[Thimmappa]

ఉదయం ఎనిమిది గంటలు.
దీప్తి వంటగదిలో అల్లం టీ చేస్తూ ఉంది. సుజాత గారు పూజ చేస్తున్నారు. కార్తీక్ ఇప్పుడే లేచి, తల కడుక్కుని వచ్చాడు.
“వదినా, నాకు కూడా ఒక కప్పు,” అన్నాడు సాధారణంగా.
దీప్తి తల ఊపి టీ పోసింది. వారిద్దరి చేతులు కాస్త తగిలాయి. దీప్తి వెనక్కి తీసుకుంది. కార్తీక్ ఏమీ అనలేదు. కేవలం నవ్వి టీ తీసుకుని వరండాలోకి వెళ్లిపోయాడు.
దీప్తి అతని వెనకాల చూసింది. ఏదో ఒక వింత అనిపించింది, కానీ పట్టించుకోలేదు.
ఆమె ఫోన్ మళ్లీ వెలిగింది.
తెలియని నెంబర్:
“గుడ్ మార్నింగ్. నిన్నటి రాత్రి బాగా నిద్రపోయారా?”
దీప్తి ఈసారి వెంటనే రిప్లై ఇచ్చింది.
దీప్తి:
“ఉంది. మీరు?”
కార్తీక్:
“నేను కాస్త ఆలస్యంగా నిద్రపోయాను. మీ మెసేజులు మళ్లీ మళ్లీ చదివాను.”
దీప్తి నవ్వేసింది. ఆ నవ్వు నోటి నుంచి బయటకు వచ్చేసింది.
దీప్తి:
“అంతగా చదవాల్సినంత బాగా రాశానా నేను?”
కార్తీక్:
“బాగా రాయడం కాదు. మీ మాటల్లో ఒక రకమైన ప్రశాంతత ఉంది. అది నాకు నచ్చింది.”
దీప్తి కాసేపు ఫోన్ చూస్తూ నిలబడింది. తర్వాత టైప్ చేసింది.
దీప్తి:
“మీరు ఎవరైనా సరే… మీరు మాట్లాడే తీరు నాకు కొత్తగా అనిపిస్తోంది.”
కార్తీక్:
“కొత్తగా అనిపించడం మంచిదే కదా. రోజూ ఒకేలా ఉండే జీవితం బోర్ కొడుతుంది.”
దీప్తి ఆ మెసేజ్ చదివి కళ్లు మూసుకుంది. ఆమె జీవితం ఎంత ఒకేలా ఉందో ఆమెకు తెలుసు.
మధ్యాహ్నం.
విక్రమ్ ఇంటికి వచ్చాడు. లంచ్ తిని మళ్లీ బయటకు వెళ్లిపోయాడు. “రాత్రికి రావచ్చు” అని మాత్రమే చెప్పాడు.
దీప్తి పడకగదిలో కూర్చుని ఉంది. ఫోన్ చేతిలో.
దీప్తి:
“మీకు ఎప్పుడైనా ఒంటరిగా అనిపిస్తుందా?”
కొన్ని నిమిషాలు సమాధానం రాలేదు. తర్వాత:
కార్తీక్:
“అవును. చాలా సార్లు. మనుషులు చుట్టూ ఉన్నా కూడా ఒంటరిగా అనిపిస్తుంది.”
దీప్తి:
“నాకు కూడా. ఇల్లు పెద్దది. అందరూ ఉన్నా… ఏదో ఖాళీగా అనిపిస్తుంది.”
కార్తీక్:
“ఆ ఖాళీని ఎవరైనా నింపగలరా అని అనుకుంటారా?”
దీప్తి ఆ ప్రశ్నకు జవాబు ఇవ్వలేదు. కేవలం:
దీప్తి:
“ఇప్పుడు చెప్పలేను.”
కార్తీక్ ఆ జవాబును చూసి నెమ్మదిగా నవ్వాడు. అతను తన గదిలోనే ఉన్నాడు. దీప్తి గది తలుపు కొద్దిగా తెరిచి ఉంది. ఆమె ఫోన్ చూస్తూ కూర్చున్నది అతనికి కనిపించింది.
అతను మళ్లీ టైప్ చేశాడు.
కార్తీక్:
“మీరు నవ్వినప్పుడు చాలా అందంగా ఉంటారు. నిన్నటి రాత్రి మీరు నవ్వారు కదా… ఆ నవ్వు ఇంకా గుర్తుంది.”
దీప్తి ఆ మెసేజ్ చదివి ఆశ్చర్యపోయింది.
దీప్తి:
“మీరు నన్ను చూశారా?”
కార్తీక్:
“చూశాను. కానీ ఎక్కడో. ఎప్పుడో. ఇప్పుడు చెప్పను.”
దీప్తి ఫోన్‌ను కింద పెట్టి, చేతులతో ముఖం కప్పుకుంది. ఎవరు ఈ వ్యక్తి? తనను ఎలా ఇంతగా గమనిస్తున్నాడు?
రాత్రి.
ఇల్లు నిశ్శబ్దంగా ఉంది. విక్రమ్ ఇంకా రాలేదు. సుజాత గారు నిద్రపోయారు.
దీప్తి తన గదిలో పడుకుని ఉంది. ఫోన్ మళ్లీ వెలిగింది.
కార్తీక్:
“నిద్రపోతున్నారా?”
దీప్తి:
“లేదు. మీరు?”
కార్తీక్:
“నేను కూడా. మీతో మాట్లాడితే నిద్ర పట్టదు.”
దీప్తి నవ్వింది. ఈసారి బిగ్గరగా కాదు. సన్నగా.
దీప్తి:
“మీరు చాలా మాటలు చెప్తారు.”
కార్తీక్:
“మీకు నచ్చకపోతే ఆపేస్తాను.”
దీప్తి:
“ఆపవద్దు.”
ఆ మూడు అక్షరాలు పంపిన తర్వాత దీప్తి స్వయంగా ఆశ్చర్యపోయింది. ఆమె అలా ఎందుకు రాసింది?
కార్తీక్ ఆ మెసేజ్ చూసి చాలా సేపు ఫోన్‌ను చూస్తూ ఉన్నాడు. తర్వాత:
కార్తీక్:
“అలాగైతే… రేపు కూడా మాట్లాడుదాం. నాకు మీ నవ్వు మళ్లీ వినాలని ఉంది.”
దీప్తి ఏమీ రాయలేదు. కేవలం ఫోన్‌ను ఛాతీ మీద పెట్టుకుని కళ్లు మూసుకుంది. ఆమె పెదవుల మీద చిరునవ్వు ఉంది.
ఎపిసోడ్ 3 ముగింపు
తెల్లవారే వేళ దీప్తి ఫోన్‌లో ఒక నోటిఫికేషన్ చూసింది.
తెలియని నెంబర్:
“నేను మీకు ఒక చిన్న ఫోటో పంపబోతున్నాను. చూసి చెప్పండి… ఇది ఎక్కడిది అని మీకు గుర్తుందా?”
దీప్తి హృదయం కాస్త వేగంగా కొట్టుకుంది.
ఫోటో ఇంకా రాలేదు. కానీ ఆమె ఇప్పటికే ఆసక్తిగా ఫోన్ చూస్తూ కూర్చుంది.