[Ironmann]

எனக்கு பிடிச்ச நான் படிச்ச கதையலாம் போஸ்ட் செய்யலாம்னு இருக்கன்

[Ironmann]

கோடை அப்போது தான் தொடங்கியிருந்தது. ஜானி என்று நண்பர்களால் செல்லமாக அழைக்கப்படும் ஜனார்த்தனன் கல்லூரியில் முதலாண்டை முடித்து விட்டு ஊருக்கு வந்திருந்தான். அவனது பள்ளிக்கால நண்பர்கள் இன்னும் விடுமுறைக்காக ஊர் வந்து சேர்ந்திருக்கவில்லையென்பதால் வந்ததிலிருந்தே அவனுக்கு சலிப்பாக இருந்தது. ’இந்த வெயிலில் எங்கே போகிறேன்?’ என்று தன்னைத் தானே கேட்டுக்கொண்டபடி அவன் கால் போன போக்கில் நடக்கத் தொடங்கியபோது தான் திலகனின் ஞாபகம் வந்தது. அவன் தான் பள்ளிப்படிப்போடு நிறுத்தி விட்டு, மற்ற மலையாளிகளைப் போல அரபு நாடுகளுக்குப் போக முயற்சி செய்தபடி ஊரிலேயே தங்கி விட்டிருந்தானே? அவனைப் போய்ப் பார்த்தாலென்ன? மடையன், கொஞ்சம் பொறுமையாகப் படித்துத் தொலைத்திருந்தால் டிகிரி முடித்து விட்டு இன்னும் நல்ல வேலைக்குப் போயிருக்கலாம். ஆனால், அவனை மேலே படிக்க விடாமல் தடுத்தது எதுவோ, யார் கண்டார்கள்?

ஜானி திலகன் வீட்டுக்குள்ளே நுழைந்தபோது வீடே களேபரமாக இருந்தது. ஜானியைப் பார்த்ததுமே கையைப் பிடித்துக்கொண்டு மிக சந்தோஷமாக,’கத்தாருக்குப் போகிறேண்டா,’ என்று அறிவித்தான். இவன் படித்த படிப்புக்கு அங்கே என்ன வேலை கிடைத்திருக்கும் என்று ஜானியின் மூளைக்குள் கேள்வி குடைந்தது. எது எப்படியோ, எங்கேயாவது போய் சந்தோஷமாக இருந்தால் சரி தான் என்று எண்ணிக்கொண்டான்.

"இன்னும் அரை மணி நேரம் கழிச்சு வந்திருந்தேன்னா என்னைப் பார்த்திருக்க முடியாது," என்றான் திலகன். ’நல்ல வேளை’ என்று எண்ணிக்கொண்டான் ஜானி.

"உன்னை ரொம்ப நாளைக்கப்புறம் இன்னிக்குத் தாண்டா இவ்வளவு சந்தோஷமாப் பார்க்கிறேன்," என்று ஜானி கூறினான்.

"ஆமாண்டா! நீ சொல்லறது நூத்துக்கு நூறு உண்மை," என்றான் திலகன் மகிழ்ச்சியோடு.

இருவரும் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே திலகனின் அம்மா உள்ளேயிருந்து வெளியே வந்தாள்.

"குட் மார்னிங் ஆன்ட்டி!"

திலகனின் அம்மா சுனிதாவை ஜானிக்கு ’மிகவும்’ பிடிக்கும். அதிகபட்சம் அவளுக்கு நாற்பது வயதிருக்கலாம். இருந்தாலும் வயது வித்தியாசமின்றி அந்த ஏரியாவில் அவளைப் பார்த்து ஜொள்ளு விடாத ஆண்கள் மிகக்குறைவு. பூர்வீகம் கேரளாவிலுள்ள பத்திணம்திட்டா என்ற இடமாக இருந்தாலும், அவள் பேசுகிற தமிழைக் கேட்டால் யாரும் அவளை மலையாளி என்று நம்ப மாட்டார்கள். ஆறடிக்குக் கொஞ்சம் குறைவாக மிக உயரமான உருவம். தட்டையான வயிறு; தாராளமாக கேரளத்துச் செவ்விளநீர் போல இரண்டு பருத்த முலைகள். படியப் படிய சீவியிருந்தபோதும், சுருள் சுருளாக அடர்ந்திருந்த தேங்காயெண்ணை வாசனை வீசும் கூந்தல். அவள் முன்னால் நின்று கொண்டிருந்தால், அவளைப் பார்க்காமல் இருப்பது மிக சிரமம். ஆனால், தொடர்ந்து பார்த்தால் கண்கள் அவளது உடலில் அங்கங்கு அலைபாயும் ஆபத்திருந்த காரணத்தால், ஜானிக்கு சற்று கூச்சம் ஏற்படுவதுண்டு. ஆயிரமே ஆனாலும், அவள் அவனது நெருங்கிய நண்பனின் தாய் ஆயிற்றே!
"குட் மார்னிங் ஜானி!" என்று சினேகமாகப் புன்னகைத்தவள்,"நீ என்னை ஆன்ட்டின்னு கூப்பிடறது என்னவோ போலிருக்கு..." என்றாள்.

"அப்போ சுனிதா சேச்சின்னு கூப்பிடட்டுமா?" என்று ஜானி சிரித்தவாறே கேட்டான்.

"டேய்!" என்று செல்லமாகக் கையை ஓங்கினாள் சுனிதா.

"பேசாம நீயும் எங்கம்மாவை ’மம்மி’ன்னே கூப்பிடேன்," என்று கிண்டலாகக் கூறினான் திலகன்.

"இதுக்கு ஆன்ட்டியே தேவலாம்," என்று சிரித்த சுனிதா," சரி சரி! இன்னும் கொஞ்ச நேரத்திலே கால் டாக்ஸி வந்திடும்! பேச்சுச் சுவாரசியத்திலே எதையாவது விட்டிட்டுப் போயிடாதேடா! நான் ஏர்-போர்ட் போகறதுக்கு ரெடியாயிட்டு வந்திடறேன்," என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே போனாள்.

[Ironmann]

திலகனுக்கு சந்தேகம் ஏற்படாத வண்ணம் ஜானி, அவளது பின்னழகைக் கண்டு ரசித்தான். என்ன பெண்மணி இவள்! புருஷன் நைஜீரியாவில்! இப்போது பிள்ளையையும் கத்தாருக்கு அனுப்புகிறாள்; தனிமையைப் பற்றிய கவலையே கிடையாதோ?

அவள் உள்ளே போன சிறிது நேரத்துக்கெல்லாம் ’தடால்’ என்ற சத்தம் கேட்டது. பதறியடித்துக்கொண்டு ஜானியும் திலகனும் அவளது அறைக்கதவைத் தள்ளிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தபோது, அவள் தரையில் நெடுஞ்சாண்கிடையாகக் கிடந்தாள்; மூர்ச்சையுற்று.

"அம்மே! எந்து பற்றி?" என்று திலகன் அவளருகே உட்கார்ந்து கொண்டு, அவளது தலையைத் தூக்க முயன்று கொண்டிருக்க, ஜானி அருகிலிருந்த குளிர்சாதனப்பெட்டியிலிருந்து தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்துக்கொண்டு வந்து அவளது முகத்தில் தெளித்தான். அவள் உடனே கண் திறந்து கொண்டு, மலங்க மலங்க விழித்து விட்டு, சுதாரித்துக்கொண்டு எழ முயன்றாள்.

"எழுந்திருக்காதீங்க ஆன்ட்டி," என்று கூறிய ஜானி தண்ணீர் பாட்டிலை அவளிடம் நீட்டினான். "கொஞ்சம் தண்ணி குடிச்சுக்கோங்க."

அவள் தண்ணீர் குடித்துக்கொண்டிருந்தபோது தான் ஜானி அவளை ’முழுமை’யாக கவனித்தான். ஏர்-போர்ட்டுக்குப் போவதற்காக உடைமாற்றிக்கொள்ளப்போனவள், கட்டிக்கொண்டிருந்த புடவையை அவிழ்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே மூர்ச்சித்து விழுந்து விட்டாளோ என்னவோ, வெறும் பெட்டிக்கோட்டும் பிளவுசுமாக இருந்தாள். ஜானி தண்ணீர் தெளித்திருந்ததால் அவளது பிளவுசும் ஈரமாகியிருக்கவும், அவளது மெல்லிய பிளவுசுக்குக் கீழே பிதுங்கிக்கொண்டிருந்த பருத்த முலைகள் கவர்ச்சியாக இலைமறைவு காய்மறைவாகத் தெரிந்தன. போதாக்குறைக்கு ஜானியின் கண்களை, சுனிதாவின் பெரிய தொப்புள் வேறு உறுத்தியது. அவன் பார்வையை வேறு பக்கம் திருப்ப முயன்றான்.

[Ironmann]

நினைவுக்கு முழுமையாகத் திரும்பிய சுனிதா, அப்போது தான் தான் அரைகுறையாக இருப்பதை உணர்ந்தவள் போல, மார்பின் குறுக்கே கைகளைப் போட்டு மறைக்க முயல..அவளது தர்மசங்கடத்தை அதிகரிக்க விரும்பாதவனாக, ஜானி வெளியேறினான். சுனிதா மயக்கம் போட்டு விழுந்திருந்தபோதும், அவளை அந்த நிலையில் பார்த்தது அவனுக்கு பச்சாதாபத்தை விடவும் கிளர்ச்சியையே ஏற்படுத்தியிருந்தது. 

"சாரி ஜானி," என்று கூறியபடி சுனிதா உடம்பில் புடவையை சுற்றிக்கொண்டு வெளியே வரவும், அவளுக்குப் பின்னால் கவலை தோய்ந்த முகத்தோடு வந்தான் திலகன். "இன்னிக்குக் காலையிலே டேப்லெட் சாப்பிட மறந்திட்டேன். இவன் ஊருக்குப் போகிற ஏற்பாடிலே நேத்துத் தூங்கவும் லேட்டாயிருச்சு..அதான்.." என்று புன்னகைக்க முயன்றாள்.

"திலகன்! எனக்கென்னமோ உங்கம்மா ஏர்-போர்ட்டுக்கு வர வேண்டாமுன்னு தோணுது," என்றான் ஜானி. "நான் உன்னை ஸீ-ஆஃப் பண்ண வர்றேன். அவங்க வீட்டிலே ரெஸ்ட் எடுக்கட்டும்."

சுனிதா எவ்வளவோ மறுத்தும், திலகன் அவளை ஏர்-போர்ட்டுக்கு வரக்கூடாதென்று திட்டவட்டமாகக் கூறி விட்டான். கால் டாக்ஸி வந்ததும் திலகனோடு ஜானியும் அதிலேறி உடன் சென்றான். போகிற வழியெல்லாம் திலகன் சுனிதாவின் உடல்நிலை பற்றியே கவலையோடு புலம்பிக்கொண்டு வந்தான்.

"கவலைப்படாதேடா! நான் ஊரிலே இருக்கிற வரைக்கும் அடிக்கடி போய்ப் பார்த்துக்கறேன்! காலேஜுக்குக் கிளம்பும்போது அப்பா, அம்மா கிட்டே சொல்லிட்டுப்போறேன்! உங்கம்மாவைப் பத்திக் கவலைப்படறதை இத்தோட விடு!" என்று ஆறுதலளித்தான் ஜானி. ’இதைச் சாக்காக வைத்து, அடிக்கடி சுனிதாவைப் போய்ப் பார்க்கலாமே,’ என்று அவனுக்கு நாக்கில் எச்சில் ஊறியது. 

ஆனால், ஏர்-போர்ட் போய்ச் சேர்ந்ததும், உள்ளே செல்லுவதற்கு முன்னர் திலகன் ஜானிக்கு அன்றே மீண்டும் சுனிதாவை சந்திக்க மேலும் ஒரு வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக்கொடுத்தான்.

"டேய் ஜானி! இது வீட்டுச் சாவிக்கொத்துடா! தெரியாத்தனமா பாக்கெட்டிலேயே இருந்திருச்சு போலிருக்கு..போய் அம்மா கிட்டே கொடுத்திருடா ப்ளீஸ்!" என்று ஒரு கொத்துச்சாவியை நீட்டினான் திலகன். கரும்பு தின்னக் கூலியா வேண்டும்?

"ஓ.கே! பை பை," என்று நண்பனுக்கு விடைகொடுத்து அனுப்பி விட்டு, சுனிதாவிடம் சாவியை ஒப்படைக்கக் கிளம்பினான் ஜானி.

அவன் போய் அழைப்பு மணியை நெடுநேரம் அழுத்தியும், கதவு திறக்கவில்லை.ஒரு வேளை, மீண்டும் உள்ளே மயக்கமாகியிருப்பாளோ என்று ஜானி குழம்பினான். திடீரென்று அவனுக்குத் தன் கையிலிருந்த சாவிக்கொத்து நினைவுக்கு வந்தது. ஒரு வேளை அதிலிருந்த ஏதாவது சாவி, கதவுக்கு இரண்டாவது சாவியாக இருந்தால்...? அந்த எண்ணம் வந்ததுமே அவன் இருப்பதிலேயே நீளமான சாவியை எடுத்து சாவித்துவாரத்தில் நுழைத்துத் திருகவும், சட்டென்று அது திறந்து கொண்டது. ’அப்பாடா,’ என்று மனதுக்குள்ளே எண்ணியபடியே அவன் உள்ளே நுழைந்ததும், வீட்டில் எந்த சத்தமும் இல்லை. 
பதட்டத்தோடு ஒவ்வொரு அறையாக சென்றவன், ஒரு அறைக்குள்ளே போனதும், பாத்ரூம் கதவு ஒருக்களித்து சாத்தப்பட்டிருப்பதைக் கண்டதும், விடுவிடுவென்று சென்று அதைத் தள்ளினான். அங்கே...!

[Ironmann]

இந்த கதை எங்கேயோ படித்த ஞாபகம் இருக்கு கதை ரொம்ப நல்லா இருக்கும். மீண்டும் இந்த கதையை படிக்க ஒரு வாய்ப்பு கொடுத்துக்கு ரொம்ப நன்றி   நண்பா

Nandri nanba

[Ironmann]

ஜெயராஜ் 

“இதப் பாருடி. உனக்கு பத்து வயசில கல்யாணம் ஆகி புருசன் வீட்டுக்கு எட்டு வருசம் பொறுத்துப் போவப் போற. அதுக்கு மின்னால நம்ம பரம்பரை வழக்கப்படி உன்னை சிங்காரிச்சு ராஜா தண்ட ராயர் பள்ளியறைல உனக்கு கன்னி கழிக்கணும், ஏற்கனவே இது ரெண்டு வருசம் தள்ளிப் போச்சு. அப்பத்தா உனக்கு எல்லாம் விவரமா சொல்லும்”னு அம்மா அன்னக்கிளிய புருசன் வீட்டுக்கு அனுப்பறதுக்கு தயராகச் சொன்னா. 

“அம்மா ஒண்ணு கேக்கறேன் சொல்லுவியா? அப்போ நீங்களும் அப்படித்தான் போனீங்களாம்மா?”னு அன்னக்கிளி கேட்டதும் அவ அம்மா முகம் செவந்து போச்சு. தலையக் குனிஞ்சு அங்கிருந்து போயிட்டா.

கொஞ்சம் பயத்தோட அன்னக்கிளி அங்கிருந்து ஒதுங்கிப் போய் கூடத்தில கம்பத்தோட உக்காந்திருந்த அப்பத்தா பக்கத்தில போய் உக்காந்தா. பாம்படம் காதுல ஆட கிழவி கொட்டைப் பாக்கை இடிச்சிட்டு இருந்தவ அன்னத்தை நிமிந்து பார்த்தா. பொக்கை வாய் தெரிய சிரிச்சா.

அப்பத்தா அவளைக் கூப்பிட்டு பக்கத்தில உக்கார வெச்சு முதுகத் தடவி விட்டு, “ஏண்டா கண்ணு பயமா இருக்கா. இதுல பயப்பட என்னா இருக்கு. இங்க எம் மடில உக்காருடி, ஒண்ணும் பயப்படாத. அவுரு தங்கமான மனசர்.”

“இந்த தலைதலை முறையா இந்த பழக்கத்தை ஏன் இப்படி வெச்சிருக்காங்கன்னா கேட்டா, நம்ம பரம்பரையே ராஜா உடமை. அப்படின்னா நாம்ப எல்லாரும் அவரு சொத்து. நம்ப பாட்டன் பூட்டன் எல்லாம் முன்னால ராஜாவுக்கு அடிமையா இருந்தாங்க. அவுங்க பரம்பரை அன்பால இப்படி வளந்திருக்கோம். மூணு வேள சோறு அவுரு போட்ட பிச்சைதான். அதுக்கு நேத்திக் கடன் மாதிரி நம்ப வீட்டுக் பொண்ணுங்களை கன்னி கழிக்கற முதல் உரிமை ராஜாவுக்குத்தான் அதுக்குப் பிறகுதான் புருசன்காரன், தெரிஞ்சுக்க”னு அன்னக்கிளி முதுகை கிழவி தடவினா..

“இவருக்கு மூணு தலைமுறைக்கி மின்னால இருந்த மார்த்தாண்ட ராஜா அந்த உரிமைய பயன் படுத்த மாட்டேன்னு பதவிக்கு வந்ததும் சொன்னப்போ நம்ம சாதிக்காரங்க ஒண்ணு கூடி ராஜா நாங்க எல்லாம் உங்க அடிமைங்களா இருந்து வளர்ந்தவங்க. எங்க சொத்து சுகம் சுதந்திரம் எலாம் நீங்க போட்ட பிச்சை. அதுக்கு பதிலா நாங்க எப்படி எங்க நன்றியக் காட்றத ஐயா. அதனால எங்க பொண்ணுங்கள கட்டிக் கொடுத்து புருசன் வீட்டுக்குப் போறதுக்கு முன்னால நீங்க கன்னி கழிக்கணும் ஐயா இல்லைனா குடும்பம் விளங்காது. எங்களுக்கு மதிப்பு இருக்காது. இது தலைமுறை தலைமுறையா நடக்கற விசயம்னு வேண்டிக்கினாங்க”னு கிழவி அவளைப் பார்த்து பேசினா. 

“அதும்படி இப்படி கன்னி கழிக்கறது நடக்குது. எல்லாப் பொண்ணுங்களும் அப்படித்தான் பண்ணி இருக்காங்க. அது நடந்த மறு நாள் உன்ன பல்லாக்குல வெச்சு சீரோட புருசன் வீட்டுக்கு அனுப்புவாங்க, புரிஞ்சுதா”னு பாட்டி சொன்னதும் அன்னக்கிளி தலையாட்டினா.

அன்னக்கிளி அரமணையப் பார்த்ததே இல்லை. அங்க போயி ராஜாவோட இருக்கணுமா? அவுரு என்னா பண்ணுவாரு? அதை நெனச்சு அவளுக்கு பயத்தில உடம்பு நடுங்கிச்சு. 

கிழவி தொடர்ந்து, “உங்கம்மாவுக்கும் இந்த ராஜா அண்ணன் சிங்கராயர்தான் கன்னிகழிச்சாரு. உங்க அம்மாவுக்கு சம்பந்தி தங்கத்தில அரசிலை போட்டு அனுப்பினாரு. அப்போ ராஜாவுக்கு சரியான வயசு. அதனால உங்கம்மா மேல ரொம்பவே பிரியப்பட்டு நாலு நாள் பொறுத்துத்தான் உங்கம்மா காலுல வெள்ளிக் காப்பு போட்டு புருசன் வீட்டுக்கு ராஜ போகமா அனுப்பினாரு. அவரு அதுக்கப்புறம் கூட மூணு நாலுதபா உங்கம்மா மேல ஆசப்பட்டு கூப்பிட்டாரு. ரெண்டு நாள் அரமணையில கழிச்சுட்டு அனுப்பினாரு. ராஜாவுக்கு வேண்டப்பட்ட வங்கறதால உங்கம்மாவுக்கு நம்ப சமூகத்தில மதிப்பு அதிகம். 

“ஆனா அவளக்கு வெக்கம் அதிகிண்டா. அதனால இப்போகூட உங்கம்மா கால்ல தடியா ராஜா போட்ட அந்த காப்பு நடக்கும் போது ஜல் ஜல்னு சத்தம் போடுது பாரு அந்த நினைப்பாலதான் உங்கம்மா வெக்கப்படறா. 

“இப்போ ராஜா சிங்கராயர் இறந்துட்டாரு. அதனால அவரு தம்பி ராஜா தண்ட ராயருக்கு எழுபது வயசாயிடுச்சு. இருந்தாலும் இது நம்ப குடும்பத்துக்கு ராஜ விசுவாசத்தைக் காட்ற பரம்பரை கட்டளை. அதனால நீ போகணும் யாரும் தப்பு சொல்ல மாட்டாங்க. தல முறை தல முறையா வந்த அரமணை கட்டுப்பாட்டை விடமுடியுமா?னு கேட்ட பாட்டிய அன்னக்கிளி திரும்பிப் பார்த்தா.

பாட்டி அவளை பார்த்து கண்ணை சிமிட்டி “நீ என்னா கேக்கப் போறங்கறனு தெரியும். அதனால உனக்கு என்னுடைய கன்னிகழிச்ச ரகசியத்தை, எம் புருசனுக்கு கூட சொல்லாத விசயத்தை சொல்லப் போறேன். என்னையும் இப்படித்தான் கன்னி கழிக்க அனுப்பினாங்க. முன்னால எல்லாம் நம்ப பரம்பரையில பொண்ணுங்களுக்கு வயசு வந்ததும் அவுங்களை கலியாணத்துக்கு முன்னையே கன்னி கழிக்க ராஜாவாண்ட அனுப்புவாங்க. அப்பதான் வயசுவந்தவளுக்கு வெள்ளி அரசு இலை கட்டற பழக்கம் ஆரம்பிச்சுது.