[Geneliarasigan]

Episode - 200
Part 1



கட்டிலில் சித்திரமாய், ஒரு கலை ஓவியம்போல் சரிந்து கிடந்த பிரியங்காவை உற்று நோக்கிய அனுவுக்கு மூச்சே நின்றுவிட்டது போல் ஒருகணம் அதிர்ச்சி உறைந்தது!

"இவள்... இவள்தான் பிரியங்காவா? அந்த ஓவியத்தில் பார்த்த அழகு அப்படியே... கொஞ்சம் கூட குறையாமல் இவளிடம் உயிர்பெற்று கிடக்கிறதே!"

அணுவின் கண்கள் பிரியங்காவின் தலை முதல் பாதம் வரை ஒவ்வோர் அங்கமாகப் பசி கொண்டு அளவெடுத்தன. கலைந்து கிடந்த அந்த கேசக் கற்றைகள் அவளது வசீகரத்தைக் குறைக்கவில்லை.

மாறாக, அவளது காமக் களைப்புக்கு கூடுதல் மயக்கத்தைச் சேர்த்தது.

அவளது உடம்பெங்கும் முத்து முத்தாய் வியர்வை மணிகள் துளிர்த்திருக்க, அந்தச் சூடு அந்த அறையின் வெப்பத்தையே கூட்டியது. படபடத்த மூச்சினால் அவளது உதடுகள் சிவந்து துடித்துக் கொண்டிருந்தன. மெல்லிய கழுத்து வளைவிலும், அதைக் தாண்டி அவளது பருத்த மார்பகங்களின் மீதும் ஆழமான முத்த முத்திரைகளும், சிவப்பு அடையாளங்களும் கண்களைப் பறித்தன. சற்று முன்பு நடந்து முடிந்த அந்தத் தீவிரமான காமக் களியாட்டத்தின் வெறி அடங்காமல், அவளது ஒவ்வொரு அசைவிலும் அது பிரதிபலித்தது.

அவளது மார்பகம் விம்மி விம்மித் தணிந்து கொண்டிருந்தது. அந்த மூச்சுக்காற்றின் அசைவிற்கேற்ப அவளது மெலிந்த இடுப்பும், கவர்ச்சியான வடிவமும் ஒரு கடல் அலைபோல் கொந்தளித்து அடங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அனுவின் மனதுக்குள் பொறாமையின் நெருப்புப் பற்றிக் கொண்டது.

'இவளின் ஒவ்வொரு அங்கமும் இந்த உடலுக்கு எவ்வளவு பொருத்தமாய் இருக்கிறது! என் அழகையே மிஞ்சி, என்னை ஏங்க வைக்கிறாளே இந்தப் பெண்...'எனத் தன் மனதுக்குள் புழுங்கினாள்.

அனுவின் கண்கள் மேலும் தாழ்ந்து, பிரியங்காவின் இடுப்புக்குக் கீழே உள்ள வசீகரப் பகுதிக்குச் சென்றபோது... அனுவின் பொறாமை உச்சகட்டத்தை அடைந்து பல மடங்கு கூடியது! பொறாமையில் அவள் உடல் வியர்க்க, கண்கள் அந்தத் தடையற்ற அழகில் நிலை குத்தி நின்றன.

பிரியங்காவின் வாழைத்தண்டு போன்ற மென்மையான, அழகான கால்களுக்கு நடுவே... அவளது திறந்த பெண்மை இதழ்களின் மீது காய்ந்தும் காயாமலும் ஒட்டிக் கொண்டிருந்த அந்தத் திரவத்தைக் கண்டதும், அனுவின் முகம் ஆத்திரத்தால் செந்நிறமாய்ச் சிவந்தது!

உண்மையில், காமத்தில் கூடித் திளைத்துக் கொண்டிருந்த அந்த மயக்கமான நேரத்தில், தன்னை அப்படியே பாதியில் தவிக்கவிட்டுவிட்டு ஓடிய காத்தவராயன் மீதல்லவா அவள் கோபப்பட்டிருக்க வேண்டும்?

ஆனால், கோபம் அவனிடம் செல்லவில்லை. மாறாக, தன்னை ஏமாற்றிவிட்டு, இவளுடன் சுகம் கண்ட அந்தப் பெண்ணாசைப் பிரியங்கா மீதுதான் முழு ஆத்திரமும் பாய்ந்தது .

அந்த முனகல் சத்தம்... கலைந்திருந்த கேசம்... களைப்பில் மூழ்கியிருந்த தோற்றம்...

அவளது விரிந்த பெண்மை இதழ்கள், சற்று முன்பு அங்கே நடந்தேறிய வெறித்தனமான லீலைகளைத் துல்லியமாக வெளிக்காட்டின.

காத்தவராயன் வேறு யாருமில்லை, இவளுடன் தான் அப்படிப்பட்ட இன்பக் கடலில் கூடிக்குலாவி இருக்கிறான் என்ற உண்மை அனுவுக்குத் தெள்ளத் தெளிவாகப் புரிந்தது.

பொறாமையும் எரிச்சலும் ரத்தத்தில் கலந்து நரம்புகளைப் புடைக்க, கோபம் கொப்பளிக்கும் கண்களுடன் அந்த அறைக்குள் ஆவேசமாக அடி எடுத்து வைதாள் அனு!



காத்தவராயனைச் சில கணங்கள் ஆழமாக உற்றுநோக்கிய மகிஷன், மெல்ல ஒரு பெருமூச்சை வெளியேற்றிவிட்டுத் தனது பேச்சைத் தொடர்ந்தான்.

"காத்தவராயா... நம் அசுர இனத்திற்கே ஒரு மிகப்பெரிய பலவீனம் உண்டு. உண்மையில், அதுவே நம் குலத்தைத் தொடர்ந்து அழிவை நோக்கித் தள்ளிக்கொண்டிருக்கும் சாபமும்கூட!

அந்தச் சாபத்திலிருந்து நீயும் தப்ப முடியாது; நானும் விதிவிலக்கல்ல!

ஏன், இந்தப் பிரபஞ்சம் தோன்றிய காலத்திலிருந்தே நம் அசுர குலத்தின் வீழ்ச்சிக்குப் பலமுறை காரணமாக அமைந்தது இந்தப் பெண்ணாசைதான்!

எத்தனையோ முறை அழிவுகளைச் சந்தித்தும் நாம் திருந்தவில்லை. எவ்வளவோ முயன்றும் இந்த இச்சையைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. ஏனென்றால், இது வெறும் ஆசையல்ல... நம் அசுர குருதியோடு இரண்டறக் கலந்துவிட்ட ஒன்று!

உனக்கு நன்றாகவே தெரியும்... இந்தப் பூலோகத்தில் மட்டும்தான் ஒரு ஸ்தூல உடலின் மூலம் நம்மால் காம இச்சையை முழுமையாக அனுபவிக்க முடியும். பிரபஞ்சத்தின் எந்த உயர்லோகத்தில் இருந்தாலும் சரி, உடலின் இன்பங்களையும் இந்திரிய லீலைகளையும் முழுமையாக அனுபவிக்க வேண்டுமென்றால், மீண்டும் இந்தப் பூமிக்குத்தான் வந்தாக வேண்டும்.

ஆனால்..." என்று சற்றே நிறுத்திய மகிஷன், தனது விழிகளைச் சுருக்கினான்.

"எனக்கும் இந்தப் பூமிக்குமான தொடர்பு அறுந்து பல யுகங்கள் ஆகிவிட்டன! மீண்டும் ஒரு பெண்ணை அடைந்து, என் இச்சைகளைத் தீர்த்துக்கொள்ள வேண்டுமென்றால், நான் இந்தப் பூமியில் புதிதாகப் பிறப்பெடுத்துத்தான் வர வேண்டும். அதற்கும் இறைவனின் அனுக்கிரகம் வேண்டும். அது இப்போதைக்கு சாத்தியமாகுமா என்பது சந்தேகம்தான்!

ஆனால்..."

மகிஷனின் உதடுகளில் ஒரு வஞ்சகப் புன்னகை அரும்பியது.

"இதற்கொரு மாற்றுவழி என் கைவசம் இருக்கிறது!

உனக்கும் இந்தப் பூமிக்குமான பந்தம் இன்னும் முழுமையாக அறுந்துபோகவில்லை. உன்னிடம் இருக்கும் அந்த அபூர்வமான **'வாத்ஸ்வ சக்தி'**தான் எனக்கான திறவுகோல்!

அந்தச் சக்தியை நீ எனக்குக் கொடுத்துவிட்டால், அதன் பலத்தைக் கொண்டு என்னால் மீண்டும் இந்தப் பூலோகத்தில் இறங்க முடியும். அப்படிக் கீழிறங்கியதும், நான் விரும்பும் ஒரு பேரழகியை என் இச்சைக்கு ஆட்படுத்தி, எனது நீண்டகால ஆசையைத் தீர்த்துக்கொள்வேன்!

அதற்குப் பிறகு... நீ கேட்ட அந்த மகாசக்தியையும் வரத்தையும் உனக்கே வழங்கிவிடுகிறேன்!"

என்று கூறிய மகிஷனின் கண்களில் பேராசையும் கட்டுக்கடங்காத காம இச்சையும் ஒருசேரத் ததும்பின.

அவனது முகத்தில் தெரிந்த அந்த வக்கிரமான புன்னகையைக் கண்ட காத்தவராயன், சில கணங்கள் எதுவும் பேசாமல் அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

காத்தவராயனின் முகத்தில் ஆழ்ந்த மௌனம் படர்ந்தது.

மகிஷன் முன்வைத்த நிபந்தனையை அவனால் உடனடியாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அவனது கண்கள் ஏதோ ஒரு தீவிரமான கணக்கீட்டில் ஆழ்ந்திருந்தன. உதடுகள் வார்த்தைகளை உதிர்க்கத் தயங்கின.

அவனது நீண்ட மௌனத்தைக் கண்ட மகிஷனின் முகத்தில் லேசான சலிப்பு தோன்றியது. அதே நேரத்தில், பூலோகத்திற்குச் சென்று தனது நீண்டகால ஆசையை நிறைவேற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற அடங்காத வேட்கையும் அவனது கண்களில் மின்னியது.

"என்ன யோசிக்கிறாய், காத்தவராயா? இதற்காகவெல்லாம் இவ்வளவு நேரம் யோசிக்க வேண்டிய அவசியமில்லையே!" என்றான் மகிஷன், சற்றே குரலைத் தாழ்த்தியபடி.

மெல்ல நிமிர்ந்த காத்தவராயன், தயக்கத்துடன் அவனைப் பார்த்தான்.

"மகிஷா... நீ கேட்பது சாதாரணமான சக்தியல்ல! அந்த வாத்ஸ்வ சக்தியை உன்னிடம் ஒப்படைத்துவிட்டால், எனக்கும் இந்தப் பூமிக்குமான மூலப்பந்தமும் தொடர்பும் முற்றிலுமாக அறுந்துவிடுமே! அப்படியானால், அதன் பிறகு என் நிலைமை என்னாவது? மீண்டும் இந்தப் பூலோகத்திற்கு வருவதற்கான வழியே எனக்கு இல்லாமல் போய்விடுமே!"

என்று தனது மிகப்பெரிய கவலையை வெளிப்படுத்தினான்.

அதைக் கேட்ட மகிஷன் லேசாகப் புன்னகைத்தான்.

"அட, அதைத்தானே நானும் சொல்கிறேன்! என் நீண்டகால இச்சையை ஒருமுறை நிறைவேற்றிக்கொண்டு, அந்தப் பூலோக இன்பத்தை முழுமையாக அனுபவித்துவிட்டுத் திரும்பியதும், உன்னுடைய வாத்ஸ்வ சக்தியைச் சிறிதளவுகூடக் குறையாமல் அப்படியே உன்னிடம் ஒப்படைத்துவிடுகிறேன்! இதில் நீ ஏன் இவ்வளவு தயங்க வேண்டும்?"

என்று மிகவும் இயல்பாகச் சமாதானம் கூறினான்.

ஆனால், மகிஷனின் வார்த்தைகள் காத்தவராயனின் மனத்தில் இருந்த சந்தேகத்தைச் சிறிதளவுகூடக் குறைக்கவில்லை.

அவன் தனது பார்வையை மகிஷனின் கண்களில் ஆழமாகப் பதித்தான்.

"உனக்கே நன்றாகத் தெரியும், மகிஷா... இந்த அசுர உலகத்தில் ஒருவனை இன்னொருவன் முழுமையாக நம்பிவிடக் கூடாது என்பதுதான் நம்முடைய எழுதப்படாத விதி! இங்கே நட்பைவிடச் சுயநலம்தான் வலிமையானது. சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் ஒருவன் இன்னொருவனையே வீழ்த்தத் தயங்கமாட்டான்!

நான் எவ்வளவோ போராடி, பல யுகங்களாகப் பாதுகாத்து வந்த இந்த வாத்ஸ்வ சக்தியை உன்னிடம் ஒப்படைத்துவிட்டால், நீ என்ன செய்வாய் என்பதற்கு என்ன உத்தரவாதம்?

பூலோகத்திற்குச் சென்றதும் அங்குள்ள பெண்களின் அழகிலும், அவர்களுடன் அனுபவிக்கப்போகும் காம இன்பத்திலும் மூழ்கிவிட்டால், மீண்டும் பாதாளத்திற்குத் திரும்ப வேண்டும் என்ற எண்ணமே உனக்கு வராமல் போகலாம்! ஒருவேளை அந்த மோகத்தில் சிக்கி, என் சக்தியைத் திருப்பித் தர மறுத்துவிட்டால்...?

அப்போது என்னால் உன்னை எதிர்த்து எதுவும் செய்ய முடியாதே! என் கையில் இருந்த மிகப்பெரிய பலத்தையே உன்னிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, நான் நிராயுதபாணியாக நிற்க வேண்டியதுதானே? என் சக்தி பறிபோனால், அதன் பிறகு என் கதி என்னாவது?"

என்று அடுக்கடுக்காகத் தனது சந்தேகங்களை முன்வைத்தான் காத்தவராயன்.

அவனது கேள்விகளில் நியாயம் இருந்தது.

தான் கேட்கும் சக்தியைப் பெறுவதற்காக மகிஷன் எவ்வளவு தூரம் வேண்டுமானாலும் செல்வான் என்பதை அவன் நன்கு அறிந்திருந்தான்.

காத்தவராயனின் அந்தக் கேள்விகளைக் கேட்டதும் மகிஷனின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை மெல்ல மறைந்தது.

சில கணங்கள் இருவருக்கும் இடையே கனமான மௌனம் நிலவியது.

ஒருவன் தனது சக்தியை இழக்க அஞ்சினான்.

மற்றொருவனோ, அந்தச் சக்தியைக் கைப்பற்றி பூலோகத்தில் இறங்குவதற்கான வழியைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான்.

காத்தவராயனின் சந்தேகங்களைக் கேட்ட மகிஷன், சில கணங்கள் அவனையே ஆழமாகப் பார்த்தான். பின்னர் மெல்லத் தலையசைத்தபடி பேசத் தொடங்கினான்.

"நீ கூறுவது முற்றிலும் உண்மைதான், காத்தவராயா! அந்த வாத்ஸ்வ சக்தியை நான் உன்னிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டுவிட்டால், அதுவரை பேராற்றலுடன் விளங்கிய நீ, இங்கே சக்தியற்றவனாகிவிடுவாய். உன்னுடைய நிலைமை என்னவாகும் என்ற கவலை உனக்கு இருப்பது நியாயம்தான்!

ஆனால், ஒன்றை மட்டும் நீ மறந்துவிட்டாய். ஒரு அசுரன் இன்னொரு அசுரனை இதுவரை ஏமாற்றியதில்லை! நம்முடைய குலத்திற்கென்று சில எழுதப்படாத தர்மங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றை மீறுவது நம் இனத்திற்கே இழுக்கு!

இதோ... நம் அசுர குரு சுக்கிராச்சாரியார் மீது ஆணையாகச் சொல்கிறேன்!

நான் கூறியபடியே பூலோகத்தில் ஒரு பேரழகியைக் கண்டறிந்து, அவளுடன் என் நீண்டகால இச்சையைத் தீர்த்துக்கொண்டதும், உன்னுடைய வாத்ஸ்வ சக்தியைச் சிறிதும் குறையாமல் அப்படியே உன்னிடம் திருப்பித் தந்துவிடுவேன்! இதில் எந்த மாற்றமும் இருக்காது!"

என்று உறுதியளித்தான் மகிஷன்.

சுக்கிராச்சாரியார் மீது ஆணையிட்டுக் கூறிய அவனது வார்த்தைகளைக் கேட்ட காத்தவராயன், அதற்கு மேல் மறுப்புச் சொல்ல முடியாமல் தவித்தான்.

சில கணங்கள் யோசித்தவன், இறுதியில் ஒரு பெருமூச்சுடன் பேசினான்.

"சரி, மகிஷா... உன்னை நம்பி இந்தச் செயலில் இறங்குகிறேன். ஆனால், ஒன்றை மட்டும் மறந்துவிடாதே! உன்னுடைய இச்சையை வரும் அமாவாசைக்கு முன்பாகவே தீர்த்துக்கொண்டாக வேண்டும்!

ஏனென்றால், அமாவாசை அன்றுதான் நான் மீண்டும் என்னுடைய உடலைப் பெறுவதற்கான மிக முக்கியமான நாள். அந்த நாளைத் தவறவிட்டால், நான் எதிர்பார்த்திருக்கும் காரியமே தடைபட்டுவிடும். எனவே, அதற்குள் நீ உன் வேலையை முடித்துவிட்டு என்னிடம் திரும்பிவந்தாக வேண்டும்!"

என்று காத்தவராயன் அழுத்தமாக எச்சரித்தான்.

அதைக் கேட்ட மகிஷன் உடனடியாகத் தலையசைத்தான்.

"கவலைப்படாதே, காத்தவராயா! அமாவாசைக்கு முன்பே என் காரியத்தை முடித்துவிட்டு உன்னிடம் வந்துவிடுகிறேன். நீ கேட்ட சக்தியையும் உனக்குப் பெற்றுத் தருகிறேன்!"

என்று உறுதியளித்தான்.

அதன்பிறகு, காத்தவராயன் தனது கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டான்.

அவனது உடலிலிருந்து ஒரு விசித்திரமான அதிர்வு வெளிப்படத் தொடங்கியது. அடுத்த கணமே, அவனைச் சுற்றிலும் அடர்ந்த நீலநிற ஒளி வட்டம் உருவானது.

மெல்ல மெல்ல அந்த ஒளி அவனது உடலிலிருந்து பிரிந்து, ஒரு பிரம்மாண்டமான சக்திப் பிழம்பாக உருவெடுத்தது.

அதுதான் அவனது வாத்ஸ்வ சக்தி!

அந்தச் சக்தி தன்னிடமிருந்து பிரிவதைக் கண்ட காத்தவராயனின் முகத்தில் ஒருகணம் வேதனையும் தயக்கமும் தோன்றின. ஆனாலும், கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்ற வேண்டிய கட்டாயத்தில் அதை மகிஷனிடம் ஒப்படைத்தான்.

மகிஷன் தனது பிரம்மாண்டமான கைகளை நீட்டினான்.

அடுத்த நொடி...

அந்த நீலநிற சக்திப் பிழம்பு மின்னல் வேகத்தில் அவனது உள்ளங்கைக்குள் சென்று அடங்கியது!

படார்!

ஒரு பெரும் அதிர்வலை பாதாள உலகம் முழுவதும் பரவியது.

மகிஷனின் கண்கள் அனல் தெறிக்க ஒளிர்ந்தன. அவனது முகத்தில் இதுவரை காணப்படாத ஒரு திருப்திப் புன்னகை அரும்பியது.

பல யுகங்களாகக் காத்திருந்த அவனது ஆசைக்கான கதவு இப்போது திறந்துவிட்டது!

அதே நேரத்தில், தனது வாத்ஸ்வ சக்தியை ஒப்படைத்துவிட்ட காத்தவராயன், ஒருவித வெறுமையுடன் மகிஷனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அமாவாசைக்கு இன்னும் சில நாட்களே இருந்தன...

மகிஷன் தனது வாக்கைக் காப்பாற்றுவானா?

அல்லது பூலோகத்தின் மோகத்தில் மூழ்கி, காத்தவராயனையே ஏமாற்றிவிடுவானா?