[monor]

நானும் என் மகள் நளினியும் ஒன்றாகத்தான் தூங்குவோம்.

அன்று, என் மகள் நளினி தூக்கம் வராமல், படுக்கையில் புரண்டு புரண்டு படுத்தாள். அவள் படுக்கையில் குப்புறப்படுக்கும் போதெல்லாம், அவள் பெருத்த முலைகள் பெட்டில் அமுங்கிக் குழைந்து நசுங்கிப் பிதுங்குகிறது.

தன் முலைகளின் அபரிதமான வளர்ச்சியை எண்ணி சில நேரங்களில் நானும் அவளும் சந்தோஷப்பட்டாலும், சில சமயம் இந்த வளர்ச்சியால் ஆண்களால் கண் அடி, மற்றும் கை அடி படுவதை நினைத்து அவளும் நானும் வருத்தப்படுவோம்.

அவளது 13 வயதில், அவள் வயசுக்கு வந்தாள். அவள் வயசுக்கு வந்ததிலிருந்து வளர ஆரம்பித்த இந்த மார்புக் கனிகள், இப்போது முலாம் பழ சைஸில் அவளது யூனிஃபார்ம் ஆடைக்குள் பங்கனப் பள்ளி மாம்பழங்கள் போல தளும்பிக் குலுங்குவதைப் பார்க்கும் போது, எனக்குள் லேசாக ஒரு பயம் எட்டிப்பார்க்கும்.

இப்போது அவள் பத்தாவது பரீட்சை எழுதி இருக்கிறாள். அவள் பள்ளியின் ஹெட் மிஸஸிலிருந்து, கூட்டிப் பெருக்கும் ஆயா வரை அனைவரின் கண்களும் அவள் உருண்டு திரண்ட காய்களை கவனிப்பதை என் மகள் நளினியும் உணர்ந்துதான் இருக்கிறாள்.

நானும் பெரிய துப்பட்டாக்களை அவளுக்கு வாங்கிக் கொடுத்து மேலே போட்டு மறைக்கச் சொல்லிப் பார்த்தேன். அவளும் மறைக்க முயற்சி செய்தாள். ஹும்,…முடியவில்லை. மறைக்கக் கூடிய முலைகளா அவை? எனக்கிருப்பது போலவே, இன்னும் செழிப்பாக வளர்ந்த செம்மாங்கனிகள். ஆண் மகன் எவனாவது கசக்கிக் கடித்து விளையாடினால்தான் அதன் தின்மை குறையும் போல இருந்தது.


அவள் வயதை ஒத்த தோழிகள் கூட, அவள் முலைகளின் வளர்ச்சியையும், பூரிப்பையும் பார்த்து, , “என்னடி போட்டு வளர்க்கிறே, இந்த மாதிரி வளருது, “ஹும்ம்ம்ம்ம்!!” என்று சொல்லி பொறாமைப் பட்டு, ஏக்கப் பெருமூச்சு விடுவார்கள் என்று என் மகள் சொல்லக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

என் மகள் வயதுக்கு வந்ததிலிருந்து, ஒரு கன்னிப் பெண்ணாக இருந்து, காம இச்சைகளோடு அவள் போராடுவதை கவனித்திருக்கிறேன்.

இப்படி என் மகளை நினைத்தபடி சமையல் வேலைகளை செய்து கொன்டிருக்கும் என் பெயர் ராதிகா. வயது 44. நாங்கள் கிருஷ்ணகிரில் வசிக்கிறோம். என் கணவர் பெயர் சரத் குமார். வயது 47. அந்தக் கால சூரியன் பட கதா நாயகன் நடிகர் சரத்குமார் போலவே நல்ல உடற்கட்டுடன் இருப்பார்.

எனக்கு 25 ஆவது வயதில்தான் திருமணம் செய்து வைத்தார்கள். அதற்குப் பிறகுதான் மேலும் படித்து, இப்போது டீச்சராக பணி புரிகிறேன்.

எங்களுக்கு ஒரு மகன். பெயர் நந்த குமார். வயது 21. சென்னையில் கல்லூரியில் ஹாஸ்டலில் தங்கி படித்துக்கொண்டிருக்கிறான்.

அடுத்ததாக என் மகள் நளினி. வயது 19. எங்கள் ஊரிலேயே ஒரு மெட்ரிகுலேஷன் ஸ்கூலில் படித்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.

அவள் பத்தாவது படிக்கும் போது, நானும் அவளும் தனியாக இருக்கும் போது ஒரு நாள்,,...

“அம்மா,”

“என்னடி...?!!”

கொஞ்சம் தயங்கி தயங்கி, “எனக்கு செக்ஸ் பத்தி கொஞ்சம் விளக்கமா சொல்லிக் கொடேன்.”

“என்னது!! செக்ஸ் பத்தி சொல்லித் தர்றதா?”

“ஆமாம்மா. இந்த வயசுலதான் செக்ஸ் பத்தி தெரிஞ்சுக்கணுமாம். அப்பதான் வாழ்க்கையை ஒழுங்கா அமைச்சுக்க முடியுமாம்.”

“அதெல்லாம் தெரிஞ்சுக்க வேண்டிய வயசுல தெரிஞ்சுக்குவே. இப்ப படிக்கிற வேலையைப் பார்.”

“எந்த வயசுல தெரிஞ்சுக்கறதோ” என்று என் மகள் முனக, நான் அவளிடம், “ஏய்,…என்னடி முனகிட்டு இருக்கே?” என்று கேட்க, “ஒன்னும் முனகல, “எனக்கும் எந்த டிஸ்டர்பும் இல்லாம நல்லா படிக்க ஆசைதான். ஆனா, படிக்க முடியாத மாதிரி சுத்தி நடந்துகிட்டு இருக்கு. என் மனசே கெட்டுப்போகுது.”

“அதை எல்லாம் கவனத்தில வச்சுக்காம படிக்கிறதுல மட்டும் கவனம் செலுத்து.”

“சரிம்மா. ஆனா, ஸ்கூலுக்கு எனக்கு டவுன் பஸ்ல போக விருப்பம் இல்ல.”

“ஏன்டி அப்படி சொல்றே?”

“டவுன் பஸ்ல போறப்போ, பசங்க என் பால்ஸை குறி வச்சே கை வைக்கிறானுங்க. அப்ப எனக்கு என்னென்னவோ உடம்புக்குள்ள பண்ணுது தெரியுமா?.அதனாலே என்னால சரியா படிக்கவும் முடியல. அதே நினைப்பா இருக்கு.”

“சரிடி. அதுக்கு என்னை என்னடி பண்ணச் சொல்ற?”

“சைக்கிள் வாங்கிக் கொடுங்க. அதுல போய்ட்டு வர்றேன்.”

“சைக்கிள் எல்லாம் ஒன்னும் வேணாம். இந்த ட்ராபிக்ல, நல்லா ஓட்ட தெரிஞ்சவனாலேயே ஒழுங்கா வண்டி ஓட்ட முடியல. அதுலேயும் நீ சின்னப் பொன்ணு. ட்ராபிக்ல உனக்கு ஓட்டத் தெரியாது. திமிறெடுத்த பசங்க வேணும்ன்னே உன் மேல வந்து இடிப்பானுங்க. ”

“ நான் சொல்றத ஒன்னு கூட கேக்க மாட்டேன்றீங்க. ஒரு பொண்ணு தன்னோட பிரச்சினைகளை தன்னோட அம்மா கிட்டேதான் சொல்லி இதையெல்லாம் கேக்க முடியும். அதனாலதான் நான் உன் கிட்டே சொல்றேன். ஏதாவது செய்யேன்.”

“ஏதாவது செய்யின்னா.?’

“தினமும் ஸ்கூலுக்கு பஸ்ல போறப்ப, பசங்க கை வச்சு தடவறதும், இடிக்கறதும், சைட் அடிச்சு கமெண்ட் பண்றதும்,… எனக்கு ஒரு மாதிரியா இருக்கு. உடம்புக்குள்ளே ஒரு மாதிரி ஆகுது. வீட்டுக்கு வந்தாலும் அது அடங்கறதில்லே.”

“அதுக்கு நான் என்னடி செய்யட்டும்?”

“சீக்கிரமா எனக்கு கல்யாணம் செஞ்சு வச்சிடேன்.”

“படிக்கிற வயசுல கல்யாணமா?! இப்பவே உனக்கு ஆம்பள் சுகம் கேக்குதா?. அதெல்லாம் ஒன்னும் நடக்காது. பேசாம நல்ல படியா படிக்கிற வழியைப் பாரு.”

“வாய் கிழிய அட்வைஸ் பன்ண மட்டும் தெரியுது. என்னடா பொண்ணு இவ்ளோ கஷ்டப்படறாளே, ஏதாவது ஹெல்ப் பண்ணலாம்ன்னு உனக்கு இருக்கா?”

“என்னடி வாய் உனக்கு நீளுது? இப்ப என்னடி சொல்ல வர்றே?” நான் என்னடி உனக்கு செய்ய முடியும்?”
“ப்ரண்ட்ஸ்ங்க வீட்ல, அவங்களோட அம்மா, அக்கா, தங்கச்சின்னு அவங்களோட நிலைமையை புரிஞ்சுகிட்டு, அவங்க படிப்பு கெட்டுப் போய்டக் கூடாதுன்னு என்னென்ன ஹெல்ப் பண்றாங்க தெரியுமா?”

“அப்படி என்ன ஹெல்ப் பண்றாங்க?”