Thread Rating:
  • 0 Vote(s) - 0 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

Incest అత్తయ్య ఇంట్లో నా అనుభవాలుRunning

#6

**రెండవ రోజు — ఉద్యోగం మొదటి రోజు**

మరుసటి రోజు ఉదయం ఆరు గంటలకే మేల్కొన్నాను. అలారం పెట్టుకోకపోయినా నిద్ర పట్టలేదు. కొత్త ఉద్యోగం, కొత్త ఇల్లు, కొత్త నగరం — మనసు ఏదో అలజడిగా ఉంది. ఫ్రెష్ అయ్యి బయటకు వచ్చాను.
అత్తయ్య అప్పటికే లేచి, జుట్టు తడిగా ఉంచుకుని వంటగదిలో ఉంది. సన్నని నీలం రంగు చీర కట్టుకుంది. వీపు మీద తడి జుట్టు నుంచి నీళ్లు జారుతుంటే ఆమె ఏమీ పట్టించుకోలేదు.
అత్తయ్య: లేచావా రా? కాఫీ పెట్టాను. తాగు.
నేను: గుడ్ మార్నింగ్ అత్తయ్య. మీరు ఇంత ఉదయాన్నే లేచారా?
అత్తయ్య: నువ్వు ఉన్నావు కదా, ఇక ఇంతే. మా ఇంట్లో అందరూ ఎప్పుడూ ఇలాగే ఉంటారు. ఒకరు ఉదయాన్నే లేస్తే మరొకరు లేవాలి.
నేను: అంటే నేను లేవకపోతే?
అత్తయ్య: అప్పుడు నేను పిలవాలి. సరే, ఎక్కువ మాటలు వద్దు. తొందరపడు, కానీ ఆలస్యం కూడా చేయకు. మొదటి రోజు కదా.
ఆమె కాఫీ అందించినప్పుడు వేళ్లు నా వేళ్లను తాకాయి. ఆమె ఏమీ అనలేదు. నేను కూడా ఏమీ అనలేదు.
బయలుదేరుతున్నప్పుడు ఆమె వాకిలి వరకు వచ్చి నిలబడింది.
అత్తయ్య: సాయంత్రం ఎప్పుడు వస్తావో చెప్పు. భోజనం వేడిగా ఉంచుతాను.
నేను: ఏడు అయ్యేలా ఉంటుంది అత్తయ్య.
అత్తయ్య: సరే. జాగ్రత్తగా వెళ్లు.
ఆ "జాగ్రత్తగా వెళ్లు" లో ఏదో ఉంది. అమ్మ చెప్పినట్టే ఉంది, కానీ అమ్మ కంటే కొంచెం వేరుగా.
**మూడవ రోజు**
ఆఫీసులో పని మొదలైంది. శిక్షణ పూర్తయినా కొత్త టీమ్, కొత్త ప్రాజెక్ట్ — తల దించుకుని పని చేసుకుంటూ పోయాను. మూడో రోజు మావయ్య ఎప్పుడూ లేని విధంగా మధ్యాహ్నమే ఇంటికి వచ్చారు. కానీ మద్యం వాసన ఆయన చుట్టూ గోడలా ఉంది.
మావయ్య: దేవీ... ఒక గ్లాసు నీళ్లు.
అత్తయ్య: ఇదిగోండి.
మావయ్య: ఈ ఇంట్లో ఏదీ సరిగా లేదు. పని ఒత్తిడి, ఇంటి ఖర్చులు, ఏం చేయాలో తెలియడం లేదు.
అత్తయ్య: మీరు తాగడం తగ్గించండి అంతే. మిగతాది చూసుకుంటాం.
మావయ్య: నువ్వు ఎప్పుడూ అదే చెబుతావు.
అత్తయ్య: ఎందుకంటే అదే నిజం కదండి.
మావయ్య గ్లాసు కింద పెట్టి, ఏమీ అనకుండా గదిలోకి వెళ్లి పడుకున్నారు. అత్తయ్య కొద్దిసేపు అలాగే నిలబడి ఉండిపోయింది. చేతుల్లో పని ఉంది, కానీ చేతులు కదలడం లేదు.
అత్తయ్య: వర్మా...
నేను: చెప్పండి అత్తయ్య.
అత్తయ్య: ఏమీ లేదు రా. నీకు టిఫిన్ కావాలా?
నేను: కావాలి. కానీ మీరు కూడా కూర్చోండి. ఒక్కరే పని చేసుకుంటూ పోతే ఒళ్లు నొప్పులు వస్తాయి.
అత్తయ్య: అలవాటైపోయింది రా.
ఆ మాటలో ఒక్క వాక్యంలో పద్దెనిమిదేళ్ల చరిత్ర ఉంది.

**నాలుగవ రోజు — రాత్రి**
ఆ రాత్రి మావయ్య పదకొండు గంటలకు ఇంటికి వచ్చారు. తలుపు తట్టిన శబ్దానికి అత్తయ్య పరుగెత్తింది. తెరిచిన వెంటనే ఆయన ఒక మాట అన్నారు.
మావయ్య: తలుపు తెరవడానికి ఇంత సేపా?
అత్తయ్య: వంటగదిలో ఉన్నానండి.
మావయ్య: వంటగదిలో, వంటగదిలో... ఇక్కడ ఉన్నవాడు ఎవరు? వర్మా? బాగుంది. ఇప్పుడు ఇంట్లో మగాడు ఉన్నాడు కదా, నేను ఎప్పుడు వచ్చినా పర్వాలేదు.
అత్తయ్య: అదేం మాటండి.
మావయ్య: మాట కాదు, నిజం. సరే, పడుకుంటా.
ఆయన గదిలోకి వెళ్లిపోయారు. అత్తయ్య వరండాలో ఉన్న కుర్చీలో కూర్చుంది. నేను కూడా బయటకు వచ్చి, కొంచెం దూరంగా నిలబడ్డాను.
నేను: అత్తయ్య, మీరు బాగున్నారా?
అత్తయ్య: బాగానే ఉన్నాను రా.
నేను: మీరు బాగున్నారా అని అడిగాను. బాగానే ఉన్నాను అన్నారు. కానీ మీరు బాగా లేరు.
ఆమె తల ఎత్తి నా వైపు చూసింది. కళ్లు తడిగా ఉన్నాయి. కానీ ఏడవలేదు. ఏడవకుండా ఆపుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నట్టు కనిపించింది.
అత్తయ్య: పద్దెనిమిది సంవత్సరాలుగా ఇలాగే ఉంది రా. ఒకరోజు బాగుంటారు, ఒకరోజు ఇలా. నాకు అలవాటైపోయిందని అనుకుంటాను. కానీ అలవాటు అనేది నొప్పి లేకుండా చేయదు కదా. నొప్పిని భరించడం నేర్పుతుంది అంతే.
నేను: అత్తయ్య...
అత్తయ్య: నవ్య ఉన్నప్పుడు ఇంట్లో ఏదో శబ్దం ఉండేది. ఇప్పుడు ఆమె చెన్నైలో ఉంది. ఇంట్లో నిశ్శబ్దం. ఆ నిశ్శబ్దంలో నా ఆలోచనలే నాకు తోడు.
నేను: ఇప్పుడు నేను ఉన్నాను కదా అత్తయ్య.
అది అనాలని అనుకోలేదు. నోటి నుంచి వచ్చేసింది. ఆమె కొంచెం సేపు నా వైపు చూసింది. తర్వాత నవ్వింది. ఈసారి నవ్వు నిజమైనది.
అత్తయ్య: అవును రా. నువ్వు ఉన్నావు. ఇప్పుడు లేచి లోపలికి వెళ్లు. రేపు ఆఫీస్ కదా. ఆలస్యం అయ్యింది.
నేను: మీరు కూడా లోపలికి రండి.
అత్తయ్య: వస్తాను. ఒక్క నిమిషం.
నేను లోపలికి వెళ్తూ ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి చూశాను. ఆమె కుర్చీలో నుంచి లేవలేదు. చేతిని జుట్టులోకి దూర్చి, నుదుటి మీద వేలు ఆనించి కూర్చుంది. వరండా లైట్ ఆమె మీద పడుతోంది. ఆ దృశ్యం ఆ రాత్రి చాలా సేపు నా కళ్లలో నిలిచిపోయింది.

**ఐదవ రోజు — ఆదివారం**
ఉదయం ఆలస్యంగా లేచాను. ఇంట్లో నిశ్శబ్దం. మావయ్య ఎక్కడో బయటికి వెళ్లినట్టు ఉంది. అత్తయ్య బట్టలు ఉతుకుతోంది.
అత్తయ్య: లేచావా? టిఫిన్ చేసుకో.
నేను: మీకు సాయం చేయాలా అత్తయ్య?
అత్తయ్య: నువ్వు ఉతుక్కోవడం రాదు.
నేను: నేర్చుకుంటాను.
ఆమె నవ్వింది. కానీ అప్పుడే మెడ నొప్పి అన్నట్టు చేత్తో మెడ వెనక వేసుకుంది.
నేను: మెడ నొప్పా?
అత్తయ్య: రాత్రి టెన్షన్‌లో పడుకున్నాను. ఇప్పుడు నొప్పి.
నేను: కూర్చోండి. ఒక నిమిషం.
ఆమె కుర్చీలో కూర్చుంది. నేను వెనక నిలబడి, భుజాల మీద చేతులు పెట్టి నొక్కాను. ఆమె ఒక్కసారి గట్టిగా ఊపిరి తీసుకుంది.
అత్తయ్య: అబ్బా... చాలా గట్టిగా.
నేను: సారీ అత్తయ్య. కొంచెం మెల్లగా చేస్తాను.
నా చేతుల కింద ఆమె భుజాలు కొద్దిసేపటికి సడలాయి. నేను నొక్కుతుంటే ఆమె తల ముందుకు వంగింది. ఇద్దరం ఏమీ మాట్లాడలేదు. గదిలో బట్టలు ఉతకడం ఆగిపోయిన శబ్దం, దూరంగా ఎక్కడో పిల్లలు ఆడుకుంటున్న శబ్దం మాత్రమే.
సరిగ్గా అప్పుడే తలుపు తెరుచుకుంది. మావయ్య వచ్చారు. ఆయన మా ఇద్దరినీ ఒకసారి చూశారు.
మావయ్య: ఏంటి, మసాజ్ సెంటర్ నడుస్తోందా?
అత్తయ్య: మెడ నొప్పి అండి. వర్మ నొక్కుతున్నాడు.
మావయ్య: బాగుంది. చక్కగా ఉంది.
ఆయన నవ్వి లోపలికి వెళ్లారు. అత్తయ్య నా వైపు తిరిగి, మెల్లగా అంది.
అత్తయ్య: చూశావా? ఆయన ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు మనం ఎక్కువ మాట్లాడుకోలేం. ఆయన లేనప్పుడే ఇల్లు ఇల్లులా ఉంటుంది.
అది ఒక చిన్న మాట. కానీ అందులో ఒక గీత గీసినట్టు అనిపించింది. ఇల్లు ఇంట్లో ఒక భాగం నా చేతికి వచ్చినట్టు.

**ఆ సాయంత్రం**
నవ్య నుంచి ఫోన్ వచ్చింది. అత్తయ్య ఫోన్ తీసుకుని మాట్లాడుతుండగా నేను వరండాలో ఉన్నాను.
అత్తయ్య: ఏం చేస్తున్నావ్ రా? చదువు ఎలా ఉంది? ... అంత తక్కువ తినకు. ... ఫోటో పంపించు. ... సరే, జాగ్రత్త.
ఫోన్ పెట్టిన తర్వాత ఆమె కాసేపు ఫోన్‌నే చూస్తూ కూర్చుంది.
అత్తయ్య: పిల్లలు పెద్దవుతారు. వాళ్లకు వాళ్ల ప్రపంచం ఉంటుంది. మనకు మనం మిగిలిపోతాం.
నేను: అంతా అలాగే ఉంటుందా అత్తయ్య?
అత్తయ్య: అలాగే ఉంటే బాగుండు అనుకుంటాం. కానీ ఉండదు రా. ఏదో ఒకటి జరుగుతుంది. ఏదో ఒకరు వస్తారు.
ఆమె నా వైపు చూసింది. చిన్నగా నవ్వింది.
అత్తయ్య: ఏదో ఒకరు...
నేను ఏమీ అనలేదు. మాటలు రాలేదు. కానీ ఆ "ఏదో ఒకరు" అనే మాటలో నేను ఉన్నానని నాకు తెలుసు. ఆమెకూ తెలుసు.
---

**ఆరవ రోజు — సాయంత్రం**
సాయంత్రం ఐదు గంటలకు ఆకాశం నల్లబడింది. ఆరు గంటలకు వర్షం మొదలైంది. మొదట చినుకులు, తర్వాత జల్లు, తర్వాత కుండపోత. కిటికీలు కొట్టే శబ్దం ఇంట్లో నిండిపోయింది.
అప్పుడే అత్తయ్య ఫోన్ మోగింది. మావయ్య కాల్.
అత్తయ్య: చెప్పండి... ఏం? ... ఇప్పుడే కదా ఏడు అయ్యింది... సరే... సరే, జాగ్రత్త.
ఫోన్ పెట్టేసి, నా వైపు తిరిగింది.
అత్తయ్య: ఈ వర్షంలో రావడం కష్టం అన్నారు. రామేశ్ వాళ్ల ఇంట్లో ఉండిపోతాను అన్నారు.
నేను: రామేశ్ వాళ్ల ఇంట్లోనా?
అత్తయ్య: రామేశ్ ఆయన స్నేహితుడు. ఇద్దరూ కలిసి తాగుతారు. ఇలాంటి వర్షం వస్తే అక్కడే ఉండిపోతారు. ఇది కొత్త కాదు.
ఆమె మాటలో బాధ లేదు. కేవలం లెక్క చెప్పినట్టు చెప్పింది. కానీ వెంటనే మెల్లగా అన్నది.
అత్తయ్య: మనం భోజనం చేసేయ్. ఇద్దరం కూర్చుని తిందాం. ఒకరే తినడం బోర్ కొడుతుంది.
సరిగ్గా అప్పుడు కరెంట్ పోయింది. ఇల్లు చీకటైంది. బయట వర్షం, లోపల నిశ్శబ్దం.
అత్తయ్య: అబ్బా... వర్షం వస్తే కరెంట్ పోతుంది. ఎప్పుడూ ఇలాగే.
నేను: కొవ్వొత్తులు ఉన్నాయా అత్తయ్య? ఉంటే చెప్పండి, వెలిగిస్తాను.
ఆమె కొద్దిసేపు ఆగి, తర్వాత చెప్పింది.
అత్తయ్య: వంటగదిలో పై అరలో ఉన్నాయి. జాగ్రత్తగా తీసుకో.
కొవ్వొత్తులు వెలిగించి డైనింగ్ టేబుల్ మీద పెట్టాను. గది నిండా పసుపు రంగు వెలుగు పడింది. గోడల మీద నీడలు కదులుతున్నాయి.
అత్తయ్య భోజనం తీసుకొచ్చి పెట్టింది. ఆమె కూడా ఎదురుగా కూర్చుంది. ఇద్దరం తినడం మొదలుపెట్టాం. కొన్ని నిమిషాలు ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
అత్తయ్య: ఎందుకు తక్కువ తింటున్నావ్?
నేను: ఆకలి అంత లేదు అత్తయ్య.
అత్తయ్య: అబ్బాయిలు అంతే. తిండి తక్కువ, ఆలోచన ఎక్కువ. సరిగ్గా తినకపోతే ఒళ్లు నిలబడదు.
నేను: మీరు పద్దెనిమిదేళ్ల నుంచి ఇలాగే ఒకరికి పెట్టి, మరొకరికి పెట్టి చేస్తున్నారు. మీకు ఎప్పుడు పెట్టేరు?
ఆమె చేతిలో ముద్ద ఆగింది. నా వైపు చూసింది.
అత్తయ్య: ఎవరూ అడగలేదు రా. ఇన్నేళ్లలో ఇది ఎవరూ అడగలేదు.
నేను: అంటే ఇప్పుడు నేను అడిగాను. చెప్పండి.
ఆమె నవ్వింది. కళ్లు మెరిశాయి.
అత్తయ్య: నాకు పెళ్లయ్యేటప్పుడు వయసు పదిహేడు. నాకు చదువు మీద ఆశ ఉండేది. టీచర్ కావాలని ఉండేది. కానీ పెళ్లి అయిపోయింది. తర్వాత ఇల్లు, మగడు, పిల్ల. ఇప్పుడు నవ్య కోసం. నా కోసం అనేది ఏదో ఒక మూల పడి ఉంది.
నేను: మీరు ఇప్పుడు కూడా చదువుకోవచ్చు కదా అత్తయ్య.
అత్తయ్య: ఇప్పుడు ఏం చేస్తాను రా. ముప్పై ఐదు వచ్చింది. ఇప్పుడు చదివి ఏం చేస్తాను?
నేను: ముప్పై ఐదు అంటే ఏమైపోయింది? మీరు ఇంకా చాలా చిన్నవారు.
ఆమె కొంచెం సేపు నా వైపు చూసి, మెల్లగా అంది.
అత్తయ్య: నువ్వు మాట్లాడే విధానం బాగుంది రా. ఏదో నమ్మకం వచ్చేలా ఉంటుంది.

**తర్వాత**
భోజనం అయ్యాక పాత్రలు శుభ్రం చేసుకున్నాం. కరెంటు ఇంకా రాలేదు. వర్షం కొంచెం తగ్గింది, కానీ గాలి బలంగా వీస్తోంది. అత్తయ్య వరండాలోకి వెళ్లి, కిటికీ తలుపులు దగ్గర చేయబోయింది.
గాలికి తలుపు కొట్టుకుంది. జల్లు ఆమె మీద పడింది. చీర అంచు తడిసింది, జుట్టు మీద చినుకులు పడ్డాయి.
నేను: అత్తయ్య, లోపలికి రండి.
అత్తయ్య: తలుపు దగ్గరపడటం లేదు. గాలి బలంగా ఉంది.
నేను వెళ్లి తలుపు ఆపి, గొళ్లెం వేశాను. ఆమె ఇంకా అక్కడే నిలబడి ఉంది. తడి జుట్టు నుంచి నీళ్లు మెడ మీదికి జారుతున్నాయి. కొవ్వొత్తి వెలుగులో ఆమె ముఖం మీద పసుపు నీడలు పడుతున్నాయి.
నేను: తడిసిపోయారు. ఒక్క నిమిషం ఆగండి.
లోపలికి వెళ్లి టవల్ తీసుకొచ్చి ఆమెకు అందించాను. ఆమె తీసుకోకుండా అలాగే నిలబడి ఉంది.
అత్తయ్య: వర్మా...
నేను: చెప్పండి.
అత్తయ్య: ఈ ఇంట్లో ఇప్పుడు నువ్వు ఉన్నావ్ అనే భరోసా నాకు ఉంది. అది నిజం. కానీ...
ఆగింది. ఆగి, తల దించింది. తడి జుట్టు ముఖం మీద పడింది.
నేను: కానీ?
అత్తయ్య: కానీ అది భరోసా మాత్రమే అనుకుంటే... ఎందుకో సరిపోతం లేదు.
అది చెప్పేసి ఆమె తల ఎత్తింది. కళ్లు నా కళ్లలో నిలిచాయి. దూరం ఒక అడుగు కూడా లేదు. వర్షం శబ్దం దూరంగా పోయింది, కొవ్వొత్తి మంట మాత్రమే మిగిలింది.
నేను ఆమె భుజం మీద చేయి పెట్టాను. ఆమె కదలలేదు. నా చేయి మెడ వరకు జరిగింది. ఆమె ఒక్కసారి కళ్లు మూసుకుంది.
తర్వాత ఏం జరిగిందో నాకు స్పష్టంగా గుర్తు లేదు. ఎవరు ముందు కదిలారో తెలియదు. కానీ ఒక్క క్షణం ఆమె పెదవులు నా పెదవులను తాకాయి. మెల్లగా, ప్రశ్న అడిగినట్టు. నేను సమాధానం చెప్పాను. కొన్ని క్షణాలు అలాగే ఉండిపోయాం.
ఆమె వెనక్కి తగ్గి, నా ఛాతీ మీద చేయి ఆనించి, గుండె దడ వినిపించేలా నవ్వింది.
అత్తయ్య: ఇది ఏం జరుగుతోంది రా నాకు?
నేను: నాకూ తెలియదు అత్తయ్య.
అత్తయ్య: నాకూ తెలియదు. కానీ ఆపాలని లేదు.
అప్పుడే కరెంట్ వచ్చింది. గది మొత్తం ఒక్కసారి వెలిగిపోయింది. ఇద్దరం షాక్ అయినట్టు దూరం జరిగాం. ఆమె గబగబా జుట్టు దువ్వుకుంది, నేను టవల్ అందించాను. ఇద్దరం ఏదో పని ఉన్నట్టు నటించాం.
అత్తయ్య: సరే... పడుకుందాం. రేపు ఆఫీస్ కదా.
నేను: సరే అత్తయ్య.
గది తలుపు దగ్గర ఆమె ఒక్కసారి ఆగి, తిరిగి చూసింది.
అత్తయ్య: గుడ్ నైట్ వర్మా.
నేను: గుడ్ నైట్ అత్తయ్య.
తలుపు మూసుకుంది. నేను మంచం మీద కూలబడ్డాను. గుండె ఇంకా దడుస్తోంది.

**మరుసటి రోజు ఉదయం**
నిద్ర సరిగా పట్టలేదు. ఏడు గంటలకు తలుపు తట్టిన శబ్దం వినిపించింది. మావయ్య వచ్చారు. వర్షంలో తడిసినట్టు, అలసటగా.
మావయ్య: తలుపు తెరవరా.
తెరిచాను. ఆయన లోపలికి వచ్చి, సోఫాలో కూలబడ్డారు.
మావయ్య: రామేశ్ ఇంట్లో ఉండిపోయాను రా. ఈ వర్షంలో బయలుదేరలేదు.
అత్తయ్య వంటగది నుంచి బయటకు వచ్చింది. మావయ్య వైపు చూసింది.
అత్తయ్య: మీకు టిఫిన్ కావాలా?
మావయ్య: కావాలి.
ఆమె వెనక్కి తిరిగింది. తిరిగే ముందు ఒక్క క్షణం నా వైపు చూసింది. ఆ చూపులో ఏదో ఉంది — నిన్న రాత్రి మనిదే, ఇప్పుడు ఇది మన ఇల్లు కాదు అన్నట్టు.

అదే క్షణంలో నాకు అర్థమైంది — ఇది ఇక ఆగే కథ కాదు.
---
[+] 8 users Like LickmyDick3's post
Like Reply
840 views


Messages In This Thread



Users browsing this thread: Banny, Narutohippuden_32, Sandeep.sri, 6 Guest(s)