[Thimmappa]

ఉదయం ఏడు గంటలు.
దీప్తి వంటగదిలో టీ చేస్తూ ఉంది. సుజాత గారు పూజ గదిలో ఉన్నారు. కార్తీక్ ఇంకా నిద్రలోనే ఉన్నాడు.
దీప్తి మొబైల్ టేబుల్ మీద ఉంది. అప్పుడు స్క్రీన్ వెలిగింది.
తెలియని నెంబర్:
“హాయ్… గుడ్ మార్నింగ్.”
దీప్తి కళ్లు ముడుచుకుని ఫోన్ చూసింది. ఎవరో స్పామ్ అనుకుని లాక్ చేసేసింది. పట్టించుకోలేదు.
పది నిమిషాల తర్వాత మళ్లీ మెసేజ్ వచ్చింది.
తెలియని నెంబర్:
“ఎవరో అనుకుంటున్నారా? నేను స్పామ్ కాదు.”
దీప్తి ఈసారి కాస్త చూసింది. ఇంకా రిప్లై ఇవ్వలేదు. టీ పోసుకుని వరండాలోకి వెళ్లి కూర్చుంది.
మళ్లీ ఒక మెసేజ్.
తెలియని నెంబర్:
“మీరు ఉదయం టీ తాగుతూ వరండాలో కూర్చునే అలవాటు ఉంది కదా. ఈరోజు కూడా అక్కడే ఉన్నారా?”
దీప్తి చేతిలోని కప్పు కాస్త వణికింది. ఎవరు? తనను ఎలా చూస్తున్నారు?
ఆమె ఇంకా రిప్లై ఇవ్వలేదు. కానీ ఫోన్‌ను చేతిలోనే పెట్టుకుంది.
అదే సమయంలో కార్తీక్ తన గదిలో పడుకుని, చిరునవ్వుతో ఫోన్ చూస్తున్నాడు.
అతను దీప్తి వరండాలో కూర్చున్నది తన గది కిటికీ నుంచి చూశాడు. ఆమె ఫోన్ చూస్తోందని కూడా గమనించాడు.
అతను మళ్లీ టైప్ చేశాడు.
కార్తీక్ (కొత్త నెంబర్ నుంచి):
“భయపడకండి. నేను మీకు హాని చేసేవాడిని కాదు. కేవలం మాట్లాడాలని అనిపించింది.”
దీప్తి ఈసారి రిప్లై ఇచ్చింది.
దీప్తి:
“మీరు ఎవరు?”
కార్తీక్:
“అది ఇప్పుడు చెప్పను. ముందు మనం కాస్త మాట్లాడుదాం. ఓపిక ఉంటే.”
దీప్తి కాసేపు ఆలోచించింది. తర్వాత:
దీప్తి:
“ఎందుకు నాతో మాట్లాడాలని అనిపించింది?”
కార్తీక్:
“మీ ముఖంలో ఒక రకమైన నిశ్శబ్దం ఉంది. అది నన్ను ఆకర్షించింది.”
దీప్తి ఆ మెసేజ్ చదివి కళ్లు మూసుకుంది. ఎవరో తెలియని వ్యక్తి తన మనసులోని విషయాన్ని తాకినట్టు అనిపించింది.
ఆమె ఇంకేమీ రిప్లై ఇవ్వలేదు. ఫోన్‌ను పక్కన పెట్టేసింది.
సాయంత్రం.
కార్తీక్ ఇంట్లోకి వచ్చాడు. దీప్తి హాలులో టీవీ చూస్తూ ఉంది.
“ఏం చూస్తున్నారు వదినా?” అని అడిగాడు సాధారణంగా.
దీప్తి తల తిప్పి చూసి నవ్వింది.
“ఏమీ లేదు. జస్ట్ ఛానల్స్ మారుస్తున్నాను.”
కార్తీక్ కూర్చున్నాడు. ఇద్దరూ కాసేపు మామూలుగానే మాట్లాడుకున్నారు. దీప్తికి ఏమాత్రం అనుమానం రాలేదు ఆ ఉదయం మెసేజ్ చేసిన వ్యక్తి ఇతనే అని.
రాత్రి పది గంటలు.
దీప్తి గదిలో పడుకుని ఉంది. విక్రమ్ ఇంకా రాలేదు. ఫోన్ మళ్లీ వెలిగింది.
తెలియని నెంబర్:
“ఈ రోజు నాతో మాట్లాడలేదు. కోపమా?”
దీప్తి ఈసారి కాస్త నవ్వేసింది.
దీప్తి:
“కోపం లేదు. మీరు ఎవరో తెలియకపోతే ఎలా మాట్లాడాలి?”
కార్తీక్:
“పేరు తెలియకపోయినా మనసు తెలిస్తే చాలు కదా.”
దీప్తి కాసేపు ఆ మెసేజ్‌ను చూస్తూ ఉంది. తర్వాత:
దీప్తి:
“మీరు చాలా సాఫ్ట్‌గా మాట్లాడతారు. అందుకే ఇంకా బ్లాక్ చేయలేదు.”
కార్తీక్:
“బ్లాక్ చేయకండి. నాకు మీతో మాట్లాడాలని ఉంది.”
ఆ రాత్రి వారిద్దరూ దాదాపు నలభై నిమిషాలు మాట్లాడారు. దీప్తి తన గురించి పెద్దగా చెప్పలేదు. కానీ కార్తీక్ ఆమెను నవ్వించగలిగాడు.
చివరగా దీప్తి ఇలా పంపింది:
దీప్తి:
“ఇక నిద్రపోతున్నాను. రేపు చూద్దాం.”
కార్తీక్:
“గుడ్ నైట్. కలల్లోనైనా నవ్వండి.”
దీప్తి ఫోన్‌ను ఛాతీ మీద పెట్టుకుని కళ్లు మూసుకుంది. ఎవరో తెలియని వ్యక్తి మాటలు ఆమె మనసులో తిరుగుతున్నాయి.