[Thimmappa]

ఉదయం.
దీప్తి అద్దం ముందు నిలబడి జుట్టు దువ్వుకుంటూ ఉంది. నిన్నటి రాత్రి వచ్చిన మెసేజ్ ఇంకా మనసులో తిరుగుతోంది.
“మీరు నవ్వినప్పుడు… ప్రపంచం కాస్త సులభంగా అనిపిస్తుంది.”
ఆమె అద్దంలో తనను చూసుకుని నవ్వింది. చాలా రోజుల తర్వాత స్వయంగా నవ్వింది.
ఫోన్ వెలిగింది.
కార్తీక్:
“గుడ్ మార్నింగ్. నిన్నటి మెసేజ్ చదివారా?”
దీప్తి:
“చదివాను.”
కార్తీక్:
“ఏమనిపించింది?”
దీప్తి కాసేపు ఆలోచించి రాసింది.
దీప్తి:
“బాగుంది. చాలా రోజుల తర్వాత ఎవరో నా నవ్వు గురించి మాట్లాడారు.”
కార్తీక్:
“అందుకే రాశాను. మీ నవ్వు మరుగున పడకూడదు.”
దీప్తి ఫోన్‌ను చూస్తూ నిలబడిపోయింది. ఆ మాటలు ఆమెకు లోతుగా తగిలాయి.
మధ్యాహ్నం.
కార్తీక్ ఇంట్లో లేడు. విక్రమ్ కూడా బయటే ఉన్నాడు. సుజాత గారు పొరుగింటికి వెళ్లారు. ఇల్లు ఖాళీగా ఉంది.
దీప్తి హాలులో కూర్చుని ఉంది. ఫోన్ చేతిలో.
దీప్తి:
“మీరు ఎప్పుడైనా ఒంటరిగా అనిపించినప్పుడు ఏం చేస్తారు?”
కార్తీక్:
“మీలాగే. ఎవరితోనో మాట్లాడాలని అనిపిస్తుంది. కానీ ఎవరితో మాట్లాడాలో తెలియదు.”
దీప్తి:
“ఇప్పుడు నాతో మాట్లాడుతున్నారు కదా.”
కార్తీక్:
“అవును. అందుకే ఈ రోజుల్లో నాకు ఒంటరితనం తక్కువగా అనిపిస్తోంది.”
దీప్తి ఆ మెసేజ్ చదివి కళ్లు మూసుకుంది. ఆమెకు కూడా అలాగే అనిపిస్తోంది. కానీ ఆమె అంత సులభంగా ఒప్పుకోలేదు.
దీప్తి:
“మీరు చాలా మృదువుగా మాట్లాడతారు. నిజ జీవితంలో కూడా అలాగేనా?”
కార్తీక్:
“నిజ జీవితంలో నేను కాస్త ఎక్కువ నవ్వుతాను. మాట్లాడడం తక్కువ.”
దీప్తి నవ్వేసింది.
దీప్తి:
“అలాగా? నేనైతే నిజ జీవితంలో ఎక్కువ మాట్లాడను. ఇక్కడ మాత్రమే మాట్లాడుతున్నాను.”
కార్తీక్:
“అందుకే నాకు ఇది ఇంకా విలువైనది.”
సాయంత్రం.
కార్తీక్ ఇంటికి వచ్చాడు. దీప్తి వరండాలో కూర్చుని ఉంది.
“ఏం చేస్తున్నారు వదినా?” అని అడిగాడు.
“ఏమీ లేదు. కాస్త గాలి తాకుతున్నాను,” అని దీప్తి చెప్పింది.
కార్తీక్ ఆమె పక్కనే కూర్చున్నాడు. కాస్త దూరంగా.
“ఈ రోజు మీ ముఖం కాస్త తేలికగా ఉంది,” అన్నాడు.
దీప్తి అతని వైపు చూసింది.
“అలా అనిపించిందా?”
“అవును. నవ్వు కనిపిస్తోంది.”
దీప్తి తల వంచుకుని నవ్వింది. కార్తీక్ కూడా నవ్వాడు. ఇద్దరి మధ్య కాస్త నిశ్శబ్దం ఏర్పడింది. కానీ అది అసౌకర్యంగా లేదు.
లోపల నుంచి సుజాత గారి స్వరం వినిపించింది.
“కార్తీక్, దీప్తి… లోపలికి రండి. టీ పోశాను.”
ఇద్దరూ లేచి వెళ్లారు.
రాత్రి.
విక్రమ్ ఇంట్లో ఉన్నాడు. టీవీ చూస్తున్నాడు. దీప్తి గదిలోకి వెళ్లి పడుకుంది. ఫోన్ తెరిచింది.
దీప్తి:
“ఈ రోజు మీతో మాట్లాడి బాగుంది.”
కార్తీక్:
“నాకు కూడా. మీరు నవ్వారు కదా… నాకు తెలిసింది.”
దీప్తి:
“ఎలా తెలిసింది?”
కార్తీక్:
“మీ మెసేజుల్లోనే కనిపిస్తుంది. మీరు నవ్వినప్పుడు మాటలు కాస్త మారిపోతాయి.”
దీప్తి ఆ మెసేజ్ చదివి చాలా సేపు ఫోన్ చూస్తూ ఉంది. ఎవరో తెలియని వ్యక్తి తనను ఇంతగా అర్థం చేసుకుంటున్నాడు.
దీప్తి:
“మీరు నన్ను భయపెడుతున్నారు.”
కార్తీక్:
“భయపెట్టడం కాదు. దగ్గరవ్వాలని ప్రయత్నిస్తున్నాను.”
దీప్తి:
“ఎందుకు?”
కొన్ని నిమిషాలు సమాధానం రాలేదు. తర్వాత:
కార్తీక్:
“ఎందుకంటే… మీరు నాకు ముఖ్యం అయ్యారు.”
దీప్తి ఆ మాటలు చదివి ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఫోన్‌ను ఛాతీ మీద పెట్టుకుని కళ్లు మూసుకుంది.
ఆ రాత్రి ఆమెకు నిద్ర ఆలస్యంగా వచ్చింది.