[Thimmappa]

ఉదయం ఏడు గంటలు మించి ఉంది.
దీప్తి ఇంకా పడుకునే ఉంది. ఫోన్ చేతిలో. నిన్నటి రాత్రి వచ్చిన మెసేజ్ మళ్లీ మళ్లీ చదువుతోంది.
తెలియని నెంబర్:
“నేను మీకు ఒక చిన్న ఫోటో పంపబోతున్నాను. చూసి చెప్పండి… ఇది ఎక్కడిది అని మీకు గుర్తుందా?”
ఆమె ఇంకా ఫోటో రాలేదని చూస్తూ ఉంది. అప్పుడు స్క్రీన్ వెలిగింది.
ఒక ఫోటో వచ్చింది.
అది ఒక పాత ఇంటి వరండా. రెండు పాత కుర్చీలు. ఒక చిన్న టేబుల్. వర్షం కారుతున్నట్టు కనిపిస్తోంది. దూరంగా ఒక చెట్టు.
దీప్తి కళ్లు ముడుచుకుంది. ఆ చోటు ఆమెకు ఏదో గుర్తు వస్తోంది… కానీ సరిగ్గా గుర్తురావట్లేదు.
దీప్తి:
“ఇది ఎక్కడిది?”
కార్తీక్:
“మీరు గుర్తుపట్టలేదా? ఒకసారి మళ్లీ చూడండి.”
దీప్తి ఫోటోను జూమ్ చేసి చూసింది. టేబుల్ మీద ఒక పాత గ్లాసు కనిపించింది. ఆ గ్లాసు ఆకారం ఆమెకు ఏదో గుర్తు తెచ్చింది.
దీప్తి:
“నాకు ఏదో తెలిసినట్టు ఉంది… కానీ సరిగ్గా గుర్తురావట్లేదు.”
కార్తీక్:
“పర్వాలేదు. ఒక రోజు గుర్తుపడతారు. అప్పటిదాకా నేను మీకు ఇలాంటివే పంపుతూ ఉంటాను.”
దీప్తి నవ్వేసింది.
దీప్తి:
“మీరు నన్ను టెస్ట్ చేస్తున్నారా?”
కార్తీక్:
“కాదు. కేవలం మీతో మాట్లాడుతూ ఉండాలని ఉంది. ఫోటోలు ఒక నెపం.”
మధ్యాహ్నం.
కార్తీక్ ఇంట్లో లేడు. వ్యాపారం పనులు ఉన్నాయని ఉదయమే వెళ్లిపోయాడు.
దీప్తి హాలులో కూర్చుని టీవీ చూస్తూ ఉంది. కానీ మనసు టీవీ మీద లేదు. ఫోన్ మళ్లీ తెరిచి ఆ ఫోటోను చూస్తోంది.
సుజాత గారు వచ్చి అడిగారు,
“ఏమైంది దీప్తి? ఏదో ఆలోచిస్తున్నట్టు ఉన్నావు.”
దీప్తి త్వరగా ఫోన్ లాక్ చేసి,
“ఏమీ లేదు అమ్మ. కాస్త తలనొప్పి.”
సుజాత గారు నమ్మినట్టు కనిపించలేదు. కానీ ఏమీ అనలేదు.
సాయంత్రం ఆరు గంటలు.
కార్తీక్ ఇంటికి వచ్చాడు. దీప్తి వంటగదిలో ఉంది.
“వదినా, టీ ఉందా?” అని అడిగాడు.
“ఉంది. ఇప్పుడే పోస్తాను,” అని దీప్తి చెప్పింది.
కార్తీక్ వంటగది దగ్గర నిలబడి చూస్తున్నాడు. దీప్తి అతని వైపు తిరిగి చూసి,
“ఏం చూస్తున్నారు?”
“ఏమీ లేదు,” కార్తీక్ నవ్వి, “మీరు టీ చేస్తున్నప్పుడు చాలా ప్రశాంతంగా ఉంటారు.”
దీప్తి కాస్త నవ్వి,
“మీరు కూడా చాలా గమనిస్తారు.”
ఆ మాటలు చెప్పిన తర్వాత ఆమెకు ఏదో అనిపించింది. ఉదయం అనామక నెంబర్ కూడా అలాగే చెప్పాడు… “మీరు గమనిస్తారు” అని.
కానీ ఆమె ఆలోచనను అక్కడితో ఆపేసింది. అసలు సంబంధం లేదని అనుకుంది.
రాత్రి పది గంటలు.
విక్రమ్ ఇంకా రాలేదు. దీప్తి గదిలో పడుకుని ఉంది. ఫోన్ మళ్లీ వెలిగింది.
కార్తీక్:
“ఫోటో గురించి ఇంకా ఆలోచిస్తున్నారా?”
దీప్తి:
“అవును. నాకు ఏదో గుర్తు వస్తోంది… కానీ పూర్తిగా రావట్లేదు.”
కార్తీక్:
“పర్వాలేదు. సమయం తీసుకోండి. నేను మీతో ఉన్నాను కదా.”
దీప్తి ఆ మెసేజ్ చదివి కాసేపు మౌనంగా ఉంది. తర్వాత:
దీప్తి:
“మీరు ఎందుకు నాతో ఇంతగా మాట్లాడుతున్నారు? నిజంగా చెప్పండి.”
కొన్ని నిమిషాలు సమాధానం రాలేదు. తర్వాత:
కార్తీక్:
“ఎందుకంటే… మీతో మాట్లాడితే నాకు ప్రశాంతంగా అనిపిస్తుంది. మరొకరి దగ్గర లేని భావం.”
దీప్తి ఆ మాటలు చదివి కళ్లు మూసుకుంది. ఆమె గుండె కాస్త వేగంగా కొట్టుకుంది.
దీప్తి:
“నాకు కూడా…”
ఆమె ఇంకేమీ రాయలేదు. ఆ మూడు అక్షరాలు చాలు అని అనుకుంది.
కార్తీక్:
“అలాగైతే… రేపు మళ్లీ మాట్లాడుదాం. ఈ రోజు నాకు చాలా బాగుంది.”
దీప్తి:
“నాకు కూడా. గుడ్ నైట్.”
కార్తీక్:
“గుడ్ నైట్. కలల్లో నవ్వండి