[sheenastevens]

ఎపిసోడ్ 2 – చిన్న చూపు… పెద్ద అర్థం

కొత్త ఇంటికి వచ్చిన తర్వాత రోజులు నెమ్మదిగా అలవాటవుతున్నాయి. కాలేజీ ప్రారంభం కావడానికి ఇంకా రెండు రోజులు ఉండటంతో ఇంట్లోనే ఎక్కువ సమయం గడుపుతున్నాను.

ఆ రోజు ఉదయం అమ్మ వంటగదిలో ఉండగా, నాన్న ఏదో పని మీద బయటకు వెళ్లారు. నేను ఇంటి ముందు నిలబడి ఫోన్ చూస్తుండగా, పక్కింటి గేటు తెరుచుకున్న శబ్దం వినిపించింది.

తలెత్తి చూశాను.

రమ్య బయటకు వస్తోంది. చేతిలో స్కూటీ తాళాలు, భుజానికి ఆఫీస్ బ్యాగ్. ఆ రోజు లేత నీలం రంగు కుర్తీ వేసుకుంది. జుట్టును వెనక్కి కట్టుకుంది. గేటు దగ్గరికి వచ్చాక నన్ను చూసి చిన్నగా నవ్వింది.

“ఏంటి కార్తిక్… ఇంకా ఇంట్లోనే ఉన్నావా? కాలేజీ మొదలవలేదా?”

“ఎల్లుండి నుంచి అక్కా,” అన్నాను.

“అక్కా?” అని కనుబొమ్మలు పైకెత్తింది. “నిన్నటి నుంచి నన్ను అక్కా అంటున్నావా?”

ఆమె ముఖంలో చిలిపి నవ్వు కనిపించింది. నేను కాస్త తడబడ్డాను.

“అంటే… మీరు నాకంటే పెద్దవాళ్లు కదా,” అన్నాను.

“పెద్దదాన్నే. కానీ అంత ఫార్మల్‌గా మాట్లాడాల్సిన అవసరం లేదు. రమ్య అని పిలువు.”

“సరే… రమ్య.”

నా నోటినుంచి ఆమె పేరు అలా రావడంతో ఆమె నవ్వు ఇంకాస్త విస్తరించింది.

“బాగుంది. మరి కాలేజీకి వెళ్లే ముందు కొత్త బెంగళూరు ఎలా అనిపిస్తోంది?”

“ఇంకా పెద్దగా బయట తిరగలేదు. ఇంటి చుట్టుపక్కలే చూశాను.”

“అయితే నీకు ఒక పని. ఇక్కడ దగ్గర్లో మంచి టీ, స్నాక్స్ దొరికే చిన్న షాప్ ఉంది. సాయంత్రం వెళ్తే చూపిస్తాను. నీకు దారి కూడా తెలిసిపోతుంది.”

“సరే,” అన్నాను. ఆమె నిజంగానే తీసుకెళ్తుందా, లేక సరదాగా అంటోందా అని మనసులో అనుకున్నాను.

“సరే అంటే సరిపోదు. సాయంత్రం కనిపించాలి,” అంటూ స్కూటీ స్టార్ట్ చేసింది.

“అలాగే.”

ఆమె వెళ్లిపోయాక కూడా కొద్దిసేపు గేటు వైపే చూస్తూ నిలబడ్డాను. నిన్నటి వరకు మా మధ్య ఉన్నది సాధారణ పరిచయం మాత్రమే. కానీ ఈ రోజు ఆమె నాతో మాట్లాడిన తీరు కొంచెం సన్నిహితంగా అనిపించింది.

***

సాయంత్రం ఆరు గంటల సమయంలో ఇంటి ముందు నిలబడి ఉన్నాను. ఆమె చెప్పిన మాట గుర్తొచ్చింది. నేను ఎదురు చూస్తున్నానని నాకు నేనే ఒప్పుకోవడానికి కొంచెం సంకోచంగా అనిపించింది.

అప్పుడే పక్కింటి గేటు తెరుచుకుంది.

రమ్య బయటకు వచ్చింది. ఈసారి ఆఫీస్ దుస్తుల్లో లేదు. సాధారణంగా వేసుకునే గులాబీ రంగు టాప్, జీన్స్‌లో ఉంది. చేతిలో చిన్న పర్స్.

“వచ్చేశావా?” అంది.

“నేను ఇక్కడే ఉన్నాను,” అన్నాను.

“అది కనిపిస్తోంది,” అంటూ నవ్వింది. “పద.”

మేమిద్దరం వీధి చివర ఉన్న చిన్న షాప్ వైపు నడిచాం. మొదట్లో ఏం మాట్లాడాలో తెలియక నేను నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాను. ఆమె మాత్రం చుట్టుపక్కల ఇళ్లను చూపిస్తూ, ఏ దారి ఎక్కడికి వెళ్తుందో చెబుతోంది.

“బెంగళూరులో దారి గుర్తుపెట్టుకోవడం కొంచెం కష్టమే,” అంది. “కానీ రెండు మూడు రోజులు తిరిగితే అలవాటైపోతుంది.”

“మీరు ఇక్కడికి ఎప్పుడొచ్చారు?”

“ఉద్యోగం వచ్చిన తర్వాత. మొదట్లో నాకు కూడా ఏమీ తెలియదు. ఆఫీస్‌కి వెళ్లడానికి బస్సులు, ఆటోలు వెతుక్కుంటూ చాలా ఇబ్బంది పడ్డాను.”

“ఇప్పుడు అలవాటైపోయిందా?”

“అవును. మనిషికి కొత్త ప్రదేశం కంటే కొత్త పరిస్థితులే ఎక్కువ కష్టం అనిపిస్తాయి.”

ఆమె చెప్పిన మాటలో ఏదో అనుభవం ఉన్నట్టు అనిపించింది. కానీ దాని గురించి అడగాలని అనిపించలేదు.

షాప్ దగ్గరికి చేరుకున్నాక ఆమె టీ ఆర్డర్ చేసింది. నాకు ఏం కావాలో అడిగింది.

“టీ చాలు,” అన్నాను.

“కాలేజీ మొదలయ్యేలోపు బెంగళూరు స్పెషల్ ఫిల్టర్ కాఫీ కూడా ట్రై చేయాలి,” అంది.

“నాకు కాఫీ అంతగా అలవాటు లేదు.”

“అయితే నెమ్మదిగా అలవాటు చేస్తాం,” అంటూ నవ్వింది.

టీ తాగుతూ కాలేజీ గురించి మాట్లాడుకున్నాం. కొత్త స్నేహితులు చేసుకోవడం, మొదటి రోజు ఎలా ఉంటుందో, ప్రయాణం ఎలా ప్లాన్ చేసుకోవాలో కొన్ని విషయాలు చెప్పింది. నేను కూడా మా ఊరిలోని కాలేజీ స్నేహితుల గురించి చెప్పాను.

మాట్లాడుతుండగా ఆమె నా వైపు చూస్తూ, “నువ్వు మొదట మాట్లాడేటప్పుడు కొంచెం భయపడుతున్నట్టు కనిపించావు. ఇప్పుడు బాగానే మాట్లాడుతున్నావు,” అంది.

“మొదటిసారి కదా. ఎవరో కొత్తవాళ్లతో మాట్లాడేటప్పుడు అలా ఉంటుంది.”

“అయితే నాతో మాట్లాడటం ఇప్పుడు అంత కష్టంగా లేదా?”

ఆ ప్రశ్నకు వెంటనే సమాధానం చెప్పలేకపోయాను.

“లేదు… ఇప్పుడు అలవాటవుతోంది,” అన్నాను.

“అదే చాలు,” అంది. “నువ్వు ఇక్కడ ఒంటరిగా అనిపించుకోకూడదు. పక్కింట్లోనే ఉన్నాం కదా.”

ఆ మాట చాలా సాధారణంగా చెప్పినా నాకు బాగా నచ్చింది.

తిరుగు ప్రయాణంలో ఒకచోట రోడ్డు దాటడానికి ఆగాం. వాహనాలు వేగంగా వస్తుండటంతో ఆమె నా వైపు తిరిగి, “జాగ్రత్తగా చూడు. ఇక్కడ రోడ్డు దాటేటప్పుడు తొందరపడకూడదు,” అంది.

నేను తల ఊపాను. ఆమె ముందుగా దాటి, అవతల నిలబడి నా కోసం వేచి చూసింది.

ఇంటికి దగ్గరయ్యాక, “రేపు కాలేజీకి కావాల్సినవి ఏమైనా కొనాలా?” అని అడిగింది.

“కొన్ని నోట్‌బుక్స్ కొనాలి.”

“అయితే రేపు నాకు ఆఫీస్‌కి వెళ్లే ముందు సమయం ఉంటే చెబుతాను. దగ్గర్లో మంచి స్టేషనరీ షాప్ ఉంది.”

“అవసరం లేదు, నేను చూసుకుంటాను,” అన్నాను.

“సరే. కానీ ఏదైనా సహాయం కావాలంటే అడుగు. ప్రతి విషయానికీ మొహమాటపడితే ఎలా?” అంది.

మా ఇంటి గేటు దగ్గరికి వచ్చాక ఆమె తన ఇంటి వైపు తిరిగింది.

“సరే కార్తిక్, రేపు కలుద్దాం.”

“సరే రమ్య. థాంక్స్.”

“థాంక్స్ ఎందుకు? పక్కింటివాళ్లం కదా,” అంటూ నవ్వి లోపలికి వెళ్లిపోయింది.

***

ఆ రాత్రి భోజనం చేస్తున్నప్పుడు అమ్మ అడిగింది.

“ఈ రోజు ఎక్కడికి వెళ్లావు?”

“పక్కింటి రమ్యతో దగ్గర్లో ఉన్న షాప్‌కి వెళ్లాను. ఇక్కడి దారులు చూపించింది.”

“మంచిది. మనకు ఈ ఊరు కొత్త. తెలిసినవాళ్లు ఉంటే సౌకర్యంగా ఉంటుంది,” అంది అమ్మ.

నేను తల ఊపాను. కానీ నా మనసులో మాత్రం సాయంత్రం జరిగిన సంభాషణ తిరుగుతూనే ఉంది.

రమ్యతో మాట్లాడటం సులభంగా అనిపించింది. ఆమె నవ్వు, ప్రశ్నలు అడిగే తీరు, నేను తడబడినప్పుడు సరదాగా ఆటపట్టించిన విధానం—అన్నీ గుర్తొచ్చాయి.

ఇది కేవలం కొత్త పొరుగువారితో ఏర్పడుతున్న స్నేహమా? లేక ఆ పరిచయంలో ఇంకేదైనా ప్రత్యేకత ఉందా?

నాకు ఇంకా సమాధానం తెలియదు.

కానీ ఒక విషయం మాత్రం అర్థమైంది.

మరుసటి రోజు ఆమెను మళ్లీ కలవాలని నాకు అనిపిస్తోంది.