2 hours ago
வணக்கம் நண்பர்களே. கதைக்கு போகலாம்.
அந்த அற்புதமான நேரமும் வந்தது.
மதியம் அனைவரும் உணவு உட்கொண்டு விட்டு மாலை ஒரு 3 மணி போல கிளம்பி வெளியே வந்தார்கள்.
ஆயிஷா தங்களுடைய ஆஸ்தான ஆட்டோகாரனுக்கு போன் போட்டாள். அவன் வெளியூர் சென்றிருப்பதாகவும், அவர்கள் செல்லவிருக்கும் இடத்துக்கு ஆட்டோவில் சென்றால் பலநூறு ரூபாய்கள் கேட்பார்கள் என்றும் மாறாக அதற்கு பஸ்சில் செல்லுங்கள் என்றும் அறிவுரை கூறினான் அந்த பெரும்புழுத்தி.
ஆயிஷாவும் இதை மற்ற இருவரிடமும் கூற அனைவரும் பேருந்து நிறுத்தம் நோக்கி நடந்தனர்.
ஆயிஷா வழக்கம் போல ஒரு சுடிதாரும் அதற்கு மேலே உடல் முழுவதும் மூடிய புர்காவும் அணிந்திருந்தாள். அதற்கும் மேலே மணக்கும் மல்லிகை அத்தர் அணிந்திருந்தாள்.
ஜீவிதா oru ஸ்லீவ்லெஸ் டாப் மற்றும் ஜீன் அணிந்திருந்தாள். பிரபு ஒரு டீசர்ட்டும் ஜீன்ஸ் பேண்ட்டும் அணிந்திருந்தான். அவர்கள் செல்லவேண்டிய பேருந்தும் நிறுத்தத்துக்கு வந்தது. வரும்பொழுதே பெரும் கூட்டத்தை கொண்டு வந்தது.
முதலில் ஜீவிதாவை ஏற்றிவிட்டனர். அவள் உள்ளே சென்றுவிட்டாள். பிறகு ஆயிஷாவின் அவளைத் தொடர்ந்து பிரபுவும் உள்ளே ஏறினர்.
கண்டக்டர் ஜீவிதாவை ulle நகர்ந்து நிற்க சொன்னான். அவளும் பஸ்சுக்கு நடுவே சென்றுவிட்டாள். ஆண்கள் பெண்கள் கூட்டம் பிரிந்து நிற்கும் எல்லைக்கு.
பிரபுவால் பெண்கள் கூட்டத்தை மீறி உள்ளே வர முடியவில்லை. படிக்கட்டிலேயே தொங்கிக்கொண்டு வந்தான். ஆயிஷா அவனருகில் நின்று மூவருக்கும் டிக்கெட் எடுத்தாள்.
ஜீவிதாவுக்கு மேலே உள்ள கம்பி எட்டவில்லை. பக்கத்தில் உள்ள கம்பியையும் பிடிக்க முடியவில்லை. காரணம் கூட்டம்.
பஸ் ஒரு இடத்தில் ஒரு குலுங்கு குலுங்கி ப்ரேக் அடித்தது. அதில் அருகில் இருந்த ஒரு நபரின் கையை ஆபத்தில் இருந்து பாதுகாத்துக்கொள்ள பயந்து போய் பிடித்தாள். அதாவது. அவனுடைய இடது கையை முழுவதுமாக பிடித்து கொண்டாள் ஜீவிதா. அவனும் அவள் கீழே விஷாதவாறு பார்த்துக்கொண்டேன்.
ச்சே. இவ்வளவு நல்லவனா. யார் அவன் என்று நிமிர்ந்து பார்த்த போது அதிசயித்து போனாள் ஜீவிதா. அவன் வேறு யாருமில்லை. முதன்முதலில் கோவைக்கு பேருந்தில் வரும்பொழுது தனக்கு பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த அதே பிரேம் தான். ஜீவிதாவுக்கு தூக்கத்தில் என்ன நடந்தது என்று தெரியாது. ஆனால் தன்னருகில் அமர்ந்திருந்த ஹேண்ட்சொம் பையன் இவன் என்று மட்டும் தெரியும்.
ஆனால் பிரேமுக்கு சகலமும் தெரியும். அவனுக்கு ஆச்சரியம் தான். அவன் அன்றே ஜீவிதாவை வைத்து செய்ய எண்ணினான். ஆனால் அதற்கு வாய்ப்பில்லாமல் போனது. பிரபு கொஞ்சம் அசந்திருந்தால் ஜீவிதாவிடம் போன் நம்பர் வாங்கி அதற்கான முயற்சியில் இறங்கியிருப்பான். அன்று முடியாமல் போனதை இன்று எப்படியேனும் நடத்திவிட வேண்டும் என்று மனதில் இப்பொழுது உறுதியாக எண்ணிக்கொண்டான்.
அவன் இந்த மாதிரி ஹேப்பிஸ்ட்ரீட் நிகழ்வுக்கு வருவதே அங்கு வரும் பெண்களை தடவத்தான். இங்கு தான் ஏற்கனவே தடவிய பெண் வருவதை கண்டு மேலும் உற்சாகம் அடைந்தான். பிரபுவை தேடினான். அவன் ஆயிஷாவுடன் கண்களில் பேசிக்கொண்டு வருவதை பார்த்து அவன் ஜீவிதா பக்கம் வரமாட்டான் என்று உறுதியாக நம்பினான்.
ஜீவிதாவே பேச்சை ஆரம்பித்தாள்.
" நீங்க.... உங்களை இதுக்கு முன்னாடி பாத்திருக்கேன் .... நீங்க....." என்று இழுத்தாள்.
" ஆமா. எனக்கும் அப்படி தான் தோணுது..... நீங்க சென்னையில இருந்து பஸ்ல வந்தீங்களோ?? "
" அட ஆமா. எங்க பக்கத்துல உட்கார்ந்து இருந்தீங்க. கரெக்டா??"
" அட ஆமாங்க. நல்லா இருக்கீங்களா??"
" நல்லா இருக்கேங்க. நீங்க?? "
" நான் பிரேம். இங்க தான் XYZ காலேஜ்ல PG படிக்கிறேன். நீங்க?"
" நான் நீங்க எப்படி இருக்கீங்கன்னு தான் கேட்டேன். பை தி பை. நான் ஜீவிதா. பேங்க் எக்சாமுக்கு படிக்கிறேன். எங்க அண்ணா கூட தங்கி இருக்கேன்."
" ஓஓ. அப்படியா சரிங்க. ரொம்ப நல்லது. உங்க அண்ணா எங்க??"
" அதோ அங்க முன்னாடி நிக்கிறான்." அப்பொழுது தான் ஜீவிதாவின் கவனம் பிரபு மற்றும் ஆயிஷா பக்கம் சென்றது. அவள் அங்கே தன் அண்ணன் பிரபு ஆயிஷாவுடன் கண்களிலேயே காதல் பரிமாறிக்கொண்டு வருவதை கண்டு அவளுக்கு பொறாமையாக இருந்தது. தன் மீது அவனுக்கு அக்கறை இல்லை. அவன் கவனம் முழுவதும் இப்பொழுது அவனுடைய காதலியின் பக்கம் சென்றுவிட்டதை கண்டு வருத்தப்பட்டாள். தன் அண்ணன் தனக்கு இல்லை. தனக்கு பிடித்த பைசலோ எங்கோ சென்றுவிட்டான். கொஞ்ச நேரத்தில் ஒரு அனாதை போல மனதில் நினைத்து அழுது விட்டாள்.
பிரேம் இது தான் நேரம் என்று ஜீவிதாவை தடவ பிளான் செய்தான். ஜீவிதா அவன் கைகளை இப்பொழுது ஆதரவுக்காக முழுவதுமாக பிடித்திருந்ததால், பிரேமுக்கு இப்பொழுது அவள் உடல் முழுவதும் அவன் கைகளில் உரசுவது போல இருந்தது. அவனுடைய விரல்கள் இப்பொழுது நேரடியாக ஜீவிதாவின் கூதியின் பக்கம் இருந்தது. கூட்டம் என்ற சாக்கில் அவன் தைரியமாக ஜீவிதாவின் கூதியின் மேல் கை வைத்தான். தன் கைகளால் ஜீவிதாவின் இரண்டு முலைக்கும் நடுவில் வைத்து உரசினான்.
அந்த அற்புதமான நேரமும் வந்தது.
மதியம் அனைவரும் உணவு உட்கொண்டு விட்டு மாலை ஒரு 3 மணி போல கிளம்பி வெளியே வந்தார்கள்.
ஆயிஷா தங்களுடைய ஆஸ்தான ஆட்டோகாரனுக்கு போன் போட்டாள். அவன் வெளியூர் சென்றிருப்பதாகவும், அவர்கள் செல்லவிருக்கும் இடத்துக்கு ஆட்டோவில் சென்றால் பலநூறு ரூபாய்கள் கேட்பார்கள் என்றும் மாறாக அதற்கு பஸ்சில் செல்லுங்கள் என்றும் அறிவுரை கூறினான் அந்த பெரும்புழுத்தி.
ஆயிஷாவும் இதை மற்ற இருவரிடமும் கூற அனைவரும் பேருந்து நிறுத்தம் நோக்கி நடந்தனர்.
ஆயிஷா வழக்கம் போல ஒரு சுடிதாரும் அதற்கு மேலே உடல் முழுவதும் மூடிய புர்காவும் அணிந்திருந்தாள். அதற்கும் மேலே மணக்கும் மல்லிகை அத்தர் அணிந்திருந்தாள்.
ஜீவிதா oru ஸ்லீவ்லெஸ் டாப் மற்றும் ஜீன் அணிந்திருந்தாள். பிரபு ஒரு டீசர்ட்டும் ஜீன்ஸ் பேண்ட்டும் அணிந்திருந்தான். அவர்கள் செல்லவேண்டிய பேருந்தும் நிறுத்தத்துக்கு வந்தது. வரும்பொழுதே பெரும் கூட்டத்தை கொண்டு வந்தது.
முதலில் ஜீவிதாவை ஏற்றிவிட்டனர். அவள் உள்ளே சென்றுவிட்டாள். பிறகு ஆயிஷாவின் அவளைத் தொடர்ந்து பிரபுவும் உள்ளே ஏறினர்.
கண்டக்டர் ஜீவிதாவை ulle நகர்ந்து நிற்க சொன்னான். அவளும் பஸ்சுக்கு நடுவே சென்றுவிட்டாள். ஆண்கள் பெண்கள் கூட்டம் பிரிந்து நிற்கும் எல்லைக்கு.
பிரபுவால் பெண்கள் கூட்டத்தை மீறி உள்ளே வர முடியவில்லை. படிக்கட்டிலேயே தொங்கிக்கொண்டு வந்தான். ஆயிஷா அவனருகில் நின்று மூவருக்கும் டிக்கெட் எடுத்தாள்.
ஜீவிதாவுக்கு மேலே உள்ள கம்பி எட்டவில்லை. பக்கத்தில் உள்ள கம்பியையும் பிடிக்க முடியவில்லை. காரணம் கூட்டம்.
பஸ் ஒரு இடத்தில் ஒரு குலுங்கு குலுங்கி ப்ரேக் அடித்தது. அதில் அருகில் இருந்த ஒரு நபரின் கையை ஆபத்தில் இருந்து பாதுகாத்துக்கொள்ள பயந்து போய் பிடித்தாள். அதாவது. அவனுடைய இடது கையை முழுவதுமாக பிடித்து கொண்டாள் ஜீவிதா. அவனும் அவள் கீழே விஷாதவாறு பார்த்துக்கொண்டேன்.
ச்சே. இவ்வளவு நல்லவனா. யார் அவன் என்று நிமிர்ந்து பார்த்த போது அதிசயித்து போனாள் ஜீவிதா. அவன் வேறு யாருமில்லை. முதன்முதலில் கோவைக்கு பேருந்தில் வரும்பொழுது தனக்கு பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த அதே பிரேம் தான். ஜீவிதாவுக்கு தூக்கத்தில் என்ன நடந்தது என்று தெரியாது. ஆனால் தன்னருகில் அமர்ந்திருந்த ஹேண்ட்சொம் பையன் இவன் என்று மட்டும் தெரியும்.
ஆனால் பிரேமுக்கு சகலமும் தெரியும். அவனுக்கு ஆச்சரியம் தான். அவன் அன்றே ஜீவிதாவை வைத்து செய்ய எண்ணினான். ஆனால் அதற்கு வாய்ப்பில்லாமல் போனது. பிரபு கொஞ்சம் அசந்திருந்தால் ஜீவிதாவிடம் போன் நம்பர் வாங்கி அதற்கான முயற்சியில் இறங்கியிருப்பான். அன்று முடியாமல் போனதை இன்று எப்படியேனும் நடத்திவிட வேண்டும் என்று மனதில் இப்பொழுது உறுதியாக எண்ணிக்கொண்டான்.
அவன் இந்த மாதிரி ஹேப்பிஸ்ட்ரீட் நிகழ்வுக்கு வருவதே அங்கு வரும் பெண்களை தடவத்தான். இங்கு தான் ஏற்கனவே தடவிய பெண் வருவதை கண்டு மேலும் உற்சாகம் அடைந்தான். பிரபுவை தேடினான். அவன் ஆயிஷாவுடன் கண்களில் பேசிக்கொண்டு வருவதை பார்த்து அவன் ஜீவிதா பக்கம் வரமாட்டான் என்று உறுதியாக நம்பினான்.
ஜீவிதாவே பேச்சை ஆரம்பித்தாள்.
" நீங்க.... உங்களை இதுக்கு முன்னாடி பாத்திருக்கேன் .... நீங்க....." என்று இழுத்தாள்.
" ஆமா. எனக்கும் அப்படி தான் தோணுது..... நீங்க சென்னையில இருந்து பஸ்ல வந்தீங்களோ?? "
" அட ஆமா. எங்க பக்கத்துல உட்கார்ந்து இருந்தீங்க. கரெக்டா??"
" அட ஆமாங்க. நல்லா இருக்கீங்களா??"
" நல்லா இருக்கேங்க. நீங்க?? "
" நான் பிரேம். இங்க தான் XYZ காலேஜ்ல PG படிக்கிறேன். நீங்க?"
" நான் நீங்க எப்படி இருக்கீங்கன்னு தான் கேட்டேன். பை தி பை. நான் ஜீவிதா. பேங்க் எக்சாமுக்கு படிக்கிறேன். எங்க அண்ணா கூட தங்கி இருக்கேன்."
" ஓஓ. அப்படியா சரிங்க. ரொம்ப நல்லது. உங்க அண்ணா எங்க??"
" அதோ அங்க முன்னாடி நிக்கிறான்." அப்பொழுது தான் ஜீவிதாவின் கவனம் பிரபு மற்றும் ஆயிஷா பக்கம் சென்றது. அவள் அங்கே தன் அண்ணன் பிரபு ஆயிஷாவுடன் கண்களிலேயே காதல் பரிமாறிக்கொண்டு வருவதை கண்டு அவளுக்கு பொறாமையாக இருந்தது. தன் மீது அவனுக்கு அக்கறை இல்லை. அவன் கவனம் முழுவதும் இப்பொழுது அவனுடைய காதலியின் பக்கம் சென்றுவிட்டதை கண்டு வருத்தப்பட்டாள். தன் அண்ணன் தனக்கு இல்லை. தனக்கு பிடித்த பைசலோ எங்கோ சென்றுவிட்டான். கொஞ்ச நேரத்தில் ஒரு அனாதை போல மனதில் நினைத்து அழுது விட்டாள்.
பிரேம் இது தான் நேரம் என்று ஜீவிதாவை தடவ பிளான் செய்தான். ஜீவிதா அவன் கைகளை இப்பொழுது ஆதரவுக்காக முழுவதுமாக பிடித்திருந்ததால், பிரேமுக்கு இப்பொழுது அவள் உடல் முழுவதும் அவன் கைகளில் உரசுவது போல இருந்தது. அவனுடைய விரல்கள் இப்பொழுது நேரடியாக ஜீவிதாவின் கூதியின் பக்கம் இருந்தது. கூட்டம் என்ற சாக்கில் அவன் தைரியமாக ஜீவிதாவின் கூதியின் மேல் கை வைத்தான். தன் கைகளால் ஜீவிதாவின் இரண்டு முலைக்கும் நடுவில் வைத்து உரசினான்.