[Mking1113]

வணக்கம் நண்பர்களே நான் இந்த தளத்தில் புதிதாக ஒரு கதை எழுத உள்ளேன்,  இக்கதை எல்லோரும் நினைப்பது போல தகாத குடும்ப உறவு கதை தான்.எனக்கு மற்ற எழுத்தாளர்கள் போல கதை எழுத வருமா என்று தெரியாது ஆனால் முயற்சிகள் மேற்கொள்ள முடியும் என்ற நம்பிக்கையில் தான் இந்த தளத்தில் இந்த கதையை ஆரம்பிக்கிறேன்.உங்களுது எண்ணங்களை பகிர்ந்து கொண்டு எனக்கு  ஊக்கம் அளிக்கமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

அன்புடன் மாறன்இராஜா.

[Mking1113]

அதிகாலை பொழுது சூரியன் அடிவானத்தில் இருந்து உதிக்க தயாராக தொடங்கியது.சேவல்கள் கூவ தயாரானது.எங்கும் பச்சை பசலனே வயல் வெளிகளில் விளைந்து நிற்கும் கதிர்களும் உயர்ந்த பனை மரங்களும் ஒடும் வற்றாத நதிகளும் கொண்ட அந்த அழகான கிராமத்தில் ஒரு பெரிய வீட்டில் இருக்கும் அனைவரும் இன்னும் உறங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.இந்த பெரிய வீட்டில் உள்ளவர்கள் தான் இந்த கிராமத்தில் பெரிய ஆட்கள் பரம்பரை பரம்பரையாக இந்த கிராமம் அவர்களின் கட்டுப்பாட்டில் தான் உள்ளது.அவர்களை கேட்காமல் இந்த கிராமத்தில் யாரும் எதுவும் செய்ய மாட்டார்கள் அப்படி ஒரு மதிப்பு இந்த பெரிய வீட்டில் மேல்.

இந்த பெரிய வீட்டில் இப்போது யார் யார் இருக்கிறார்கள் என்று பார்ப்போம்.
 கபிலன் (வயது 18) கபிலனின் அம்மா சத்யகலா (வயது 34) கபிலனின் பாட்டி கோமளவல்லி ( வயது 54 ) கபிலனின் பெரியம்மா பாண்டிமீனாள் (வயது 38) கபிலனின் சித்தி தமயந்தி (வயது 32) கபிலனின் அத்தை தங்கம்( வயது 32) கபிலனின் அக்கா கயல்விழி ( வயது 22 பாண்டிமீனாள் மகள்) கபிலனின் தங்கை மலர்விழி (வயது 16 தமயந்தி மகள்) கபிலனின் முறை பெண் தேன்மொழி (வயது 16 தங்கத்தின் மகள்) 
என்னடா குடும்ப தலைவர்கள் யாரும் இல்லையா என்றால்? ஆம் அவர்கள் யாரும் இப்போது உயிரோடு இல்லை

[Mking1113]

.பெரிய வீட்டில் கோமளவல்லி பாட்டி சொல்படி தான் எல்லோரும் கேட்டு நடப்பார்கள்.கோமளவல்லி பாட்டியின் கணவர் அவர் மகள் தங்கம் பிறந்த இரண்டு வருடங்களில் திடிரென தோப்பில் இறந்து கிடந்தார்.

என்ன ஏதென்று புரிவதற்குள் அவரை ஊர் வழக்கப்படி அடக்கம் செய்தனர்.கோமளவல்லி பாட்டிக்கு மூன்று மகன்கள் ஒரு மகள் இவர்கள் நால்வரையும் பாட்டி ஒத்த ஆளாக இருந்து வளர்த்தால் அவர்களின் சொத்துக்களையும் கட்டி காத்து வந்தார்.

 கோமளவல்லி பெரியவனுக்கு கல்யாண வயது வந்ததும் தூரத்து சொந்தத்தில் இருந்து  பாண்டி மீனாளை அவன் மகனுக்கு கட்டி வைத்தால்.கல்யாணம் முடிந்த பதினொரு மாதத்தில் கயல்விழி பிறந்தால் பெரிய வீடே லட்சுமி பிறந்ததை போல் ஆனந்த பட்டார்கள்.

அடுத்த இரண்டு  வருசத்துல நடு மகனுக்கு தன் அண்ணனின் பெண்ணான சத்யகலாவை திருமண செய்தார்கள்.

சத்யகலா இந்த வீட்டில் அடியெடுத்து வைத்த நான்கு மாதத்தில்  உண்டானால், ஆனால் கரு கலைந்தது.அடுத்த சில மாதங்களில் அவள் மீண்டும் கருவுற்றால்.வீடே சந்தோஷமாக இருந்தது.
ச
நிரை மாத கர்ப்பமாக இருந்த போது தான் அந்த துயரம் அந்த வீட்டில் நடந்தது.வயலில் வேலை பார்த்து கொண்டிருந்த கோமளவல்லியின் பெரிய மகனும் நடு மகனும் பாம்பு கடித்து இறந்தனர். அதாவது பாண்டிமீனாள் கணவனும் சத்யகலா கணவனும் இறந்த செய்தி பெரிய வீட்டுக்கு வந்தது.எல்லோரும் அலறி அடித்து கொண்டு வயலுக்கு ஓடினர்.

அங்கே அவர்களின் உடல்களை பார்த்து கதறி அழுதனர் கோமளவல்லியோ தன் இரண்டு மகன்களை பரி கொடுத்த வேதைனையில் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் அழுதார்.பாண்டிமீனாள் மற்றும் சத்யகலாவும் தங்கள் வாழ்க்கை கணவனை பறிகொடுத்து அனாதை ஆகி விட்டோமே என்று கதறினர்.

கோமளவல்லி மகன்களின் இறுதி சடங்குகள் நடந்து கொண்டிருந்த போது தான் சத்யகலாவுக்கு பிரசவ வலி ஏற்பட்டது.சத்யகலாவுக்கு மருத்துவச்சி வந்து பிரசவம் பார்த்த வேளையில் மாயனத்தில் அண்ணன் தம்பியின் இறுதி சடங்கு நடந்தது.

 சத்யகலாவின் கணவனை குழிக்குள் புதைக்க இங்கு சத்யகலா அழகான ஆண் குழந்தையை பெற்றுடுத்தாள்.பெத்த புள்ளையை பார்க்க குடுப்பினை இல்லாமல் அல்ப ஆயிலில் போய் விட்டானே சத்யாவின் புருஷன் என அந்த ஊரே சத்யாக்குக்காவும் பெரிய வீட்டுக்கு இப்படி ஒரு நிலமையா என்று வருத்தப்பட்டது.

பெரிய வீடும் தான், குடும்பத்திற்கு அதுவும் பெரிய வீட்டுக்கு ஒரு ஆண் வாரிசு வந்ததற்கு சந்தோஷ படுவதா இல்லை இரண்டு உயிர்கள் போனதே என்று வருத்தப்படுவதா என்று கலங்கி நின்றனர்.

[Mking1113]

"பெரிய வீட்டில் பிறந்த குழந்தைக்கு பெயர் வைக்கும் சம்பவம் சிம்பிளாக முடிந்தது."

"குழந்தைக்கு கபிலன் என‌ பெயர் சூட்டப்பட்டது". மாதங்கள் ஒடியது பெரிய வீடும் பழைய நிலைக்கு வந்துக்கொண்டே இருக்க பக்கத்து ஊரில் இருந்து தங்கத்தை பெண் கேட்டு வந்தனர்.

பெரிய வீட்டுல் உள்ளவர்களுக்கும் பிடித்து விட மாப்பிள்ளை பேசி முடித்தனர்.மாப்பிளைக்கு தங்கை இருந்ததால் பெண் குடுத்து பெண் எடுக்க விருப்பபட்டனர் மாப்பிள்ளை குடும்பத்தார். 

   கோமளவள்ளிக்கும் இந்த சம்பந்தம் பிடித்து விட
  தன் கடைசி மகனுக்கும் அந்த குடும்பத்திலே பெண் குடுத்து பெண்   எடுக்க  சம்மதம் தெரிவித்தார்.இரு வீட்டார் ஏற்பாடுகள் படி திருமணம் நடைபெற்றது.பெரியவீட்டின் மூன்றாவது மருமகளாக தமயந்தி வந்தால்.

கல்யாணம் முடிந்த ஒரிரு மாதங்களில் தங்கமும் தமயந்தியும் கற்பம் ஆயினர். கபிலனுக்கு முடி இறக்கி காது குத்த எண்ணினால் கபிலனின் பாட்டி கோமளவள்ளி.அதன்படி குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவரும் அவர்களின் குல தெய்வ கோயிலுக்கு செல்ல திட்டமிட்டு அதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்தனர்.


அவர்கள் கபிலனுக்கு மொட்டை அடித்து காது குத்தும் நாளும் வந்தது.அனைவரும் குல தெய்வ கோயிலுக்கு சென்று கபிலனுக்கு காது குத்தி மொட்டை அடித்து நேர்த்தி கடனை செலுத்தினர்.

எல்லோரும் அங்கே இருந்த ஒரு மண்டபத்தில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டு இருந்தார்கள்.தங்கம்தான் ஆரம்பித்தாள் அண்ணன்கள் இருவரும் இந்த நேரத்தில் இருந்திருந்தால் இன்னும் சந்தோஷமாக இருந்திருக்கும் என்று.அனைவரும் சோகமாயினர்.

அவர்களை எல்லாம் தங்கத்தின் கணவர் தான் தேற்றினார்.பின்னர் அனைவரும் அமர்ந்து சாப்பிட தொடங்கினர்.எல்லோரும் குல தெய்வ கோயிலில் இருந்து புறப்பட தயாராயினர்.கோமளவள்ளி பாட்டியோ எல்லோரும் கிளம்பி ரெடியா இருங்க நானும் சத்யாவும் கோயிலில் உள்ள சாமியாரே பார்த்துட்டு குழந்தைக்கு அவர்கிட்ட ஆசிர்வாதம் வாங்கிட்டு வந்துவிடுகிறோம் என்றால்.

இருவரும் கபிலனை தூக்கிக்கொண்டு கோயிலின் பின்புறம் இருக்கும் சாமியின் குடிலை நோக்கி நடந்தனர்.குடில் நாலு பக்கமும் கம்பும்,கம்பை சுற்றி பனை ஓலை மூலம் கட்டப்பட்டிருந்தது.இருவரும் குடிலில் வந்து குரல் கொடுத்தனர்.சாமியார் குடிலில் இருந்தவாறே யாரு உல்ல வாங்க என்றார்.

சத்யாவும்
 கோமளவள்ளி குழந்தை கபிலனுடன் குடிலிலுக்குள் நுழைந்தவுடன் சாமியார் காலில் விழுந்து ஆசிர்வாதம் செய்ய வேண்டினர்.சாமியாரும் இருவரையும் ஆசிர்வதித்து அவர்களை அமரவைத்து கோமளவள்ளியிடம் பேசினார்.

சாமியார்: எப்படி இருக்க மா ? இந்த பக்கம் உன்ன பார்த்து பல வருஷம் ஆச்சு.

கோமளவள்ளி :" இருக்கோம் சாமி ஏதோ "வாழவும் விருப்பம் இல்லாம சாகவும் முடியாம.

சாமியார் : ஏனாம்மா இப்படி சொல்கிறாய். ஆண்டவன் படைப்பில் பிறப்பும் இறப்பும் அவன் தீர்மானம் செய்வது நம் கையில் இல்லையம்மா.

கோமளவள்ளி : போங்க சாமி அந்த ஆண்டவனுக்கு எங்கள் குடும்பத்து மேல என்ன கோபம் தெரியல,சின்ன வயசுலே என் புருஷனை இழந்து நான் விதவை ஆனேன் சரி, அது என் தலையெழுத்து என் விதி என்று வாழ்ந்து என் பசங்க தான் உலகமும் என்று அவர்களை வளர்த்து ஆளாக்கினேன்.இன்று என் இரண்டு மகன்களும் உயிரோடு இல்லை.என்னை போலவே இந்த வீட்டிற்கு வந்த என் இரு மருமகள்களும் சின்ன சிறிய வயதிலேயே புருஷனை இழந்துட்டு இப்படி நிக்கிறாங்க.அப்புறம் எப்படி சாமி வாழ பிடிக்கும்.

சாமியார் : பேசி முடித்துவிட்டாய என்றார்.

கோமளவள்ளி : சாமி என் மனக்குறையை தான் உங்களிடம் சொன்னேன்.

சாமியார் : நீ இங்கே வந்து எத்தனை ஆண்டுகள் ஆகிறது.

கோமளவள்ளி : கடைசியாக என் கணவர் குழந்தைகள் உடன் வந்தேன் சாமி.

சாமியார் : ஏன் அதன்பின் வரவில்லை.

கோமளா : நான் விதவை ஆன பின்பு எங்குமே செல்லே மனமில்லை அதனால்தான் இங்கேயும் வரவில்லை.

சாமியார் : இது உன் கணவனின் குழ தெய்வ கோயில் தானே.

கோமளா : ஆமாம் சாமி.

சாமியார் : அப்போது ஏன் உன் மகன்களுக்கும் உன் மகளுக்கும் திருமணம் நிச்சயம் செய்தவுடன் ஏன் இங்கு வந்து குழ தெய்வத்தை வழிபட வில்லை.அது ஏன் இங்கு வரவில்லை சொல்லம்மா ஏன் வந்து வழிபடவில்லை.

கோமளா : அது வந்து சாமி.... ஏனோ வர தோனேல சாமி.

சாமியார் : சரி நீ வரலே, கல்யாணம் முடிஞ்ச பிறகாவது உன் மகன்களையும் மருமகள்களையும் இங்கே அனுப்பி வைத்திருக்கலாமே.

கோமளா : நான் சொன்னேன் சாமி என் மகன்களிடம் அவர்கள் வரவில்லை.

சாமியார் : சரி இப்போது ஏன் வந்தாய் சொல்.

கோமளா : சாமி இது என் இரண்டாவது மருமகள் பேரு சத்யகலா இது என் பேரன்  கபிலன் இவனுக்கு மொட்டை அடித்து காது குத்த தான் இங்கு வந்தோம்.அது சிறப்பாக முடிந்தது.அப்படியே  என் பேரனுக்கு உங்கள் ஆசிர்வாதம் வாங்க தான் இங்கு உங்களிடம் வந்தோம்.

சாமியார் : ஓ ஓ அப்படியா சங்கதி! ஆமாம் உன் மூத்த மகனின் குழந்தைக்கு இது போல் இங்கு வந்து நீ செய்யவில்லை ஏன்?

கோமளா : நான் சொன்னேன் சாமி, ஆனால் அவன் என் பேச்சை கேட்காமல் ஊரிலேயே எங்கள் வீட்டிலேயே நடத்தி விட்டான் சாமி.

சாமியார் : சரி அது உங்கள் விருப்பம்.

என சத்யாவிடம் இருந்து குழந்தையை வாங்கி அவனுக்கு ஒரு முத்தம் தந்து இந்த குடும்பத்தை நீ தான்டா நல்லா பாத்துக்கணும் இவனுக்கு நீண்ட ஆயுளும் நோய் நொடி இல்லா வாழ்வும் வாழ்வான் என்று கூறி.இவன்தான் உங்களின் எல்லா கஷ்டத்தையும் போக்கி உங்கள் அனைவரையும் சந்தோஷமாக பார்த்துப்பான்.

சாமியார் : அம்மாடி உன் பெயரென்ன. (என்று சத்யாவிடம் கேட்க)

சத்யா : சாமி என் பெயர் சத்யகலா.

சாமியார் : நீ இழந்தது எல்லாம் உன் மகன் மூலமாக உனக்கு திரும்ப கிடைக்கும், உனக்கு மட்டுமல்ல நீ வாழ வந்த வீட்டில் உள்ள அனைவருக்கும் கிடைக்கும்.அது உனக்கு கிடைக்கும் போது அதை நீ மனதாலே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்,ஏற்றுக்கொள்வாய்! 

சத்யா  : அது என்ன சாமி?

சாமியார் : காலம் வரும் அப்போது சொல்கிறேன், அது வரை காத்திரு மகளே!



தொடரும்....

[Mking1113]

கோமளா : அது என்ன சாமி என் பேரன் மூலமாக கிடைப்பது?

சாமியார் : அம்மா அதற்கு உண்டான கால நேரத்தில் அதுவாகவே நடக்கும் போய் வா.

சத்யகலா : சாமி நீங்க எங்களுக்கு சொன்னேதே போதும் சாமி.

கோமளா : நாங்க கிளம்புறோம் சாமி.உங்கள் வாக்கு பழித்தால் நீங்கள் கேட்காதே அளவுக்கு உங்களுக்கும் இந்த கோயிலுக்கும் நான் செய்வேன் சாமி.

சாமியார் : அப்படியா ரொம்ப சந்தோஷம்,நீ அடுத்து முறை இங்கு வந்தால் உனக்கு ஒரு நல்ல சேதி சொல்வேன் போய் வா.

கோமளா : கண்டிப்பாக வருவேன் சாமி.இன்னும் ஆறு ஏழு மாதங்களில் என் கடைசி மகன் மற்றும் மகளுடைய குழந்தைகளை இந்த கோயிலில் வைத்து தான் பெயர் சூட்டும் விழா நடத்துவேன் சாமி.

சாமியார் : அப்படியா பார்ப்போம் நீ வருகிறாயா இல்லையா என்று.அம்மாடி சத்யகலா உன் மகனை பத்திரமாக பார்த்துக்கொள் தாயே.

சத்யா : சரிங்க சாமி, அவன் தான் சாமி இனி நான் வாழ்வதற்கு இருக்கும் ஒரே பிடிமானம்.பத்திரமாக பார்த்து வளர்க்கிறேன் சாமி.

சாமியார் : உனக்கு இப்ப என்ன வயதம்மா.

சத்யா :  பதினெட்டு வயது சாமி.

சாமியார் : இன்னமும் சில வருஷங்கள் தானம்மா அதன் பின் உன் வாழ்வில் வசந்தத்தை மட்டுமே பார்ப்பாய் தாயி,நீ மட்டுமல்ல நீ வாழ வந்த இந்த வீடே உனக்காக வசந்தத்தை ஏற்படுத்தி கொடுக்கும், உன் மூலமாக இந்த குடும்பமே சந்தோஷமாக இருக்கும் கவலை வேண்டாம் போய் வா தாயி.

சத்யகலா மற்றும் கோமளவல்லி இருவரும் சென்று வெகு நேரம் ஆனதால் பாண்டிமீனாளும் தமயந்தியும் அவர்களை தேடி சாமி இருக்கும் குடிலுக்கு வந்தனர்.

சாமியிடம் விடைபெற்று கிளம்ப தயாரான சத்யா மற்றும் கோமளா இருவரும் பாண்டிமீனாள் மற்றும் தமயந்தி வருவதை பார்த்தனர்.

கோமளா" சாமி என் மூத்த மருமகளும் இளைய மருமகளும் வருகிறார்கள் அவர்களையும் ஆசிர்வாதம் பண்ணுங்க சாமி.

சாமியார் அவர்களுக்கும் ஆசிர்வாதம் செய்து அனுப்பினார்.

அங்கிருந்து வெளியேறி மண்டபம் வந்து அனைவரும் கோயிலில் இருந்து கிளம்பி வீட்டுக்கு போயினர்.‌

எல்லோரும் பெரிய வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தனர்.கோமளவள்ளிக்கு மனது சற்று ஆறுதலாக இருந்தது.பேரன் கபிலனை பார்த்து அவன் கை கால் ஆட்டி ஆட்டி விளையாடுவதை பார்த்து சிரித்தாள்.

மாதங்கள் கடந்தன தங்கமும் தமயந்தியும் நிறைமாதமாக இருந்தனர்.அவர்கள் இருவருக்கும் வளைகாப்பு செய்ய முடிவெடுத்தாள் கோமளா பாட்டி.

வீட்டில் உள்ளவர்களிடம் அதைப்பற்றி பேசினால் எல்லோரும் அவள் முடிவுக்கு சரி என்றனர்.வளைகாப்புக்கு தேதி குறிக்கப்பட்டு அதற்கான வேலைகளை ஒவ்வொருவரும் பிரித்துக்கொண்டு செய்தனர்.

வளைகாப்பு நாளும் வந்தது, "சீறும் சிறப்புமாக வளைகாப்பு நடத்தினால்" கோமளா பாட்டி.அதற்கு அடுத்த நாளே கோமளாவின் மகனும் மருமகனும் மோட்டார் சைக்கிளில் கடைவீதிக்கு செல்லும் வழியில் லாரி மோதி ஆக்ஸிடென்ட் ஆகி அதே இடத்தில் இருவரும் இறந்தனர்.

இந்த செய்தியை கேட்டு கோமளா வள்ளி துக்கத்தில் மயங்கி சரிந்தாள்.மக வாழ்க்கையும் கடைசி மருமகள் வாழ்க்கையும் இப்படி ஆகி விட்டதே என கதறினாள்.ஊரே பெரிய வீட்டுக்காக கண்ணீர் விட்டது.

தமயந்தியும் தங்கமும் அழுதது பார்க்க எல்லோருக்கும் தர்ம சங்கடமாய் இருந்தது.

இருவரின் ஈம சடங்குகள் முடிந்தன.அந்த வீடே இப்போது விதவைகள் கூடாரம் போல இருந்தது.

தமயந்தியின் "அப்பாவும் அம்மாவும்","கோமளவள்ளியிடம்"  நாங்கள் எங்கள் மகளையும் மருமகளையும் அவர்களின் வீட்டுக்கு அழைத்து செல்வதாய் கூற கோமளா அதற்கு சம்மதம் தெரிவித்தார்.

தமயந்தியும் தங்கமும் அவர்களுடன் கிளம்பி சென்றனர்.பெரியவீடே மாயன அமைதியில் இருந்தது.யாரும் ஒழுங்காக சாப்பிடாமல் தூங்காமல் எந்த வேளையும் செய்யாமல் போட்டது போட்டபடி இருந்தனர்.

இப்படியே எத்தனை நாட்கள் இருந்தனர் என்று அவர்களுக்கே தெரியாது.அப்படி இருக்கையில் சத்யகலா தான் மாமியார் கோமளவள்ளியிடம் வந்து பேசினால்.

சத்யகலா : "அத்தே" இப்படி இருந்தால் நம்ம நிலமை மாறவா போவுது,பாண்டி அக்காவும் நீங்களும் தெம்பாக இருந்த தான் நமக்கு அடுத்து உள்ள நம்ம புள்ளைங்களை பார்த்துக்கொள்ள வேண்டாமா.

பாண்டி மீனாள் : நீ சொல்வது சரிதான் சத்யா,ஆனா இப்ப இந்த வீட்டுக்கு காவலனாக இருக்க ஒரு ஆம்பிளையும் இல்லையே.அதே நினைக்கையில்....

கோமளா : "நான் ஏதோ பாவம் பண்ணிட்டேன்"அதான் முதல்ல புருஷனை இழந்தேன்,இப்ப புள்ளைங்கள இழந்து இப்படி அனாதையா இருக்கேன்,எல்லாமே நான் வாங்கிய வரம்,என அழுதாள்.

சத்யகலா : அழாதிங்க அத்தே நீங்களே இப்படி மனது ஒடந்சி இருந்தா எங்களுக்கு யாரு அத்தே இருக்கா ஆறுதல் சொல்லே.

பாண்டி மீனாள் : அத்தே அழாதிங்க அத்தே தைரியம் சொல்றே நீங்களும் இப்படி இருந்தால் நானும் சத்யாவும் என்ன பண்ணுவது அத்தே.

கோமளா : எப்படி அழாமல் இருக்க முடியும், என்னை போலவே நீங்கள் நால்வரும் சின்ன வயசுலே புருஷனை இழந்து பூவும் பொட்டும் இல்லாமல் இப்படி நிற்கிறது எனக்கு கஷ்டமா இருக்குடி, புருஷன் இல்லாத வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும் என்று புருஷனை சின்ன வயசுல பறிகொடுத்து வாழ்ந்த எனக்கு தெரியும் அதோடே கஷ்டம்.

சத்யகலா : "அத்தே"விடுங்க அத்தை அதையே பேசிட்டு, கடவுள் நமக்கு இவ்வுளவு கஷ்டத்தை கொடுக்கிறார் என்றால் பின்னாளில் நமக்கு சந்தோஷத்தை தருவார்.

கோமளா : அடி போடி இத்தனை வருஷமா அப்படி நம்பி நம்பிதான், நான் இப்படி புருஷன் புள்ளைங்கள வாரி கொடுத்துட்டு இப்படி  இருக்கேன்.

பாண்டி மீனாள் : "அத்தே"ஒரு வேளை நம்ம வீட்டுக்கு யாராவது சூனியம் கினியும் வச்சிருப்பாங்களோ.மாமாவோடே வளர்ச்சி புடிக்காமே.

கோமளா : "அதெல்லாம் இல்லே"நான் அப்பவே மாமா இறந்த அடுத்த வருஷமே ஒரு சூனிய காரணே வர வைச்சு கேட்டுட்டேன்.அப்படி எதுவுமே இல்லை என சொல்லிட்டாங்க.

சத்யகலா : ஏன் "அத்தே"நாம வேணா அந்த சாமியாரை போய் பார்க்கலாமா, அவரிடம் கேட்டால் ஏதாவது சொல்லுவார்.

பாண்டி மீனாள் : எந்த சாமியார்? 

சத்யகலா : அதான் அக்கா நம்ம குல தெய்வ கோயிலில் பார்த்து ஆசிர்வாதம் வாங்கினோமே அந்த சாமியார்.

கோமளா : சரி உனக்காக போய் பார்த்துவிட்டு வரலாம்.

பாண்டி மீனாள் : அவரிடம் கேட்டால் என்ன பதில் வரும் என்று நினைக்கிறே சத்யா.

சத்யகலா : "அவரிடம் கேட்போம் அக்கா"அன்னைக்கே நிறையவே கேள்வி கேட்டார்.அவருக்கு ஏதாவது தெரிந்திருந்தால் நமக்கு அதை அவர் சொன்னால் நமக்கு அதன் மூலம் நம்மை நடந்தால் நல்லதுதானே.

கோமளா : சரி போய் பார்க்கலாம்.பாண்டி அவ ஆசை படறா போய் பார்க்கலாம்.

பாண்டி மீனாள் : சரிங்க அத்தை.

சத்யகலா : சந்தோஷம் அத்தை, வாங்க அத்தை சாப்பிடலாம், அக்கா நீங்களும் வாங்க, 

என்ற போது டெலிபோன் மணி அடித்தது.சத்யாதான் எடுத்தால் ஃபோனை பேசி வைத்துவிட்டு கோமளாவிடம் பாண்டியிடமும் வந்தால்.

"அத்தே"அக்கா நம்ம தங்கத்துக்கும் தமயந்திக்கும் குழந்தை பொறந்திருக்காம் தமயந்தி அப்பா போன் செய்து இப்ப தான் சொன்னார்.

கோமளா : அப்படியா இரண்டு பெருக்கும் குழந்தை பொறந்திருச்சா சந்தோஷம் ரொம்ப சந்தோஷம் நாம ஒரு எட்டு போய் பார்த்துவிட்டு வரலாம்.

பாண்டி மீனாள் : ஆமா சத்யா என்ன குழந்தை பொறந்திருக்காம்.

சத்யகலா : இரண்டு பெருக்கும் பெண் குழந்தைகள் பிறந்திருக்காம் .
கோமளா : "பொட்ட குழந்தையா பிறந்திருக்கு " 

சத்யகலா : ஆமாம் அத்தை.

கோமளா : சரிமா போய் பார்த்துட்டு வரலாம்,பாண்டியம்மா காரை ரெடி பண்ண சொல்லு.நாளேக்கு காலையிலே போயிட்டு வரலாம்.
பாண்டி மீனாள் : சரிங்க அத்தே .

மூவரும் அமர்ந்து சாப்பிட தொடங்கினர், காலையில் கிளம்ப வேண்டும் என்று அதற்க்கான வேலையை பார்க்க வேண்டும் சீக்கிரமாக சாப்பிட்டு அவர்களின் வேலைகளை ஒவ்வொருவரும் பிரித்துக்கொண்டு செய்தனர்.

காலையில் மூவரும் தமயந்தியும் தங்கத்தையும் பார்க்க குழந்தைகள் கபிலன் மற்றும் கயல்விழி இருவரையும் அழைத்து கொண்டு காரில் கோமளா வின் சம்பந்தி வீட்டுக்கு சென்றனர்.

இருவரையும் பார்த்து நலம் விசாரித்தனர் மூவரும் அப்படியே அவர்கள் குழந்தைகளை தூக்கி கொஞ்சினர்.

பின்னர் மூவரும் குழந்தைகளுக்கு தேவையான பொருட்களை கொடுத்து கொஞ்ச நேரம் பேசினர்.கோமளாவின் சம்பந்தி இருவரும் இங்கேயே இருக்கட்டும் என்றார்.

சரி என்று கோமளா சொல்லி மூவரும் கிளம்பினர்.பேர் வைக்கும் போது மீண்டும் வருவதாக சொல்லி விடைபெற்று வீட்டுக்கு திரும்பினர்.

"சத்யா" ஆரம்பித்தாள் அத்தை போற வழியில் சாமியாரை பார்த்துட்டு போகலாமா.

கோமளா: இல்லமா நாம் ஒரு வருஷத்துக்கு கோயிலுக்கு போக கூடாது.நம்ம வீட்டில் இப்போது தான் துர் சம்பவம் நடந்திருக்கிறது.அதனால் போக கூடாது.

பாண்டி மீனாள் : அத்தை நாம கோயிலுக்கு போக வேண்டாம்.சாமியாரை மட்டும் பார்த்துவிட்டு வரலாமே.

சத்யகலா : ஆமாம் அத்தை அக்கா சொல்வது போல சாமியை மட்டும் பார்த்து நம்ம விஷயத்தை சொல்லி ஏதாவது பரிகாரம் கேட்போம்.

கோமளா : சரி போற வழியில் தானே போய் பார்க்கலாம்.

மூவரும் அவர்களின் குலத்தெய்வ கோயிலில் உள்ள சாமியாரே பார்க்க போயினர்.கோயில் வந்ததும் மூவரும் குழந்தைகளுடன் சாமியார் இருக்கும் குடிலை நோக்கி நடந்தனர்.சாமியார் இவர்கள் மூவரையும் பார்த்து என்ன விஷயம் என்று கேட்டார்.

சத்யகலா : சாமி கொஞ்ச மாதங்கள் முன் நாங்க இங்க வந்து உங்களை பார்த்துவிட்டு ஆசிர்வாதம் வாங்கிட்டு போனோம் ஞாபகம் இருக்கா சாமி.

சாமியார் : இருக்கு தாயி நீங்கள் வந்த விஷயத்தை சொல்லுங்க.

கோமளா : சாமி எங்கள் வீட்டில் இப்போது ஒரு ஆம்பிளையும் உயிரோடு இல்லை.என் கடைசி மகனும் மருமகனும் ஒரு மாதம் முன்பு லாரியில் அடிப்பட்டு இறந்துவிட்டனர்.இப்போது எங்கள் வீடே ஆம்பிளை இல்லாத வீடாக உள்ளது.நாங்கள் எல்லோரும் புருஷனை இழந்து விதவைகளாக உள்ளோம்.

சத்யகலா : ஆமாம் சாமி அவங்க சொல்வது போல் தான் உள்ளது சாமி.அதான் உங்களை பார்த்து ஏன் இப்படி எங்கள் வீட்டில் நடக்கிறது தெரிஞ்சிக்க உங்களை நாடி வந்திருக்கோம் சாமி.

பாண்டி மீனாள் : உங்களுக்கு தெரிந்தால் சொல்லுங்கள் சாமி.

சாமியார் : நான் அப்பவே சொன்னேனே தாயி, கொஞ்ச காலம் தான் பின் உங்கள் வாழ்வில் வசந்தத்தை காண்பிர் என்று.பின் ஏன் கவலை!

சத்யகலா : ஏன் இப்படி நடந்தது என்று தெரியனும் சாமி,அதை நீங்கள் தான் சொல்லணும் சாமி, அதற்கு பரிகாரம் இருந்தால் நாங்க செய்யறோம் சாமி.

கோமளா : ஆமாம் சாமி,என் மருமகள் சொல்வது போல ஏதாவது பரிகாரம் இருந்தால் சொல்லுங்கள் சாமி, இப்படியே ஒரே தாலி அறுத்த முண்டைகளா ஆனது ஏன் குடும்பம் ஆண் துணை இல்லாமல் போனதும் ஏன் சாமி.அதை தெரிஞ்சிக்கனும் சாமி.

சாமியார் : எல்லோரும் வந்து அமருங்கள்.ஓலை சுவடியை பார்த்து கூறுகிறேன்.(மூவரும் வந்து அமர்ந்தனர்) சாமியார் அங்கே இருந்த கடவுளை கும்பிட்டு சில ஓலை சுவடிகளை எடுத்து வந்து அமர்ந்தார்.

மூவரிடமும் சில கேள்விகளை கேட்க அதற்கு அவர்கள் ஏதோ பதில் சொல்ல, சாமி சில ஓலை சுவடியை படித்தார், படித்து முடித்து அவர்களை பார்த்து நான் அன்னிக்கு சொன்னது தான் தாயி.உங்கள் வாழ்க்கையில் வசந்தத்தை அனுபவிக்க போகிறிர்கள்.

சத்யகலா : அது என்ன சாமி வசந்தம், அது வரும் போது வரட்டும், ஏன் இப்போது இப்படி நடக்கிறது அதே சொல்லுங்கள்.

சாமியார் : இன்னும் சில ஓலை சுவடியை படித்தார்.தாயி இப்ப நான் சொல்வதை கவனமாக கேளுங்கள், அம்மாடி தாயி உங்கள் பரம்பரையில் வந்த ஒருவர் செய்த தவறு தான் தாயி இப்படி நடக்க காரணம்.

கோமளா : யாரு சாமி அது? அப்படி என்ன தவறு செய்தார், அதற்கு எதாவது பரிகாரம் உண்டா சாமி.

சாமியார் : அந்த தவறை செய்தவர் உன் கணவரின் தந்தை அதாவது உன் மாமானார் தான் தாயி.

கோமளா : என் மாமனாரா !

சாமியார் : ஆமாம் தாயி அவர் செய்த ஒரு பாவம் தான் இன்று உங்கள் குடும்பத்தில் ஆண்களே இல்லாமல் இருப்பதற்கு காரணம்.

சத்யகலா : சாமி அப்படி என்றால் என் மகனும்!

கோமளா : அப்படின்னா என் பேரனும் எங்களை விட்டு போயி விடுவானா?

சாமியார் : இருங்கம்மா ஏன் அவசரம்! பொறுமை பொறுமை முழுவதும் சொல்கிறேன் கேளுங்கள்.

பாண்டி மீனாள், சத்யகலா,கோமளவள்ளி மூவரும் அமைதியாக சொல்லுங்கள் சாமி என்றனர்.சாமியார் சொல்ல தொடங்கினார்.


தொடரும்....

[Mking1113]

தொடர்ச்சி....

சாமியார் : அம்மாடி தாயி உங்கள் பரம்பரை தான் ஊரில் பெரிசு அல்லாவா,சொத்து பத்து எதுவுமே குறைவில்லா குடும்பம் தானே.


கோமளா : ஆமாம் சாமி.

சாமியார் : அது எனக்கு தெரியும் தாயி.நா சொல்ல வருவதை கொஞ்சம் பொறுமையாக கேளும்மா.

சத்யகலாவும் பாண்டி மீனாளும் தன் மாமியார் கோமளவள்ளியிடம் அத்தை அவரே சொல்லவிடுங்கள் என்றனர்.மன்னிக்கவும் சாமி நீங்கள் சொல்லுங்கள் என்றனர்.கோமளாவும் மன்னிப்பு கேட்க சாமியார் தொடர்ந்து சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

சாமியார் : உன் மாமனார் தான் ஊரில் பெரிய கட்டு, ஊரில்  எந்த பிரச்சனை என்றாலும் அதை திர்த்து வைப்பது, பஞ்சாயத்து செய்வது ஊருக்கு எது நல்லது கெட்டது என கூறுவார்.ஊரே அவர் பேச்சுக்கு கட்டுப்பட்டு இருப்பார்கள்.

அப்படி இருந்த போது ஊரில் உன் மாமனாரிடம் ஒரு பஞ்சாயத்து வந்தது, உன் மாமனார் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் ஒரு கிராமத்தில் இருந்து, அந்த பஞ்சாயத்தில் ஒரு பெண்ணுக்கு எதிரான ஒரு தீர்ப்பை உன் மாமனார் வழங்கினார்.

அந்த தீர்ப்பு ஏத்துக்கொள்ளாதே அந்த பெண் குடுத்த சாபத்தால் உன் மாமனார் அடுத்த ஆண்டே இறந்தார்.

அப்படி இருந்தும் அப்பெண்ணின் கோபம் குறைந்தப்பாடில்லை அந்த பெண்ணின் சாபமே  உன் குடும்பத்தில்  ஆண்களே இல்லாமல் போனதற்கு காரணம்.

ஆனாலும் உன் மகன்களும் உன் புருஷனும் வாலிப வயதில் இறந்ததற்கு உன் வீட்டில் பெண் பிள்ளைகள் மட்டுமே பிறப்பதற்கும் அவளின் சாபமே காரணம்.

"கோமளா குறிக்கிட்டு" சாமி நீங்கள் சொல்வது போல இருந்தால் எனக்கு பெண் குழந்தைகள் தானே பிறந்திருக்கும்,ஏன் கணவரே பிறந்திருக்கே வாய்ப்பு இல்லையே ! 

சாமியார் : அம்மாடி இந்த சாபம் அந்த பெண் குடுத்த போது உன் கணவர் பிறந்துவிட்டார். போதுமா ஏன் உன் கணவனுக்கு உடன் பிறந்த தம்பியோ தமக்கையோ இல்லை தெரியுமா.

கோமளா : தெரியாது சாமி, அவர் வீட்டுக்கு ஒரே வாரிசு அது மட்டும் தான் தெரியும்.

சாமியார் : உன் கணவனுக்கு இரண்டு வயது இருக்கும் போது தான் உன் மாமனார் இறந்தார்.ஆதனால் தான் ஒத்த வாரிசாக அவர் இருந்தார்.

பாண்டி மீனாள் : அது இருக்கட்டும் சாமி,அப்ப எப்படி எங்க அத்தை மட்டும் மூன்று ஆண் பிள்ளையை பெற்றார்கள் அந்த பெண் சாபம் இருக்கையில்.

சாமியார் : அது தான் கடவுளின் அருள், அந்தப் பெண்ணின் சாபமும் கூட அது தான்.

சத்யகலா : அப்படி என்னதான் அந்தப் பெண் தப்பு செய்தால் என்று அவளுக்கு தண்டனை கொடுத்தார்கள்.ஏன் அவள் சாபமிட்டால் சொல்லுங்கள் சாமி.

சாமியார் : சொல்லுறேன் தாயி, சொல்லுறேன்"அந்த பெண் பெயர் மோகனாம்பாள் கல்யாணம் ஆன ஆறு மாதத்தில் ஒரு பெறும் மழை‌ அவளின் கிராமத்தில் பெய்தது, அவளின் கணவன் வயலில் மடை மாத்திட்டு வரும் வழியில் மின்னல் தாக்கி உயிரிழந்தான்.

அப்பொழுது அவள் மூன்று மாத கர்ப்பிணி,அவளை ஊரே ஏசியது அவளை, அவன் இவளை திருமணம் செய்ததால் தான் அவன் இறந்தான் இவள் இராசி இல்லாதவள் என்று ஊரே ஒதுக்கியது.

அப்படி இருக்கையில் எதுவுமே இனி வாழ்க்கையில் இல்லை என்று வாழ தொடங்கிய அவளுக்கு இருந்த ஒரே ஆறுதல் அவள் வயிற்றில் வளர்ந்த குழந்தை மட்டுமே.
 
ஊரார் ஒதுக்கி வைத்தனர்.ஊருக்குள் வரக்கூடாது என்றும் கூறினார்கள் ஊர் பெரியவர்கள்.சாகவும் முடியாமல் வாழவும் பிடிக்காமல் இருந்தவளுக்கு ஆண் பிள்ளை பிறந்தது.

அந்த குழந்தையுடன் அவளின் சிறு விவசாய நிலத்தில் ஒரு குடிசை போட்டு தன் மகனுடன் வாழ்ந்தாள்.அவளின் மகனும் வளர்ந்து பதின் வயதை அடைந்தான்.

அவனும் அவன் தாயும் அவர்களின் நிலத்தில் விவசாயம் செய்து வாழ்ந்து வந்தனர்.அப்பொழுது தான் அந்த கிராமத்தில் உள்ள பல நிலங்களை உன் மாமனார் வாங்கினார்.

அவளின் நிலமோ உன் மாமனார் வாங்கிய நிலங்களுக்கு நடுவில் இருந்தது. சுற்றி இருந்தவை எல்லாம் உன் மாமனார் நிலம்.உன் மாமனாருக்கு அவர்கள் நிலத்தையும் வாங்கி விட்டால் முழுவதும் நம்ம நிலமாக ஆகிவிடும் என்று ஆசைப்பட்டார்.அதற்காக அந்த பெண்னை சந்தித்து பேசினார்.

நிலத்தை தன்னிடம் கொடுத்து விடும்படியும் அந்த நிலத்தை நல்ல விலைக்கு வாங்கி கொள்வதாகவும் சொல்ல, அதற்கு அவள் ஒத்துக்கொள்ளவில்லை.

 மோகனாம்பாள்"ஐயா இதில் நானும் என் மகனும் விவசாயம் செய்து வாழ்ந்து வருகிறோம், ஆதலால் கொடுக்க முடியாது என்று மறுத்து விட்டால்.தனக்கு பின் தன் மகனுக்கு இருக்கும் ஒரே சொத்து இது தான் அதனால் தான் நான் உங்களுக்கு விற்க முடியாது என்று கூறிவிட்டாள்.

நிலத்தை கொடுக்காத அந்த பெண்ணின் மீது கோபத்தில் இருந்த உன் மாமனார் அவர்களை பற்றி தப்பு தப்பாக ஊரில் அவரது ஆட்களை வைத்து பேச விட்டார்.அப்படி பேசினால் அவர்கள் அவமானத்தில் இந்த ஊரை விட்டு போய்விடுவார்கள் என்று நினைத்தார்.

அவர் நினைத்ததற்கு எதிரான முடிவை அவளும் அவள் மகனும் எடுத்தனர்.அதில் கடுப்பான உன் மாமனார் ஊரில் உள்ள பெரியவர்கள் எல்லாம் சேர்ந்து அவளின் மகனை ஒரு நாள் பக்கத்து ஊரில் விவசாய பொருட்களை விற்று விட்டு வரும் போது சில அடியாட்களுடன் சென்று அவனை அடித்து உதைத்து கொன்று தீ வைத்து கொழுத்திவிட்டனர்.

விஷயம் கேள்வி பட்டு,
நியாயம் கேட்ட அந்த பெண்னை ஊர் முன்னால் அவமானப்படுத்தி அவளையும் கொன்று தூக்கிலிட்டார்கள்.தூக்கிலிடம்பொது அவள் விட்ட சாபம் மூன்று தலைமுறைகள் தாண்டியும் உன் குடும்பத்து ஆண் வாரிசை பின் தொடர்ந்து வருகிறது.

மூன்று பெண்களும் சாமியை பார்த்து இதற்கு ஏதும் பரிகாரம் இருக்கா சாமி? அந்த பெண்ணின் சாபம் நீங்குவதற்கு.

சாமியார் : இருக்கும் தாயி, எதற்கும் ஒரு தீர்வு இல்லாமல் இருக்காது, இருக்கும் அதை செய்வதால் அந்த சாபம் நீங்கும் அல்லது அதற்கு நிகரான பரிகாரம் செய்தால் அந்த சாபம் நீங்கும்.

மூவரும் நாங்கள் அந்த பரிகாரத்தை செய்கிறோம் சாமி.

சாமியார் : சரி  நீங்கள் அதற்காக காத்திருக்கனும், அந்த பரிகாரத்தை செய்ய வேண்டும் என்றால், சில காலம் காத்திருக்க வேண்டும்.

மூவரும் நாங்கள் காத்திருக்கோம் சாமி, அதுவரை எங்கள் குழந்தைகளுக்கு ஏதும் ஆகாதே சாமி.

சாமியார் : அப்படி என்னால் உத்தரவாதம் தர முடியாது, ஆனால் ஒன்று மட்டும் முடியும்.

கோமளா : அது என்ன சாமி சொல்லுங்கள்?

சாமியார் : உங்கள் வீட்டில் உள்ள பெண் குழந்தைகளுக்கு ஏதும் ஆகாது.ஆனால் உன் ஆண் வாரிசுக்கு ஏதும் நடக்காது என்று சொல்ல முடியாது.

சத்யகலா : சாமி! என்ன சொல்ல வரிங்கே,அப்ப என் புள்ளே என்று அழுதாள்.

மற்ற இருவரும் அவளை சமாதானம் செய்தனர்.சாமியார் தொடர்ந்தார்.

சாமியார் : தாயி அழாதே, நான் சொல்ல வருவதை கேள்.
சத்யகலா : என்ன சாமி சொல்ல போரிங்க, சொல்லுங்கள் இறுக்கமான முகத்துடன் சொல்ல.

சாமியார் : அம்மாடி, உன் வீட்டில் எல்லோருக்கும் பெண் பிள்ளைகள் பிறந்தனர், ஏன் உனக்கு மட்டும் ஆண் பிள்ளை பிறந்தது, ஏன் என்று தெரியுமா?

சத்யகலா : இப்படி பாதியில் பரிக்கொடுக்கவா!

சாமியார் : இல்லை தாயி அவன் உயிரோடு வாழ வேண்டும் என்று நீ நினைத்தால் அவன் உன்னோடு வாழ்வான்.அது உன் கையில் தான் உள்ளது.

சத்யகலா : என் குழந்தைக்காக நான் என்ன வேண்டும் என்றாலும் செய்வேன்.

"கோமளாவும் பாண்டிமீனாளும்"அப்படி என்ன தான் அவள் செய்யனும் சாமி சொல்லுங்கள் அவளுக்கு துனையா இருந்து அதை செய்ய வைக்கிறோம்.

சாமியார் : சரி தாயே, அதற்கான பரிகாரம் என்ன என்று நான் தாயிடம் விரதமிருந்து தவம் செய்து கேட்டு சொல்கிறேன், அது வரை இந்த பெண் தினமும் காலையில் மற்றும் மாலையில் குளித்து முடித்து உங்கள் வீட்டில் வடக்கு திசையில் காலை மற்றும் மாலை தீபமேற்றி அந்த பெண் மோகனாம்பாளை வணங்கி வர வேண்டும்.

சத்யகலா : நான் செய்கிறேன் சாமி என் பிள்ளைக்காக அந்த பெண்னை நினைத்து காலையும் மாலையும் தீபமேற்றி அந்த பெண்ணை வணங்குகிறேன் சாமி.

சாமியார்: தாயி இந்த பூஜையை எக்காரணம் கொண்டும் நிறுத்த கூடாது, புரியுதா.

சத்யகலா : புரியவில்லை சாமி.

சாமியார் : அம்மாடி நீ மாதவிடாய் காலத்தில் கூட நிறுத்தாமல் பூஜை செய்யனும் தாயி.

சத்யகலா : சரி சாமி, நீங்கள் சொல்வது போல் எக்காரணம் கொண்டும் நிறுத்தாமல் பூஜை செய்கிறேன் சாமி.

போய் வாருங்கள் என்று அவர்களுக்கு ஆசி கூறி அனுப்ப முயன்றார் சாமியார்.அப்போது குறுக்கிட்ட கோமளாவும் பாண்டிமீனாளும் சாமி ஒரு சின்ன சந்தேகம்.

சாமியார் : என்ன சந்தேகம்?

கோமளா : இல்லை, மோகனாம்பாளும் அவளின் மகனும் இறந்ததற்கு என் மாமனார் தான் காரணம் என்று சொன்னீர்கள், அவர்களை பற்றி அப்படி என்ன தப்பு தப்பாக ஊரில் உள்ளவர்களிடம் சொன்னார்.அதற்கு அவர்கள் வேறு விதமான முடிவெடுத்தனர் என்று சொன்னீர்கள், அது என்ன முடிவு சாமி, உங்களுக்கு தெரிந்தால் அதை விவரமாக சொல்லமுடியுமா.

சாமியார் : இப்பொழுது நேரம் இல்லையம்மா,இருட்ட தொடங்கி விட்டது, நீங்கள்  இப்போது செல்லுங்கள் பின்னர் சொல்கிறேன்.இந்தாம்மா தாயி மறக்காமல் நாளை முதல் மோகனாம்பாளை நினைத்து விளக்கு ஏற்றும் பரிகார பூஜையை நடத்து.

சத்யகலா : சரி சாமி, எத்தனை நாள் இந்த பரிகார பூஜை செய்யனும் சாமி.

சாமியார் : நீ ஒரு ஆறு மாதங்கள் தொடர்ந்து செய், பின் என்னை வந்து பார் அப்பொழுது சொல்கிறேன்.

சத்யகலா : சரி சாமி.

பாண்டிமீனாள் : நான் ஏதும் பரிகாரம் செய்யனுமா?

சாமியார் : இப்போது வேண்டாம், அவள் மட்டும் பரிகார பூஜை செய்யட்டும்.போய்வாருங்கள்.

மூவரும் சாமியிடம் விடைபெற்று கிளம்பினார்கள்.கோமளாவுக்கு மட்டும் மனதுக்குள் அப்படி என்னதான் மோகனாம்பாளுக்கு தன் மாமனாரால் வாழ்க்கையில் நடந்திருக்கும் என்று யோசித்தப்படி இரண்டு ஒரு நாளில் வந்து சாமியிடம் அல்லது ஊரில் உள்ள பெரிசுகளிடம் கேட்டு தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்.

சாமியாரோ அவர்கள் கிளம்பி சென்றவுடன் அங்கு இருந்த சில சாமி படங்களை வணங்கி அம்மா தாயி நீ நினைத்தது கூடிய சீக்கிரம் நடக்கப் போகுது தாயி அதற்கு நான் உனக்கு ஒரு அணிலாக இருந்து உதவுவேன் தாயி, அதற்கு எனக்கு சக்தி கொடு தாயி என்று சாமி படங்கள் முன்பு விழுந்து வணங்கினார்.


தொடரும்....

[Mking1113]

நண்பர்களே படங்களை எப்படி upload செய்வது கூறுங்கள்...

[Mking1113]

தொடர்ச்சி... 

மூவரும் அங்கிருந்து கிளம்பி வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தனர். மூவரும் பயண களைப்பில் வராண்டாவில் சற்று ஓய்வு எடுத்தனர்.அப்போது

 குழந்தை கபிலன்  அழ வராண்டாவில் ஒரு தூணில் சாய்ந்து உட்கார்ந்து இருந்த சத்யகலா தன் மகனை தூக்கி தன் மடியில் போட்டுக் கொண்டு தன் சீலையை ஒதுக்கி அணிந்திருந்த ஜாக்கெட்டின் கீழ் இரண்டு ஊக்கை கழட்டி உள்ளே அணிந்திருந்த கறுப்பு பிராவை மேலே தூக்கிவிட்டு தன் வலது மார்பை தன் இரண்டு வயது மகனின் வாய்க்குள் திணித்தாள்.

அதைப் பார்த்த பாண்டிமீனாள்" ஏண்டி சத்யா எவ்வளவு சீக்கிரம் அவனுக்கு பாலை நிறுத்திறோயே அவ்வுளவு நல்லது.ஆனால் சத்யாவோ பதிலே பேசாமல் எங்கேயோ பார்த்தப்படி கபிலனுக்கு தன் தாய்ப்பாலை ஊட்டிக்கொண்டு இருந்தால்.

"பாண்டிமீனாளோ" என்னடி சத்யா நான் பேசிட்டே இருக்கேன் நீ பதிலே பேசமாட்றே? அதற்குள் மாமியார் கோமளா குறுக்கிட்டு ஏண்டி இப்ப அவள் பால் குடுப்பதால் என்ன ஆயிர போவுது, சின்ன குழந்தை தானடி அவன்.

"பாண்டிமீனாள்" அத்தை அவனுக்கு வயசு இரண்டு முடிந்சி மூனு வயசு ஆக போகுது, அதனால்தான் சொன்னேன், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பால் தருவதை சத்யா நிறுத்தலனா அவளுக்கு தான் கஷ்டம், அப்பறம் அவனுக்கு பால்குடியை மறக்க வைக்கிறது ரொம்ப கஷ்டம் அதற்கு தான் சொன்னேன்,ஏன்னா கயலுக்கு பால் குடியே மறக்க வைக்க நான் ரொம்ப கஷ்டப்பட்டேன் அதான் சொன்னேன்.

கோமளாவும் ஆமாம் டி நீ சொல்வது சரிதான், அம்மாடி சத்யா பாண்டியம்மா சொல்றதும் சரிதானே நீ என் பேரனுக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமா பால் குடியை மறக்க வைம்மா. சத்யாவோ கபிலனை வலது மார்பில் இருந்து இடது மார்ப்புக்கு மாற்றிவிட்டு குடிச்ச குடிக்கட்டுமே எனக்கு பால் ஊறுது நீக்கிற வரைக்கும் நான் கொடுப்பேன்.

"பாண்டிமீனாள்"ஏன் டி உன் நல்லதுக்கு தானே சொல்லுறோம், ஏன் புரியாம பேசறே."சத்யா"இருக்கிறது ஒருத்தன் தான் பால் வர வரைக்கும் குடிக்கட்டுமே, அவனே உயிரோடு இருப்பான இல்லையானு தெரியலே புருஷனை பரிகொடுத்துட்டேன் இப்ப புள்ளையை எப்ப பறிக்கொடுக்க போறேனானு தெரியலே,இதுலே பாலே கொடுக்காதே அத கொடுக்காதேனு சொல்லிக்கிட்டு என்று மகனை தூக்கி கொண்டு தனது அறைக்குள் சென்று கட்டிலில் மகனை படுக்க வைத்து அவனை அனைத்தவாறு படுத்துக்கொண்டாள்.

"பாண்டிமீனாள்"அத்தை நான் இப்ப என்ன சொல்லிட்டேனு இவ இப்படி பேசிட்டு போற'கோமளா" விடு சாமியார் சொன்னதில் அவள் ஒரு மாதிரி ஆயிருப்பால் கொஞ்ச நேரம் கழித்து போய் பேசினால் சரியாய் விடுவாள்.

"பாண்டிமீனாள்" சாமியார் பேசும் போது எல்லாம் அமைதியா இருந்துட்டு நான் என் மகனுக்காக எது வேணா செய்வேன் சொல்லிட்டு இங்கே வந்தவுடன் ஏன் கிட்ட கோபப்படுறா.

"கோமளா"விடு பாண்டியம்மா அவ சின்ன பொண்ணு ஏதோ பயத்துலே பேசுறா, புருஷனே தான் பறிகொடுத்துட்டோம் இப்ப புள்ளையையும் பறிக்கொடுத்துவோமா என்கிற பயம் தான் அவளை இப்படி பேச வைக்குது.

"பாண்டிமீனாள்"நானும் தான் என் புருஷனே பறிகொடுத்துட்டு நிக்கிறேன், கோமளா"அப்ப நான் மட்டும் என்னாவாம் புருஷனையும் இழந்த்துட்டு என்னோட கடைசி காலம் வரை வைச்சு காப்பாத்துங்க நினைச்சு வளர்ந்த என் மகன்களையும் பறிக்கொடுத்துட்டு இப்படி இருக்கேனே அப்ப என்னை என்ன சொல்வே.

"பாண்டிமீனாள்"இது சத்யாக்கு புரியலையே'எடுத்து சொன்னா புரிஞ்சிப்பா அவ'" விடு போய் படுப்போம் வா காலையில் பேசிக்கிலாம், என்றபடி இருவரும் அவரவர் அறைக்குள் சென்று படுத்தனர்.

"சத்யாவோ", தன் மார்பில் பால் குடித்தப்படியே தூங்கிவிட்ட தன் மகனிடம் இருந்து தன் இடது மார்பு காம்பை அவனது வாயிலிருந்து மெதுவாக உருவி அவனை கொஞ்சம் தள்ளி படுக்க வைத்து தன் மார்பை ஜாக்கெட்டில் அடைக்காமல் அப்படியே மகனை அனைத்தாவாறு படுத்தாள்.

சத்யா"அப்படியே தூங்கி விட்டாள், நன்றாக தூங்கியவளுக்கு "தூக்கத்தில் ஒரு கனவு".

 அந்த கனவில் சத்யா தன் மகனை தேடுகிறாள் காணாமல் தேடி கொண்டே கொண்ட செல்லுகிறால் அப்பொழுது அவள் ஒரு பசுமையான தோட்டத்தை பார்கிறால் அதன் உள்ளே செல்கிறாள் அங்கே ஒரு அழகான பெண் வெறும் புடவையை மட்டும் தன் உடலில் சுற்றி கொண்டு அமர்ந்திருக்கிறாள்.

 அவளிடம் சென்ற சத்யா இங்கே என் மகன் வந்தானா என்கிறாள் "அதற்கு அந்த அழகிய பெண்" ஆம் உன் மகன் இங்கு தான் இருக்கிறான் என்கிறாள், "சத்யாவோ"நல்லவேளை அவனை காணாமல் பயந்துட்டேன்! அவன் எங்கே என்கிறாள்.

அந்த அழகிய பெண் தன் புடவையை தன் மார்பில் இருந்து எடுக்கிறாள் அவன் அங்கே அவள் மார்பில் சாய்ந்து தூங்குகிறான்,அவனை தூக்க போகிறாள்.அந்த பெண் கபிலனை தர மறுக்கிறாள்,சத்யா அழுகிறாள் தன் மகனை தன்னிடம் தருமாறு, ஆனால் அந்த அழகிய பெண் தர மறுக்கிறாள்"இவன் இனி எனக்கு தான் சொந்தம் என்கிறாள்.

சத்யாவோ"அழுகிறாள்"அந்த அழகிய பெண்ணிடம்" தனக்கு இருப்பது இவன் ஒருவன் தான் ஏற்கனவே கணவனை இழந்து விட்டேன் இப்போது இவனும் இல்லையெனில் நான் உயிர் வாழ்வதில் அர்த்தமில்லை தயது செய்து என் மகனை தன்னிடம் தந்து விடுமாறு கேட்கிறாள்.

அழகிய பெண்ணோ தர மறுக்கிறாள் சத்யாவோ அந்த பெண்ணின் காலில் விழுந்து அழுது தன் மகனை தன்னிடம் தருமாறு காலை பிடித்து கேட்கிறாள்.

"அழகிய பெண்ணோ"சத்யகலா உன் பிள்ளை உனக்கு வேண்டும் என்றால் நான் சொல்லுவதை எல்லாம் நீ செய்யவேண்டும் செய்வாயா.

"சத்யா"என்ன செய்ய வேண்டும் சொல் செய்கிறேன், அழகிய பெண்"உன் பிள்ளை உனக்கு வேண்டும் என்றால், எனக்கு உன் மூலமாக எனக்கு ஒரு பிள்ளை வேண்டும் சத்யகலா!

 "சத்யா"புரியவில்லை நீ சொல்வது.அழகிய பெண்"புரியவில்லையா உனக்கு உன் பிள்ளை உனக்கு வேண்டும் என்றால் எனக்கு நீ ஒரு குழந்தையை பெற்று கொடு.

"சத்யா"அது எப்படி என்னால் முடியும்."அழகிய பெண்"ஏன் முடியாது? முடியாது என்றால் உன் மகன் உனக்கு இல்லை.சத்யா"என் கணவர் ஏற்கனவே இறந்து விட்டார் அப்படி இருக்கையில் எப்படி ஒரு குழந்தையை பெற்று கொடுக்க முடியும்?

"அழகிய பெண்"அப்படி என்றால் உன் மகன் மூலமாக பெற்று கொடு! சத்யா"அது எப்படி முடியும் அவன் என் மகன் என் இரத்தம் அவன் மூலம் எப்படி? இது உனக்கு பைத்தியக்கார தனமாய் தெரியவில்லை! 

அழகிய பெண் : அது எனக்கு தெரியாது உன் மகன் உனக்கு வேண்டும் என்றால் அவன் மூலமாக நீ எனக்கு ஒரு குழந்தையை பெற்று தருவதாக இருந்தால் உன் மகனை உன்னிடம் தருவேன், இல்லையென்றால் நானே வைத்து கொள்வேன் உன் மகனை உன்னிடம் தர மாட்டேன் பர்வாயில்லையா.

சத்யா : ஏன் இப்படி நடந்து கொள்கிறாய்? இது எப்படி முடியும் இது தப்பு இந்த தப்பை நான் செய்ய மாட்டேன்.

அழகிய பெண் : அப்படியா! அப்படி என்றால் உன் மகன் உனக்கு இல்லை, போய் வா.

சத்யா : இது என்ன கொடுமை ஆண்டவா? 

அப்போது அங்கே சத்யாவின் கணவர் வருகிறார். அவரை பார்த்த சத்யா நீங்கள் எப்படி இங்கே! 

சத்யாவின் கணவர் : நான் இங்கு தான் இருக்கிறேன் அவர்கள் சொல்படி நடந்துக்கொள் இல்லேயெல் நம் பிள்ளை உனக்கு கிடைக்காது, அதனால் அவர்கள் சொல்படி செய்வதாக கூறு.

சத்யா: உங்களுக்கும் பைத்தியம் பிடித்து விட்டாதா! அவள் தான் பைத்தியம் மாறி பேசுகிறாள் என்றால் நீங்களுமா? இது எப்படி சாத்தியம்.

சத்யாவின் கணவர் : சத்யா இவன் நம் வீட்டின் ஒரேயொரு வாரிசு இவனையும் என்னை போலவே பறிக்கொடுக்க போகிறாயா இல்லை இவனை காப்பாற்றி உன்னுடன் வைத்துக் கொள்ள போகிறாயா சொல்.

அழகிய பெண் : என்ன முடிவெடுத்தாய் சத்யகலா.உன் மகன் வேண்டுமா, இல்லை வேண்டாமா.

சத்யா : கொஞ்சம் பொறு!

சத்யாவின் கணவர் : ஏன் யோசிக்கிறாய் சத்யா, சரி என சொல்லு நமக்கு நம் பிள்ளை வேண்டும், அவர்களிடம் குழந்தை பெற்று தருவதாக சொல் சத்யா சொல்.

சத்யா : தருகிறேன்.

அழகிய பெண் : என்ன தருகிறாய்.? விளக்கமாக சொல்.

சத்யா : அதான் சொன்னேனே,நீ கேட்பதை.

அழகிய பெண் : என்ன நான் கேட்டேன்.

சத்யா : அதான் ஒரு குழந்தை வேண்டும் என்று கேட்டாயே.

அழகிய பெண் : யார் மூலம் பெற்று தருவாய்.

சத்யா : என் மகன் மூலமாக.

அழகிய பெண் : உன் மகன் மூலமாக, யாருக்கு?

சத்யா : உனக்கு.

அழகிய பெண் : என்னது எனக்கு?

சத்யா : குழந்தை, என் மகன் மூலமாக.

அழகிய பெண் : குழந்தை உன் மகன் மூலமாக புரிகிறது,அது யாருடைய மூலமாக!

சத்யாவின் கணவர் : என் மகன் மூலமாக நான் பெற்று உனக்கு தருகிறேன் என்று சொல் சத்யா.

சத்யா : என் மகனின் கருவை நான் சுமந்து உனக்கு பெற்று தருகிறேன்.

அழகிய பெண் : அப்படி உனக்கு சம்மதம் என்றாள், உன் மகனை உன்னிடம் தருகிறேன்,நீ என்னை ஏமாற்றினால் நான் உன் மகனை உன்னிடம் இருந்து பிரித்து விடுவேன்.

சத்யாவின் கணவர் : தாயே, அப்படி எல்லாம் நடக்காது, என் மனைவி நிச்சயமாக உங்களுக்கு எங்களின் மகன் மூலமாக ஒரு குழந்தையை பெற்று தருவாள்.

அழகிய பெண் : நீ நிச்சயமாக பெற்று தருவாயா சத்யகலா.நீயே சொல்.

சத்யா : அதான் சொல்லிட்டேனே.நான் உனக்கு என் பிள்ளை மூலமாக ஒரு குழந்தையை பெற்று உனக்கு தருகிறேன் போதுமா.

அழகிய பெண் : சந்தோஷம்,நீ ஒப்புக் கொண்டது உன்மையெனில் உன் அடைகளை கலைந்து நிர்வானமாக நில்.

சத்யா : என்ன?

அழகிய பெண் : நீ சொல்வது உண்மை தான் என்றால் என் முன்னால் நிர்வாணமாக இரு.

சத்யாவின் கணவர் : சத்யா, உன் ஆடைகளை கலைந்து நில்.

சத்யா"என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் நடப்பது நடக்கட்டும் என்று தன் மகனை பார்த்தவாறு தன் ஆடைகளை கலைய தொடங்கினாள்.

முதலில் தன் புடவையை, பின் தன் ஜாக்கெட்டை, பின் தான் அணிந்திருந்த பிராவை அவிழ்த்து விட்டு தன் 32 அளவு முலையை காட்டிக்கொண்டு தன் பாவாடையை அவிழ்க்க தொடங்கினாள்.
பாவாடையின் முடிச்சு அவிழ்த்ததும் அது காலுக்கு அடியில் விழுந்தது.

சத்யாவிற்கோ அவர்களின் வீட்டுக்கு பெண்களுக்கோ ஜட்டி அணியும் பழக்கம் இல்லாததால்,சத்யா இப்போது அம்மணமாக நின்றாள்.

சத்யாவின் நிர்வாணத்தை பார்த்த அந்த அழகிய பெண் அவளை தன் அருகே வர சொல்ல,சத்யா மெதுவாக காலில் விழுந்த பாவாடையை காலால் தல்லி விட்டு அந்த அழகிய பெண்ணிடம் நடந்து வந்தாள்.

சத்யாவின் நிர்வாணத்தை அழகிய பெண் இரசித்தாள், அழகான ஒரு மாம்பழத்தை இரண்டாக வெட்டி வைத்தது போல இருந்தது அவளின் இரண்டு முலைகல் அதில் இரண்டு பக்கமும் சுற்றி கருஞ்சிவப்பு நிறத்தில் முலையை சுற்றி வளையங்கள் முலையின் நடுவில் வெள்ளையும் மஞ்சளும் கலந்த பழுப்பு நிறத்தில் இருந்தது சத்யாவின் முலை காம்புகள்.

சத்யாவின் முலையின் கிழே எப்படியும் ஒரு 30 cm அளவில் இருக்கும் அவளது இடுப்பு.அப்படியே கிட்ட வந்து நின்றாள் சத்யா.

அழகிய பெண் : நீ சொல்வது உண்மை தான் என்றால், இப்போது உன் மகனை என் முன்னால் நீ உடலுறவு கொள்ள வேண்டும்.

சத்யா"இதை கேட்டதும் திடுக்கிட்டு முழித்தாள், சற்றும் முற்றிலும் பார்த்தால், தன் மகன் தன் பக்கத்தில்.சத்யாவிற்கோ வேர்த்து கொட்டியது.சீ என்ன இப்படி ஒரு கனவு என மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டு கடிகாரத்தை பார்த்தால் மணி அதிகாலை நான்கு மணி.வ

விடியற்காலை கண்ட கனவு பலிக்கும் என்று சொல்வார்களே இந்த கனவு பலிக்குமா பலிக்காதா ஏன் இப்படி ஒரு கனவு தனக்கு வந்தது என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தாள்.

தொடரும்....

[Mking1113]

நண்பர்களே இக்கதையை நான் பாதியில் நிறுத்திவிட்டு செல்லமாட்டேன் . வாரத்தில் இரண்டு முறை கண்டிப்பாக பதிவிடுவேன் என்று உங்களுக்கு உறுதி அளிக்கிறேன்.


இப்படிக்கு
மாறன் இராஜா.

---

[Mking1113]

மன்னிக்கவும் நண்பர்களே வேலை கொஞ்சம் அதிகமாக உள்ளதால் எழுத முடியவில்லை இன்னும் இரண்டு நாட்களில் ஒரு பெரிய பதிவுடன் வருகிறேன்.அதுவரை கொஞ்சம் பொறுத்துக் கொள்ளுங்கள் வெள்ளி இரவுக்குள் பதிவு செய்து விடுகிறேன்.

நன்றி.
மாறன் இராஜா.