[jayjay_Tales]

பாகம் 22 தொடர்ச்சி.. 

நீதிமன்றத்தின் மூலம் அந்த அதிரடியான விவாகரத்துத் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டிருந்தாலும், சட்டம் வகுத்துள்ள விதிகளின்படி எதிராளிகள் "எங்களுக்குத் தெரியாமல் இந்தத் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டுள்ளது" என்று கூறி மறுபரிசீலனை (Set Aside / Review) செய்யச் சரியாக மூன்று மாத கால அவகாசம் இருந்தது.

அந்த மூன்று மாதங்கள் முடியும் வரை ஸ்வேதாவோ அல்லது மாணிக்கமோ இந்த விவாகரத்து விவகாரத்தைப் பற்றி எந்தவிதமான சந்தேகமும் படக்கூடாது என்பதற்காக, நாங்கள் மிகவும் எச்சரிக்கையாகவும் சாதுரியமாகவும் காய்களை நகர்த்தினோம். கோர்ட் தீர்ப்பு கைவசம் இருந்தாலும், வெளியில் எங்கும் அதை வெளிக்காட்டாமல், வழக்கம்போல இயல்பான வாழ்க்கை வாழ்வது போல ஒரு பெரிய நாடகத்தை அரங்கேற்றினோம்.

இடைப்பட்ட காலத்தில், எனது வியூகம் மிகத் துல்லியமாக இயங்கியது. நான் அவ்வப்போது "ஆஃபீஸ் வேலை, பிசினஸ் ட்ரிப்" என்று கூறிவிட்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறுவேன்.

நான் கிளம்பிய அடுத்த சில நிமிடங்களில், தன் கணவன் வீட்டில் இல்லை என்ற தைரியத்தில் ஸ்வேதா உடனே மாணிக்கத்திற்கு அழைப்பு விடுப்பாள்.

ஸ்வேதா: "அங்கிள்... ராஜிவ் ஆபீஸ் விஷயமா வெளியில கிளம்பி போயிட்டாரு... வீட்ல நான் மட்டும் தான் இருக்கேன், உடனே கிளம்பி வாய்யா !"

ஸ்வேதாவின் புண்டையே கதி என்று கிடந்த அந்த 55 வயதுக் கிழவன் மாணிக்கம், தன் சொந்த வீட்டைப் பற்றியோ, மனைவியைப் பற்றியோ யோசிக்காமல் ஓடோடி வந்து என் படுக்கையறையில் ஸ்வேதாவை வளைத்துப்போட்டு கூத்தடிப்பான்.

ஆனால், அவனுக்குத் தெரியாது... அவன் என் வீட்டில் என் மனைவியை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் அதே நேரத்தில், நான் அமைதியாக அவனது வீட்டிற்குள் நுழைந்து அவனது மனைவி மாலாவையும், அவனது 18 வயது மகள் பாப்பாவையும் ஒரே கட்டிலில் போட்டு முரட்டுத்தனமாக அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்பது!

மாலாவின் முதிர்ந்த பூசணிக்காய் போன்ற மார்பகங்களைப் பிசைந்தபடியே அவளது புண்டைக்குள் என் உறுப்பைச் சொருகுவதும், அருகில் கிடக்கும் பாப்பாவின் இளம் பிஞ்சு முலைகளைச் சப்பிக் குடித்தபடியே அவளது கூதியைத் துளைப்பதும் எனக்கு ஒரு அசுரக் கிக்கைத் தந்தன. தன் வீட்டுப் பெண்களை அடுத்தவன் தன் படுக்கையில் அடிமையாக்கி வளைத்துப் பொளப்பது தெரியாமல், மாணிக்கம் என் வீட்டில் ஸ்வேதாவின் காமக் கடலில் மூழ்கிக் கிடந்தான்.

ஸ்வேதாவின் கூதியே தன் உலகமெனக் கிடந்த அந்த மடையன், தன் சொந்தத் தொழிலைக் கவனிப்பதை முற்றிலுமாக மறந்துவிட்டான். மளிகைக் கடைக்குச் சரக்கு வாங்குவதற்காக வாங்கிய கடன்கள் பெருகின. வியாபாரம் இல்லாமல் கடை மூடும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட அவனால், வாராந்திர தண்டல் மற்றும் மீட்டர் வட்டித் கடன்களைச் செலுத்த முடியாமல் திணறினான்.

அன்று வழக்கம்போல என் வீட்டிற்கு வந்த மாணிக்கம், ஸ்வேதாவைப் புரட்டிப்போட்டு அனுபவிக்காமல் ஒரு மாதிரியாக ஆழ்ந்த சிந்தனையிலும் பதற்றத்திலும் அமர்ந்திருந்தான். அதை கவனித்த ஸ்வேதா அவனருகே வந்து அவன் மடியில் அமர்ந்து கேட்டாள்.

ஸ்வேதா: "என்ன அங்கிள்... இன்னைக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கீங்க? ஸ்டர்ஸா இருக்கா.. நான் ஊம்பி விடட்டுமா?" என கிழவனின் லுங்கிக்குள் கையை விட்டு உருவ, மாணிக்கம் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டு, ஸ்வேதாவிடம் தன் கவலையைப் பகிர்ந்தான்.

மாணிக்கம்: "என்னத்தைச் சொல்ல ஸ்வேதா... நான் அப்பப்போ கடையை மூடிட்டு வந்துடுறதால கடையில வியாபாரமே இல்லை..  கடனுக்குச் சாமான் கொடுத்த காளையன் இருக்கானே... ரொம்ப மோசமான ஆளு.. இன்னைக்குக் கடைக்கு வந்து எல்லாரும் பாக்குற மாதிரியே ரொம்ப கொச்சையா பேசி மிரட்டிட்டுப் போயிட்டான்டி..."

ஸ்வேதா: "அச்சச்சோ என்னாச்சு அங்கிள்?" என கிழவனின் பூலை பிடித்து உருவிவிட்டு சமனிலை படுத்த முயன்றாள்.

மாணிக்கம்: (அவமானத்துடன்) "அவன் கடையில எல்லார் முன்னாடியும் என் சட்டையைப் பிடிச்சு... 'ஏய் மாணிக்கம்... கடன் காசைக் கேக்குறப்ப எல்லாம் ஏதோ வாயில பூல வைச்சிகிட்டு ஊம்பிட்டு இருக்க மாதிரி கம்முனு நிக்கிற! இன்னைக்கு சாயங்காலத்துக்குள்ள என் வட்டி காசையும் முதளையும் ஒழுங்கா கட்டல... உன் கடை சாமானை எல்லாம் வண்டியில ஏத்திக்கிட்டுப் போயிடுவேன். உன் லுங்கிய உருவி நடுரோட்டுல நிக்க விட்டுடுவேன்னு ரொம்ப கேவலமான வார்த்தையில திட்டிக் கெடு வச்சிட்டுப் போயிட்டான் ஸ்வேதா!"

மாணிக்கத்தின் நிலமையைக் கண்டு பரிதாபப்பட்ட ஸ்வேதா, கடை வியாபாரமாகமல் கடன் அதிகரித்ததற்கு தான் அழைக்கும்போதேல்லாம் கடையை அடைச்சிட்டு வந்தது தான் காரணம் என்பதால், அந்த நிலைக்கு தானும் ஒரு பொறுப்பு இருக்கிறது என்பதால், அவனுக்கு உதவ முடிவு செய்தாள். ஆனால் அவளிடம் அப்போது மாணிக்கத்தின் கடனை அடைக்குமளவிற்கு ரொக்கப் பணம் இல்லாததால் அவளின் நகையைக் கொடுக்க முடிவு செய்தாள்.

ஸ்வேதா: "அங்கிள்... நீங்க கவலைப்படாதீங்க. இந்தாங்க... இந்த டிசைனர் டாலர் செயினைக் கொண்டு போயி அந்த காளையன்கிட்ட அடமானமா குடுங்க. ஒரு மாசத்துல கடனைக் கொடுத்துட்டு இந்தச் செயின மீட்டுக்கிறேன்னு சொல்லி முதல்ல அவன சமாளிங்க!"

மாணிக்கமும் அந்தச் செயினை வாங்கிக் கொண்டு, காளையனைச் சமாதானப்படுத்த ஓடினான். ஆனால், சில மணி நேரத்திலேயே அவன் மீண்டும் முகத்தை தொங்கப்போட்டுக்கொண்டு என் வீட்டிற்குத் திரும்பி வந்தான்.

ஸ்வேதா: (பதற்றத்துடன்) "என்ன அங்கிள் ஆச்சு? காளையன் கிட்ட செயினை கொடுத்து சமாளிச்சீங்களா?? அவரு ஒத்துகிட்டாரா?? "

மாணிக்கம் தயங்கித் தயங்கி, அந்த இடத்தில் நடந்த அந்த அதிர்ச்சிகரமான உரையாடலைச் சொல்லத் தொடங்கினான்.

மாணிக்கம்: "நான் அந்தச் செயினைக் காளையன்கிட்ட நீட்டி, 'இப்போதைக்கு பணத்துக்குப் பதிலா இந்தச் செயினை வச்சுக்கோ, ஒரு மாசத்துல அசலையும் வட்டியையும் கொடுத்துட்டு மீட்டுக்கிறேன்'னு சொன்னேன். அவன் அந்த டிசைனர் செயினைத் தன் கையில வாங்கி, முகர்ந்து பார்த்துட்டு ஒரு மாதிரி கொடூரமா சிரிச்சான்டி."

ஸ்வேதா: "அப்படியா? எதுக்கு??"

மாணிக்கம்: "அவன் சொன்னான்... 'ஏய் மாணிக்கம்! இந்த மாதிரி பேன்சியான டிசைனர் செயினையெல்லாம் போடுற அளவுக்கு உன் 45 வயசுப் பொண்டாட்டி மாலாவுக்கு வசதியும் கிடையாது, ரசனையும் கிடையாது. உண்மையை சொல்லு இந்த செயின் யாருதுன்னு கேட்டான்.

ஸ்வேதா: "அய்யோ அதுக்கு நீங்க என்ன சொன்னீங்க??"

மாணிக்கம்: "  இது என் பொண்டாட்டிதா இருந்தா என்ன? இல்ல வேற யாருதா இருந்தா என்ன?? இதை அடமானமா வைச்சிகங்க, காசை கொடுத்துட்டு திருப்பிக்கிறேன்னு சொன்னேன். ஆனா அவன் ' ஓ அப்படின்னா... இந்த பேன்சியான செயின் உன் பொண்டாட்டிது இல்ல.. ம்ம்ம்.. இந்த பேன்ஸி செயினுக்கு சொந்தக்காரியா இருக்குற அந்த பொண்ணு 20 - 25 வயசு இளம் பொண்ணா நல்ல பேன்ஸியான ரசனையானவளா இருப்பானு தோணுது.. எனக்குப் பணத்தை விட இந்தச் செயினைப் போடுற அந்தப் பொண்ணைப் பார்க்கணும் போல ஆசையா இருக்குடா! அந்தப் பொண்ணை நேர்ல கூட்டிட்டு வா, கடன் விசியத்தை அப்புறம் பேசிக்கலாம்'னு சொல்லிட்டான் ஸ்வேதா!"

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட அடுத்த நொடி, ஸ்வேதாவின் கால்களுக்குக் கீழே பூமி நழுவுவது போல இருந்தது. தான் அவனுக்கு உதவப் போய், இப்போது ஏதோ ஒரு தெரியாத வக்கிரமான கரடுமுரடான மனிதனின் வலையில் தன் சொந்த உடலே சிக்கிக் கொண்டதை உணர்ந்து அவள் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றாள்.

தொடரும்..