநீர எடுத்து குடிக்குறோம், பசிய தீர்க்குறொம், முதல ரொம்ப இளைப்பா இருக்கு, கொஞ்ச நேரம் ஓய்வு எடுப்போம்” என்ற மொட்டை ராஜேந்திரன் வேகமாக கறையை நோக்கி சென்றான், கறையில் நீர் மோதும் இடத்தில் மல்லாக்க படுத்தான்… அவன் மீது நீர் முட்டி மோதியது…
“ஆ…….ஆ………” என மொட்டை ராஜேந்திரன் குழந்தை போல உருண்டு கடல் நீரில் விளையாட,
“அண்ணே…. இளநீர் எப்படி பறிக்குறது நீங்க பறிச்சுடுவீங்களா… ஒரு பெரிய கட்டைல கத்திய கயிற்றால கட்டி பறிச்ச்சிடலாமா, ரொம்ப தாகமா இருக்கு, பாட்டில் தண்ணி குடிக்கலாமா”
“ஹம்…. நிறையா இருக்கு, நானே ஏறி பறிச்சிடுவேன், முதல அந்த தண்ணிய எடு குடிக்கலாம், கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு நான் ஏறி பறிக்குறேன் தாயி…
“சரி அண்ணே….” என்ர ஜோதிகாவும் மொட்டை ராஜேந்திரன் அருகே பறையில் படுத்தாள். இருவரும் மாற்றி மாற்றி பாட்டிலில் இருந்த நீர் முழுதையும் குடித்தார்கள், ஜோதிகாவின் சேலை விலகி அவள் இடுப்பு, தொப்புள் மற்றும் முலையில் பாதி தெரிய, அவள் சேலை முழுவதுமாக நனைந்து அவளது விரைத்த முலைக்காம்புகமும் அப்பட்டமாக தெரிந்தது. ஜோதிகாவின் இடுப்பு, மற்றும் தொப்புளை பார்த்ததும் மொட்டை ராஜேந்திரனுன் பூலும் விரைத்தது, அது அவனது டேன்டெக்ஸ் ஜட்டியை முட்டிக்கொண்டு நிற்க,ராஜேந்திரன் மெதுவாக எழுந்தான், அவன் பூல் விரைத்து நிற்பதை கவனித்தாள் ஜோதிகா..
“நமக்கு கூதில அறிக்குறது போல அண்ணனுக்கும் பூலுல அறிக்குது போல, சரி, என்ன நடந்தாலும் சரி, முன்ன பின்ன தெரியாத ஃபைனான்சியர்ஸ், டைரெக்டர்ஸ் கூடவே படுத்திருக்கோம், அண்ணன் என்ன, நம்ம கூடவே துனையா இருக்காரு, சிச்சுவேசன் ஒத்துழைச்சா அண்னன் பூல டேஸ்ட் பன்ன வேண்டியது தான்… என மனதில் நினைத்த ஜோதிகா மெதுவாக எழுந்தாள். ஜோதிகா தன் ஆடையை சரி செய்ய வில்லை, அவள் முலையில் பாதியும், இடுப்பும் அப்பட்டமாக தெரிய, தன் விரைத்த பூலை ஜோதிகாவிடம் இருந்து மறைக்க எண்ணிய ராஜேந்திரன் வேகமாக நடந்தான், தாயி, நீ கறையோரமா போய் என்னமாச்சும் கிடைக்குதானு பாரு, தீ மூட்ட விரகு, தெண்னை மட்ட, கயிறு, கடல் அடிச்சுட்டு வந்து போட்ட மீன் வலை எது கிடைத்தாலும் எடுத்துகிட்டு வா, நான் இளநீர புடுங்கி போடுறேன்..
“அண்ணே, தனியா போக பயமா இருக்கு, முதல இளநீர புடுங்கி குடிச்சுட்டு அப்புறம் ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து தேடலாம் என ஜோதிகா சொல்ல திரும்பி அவளை பார்த்தான்.. அவளது பப்லி தொப்பையும் தொப்புளும் தெரிய, மொட்டை ராஜேந்திரன் கூச்சப்பட்டு திரும்பினான்…
தன்னைவிட 20 வருடங்கள் சின்னபொன்னான ஜோதிகாவை ஓக்க சங்கடப்பட்டான் ராஜேந்திரன் ஆனால் அவனது வெள்லந்தி மனமே ஜோவின் கூதி அரிப்பை தூண்ட ஆரம்பித்தது… ராஜேந்திரன் ஜட்டியுடன் வேகமாக மரத்தில் எறினான், “தாயி அப்படி ஓரமா நில்லுமா, இளநீர் தலைல பட்டுடாம” என்றவன் சில விநாடிகளில் அந்த உயரமான மரத்தின் உச்சியை அடைந்தான்.

0123456 · 17-05-2020, 01:21 PM

[Image: 67fcb40271f80cf542e230defbb76593.5.jpg]

0123456 · 17-05-2020, 01:23 PM

0123456 · 18-05-2020, 12:30 AM

ராஜேந்திரன் தூண்டில் எடுக்க செல்ல ஜோதிகா தன் புடவையில் கிழித்துக்கொடுத்த துனியை கோமனம் போல கட்டிக்கொண்டு செல்ல,, அவனது கரு கரு குண்டியை சில நிமிடங்கள் கண் இமைக்காமல் பார்த்த ஜோதிகா மெதுவாக அங்கும் இங்கும் நடந்தாள்… கடற்கரையில் அடித்துக்கொண்டு வந்து கிடந்த சில சிப்பிகளையும் நத்தைகளையும் எடுத்து வைத்தாள்… பின் கடற்கரையில் மல்லாக்க படுத்தாள்… அலைகள் அவள் மீது வந்து அடித்து செல்ல, அவள் சேலை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மேலே ஏறியது… மொட்டி வரை இருந்த அவளது சேலை மேலே ஏறி அவள் மேல் தொடை வரை சென்ரது.. அவளது முந்தானை முழுமையாக நனைந்து அவளது மாங்கனிகள் அப்பட்டமாக தெரிந்தது… என்ன ஒன்று அவள் கட்டியிருந்தது கருப்பு கலர் காட்டன் சேரி என்பதால் முலை தெரியாமல் அது அச்சாக தெரிய, முலைக்காம்புகள் சேலையை புடைத்துக்கொண்டு இருந்தது…
“ச்ச்சே…. என்ன மனுஷன் இந்த ஆளு…. எவ்வலவு நல்லவரா இருக்காரு…. சினிமா உலகத்துல வயசு வித்தியாசம் பார்க்காம கூட படுக்க கூப்பிடும் ஆட்கள் மத்தியில் நாம் இப்படி அறைகுறை ஆடைல இருந்தும் கொஞ்சம் கூட சபலப்படாம இருக்காரே…. ஹீ இஸ் ரியலி கிரேட்…. ஆனா இப்படி கட்டுமஸ்தான, வாழைத்தார உரிச்சு வச்ச மாதிரி, கரு கருனு இருக்கும் ஆட்களை பார்த்தாளே நம்ம கூதில இப்படி அரிக்குதே…. இன்னும் எத்தனை நாட்கள் இங்க இருக்க போறோமோ…. அது வரை நல்லா ஜாலியா இருக்கனும்… இந்த மாதிரி ஆள் இல்லாத தீவுல நம்ம புருசன் கூட ஒட்டு துணி இல்லாம அம்மனமா ஜாலியா இருக்கனும்ங்குறது நம்ம கனவு, ஆனா நம்ம புருசன் எதுக்கும் லாயக்கு இல்லாதவன்…. அந்த ஆசை இந்த ஜென்மத்துல நிறைவேறாதுனு நினைச்சா இப்படி ஒரு சந்தர்ப்பம், இந்த அண்னே கூட நல்லா ஜாலியா இருக்கனும்… முடிஞ்சா மேட்டர் பன்னனும்…” என ஜோதிகா தன் மனதுக்குள் நினைத்தபடி உருண்டு குப்புற படுத்தாள்… சேலை முழுவதுமாக நீரில் நனைந்து அவளது கூன்டி உப்பிய தர்பூச் போல இருக்க அவள் மாராப்பு விலகி அவளது முலைகள் மாங்கனிகள் மரத்தில் தொங்குவது போல தொங்க, அது கீழே படர்ந்து தரையில் அமுங்கி செம்ம செக்சியாக இருக்க, தூரத்தில் ராஜேந்திரன் அந்த ஏற்றத்தில் மெதுவாக ஏறினான்…
“ஹம்…. என்னடா….. இந்த பொண்ணு வேனும்னு செய்யுதா இல்ல எதார்த்தமா நடக்குதா…. பேன்ட் சட்டை, பனியன இவ தான் காலி பன்னியிருக்கா, அடுத்து ஜட்டிய க்ளோஸ் பன்னுனா, இப்போ துண்டு துனியவும் காலி பன்னிட்டு கோமனத்தோட விட்டுருக்கா…. அவளும் நல்லா ரசகுல்லா மாதிரி இருக்கா, ஓக்க பூல் துடிக்குது, ஆனா நம்ம பிரம்மச்சாரி விரதம் என்ன ஆகுறது… ராமா…. என்ன செய்ய…. நீ தான் சாமி காப்பாற்றனும்…. இத்தனை வருஷம் சினி ஃபீல்டுல இருந்து பொண்டாட்டிய தவிற வேற எவளையும் தொடாம வாழ்ந்துட்டோம்… மீதி காலத்தையும் அதே மாதிரி ஓட்டுனா போதும்…. இந்த சபலம் எல்லாம் வேண்டாம்” என மனதில் நினைத்தபடி அந்த பாக்சில் இருந்த தூண்டில் முட்கள், நரம்பு, கயிறு, வாட்டர் பாட்டில், கத்தி, மற்றும் லைட்டர் அன்ட் டார்ச்சை கையில் எடுத்துக்கொன்டான்… அத்தனையும் தூக்கிக்கொண்டு மெதுவாக கீழே இரங்கினான்… மணி எப்படியும் ஆறை நெருங்கும் சூரியன் மறையத்தொடங்கும் நேரம்…. வேகமாக நடந்து வந்தான்…. ஜோதிகா கடல் அலைகளில் உருண்டு உருண்டு விலையாடிக்கொண்டிருந்தாள்… அவளை ராஜேந்திரன் நெருங்க அவள் முலைகளையும், பெருத்த குண்டியையும், இடுப்பையும், இடுப்பு மடிப்பையும், தொப்புளையும் பார்த்ததும் அவன் பூல் தூக்கியது..
அது அவனது கோமனத்தை முட்டிக்கொண்டு வெளியே நீட்ட, அதை கையில் மறைத்தபடி அருகே வந்தான்… அவன் பூல் விரைத்து நிற்பதை கவனித்த ஜோதிகா வெக்கப்பட்டு சிரித்தாள், சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு தன் ஆடையை சரி செய்தாள்… இரு முறை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கிழிக்கப்பட்ட அந்த சேலை அவள் முலைகளில் பாதியை கவர் செய்து, அவள் குண்டி மற்றும் தொடையை மட்டும் மூடியிருக்க இடுப்பும் முலை மேடும் அப்பட்டமாக தெரிய,
“என்ன அண்ணே…. ரொம்ப வீக்கா, காஞ்சி போயிருப்பீங்க போல….”
“கேட்பமா கேட்ப….. இதுவும் கேட்ப இன்னுமும் கேட்ப…. நேற்று நைட் என் பேன்ட் சட்டைய காலி பன்னாம இருந்திருந்தா இந்நேரம் நானும் முழுசா மூடிகிட்டு இருப்பேன், நீயும் மூடிகிட்டு இருப்ப, இப்போ பாரு, மலையாள பிட் படத்துல ஷக்கீலா மாதிரி அறைகுறையா நிக்குற அத பார்த்ததும் எனக்கு தூக்கிறுது….. நான் என்ன பன்ன….. சரி நத்தை, சிப்பி எடுத்தியா…. எங்க கொடு பார்ப்போம்…
“இந்தாங்க அண்ணே…”
“ஏம்மா….. நான் என்ன லூசா….. இல்ல நீ தான் லூசா….”
“என்ன அண்ணே…. திட்டுறீங்க….”
“பின்ன…. தூண்டில்ல மீனுக்கு இறை வைக்க சிப்பி, இல்ல நத்தை எடுத்து வைனா இப்படி சிப்பி கூடயும், நத்தை ஓடயும் பொறக்கி வச்சிருக்க….
“அய்யோ சாரி அண்ணே….. எனக்கு இது தான் கிடைச்சது….”
“சரி விடு….. “ என்ற ராஜேந்திரன் மெதுவாக கடற்கரையை தேடியபடி நடந்தான், ஒவ்வொன்றாக கையில் எடுத்து பார்த்தான், எல்லாமே கூடுதான், இறுதியில் ஒரு நண்டு ஒன்று ஓட, வேகமாக ஒடிப்போய் அதை பிடித்தான் ராஜேந்திரன்….. ஜோதிகா அவன் அருகே சென்றாள்….
“அண்ணே…. பார்த்து கடிக்க போகுது”
“ஏம்மா…. இது என்ன சிங்கம் புலியா நம்மை கடிச்சு திங்க, இல்ல பாம்பு தேள்ளா…. கடிச்சதும் விஷம் ஏற…. நீ நண்டு சாப்பிட்டது இல்லையா…”
“ஹம்… எனக்கு ரொம்ப புடிக்கும் அண்ணே…. ஐ லவ் டொ ஈட் நண்டு… ஹம்… அத கொடுங்க சமைச்சு சாப்பிடலாம்…”
“ஏம்மா உன் மண்டைல மூளை இருக்கா…”
“அய்யோ… என்ன அண்னே… திரும்ப திட்டுறீங்க…” என்ற ஜோதிகா அவன் அருகே வந்து உட்கார்ந்தாள்…”
“ஏம்மா… கொஞ்சம் தள்ளி உட்காருமா…. ஒரு மாதிரியா இருக்கு…. நீ பக்கத்துல வந்தாலே எனக்கு டங்க்ஸ்டன் ஆகுது….”
“ஆகும் ஆகும்…. சரி எதுக்கு திட்டுறீங்க…”
“பின்ன என்னமா…. இது அதிகமா பொச்சுனா 100 கிராம் இருக்கும், இத சாப்பிட்டா எப்படி பசி தீரும், பொருமா, இத வச்சு மீன புடிக்கலாம்” என்ற ராஜேந்திரன் நண்டை பிய்த்து போட்டான், கால்கள் தனியா கொடுக்கு தனியா பிரித்தான், பின் அதன் உடம்பின் மையத்தில் இருந்த சதைப்பற்றை எடுத்து தூண்டிலில் மாட்டினான்… ஜோதிகா அர்வ மிகுதியான் அவன் இடது பக்கமாக மண்டியிட்டு அவன் தோள்பட்டையில் கையை வைத்து சாய, அவள் முலைகள் அவனது தோளில் அமுக்க ராஜேந்திரன் அவளை பார்த்தான்… அவன் பார்வையை புரிந்துகொண்ட ஜோதிகா…
“அய்யோ….. திரும்ப பாடம் நடத்தாதீங்க…. அதுலாம் ஒன்னும் ஆகாது, இருக்குறது ரெண்டு பேரு, ஆண் பெண்னுனு பேதம் பார்க்காதீங்க… அதுலாம் ஒன்னும் ஆகாது, சரி மாட்டிட்டீங்களா…. கடலுல தூக்கி போடுங்க…”
“இங்க இருந்து தூக்கி போட்டா அலைல திரும்பி இங்க திரும்பி வந்திடும், கொஞ்ச தூரம் கடலுக்குள்ள போய் தான் போடனும்….”
“சரி வாங்க போகலாம்…”
“ஆனா ஒன்னு, என் கோமனத்த கழட்டிவிடக்கூடாது…”
“அய்ய….. நான் எப்போ கழட்டிவிட்டேன், அது கழண்டு போகாம பார்த்துக்கோங்க, பேசாம வாங்க அண்னே….” என சொல்லி இருவரும் கடலுக்குள் சில அடிகள் நடந்தனர்… கடல் அலை ஜாஸ்தியாக இருக்க, இடுப்பு அளவு நீர் என்றாளும் அலை வந்தாள் கழுத்துக்கு வர, அங்கிருந்து தூண்டிலை தூக்கிப்போட்டனர்…. தூண்டிலில் முடிவில் கொக்கியும் அதற்கு சில அடிகள் மேலே ஒரு குச்சியையும் கட்டி போட, போட்ட சில நொடிகளில் அந்த கயிற்றை ஏதோ வேகமாக இழுக்க, கயிற்றை பிடித்து இழுத்தான் ராஜேந்திரன்… நல்லா வெய்ட்டா இருந்தாலும் ராஜேந்திரன் தங்கு தடையின்றி இழுத்தான்… இழுத்துக்கொண்டே பின் பக்கமாக நடக்க, இருவரும் கரைக்கு வந்தனர்….. தூன்டிலை எடுத்தான்… ஜோதிகா ஆச்சரியத்தில் நின்றாள்…
“ஆம்…. தூண்டில்லை கடலில் போட்ட சில விநாடிகளில் சுமார் ஐந்து கிலோ எடை உள்ள கடல் மீன் மாட்டியது…. மீனை கறையில் எடுத்து போட, அதன் வாயில் தூண்டுல் நன்றாக சிக்கியிருக்க,
“ஹம்… சூப்பர் அண்ணா…. ஹம்…. நெக்ஸ்ட்…. இன்னொரு மீன் பிடிக்கலாம்…. ரொம்ப பசிக்குது…”
“ஏம்மா….. இன்னொன்னு எதுக்குமா…இதுவே ஐஞ்சு கிலோவுக்கு மேல இருக்கும், போதும்மா….. வாமா…. முதல போய் துனிகள காய வைக்கனும், தீ பொருத்தனும்…. இத சமைக்கனும்….. அதுக்கு முன்ன இத க்ளீன் பன்னனும் மா….” என்ற ராஜேந்திரன் கடலுக்கு சற்று தூரத்தில் மீனை போட்டு கத்தியால் கிழித்தான், அதன் குடல்களை எடுத்து கடலில் போட்டான். பின் மீனை கடல் நீரில் சுத்தம் செய்தான், அதன் செதில்களை கழுவி சுத்தம் செய்தான்… பின் ஜோதிகாவை பார்த்தான், “வாமா…” என்றான்…
“ஜோதிகா அவனை தொடர்ந்தாள், அவன் கையை பிடித்தாள்…. அவனுடன் நடந்தாள்…மணி எப்படியும் மாலை 6 ஆகியிருக்கும், இருட்ட தொடங்கியது… இருவரும் வேகமாக நடந்தனர்…. அவர்கள் அந்த ஏற்றத்தில் எறுவதற்கு முன், அதை பக்கவாட்டில் அலை அடித்துகொண்டு வந்து போட்ட சில பெரிய கட்டைகளையும் ஒரு தரத்தையும் எடுத்துக்கொண்டனர்… இருவரும் வேகமாக நடந்தனர்… இருட்டியது…
“அண்ணே… இருட்டிருச்சு அண்ணே…. பயமா இருக்கு அண்ணே…” என சொல்லி ராஜேந்திரனை ஒட்டி நடந்த ஜோதிகா அவன் கையை பிடித்தாள்…
“இங்க பாருமா, இந்த தீவுல நாம மட்டும் தான் இருக்கோம், யாரும் இல்ல… பயப்படாத மா…”
“இல்ல அண்ணே…. இந்த பேய்… பிசாசு…”
“அட…. நீ வேற…. அதுலாம் ஒன்னும் இல்ல….. கொஞ்சம் தள்ளி நடமா….. ரொம்ப மூடாகுது…”
“ச்சீ…. போங்க அண்னே…… பேட் அண்னன்… நான் தள்ளி எல்லாம் நடக்க மாட்டேன்…. எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு….”
“சரி…. உன்னால நான் மூனு காலுல நடக்குறேன்…. ராமா……இந்த தீவுல இருந்து எப்போ நாம வெளியே போறதோ…”
“பட் எனக்கு ரொம்ப புடிச்சிருக்கு அண்ணே….. சரி நாம தங்கும் இடம் வந்திருச்சு….”
“இருவரும் வேகமாக எடுத்து வந்த கட்டையை அருகே வைத்தனர்… ஜோதிகா குவித்து வைத்த சருகுகள் மற்றும் சிறு சுள்ளிகளை ஒன்றாக குவித்து லைட்டரில் பற்ற வைத்தான் ராஜேந்திரன்…. அந்த இடம் அழகாக காட்சியளித்தது…
“அண்ணா…. சூப்பர் பிலேஸ் அண்ணா…. இந்த கிளைமேட்….. இந்த அட்மாஸ்பியர், இந்த தீ…. ஹம்மாடி…. சொர்க்கம் மாதிரி இருக்கு அண்ணே….” என சொல்லி இரு கைகளையும் நீட்டி சுற்ற அவள் சேலை விலகி அவளது வலது முலை அப்பட்டமாக தெரிந்தது… அதை கவனித்தான் ராஜேந்திரன்… ஜோதிகா தீமூட்டும் இடத்திற்கு மேல் கூரை போல செய்திருக்க தன் உள்ளே போய் உட்கார்ந்தாள்…
“அண்ணே….. டிரச காய வைக்கனும்…. சோ நான் லூசாக்குவேன்… உங்களுக்கு டங்க்ஸ்டன் ஆகும் அட்ஜஸ்ட் பன்னிக்கோங்க….” என்றாள்….
“நீ காய வை மா…. நான் மீன சமைக்க ஒரு வழி பன்னுறேன் என்ற ராஜேந்திரன் ஒரு கயிற்றை எடுத்து அதை மீனின் வாய் வழியாக விட்டு வெளியே எடுத்தான்…. அந்த கயிற்றை தீ எரிவதற்கு சில அடிகளுக்கு மேலே கொடி போல கட்ட, மீன் தீயின் புகையில் சமைக்க ஆரம்பித்தது….ராஜேந்திரன் கொஞ்சம் தள்ளிப்போனான்…
“இங்க பாருமா…. ஒரு பயமும் இல்ல, நான் கொஞ்சம் தள்ளிப்போய் இந்த கோமனத்த காய வச்சுட்டு வாறேன், நீ அதுக்குள்ள உன் சேலைய காய வைமா என சொல்லிச்செல்ல, ஜோதிகா தன் சேலையை கழட்டினாள்… அம்மனமாக நின்றாள்…. கூடாரத்திற்கு அருகே ஒரு மரக்கிலையில் சேலை நுனியை கட்டினாள், சேலைக்கு பின்னால் சென்று சேலையை இழுத்து இன்னொரு நுனியை பிடித்து நின்றாள்… அவளின் முன்பாக தீ எறிய, தீ வெளிச்சத்தில் சேலையை ஊடுருவி அவளது நிர்வான உடல் அப்பட்டமாக தெரிந்தது… காற்று பலமாக வீச, சேலை காய ஆரம்பித்தது… சற்று தொலைவில் ராஜேந்திரன் தன் கோமனத்தை கழட்டி ஒரு மரக்கிலையில் போட்டான்…. அதன் கீழே அமர்ந்து சோத்துக்கற்றாலை இலையை பிய்த்து தன் பூலை சுற்றி தடவினான்… அவன் நேரம் அவன் கோமனத்தை சாதாரன முல் இல்லாத கிளையில் காயப்போட, காற்றின் வேகத்தில் கோமனம் பறந்தது… அது தெரியாத ராஜேந்திரன், முதல் நாள் இரவு முழுதும் ஈர ஜட்டியுடன் இருந்ததால் வந்த அரிப்பை போக்க சொத்துக்கற்றாலையை தன் இடுப்பை சுற்றி தடவிக்கொண்டு தன் பூலை உருவிக்கொண்டிருந்தான்

0123456 · 20-05-2020, 12:19 AM

ராஜேந்திரன் முன் ஜோதிகா நின்றாள், இருட்டில் கருவாயன் துளியும் தெரியவில்லை,
“அய்யோ அண்ணே… ஏற்கனவே கும்மிருட்டா இருக்கு, லைட்ட ஆன் பன்னுங்க அண்ணே…. ஒன்னுமே தெரியல, இந்த வண்டுக சத்தம் வேற கொய்யுனு…. வாங்க போய் சாப்பிடலாம் அண்ணே…”
“ஏம்மா…. நான் முண்டகட்டையா இருக்கேன் மா….. அப்படியேவா வர…”
“ஹா…ஹா….. வேற வழி இல்ல அண்ணே….. நான் என் சேரிய இதுக்கு மேல கிழிக்க மாட்டேன், இந்நேரம் நாம கடல்லுல புயலால் தொழைஞ்சு போனது உலகத்துக்கே தெரிஞ்சிருக்கும், கண்டிப்பா நம்மை தேடி வாறவங்க கேமிரா எல்லாம் எடுத்துகிட்டு வருவாங்க, அவங்க முன்னாடி இத விட சின்ன சேலையோட நான் நிக்க முடியாது அண்னே…. சாரி…. ஏதாச்சும் இலை தளைகளை வச்சு மேனேஜ் பன்னிக்கோங்க அண்ணே…. அங்க வாழை இலை மாதிரி பெருசா ஒரு செடி இருந்துச்சு அத எடுத்து கட்டிக்கோங்க அண்னே…”
“எல்லாம் நேரம் மா….. ஏம்மா உனக்கு மனசாட்சியே இல்லையா…. கொஞ்ச்ம் கொழிச்சு கொடுமா…. அவங்க நம்மை காப்பாற்ற வரும் போது டிரச எடுத்துகிட்டு வர சொல்லுவோம் மா….”
“அட பேசாம வாங்க அண்ணே என சொல்லி ஜோதிகா மொட்டை ராஜேந்திரனின் கையை பிடித்து இழுக்க மொட்டையன் நிலை குலைந்து கீழே விழுந்தான், அடுத்த நொடி சுதாரித்து, “அய்யோ…. அம்மா…. என சொல்லி மெதுவாக நிமிர்ந்தான், தன் கையால் தன் பூலை மறைத்து நின்றான், அவன் கையை பிடித்த ஜோதிகா, “அட சும்மா வாங்கண்னே….. இந்த காட்டுல இருக்கும் காட்டுவாசியா நான் உங்கள நினைச்சுக்குறேன், அப்படியே வாங்க அண்னே….” என சொல்லி இழுக்க ராஜேந்திரன் சட்டென ஜோதிகாவின் புடவையை பிடித்து இழுத்தான், பாவாடை போல உடலை நாங்கு சுற்று சுற்றி முடிந்திருக்க ராஜேந்திரன் இழுக்க, முடிச்சு அவிந்து ஜோவின் புடவை அவள் உடலை விட்டு உருவியது…
கட்டுமஸ்தான உடலும் நல்ல ஹேன்ட் பவரும் உள்ள ராஜேந்திரனின் அசுர சக்தி ஜோதிகாவை ஒரு சுற்று சுற்றியது, அவள் உடலை விட்டு உருவியது, அடுத்த நொடி ஜோதிகா அம்மனமானாள், அவள் புடவையை எடுத்து கைலி போல கட்டினான் ராஜேந்திரன்… ஜோதிகா முழுமையாக அம்மனமாக நிற்க சுதாரித்த ஜொதிகா அடுத்த நொடி சர்ரென அவன் கட்டுன சேலையை உருவினாள்… இடுப்பில் முடியகூடவில்லை, ஒரு சுற்று தான் சுற்றினான் ராஜேந்திரன் ஆனால் அதற்குள் சேலையின் ஒரு நுனியை பிடித்து இழுத்த ஜோதிகா தன் உடலில் சுற்றினாள்.
அது ஒரு 8 முல புடவை என்பதால் ஒரு பகுதியை ராஜேந்திரன் தன் இடுப்பிலும் இன்னொரு பகுதியை ஜோதிகாள் தன் உடலிலும் சுற்ற, இருவரும் ஒட்டி நின்றனர்…
“யொவ்… நீயெல்லாம் ஒரு பெரிய மனுஷனாயா…., இப்படி பொம்பள புள்ள சேலைய உருவுற…. பாவம்னு நான் தானயா உனக்கு சேலைய கிழிச்சு கொடுத்தேன், அதுவும் ரெண்டு முறை… அத தொலைச்சுட்டு…… ஒழுங்கா என் புடவையா கொடுயா…”
“என்னமா இப்படி மனசாட்சி இல்லாம பேசுற… மிலிட்டரிக்காரன் காஸ்ட்யூம்ல பேன்ட் சட்டையெல்லாம் போட்டிருந்தேன், அத நீதான கடலுல தொலைச்ச…. இப்போ கொடுக்க மாட்டேனா…. இங்க பாரு சேலை 8 முலம் இருக்கு, எனக்கு மூனு முலம் போதும், கைலி மாதிரி கட்டிக்கிடுறேன், பாக்கி 5 முலத்த நீ கட்டிக்கோ…”
“அண்ணே…. அறிவு கெட்டதனமா பேசாதீங்க அண்ணே…. 5 முலத்த வச்சு கட்ட முடியாது அண்ணே, உள்ள இருக்குறது எல்லாம் அப்படியே தெரியும் அண்ணே…. சேலைய கொடுங்க அண்ணே…”
“அட சும்மா வா மா…. மூட்டுன தீ அனைய போகுதுமா, தீ அனைஞ்சிருச்சுனா அங்க போக முடியாது, அங்க போய் பேசிக்கலாம், நீ முன்னாடி நட, நான் பின்னாடி நடக்குறேன் என சொல்ல தலையில் அடித்துக்கொண்ட ஜோதிகா மெதுவாக நடக்க முயன்றாள்.
ஒரே சேலையை இருவரும் கட்டியிருந்ததால் முதல் அடியிலேயே கால் இடறி கீழே விழுந்தாள் ஜோதிகா, அவள் உடல் எடையும், சேலை கிழிந்து விடக்கூடாது என்ர எண்ணனும் ராஜேந்திரனின் கால்களையும் இடறிவிட அவனும் அவள் மீது வில அந்த கும்மிருட்டு காட்டுக்குள் இருவரும் விழுந்தனர்… ஜோதிகா கீழே குப்புற விழ அவள் மீது விழுந்தான் ராஜேந்திரன், அவன் பூல் செங்குத்தாக அவலது குண்டியில் இடிக்க, ஜோதிகா தன்னை மறந்தாள்…
மெதுவாக சுதாரித்த ராஜேந்திரன் எழுந்தான், அவனை தொடர்ந்து ஜோதிகாவும் எழுந்தாள்.
“அண்ணே, இதே மாதிரி கட்டிகிட்டு நடக்க முடியாது அண்ணே….”
“சாரிமா…. அப்படியே சைடாவே நடந்து போ மா… ஒரே மாதிரி ஸ்டெப் வைப்போம், முத்ல லெஃப்ட்ட வை மா… ரெடி… ஒன்… டூ…. த்ரீ…. ஹம்…. ஆ…. லெஃப்ட்…. ஆ… ரைட்….. ஆ லெஃப்ட்….” என சொல்லிக்கொண்டே இருவரும் நடக்க இருவரின் உடல்களும் ஒவ்வொருத்தரின் உடலுடன் உரசியது.
இருவருமே காம உச்சத்தை அடைந்தனர்… சில நிமிடங்களில் இருவரும் அவர்கள் அமைத்த கூடாரம் அருகே வந்தனர்…. மீன் வாசனை மூக்கை துளைத்தது… இருவரும் அங்க வந்தனர்…
“ஹம்…. எப்படி உட்கார…. இப்படி கட்டிகிட்டு ரெண்டு பேரும் உட்கார முடியாது….”
“ஹம்…. கொஞ்சம் அண்ணனுக்கு கிழிச்சு கொடுமா….”
“யோவ்… போயா….”
“ப்ளீஸ் மா…. நீ இப்படி பக்கத்துல இருக்குறது எனக்கு டங்க்ஸ்டன்னா ஆகுதுமா…. இது தான் லாஸ்ட் சான்ஸ்…. கிழிச்சு கொடுமா….”
“அண்ணே….. சொன்னா புரிஞ்சுக்க மாட்டீங்களா….. சரி…. விலகுங்க…. கிழிக்குறேன்…”
“இங்கயா…. என்ன மா… வெக்கமா இருக்கு மா….”
“அய்ய…. 60 வயசு ஆளுக்கு வெக்கத்த பாரு….. இத கோமனத்த தொலைக்கும் போது இருந்துருக்கனும்…. சரி அப்படி இருட்டுக்கு வாங்க….” என சொல்லி இருவரும் மெதுவாக நடந்து கூடாரத்தை விட்டு விலகி இருட்டுக்குள் செல்ல, ராஜேந்திரன் மெதுவாக தன் உடலில் இருந்த சேலையை உருவினான்… சில அடிகள் தள்ளிச்சென்ர ஜோதிகா தன் உடலில் இருந்த சேலையை உருவினாள், அவள் அந்த கும்மிருட்டில் நிழலொளியாக தெரிந்தாள்… ராஜேந்திரன் அவளை கண்ணிமைக்காமல் பார்த்தான், ஜோதிகா சேலையை தன் உடலில் சுற்றிக்கட்டினாள், அந்த சிறிய சேலை அவள் மார்பில் பாதியையும், இடுப்பை அப்பட்டமாகவும், மொட்டிக்கு கீழ் அப்படியே காட்ட, முந்தானையை எடுத்து சிறியதாக கோமன துணி கிழித்தாள்… இந்த முறை கொஞ்சம் ஒடுக்கமாகவே கிழிக்க அது கண்டிப்பாக ராஜேந்திரனின் முரட்டு பூலை முழுமையாக மறைக்க வாய்ப்பில்லை என்பது ஜோதிகாவுக்கு நன்றாகவே தெரிந்தது… ஜோதிகா ராஜேந்திரன் அருகே வந்தாள்.
ஜோதிகாவை சுமார் பத்து அடி தூரத்தில் முழு நிர்வானமாக பார்த்த ராஜேந்திரனை அவனது செக்ஸ் ஹார்மோங்கள் தூண்டியது, தன் பூலை கையால் மறைக்காமல் ஜோதிகாவை பார்த்தான். அவள் அருகே வந்து அவன் கையில் துணியை கொடுத்தாள்.
“ஜோதிகா, உன் புருசன் கொடுத்து வச்சவன் மா…. சும்மா தேவதை மாதிரி இருக்க மா….. 1977ல பிறந்து 41 வயசுல இப்படி கவர்ச்சியா அழகா இருக்கேனா வயசுல எப்படி இருந்திருப்ப….” என சொல்ல வெக்கப்பட்ட ஜோதிகா அவளை அறியாமல் ராஜேந்திரனின் பூலில் செல்லமாக தன் கையால் தட்டினாள், “ச்சீ… போங்க அண்னே…..” என சொல்லிவிட்டு வேகமாக கூடாரத்தை நோக்கி நடந்தாள்…. மீன் வெந்து கொண்டிருந்த கூடாரத்திற்குள் சென்றி வெக்கத்துடன் குத்துக்கால் வைத்தும் ஒரு கால்லை மடக்கியும் பவ்யமாக உட்கார்ந்தாள். ராஜேந்திரன் கோமனத்தி கட்டினான்… அது நல்லா நீலமாக இருந்தது ஆனா ஒடுக்கமாக இருக்க அவன் பூலை அது முழுமையாக மறைக்கவில்லை, அதுமட்டுமல்லாமல் ஜொதிகா அவன் பூலை தன் கையால் செல்லமாக தட்ட அது முழுமையாக விரைத்திருக்க அது கோமனத்திற்குள் அடங்காமல் வெளியே நீட்டியது.
“இப்படியே போனா அசிங்கமாயிடும், பூலு சுருங்கவும் போகலாம் என யோசித்த ராஜேந்திரன் இருட்டில் நின்றான்,
“அண்ணே…. என்ன செய்யுறீங்க….. வாங்க, சாப்பிடலாம்…”
“ஏம்மா….. என்ன மா இப்படி பன்னிட்ட….”
“நான் என்ன அண்னே செஞ்சேன்… சும்மா ஜாலிக்குதான் தட்டுனேன் அண்ணே…..”
“ஏய் ச்சீ….. நான் ஆத சொல்லல மா…..”
“பின்ன….. எத அண்ணே சொல்லுறீங்க…. நான் என்ன செஞ்சேன்…”
“ஏம்மா….. கோமனம் ரொம்ப குட்டியா இருக்குமா…. பட்ட மாட்டேங்குது மா…”
“அண்னே சும்மா புருடா விடாதீங்க….. நல்லா நீலமா தான் கிழிச்சே….”
“அய்யோ ராமா….. நீலமா இருக்குரது மட்டும் முக்கியம் இல்லமா….. கொஞ்சம் அகலமாகவும் இருக்கனும்….. இது ரொம்ப ஒடுக்கமா இருக்குமா….”
“அய்யோ சாரி அண்ணே…… சரி அட்ஜஸ்ட் பன்னிக்கோங்க….. இப்போ வாங்க….”
“ஏம்மா….. கூச்சமா இருக்கு மா……”
“அய்ய….. அண்ணே….. நீங்க என்ன ஃபுல் நேக்கடா பார்த்துட்டீங்க, நான் உங்கள ஃபுல் நேக்கடா பார்த்துட்டேன்….. இனிமேல் என்ன வெக்கம்…. வெக்கப்பட நாம என்ன சின்னஞ்சிருசுகளா….. எனக்கு 41 வயசு, உங்களுக்கு 60 வயசு அண்ணே…. இந்த சூழ்நிலைல இதெல்லாம் பார்க்கலாமா….. சும்மா வாங்க அண்னே….” என சொல்ல தன் கையால் பூலை மரைத்தபடி மெதுவாக அந்த கூடாரத்திற்குள் நுழைந்தான் ராஜேந்திரன்…
“மணி 8 இருக்குமா அண்ணே….”
“இல்ல மா….. 7 தான் இருக்கும்…… சரி மீன் சாப்பிடலாம்…. நல்லா வெந்துருச்சு மா…”
“ஹம்…. எடுங்க அண்ணே….. கட் பன்னுங்க….. முதல போய் அந்த இலைய எடுத்துகிட்டு வருவோம்….”
“ஹம்… அப்படியே அந்த இளநீரையும் எடுத்துகிட்டு வாமா….”
“சரி அண்ணே…” என சொன்ன ஜோதிகா சென்று அருகே பெரிய விசிரி போல இருந்த ஒரு செடியின் இலையை எடுத்து வந்தாள்… அப்படியே இரு இளநீர்களையும் எடுத்து வந்தாள்.
“ஹம்…. நிரையா மீன் இருக்கு அண்ணே….. இதுவே வீட்டுலேனா ஃப்ரிஜ்ல வச்சிடலாம், இங்க வேஸ்ட்டா தான் ஆகப்போகுது…”
“எதுக்குமா வேஸ்ட் ஆகப்போகுது…. அதான் புகைல வேக வச்சிருக்கோம்ல…. அப்படியே புகைக்கு மேல தொங்க விட்டுட்டா ரெண்டு இல்ல மூனு நாளைக்கு கெட்டுப்போகாம டேஸ்ட்டா இருக்குமா….”
சரி அண்ணே…. எனக்கு ஒரு பெரிய பீச கொடுங்க….. ரொம்ப பசிக்குது… நேத்து மார்னிங்க் சாப்பிட்டது…. “
“ஹம்…. இந்தாமா…… முல் இல்லாம தான் இருக்கும்…. நான் சென்ட்டரா தான் கட் பன்னி பொழந்து வேக வச்சிருக்கேன்…. அப்படியே சாப்பிடு மா….”
“டேங்க்ஸ் அண்ணா…..
“இருவரும் நல்லா சாப்பிட்டனர்…. சுமார் 20 நிமிடம் இருவரும் சாப்பிட்டுவிட்டு மீதம் இருந்த மீனை ஒரு குச்சியில் கட்டி தீயிக்கு மேலே புகை படுவது போல கட்டினான் ராஜேந்திரன்…
“ஹம்… இதுவே வீட்டுல இருந்தா இந்நேரத்துக்கு டீவி பார்த்துகிட்டு என் பசங்க கூட விலையாடிகிட்டு இருந்திருப்பேன்…. இங்கே எப்படி பொழுது போகப்போகுதோ…”
“ஆமாம் மா…. நீனானும் பரவாயில்ல…. என்னை பாரு…. முண்டகட்டையா…. ச்சே….”
“அண்னே….. ஒன்னு சொல்லட்டுமா….. நீங்க டிரசோட பார்க்குரத விட டிரஸ் இல்லாம தான் அழகா இருக்கீங்க அண்னே…”
“அய்யோ ராமா…… இது வேறையா….. இதுநாள் வரை என் பொண்டாட்டிய தவிர வேற யாரும் பார்க்காத என் உடம்ப இன்னைக்கு நீ பார்த்துட்ட…”
“அண்னே…. ரியலி…. அண்ணிய தவிர வேற யாரும் உங்க உடம்ப பார்த்ததில்லையா…”
“ஆமாம் மா…… நான் ஒரு பத்தினி புருசன் மா….. நீ எப்படி…”
“நம்ம ஊரு சினி ஃபீல்ட பற்றி தான் உங்களுக்கு தெரியுமே…. பத்தொன்பது வயசுல ஃபீல்டுக்குள்ள வந்தேன்…. கூடப்படுத்தா தான் வாய்ப்புனு சொன்னானுங்க…”
“யாரு மா…”
“யாருனு உங்களுக்கு தெரியாதா அண்னே….”
“இங்க பாருமா…. நான் ஒன்னும் நடிகன் இல்ல, நான் ஒரு ஃபைட்டர்…. நம்ம ஃபீல்டுல லேடிசே இருக்க மாட்டாங்க…. ஜிம்முக்கு போறது, ஃபைட் ரிகர்சல் பாக்குரது, நல்லா சாப்பிட்டு தூங்குறது, அவ்வலவு தான் மா நம்ம வேலை…”
“ஹம்… கொடுத்தவச்ச வாழ்க்கைனா…. ஆனா நான்… டைரெக்டர், ஹீரோ, ஃபைனான்சியர், ப்ரொடியூசர், இப்படி எல்லாருகூடவும் படுக்கனும், அப்படி படுத்தா தான் வாழ்க்கை…
“அய்யோ பாவமே….. ரொம்ப கஷ்டமே மா…”
“ஹம்…. ஆனா பழகிடும் அண்னா…… ஒரு நேரத்துல அந்த சுகத்துக்கு நாம அடிக்டு ஆக்டுவோம் அண்னா…”
“ஓஹோ…. இது உன் புருசனுக்கு தெரியுமா மா…”
“ஹம்…. நடிக்கும் போது அந்த மனுஷனும் படுக்க கூப்பிட்டிருக்கார், இவ்வலவு என், அவரு, டைரெக்டர் ரெண்டு பேரும் சேர்ந்தே என்ன பன்னியிருக்காங்க…”
“ஆ….. உன் புருசன் தியாகி மா…”
“அதுலாம் ஒன்னும் இல்ல…. என்ன ஓத்த மாதிரி எல்லாரையும் அந்த ஆளு ஓப்பாரு, அதான் ஒரு நடிகைய கல்யானம் பன்னுனா கண்டுக்க மாட்டானு என்ன கல்யானம் பன்னியிருக்காரு, ஆனா உங்க மனைவி லக்கி அண்னா…”
“எதுக்கு மா….. நான் பத்தினி புருசனா இருக்கின்ரதனாலா…”
“ஹம்…. அதுக்கு மட்டும் இல்ல அண்ணே….. நல்ல பெரிய குஞ்சு மணியா வச்சிருக்கீங்களே… அதுக்கும் தான் என சொன்ன ஜோதிகா ராஜேந்திரனின் பூலை பார்த்தாள், அது பாதி விரைத்து யானை துதிக்கை போல கீழே தொங்க அத சட்டென கிள்ளிவிட்டு எழுந்தாள்.
“அண்னே…. வாங்க…. சீஷோர்ல போய் உட்காரலாம், ஏதாச்சும் கபல் வருதானு பார்க்கலாம், வந்தா இந்த டார்ச்ச காட்டலாம், இது கடலில் யூஸ் பன்னும் டார்ச், இதுல முன்னாடி லென்ஸ் இருக்கும், ரொம்ப தூரம் ஒளி போகும், வாங்க அண்னே, என சொல்லி எழுந்தாள்… தன் குஞ்சை ஜோதிகா கிள்ள, கிளுகிளுப்பான ராஜேந்திரன் ஒன்றும் பேசாமல் எழுந்தான்.
“ஹம்…. போகலாம் ஆனா கடலுல இரங்க கூடாது….”
“ஹம்…. பார்க்கலாம்…. அப்படியே இரங்குனாலும் ரெண்டு பேரும் டிரச கழட்டி போட்டுட்டு இறங்குவோம்…. நியூடா இருக்குரது ஒன்னும் தப்பில்லை அண்னே…. மனசு சுத்தமா இருந்தா போதும், நான் உங்கள நூறு சதவீதம் நம்புறேன் அண்ணே….. வாங்க” என சொல்ல ஜோதிகாவின் மனதில் என்ன நினைக்கிறாள் என தெரியாமல் குழம்பிய ராஜேந்திரன் டார்ச் லைட்டை கையில் எடுத்துக்கொண்டு மெதுவாக நடந்தான்… அந்த கும்மிருட்டு காட்டுக்குள் இருவரும் நடந்து இரக்கத்தில் இரங்கி கடற்கரையை நோக்கி நடந்தனர்…. கடல் அலைகள் நார்மலாக இருந்தது..