[gvsubu1995]

మరుస్తున్న రోజు ఉదయం సిద్ధు కాలేజీకి వెళ్లాడు. కార్తిక్ కూడా అక్కడే ఉన్నాడు. బ్రేక్ టైంలో అందరూ క్యాంటీన్‌లో కూర్చుని క్లాసెస్ గురించి మాట్లాడుకుంటున్నారు. కానీ సిద్ధు మనసు మాత్రం మరో చోట ఉంది.
నిన్నటి దృశ్యాలు ఒక్కొక్కటిగా కళ్ల ముందు తిరుగుతున్నాయి. తల్లి సళ్ళు… తల్లి బొడ్డు… తల్లి పుకు… కార్తిక్ ఎలా ఫక్ చేశాడో… తల్లి ఎలా మూలుగుతూ “యెస్” అన్నదో… అన్నీ మళ్లీ మళ్లీ వస్తున్నాయి. అతని గొంతు ఎండిపోయింది. కాళ్లు కొంచెం వణుకుతున్నాయి.
అప్పుడు రాజు (మరో ఫ్రెండ్) అతని భుజం తట్టాడు.
రాజు: ఏయ్ ఏయ్… సిద్ధు… ఏం ఆలోచిస్తున్నావ్ రా? ఏమైంది నీకు?
సిద్ధు ఒక్కసారి కళ్లు తెరిచి చూశాడు. స్పృహలోకి వచ్చాడు.
సిద్ధు: హా… ఏమీ లేదు… ఎగ్జామ్స్ గురించి అనుకుంటున్నా…
కార్తిక్ పక్కనే కూర్చుని ఉన్నాడు. అతనికి అంతా తెలుసు. సిద్ధు ఏం ఆలోచిస్తున్నాడో బాగా అర్థమైంది. అతను నవ్వుతూ మాట్లాడాడు.
కార్తిక్: నాకు తోస్తోంది… ఏదో అమ్మాయి గురించి లేదా ఏదో మహిళ గురించి ఆలోచిస్తున్నాడని…
అందరూ నవ్వారు. సిద్ధు కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. ఏమీ చెప్పలేదు. కేవలం నవ్వు నవ్వి మౌనంగా ఉండిపోయాడు. కార్తిక్ అతని ముఖం చూసి లోపల నవ్వుకున్నాడు.
ఆ రోజు సాయంత్రం సిద్ధు ఇంటికి వచ్చాడు. కార్తిక్ మనసులో నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. మళ్లీ తల్లిని, కొడుకుని ఒకేసారి టీజ్ చేయాలని.
అతను మధుమితకు కాల్ చేశాడు. ఒకసారి రింగ్ అయి కట్ చేశాడు. తర్వాత మెసేజ్ పంపాడు.
కార్తిక్ మెసేజ్:
“అంటీ… ఈరోజు చీర పూర్తిగా బొడ్డుకు 4 అంగుళాలు కింద కట్టు. కడుపు పూర్తిగా బయటపడాలి. నీ కొడుకు సిద్ధుని టీజ్ చెయ్యి. నేను చెప్పా గుర్తుంచుకో.”
మధుమిత మెసేజ్ చదివి స్తంభించిపోయింది. చేతులు వణికాయి.
మధుమిత రిప్లయి:
“నో వే… నేను చేయలేను…”
కానీ కార్తిక్ మళ్లీ మెసేజ్ పంపాడు. ఈసారి నువ్వు చేయాల్సిందిగా నేను నిన్ను ఆర్డర్ఏ వేస్తున్న.. మధు బాడి వణుకు తుంది.. మళ్ల msg ఏదైనా పని చేస్తున్నట్టు నటిస్తూ నీ బొడ్డు ను sidhu కి చూపించు. అసలు విషయం మళ్లీ గుర్తు చేశాడు. మధుమిత పానిక్ అయింది. శరీరం వణుకుతోంది. గుండె లబ్‌లబ్ మంటూ కొట్టుకుంటోంది.
ఆమె నెమ్మదిగా లేచి, అద్దం ముందు నిలబడి, తన చీర ని 4 అంగుళాలు కిందకు జారవిడిచింది. పొట్ట పూర్తిగా బయటపడింది. లోతైన బొడ్డు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. నడుము, పొట్ట మెరుస్తున్నాయి. ఆమె ముఖం ఎర్రబడింది. సిగ్గు, భయం, ఒక విచిత్రమైన ఉత్తేజం కలిసి వచ్చాయి.
లివింగ్ రూమ్‌లో సిద్ధు టీవీ చూస్తూ కూర్చుని ఉన్నాడు. మధుమిత ఒక స్టూల్ తీసుకువచ్చి ఫ్యాన్ కింద పెట్టింది. చిన్న గుడ్డ పట్టుకుని స్టూల్ మీద నిలబడి ఫ్యాన్ దుమ్ము తుడుస్తున్నట్టు నటించసాగింది. ఆమె ముఖం టీవీ వైపు ఉంది. వీపు, పక్క నడుము సిద్ధుకి కనిపిస్తున్నాయి.
సిద్ధు మొదట గమనించలేదు. కానీ కాసేపటి తర్వాత కళ్లు పైకి ఎత్తాడు. తల్లి వీపు… నడుము…చీర చాలా కిందకు జారి ఉంది. పొట్ట పక్క నుంచి కనిపిస్తోంది. బేర్ హిప్ స్పష్టంగా ఉంది. అతని గొంతు ఎండిపోయింది. మనసు రెండుగా చీలిపోయింది.
సిద్ధు మనసు:
“ఎంత కిందకు జారింది… పొట్టంతా బయటపడింది… ముందు నుంచి చూస్తే బొడ్డు… పొట్ట… అన్నీ కనిపిస్తాయి…వెళ్లు అని మనసు చెప్పింది. వెళ్లకూడదు చూడకూడదు అని రెండో మనస్సు చెప్పింది. … కానీ… చూడాలని ఉంది…”
ఆతురత రెండో ఆలోచనను ఓడించింది. అతను నెమ్మదిగా లేచాడు. అడుగులు దాదాపు వినిపించని స్థాయిలో, వణుకుతూ ముందుకు సాగాయి. రిమోట్ పని చేయడం లేదని నటిస్తూ టీవీ దగ్గరకు వచ్చాడు. సరిగ్గా తల్లి ఎదురుగా నిలబడ్డాడు.
మధుమిత ఇంకా స్టూల్ మీద నిలబడి, చేతులు పైకి ఎత్తి ఫ్యాన్ తుడుస్తున్నట్టు ఉంది. సాది 4 అంగుళాలు కిందకు జారి ఉంది. పొట్ట పూర్తిగా బయట. లోతైన బొడ్డు, మెత్తని పొట్ట, నడుము… అన్నీ సిద్ధు కళ్ల ముందు స్పష్టంగా కనిపించాయి.
సిద్ధు నోరు తెరిచి చూశాడు. కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. ఊపిరి ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది. తన అమాయక తల్లి… ఇలా… పొట్ట బయటపడి… స్టూల్ మీద… అతని ముందు.
మధుమిత కూడా కిందకు చూసింది. కొడుకు కళ్లు తన పొట్ట మీద, బొడ్డు మీద నిలిచి ఉన్నాయి. ఆమె ముఖం ఎర్రబడింది. చేతులు వణికాయి. కానీ స్టూల్ మీద నుంచి దిగలేదు. కార్తిక్ ఆదేశం గుర్తుకు వచ్చింది. శరీరం వణుకుతూ, సిగ్గుతో, ఒక విచిత్రమైన ఉత్తేజంతో అలాగే నిలబడి ఉంది.
సిద్ధు ఇంకా నోరు తెరిచి, కళ్లు పెద్దవేసి, తల్లి పొట్టను, బొడ్డును చూస్తూ నిలబడి ఉన్నాడు. గొంతు ఎండిపోయింది. మనసు తిరుగుతోంది. ఏం మాట్లాడాలో, ఏం చేయాలో తెలియకుండా స్తంభించిపోయాడు.
గదిలో నిశ్శబ్దం. కేవలం ఫ్యాన్ తిరిగే శబ్దం, ఇద్దరి భారీ ఊపిరి మాత్రమే వినిపిస్తున్నాయి. తల్లి పొట్ట బయటపడి, కొడుకు దాన్ని చూస్తూ… ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ… టెన్షన్ గాలిలా నిండిపోయింది.