[Thimmappa]

ఉదయం ఎనిమిది గంటలు.
దీప్తి ఇంకా పడక మీదే కూర్చుంది. ఫోన్‌లోని గడియారం ఫోటోను మళ్లీ మళ్లీ చూస్తోంది. సూదులు 3:15 చూపిస్తున్నాయి. ఆ గడియారం ఆమె అమ్మ ఇంట్లో ఉండేది. పెళ్లయ్యే ముందు ప్రతి రోజు ఆ గడియారం ముందు నిలబడి సమయం చూసేది.
ఎలా ఈ వ్యక్తికి తెలుసు?
దీప్తి:
“ఈ గడియారం… నా అమ్మ ఇంటిది. మీకు ఎలా తెలుసు?”
కొన్ని నిమిషాలు సమాధానం రాలేదు. తర్వాత:
కార్తీక్:
“నాకు చాలా విషయాలు తెలుసు. కానీ అన్నీ ఒకేసారి చెప్పను. మీరు భయపడతారు.”
దీప్తి:
“నేను ఇప్పటికే భయపడుతున్నాను. మీరు ఎవరు? నన్ను ఎందుకు ఇంతగా గమనిస్తున్నారు?”
కార్తీక్:
“గమనించడం కాదు. మీ గురించి తెలుసుకోవాలని ఉంది. అంతే.”
దీప్తి ఫోన్‌ను కింద పెట్టి ముఖం మీద చేతులు పెట్టుకుంది. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. ఎవరో తెలియని వ్యక్తి తన గతం గురించి తెలుసుకుని ఉన్నాడు.
మధ్యాహ్నం.
కార్తీక్ ఇంట్లో ఉన్నాడు. లంచ్ తర్వాత అందరూ తమ పనుల్లోకి వెళ్లారు. దీప్తి వంటగదిలో పాత్రలు కడుగుతూ ఉంది. కార్తీక్ వచ్చి తలుపు దగ్గర నిలబడ్డాడు.
“వదినా, సాయంత్రం బయటకు వెళ్తున్నాను. ఏమైనా కావాలంటే చెప్పండి.”
దీప్తి తల తిప్పి చూసింది.
“ఏమీ వద్దు. జాగ్రత్తగా వెళ్లండి.”
కార్తీక్ కాస్త నవ్వి,
“మీరు ఇలా చెప్పిన ప్రతిసారీ నాకు బాగుంటుంది.”
దీప్తి కాస్త ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
“ఎందుకు?”
“ఎందుకంటే… మీరు నిజంగా అనుకుని చెప్తారు,” అన్నాడు కార్తీక్. తర్వాత తిరిగి వెళ్లిపోయాడు.
దీప్తి అతని వెనకాల చూస్తూ నిలబడింది. ఏదో వింతగా అనిపించింది. అనామక నెంబర్ మాటలు, కార్తీక్ మాటలు… ఏదో పోలిక ఉన్నట్టు అనిపించింది. కానీ ఆమె వెంటనే ఆలోచనను పక్కన పెట్టేసింది.
సాయంత్రం.
దీప్తి గదిలో కూర్చుని ఉంది. ఫోన్ మళ్లీ వెలిగింది.
కార్తీక్:
“ఇంకా కోపంగా ఉన్నారా?”
దీప్తి:
“కోపం కాదు. భయం. మీరు నా గురించి ఎంత తెలుసుకున్నారో నాకు తెలియట్లేదు.”
కార్తీక్:
“నేను మీకు హాని చేయను. అది నా మాట. మీరు నమ్మవచ్చు.”
దీప్తి:
“నమ్మడం అంత సులభం కాదు.”
కార్తీక్:
“అవును. కానీ ప్రయత్నం చేయవచ్చు కదా. నేను మీకు మరో ఫోటో పంపుతాను. ఈసారి మీరు గుర్తుపడతారు.”
దీప్తి ఏమీ రాయలేదు. కానీ ఫోన్‌ను చేతిలోనే పెట్టుకుంది.
కొద్ది నిమిషాల్లో ఒక ఫోటో వచ్చింది.
అది ఒక పాత సిల్వర్ గొలుసు. చిన్న పెండెంట్. ఒక చిన్న హృదయం ఆకారం.
దీప్తి ఊపిరి ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది.
ఆ గొలుసు… ఆమె పెళ్లి రోజున విక్రమ్ కట్టిన మొదటి బహుమతి. ఆమె ఇప్పుడు కూడా ఆ గొలుసును బాక్స్‌లో దాచి ఉంచింది. ఎవ్వరికీ చూపించదు.
దీప్తి:
“ఇది… నా గొలుసు. మీకు ఎలా తెలుసు?”
కార్తీక్:
“నాకు తెలుసు. అంతే చెప్తాను ఇప్పుడు.”
దీప్తి ఫోన్‌ను పక్కన పెట్టి లేచి నిలబడింది. గదిలో ఇటు అటు నడిచింది. మనసు అయోమయంగా తయారైంది.
రాత్రి.
విక్రమ్ ఇంటికి వచ్చాడు. కాసేపు మాట్లాడి నిద్రపోయాడు. దీప్తి అతని పక్కన పడుకుని ఉంది. కానీ నిద్ర రావట్లేదు.
ఫోన్ మళ్లీ వెలిగింది.
కార్తీక్:
“నిద్రపోతున్నారా?”
దీప్తి రిప్లై ఇవ్వలేదు.
మళ్లీ:
కార్తీక్:
“నేను మీకు భయం కలిగించాలని అనుకోలేదు. నిజంగా. మీరు కోపంగా ఉంటే నేను మాట్లాడకుండా ఉంటాను.”
కొన్ని నిమిషాల తర్వాత దీప్తి రాసింది.
దీప్తి:
“మాట్లాడకుండా ఉండవద్దు. కానీ… నాకు సమయం ఇవ్వండి.”
కార్తీక్:
“ఇస్తాను. నేను ఎక్కడికీ పోను.”
దీప్తి ఫోన్‌ను ఛాతీ మీద పెట్టుకుని కళ్లు మూసుకుంది. ఆమె పక్కన విక్రమ్ నిద్రపోతున్నాడు. కానీ ఆమె మనసు మరో చోట ఉంది.