09-11-2026, 05:29 AM
கதிர் தன் அறையில் இருக்க வீடே கமகமவென்று மணக்கத் தொடங்கியது.
சமையலறையிலிருந்து வந்த அந்த அசல் கிராமத்து வாசனை அவனது பசியை அடியோடக் கிளப்பியது.
மயிலாத்தாள் அம்புட்டுப் பிரியமாகச் சமைத்த நாட்டுக்கோழி குழம்பு மற்றும் வறுவல் தயாராகியிருந்தது. வராந்தாவில் மரப் பலகையைப் போட்டு கதிரை அமர வைத்தவள், அவனது முன்னால் ஒரு பெரிய வாழை இலையை அப்பட்டமாக விரித்தாள்.
இலையில் சுடச்சுடப் புகையும் வெள்ளைச் சோற்றை வைத்த மயிலாத்தாள், கதிர் சாப்பாடு சாப்பிடும் போது அவள் பாசமாகப் பரிமாறினாள். "ஹாஸ்டல்ல இதெல்லாம் உனக்குக் கிடைக்காது கண்ணு, நல்லா வயிறு முட்டச் சாப்பிடு," என்று தன் தடித்த குரலில் பாசமாக உருகிக் கொண்டே, காரசாரமான நாட்டுக்கோழி குழம்பை அள்ளி அள்ளி ஊற்றினாள். நன்றாக வெந்த கோழிக் கறி வறுவலையும் அவனது இலையில் அம்புட்டுப் பாசத்தோடு அடுக்கினாள்.
சாப்பாட்டைப் பரிமாறும் அவளது கை அசைவுகளுக்கு ஏற்ப, அவளது மாநிற மேனியின் செழுமையும், அந்தப் பெரிய மார்பகங்களின் அசைவும் கதிரின் கண்களுக்குப் பாசத்தோடும் ஒரு புதிய தகிப்போடும் விருந்தாக அமைந்தது. அம்மாவின் கரத்தால் அம்புட்டு ருசியாகச் சாப்பிட்டு முடித்து இலையை மடித்தான் கதிர்.
உணவிற்குப் பிறகு, வெயிலின் தகிப்பு குறையத் தொடங்கிய வேளையில், தோட்டத்தில் இருக்கும் வேலைகளைக் கவனிப்பதற்காக இருவரும் வாழைத்தோட்டம் நோக்கி மெதுவாக நடந்து சென்றனர். வீட்டின் பின்புறமிருந்த அந்த அடர்ந்த வாழைத்தோட்டத்திற்குள் நுழைந்த போது, குளிர்ந்த காற்றும் வாழை இலைகளின் நிழலும் அந்தப் பகுதியையே அம்புட்டுத் தனிமையாகவும் அமைதியாகவும் மாற்றியிருந்தது.
மயிலாத்தாள் கையில் ஒரு அரிவாளைப் பிடித்துக்கொண்டு முன்னால் நடக்க, கதிர் அவளது சதைப்பிடிப்போடு அகன்றிருந்த இடுப்பின் வளைவையும், நடக்கும் போது அசைந்து குலுங்கிய அவளது முதிர்ந்த நாட்டுக்கட்டை உடம்பின் லட்சணத்தையும் அப்பட்டமாகத் தன் கண்ணால் ரசித்தபடியே பின்னால் சென்றான்.
கதிரும் அவனது அம்மா மயிலாத்தாளும் இப்போ அம்புட்டுத் தனிமையான வாழைத்தோட்டத்திற்குள் வந்துவிட்டனர்.
வழக்கமான கிராமத்து மதிய வெயில் வாழை இலைகளின் மறைவிலும் லேசாகத் தகித்துக் கொண்டிருந்தது. கதிர் தன் அம்மா மயிலாத்தாளுடன் அந்தப் பச்சை வரப்பில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தான். கதிர் அவளது கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லிக் கொண்டே வந்தான்.
அவர்களது வாழைத்தோட்டத்தை நெருங்கிய போது, தலையில் பெரிய புல்லுக்கட்டுடன் செண்பகம் எதிரே வந்தாள். செண்பகம் கதிருடன் ஐந்தாவது வரை ஒன்றாகப் படித்தவள்.
"யாரது..? கதிரா..? லீவுக்கு வந்துருக்கானா..?" என்று அம்புட்டுப் பாசத்தோடு அவளது அம்மா மயிலாத்தாளிடம் விசாரித்தாள்.
"ஆமாண்டி.. இன்னைக்குதான் வந்தான்.. டவுனுல படிக்கிற புள்ளை.. சொல்ல சொல்ல கேக்காம காட்டு வேலை பாக்கணும்னு கூட வருது," என்று அவளது அம்மா மயிலாத்தாள் பதில் சொன்னாள். அவளது மாநிற மேனியின் கம்பீரமும், பேசும் போது புடைத்து நின்ற அந்தப் பெரிய மார்பகங்களின் அசைவும் கதிரின் கண்களுக்கு அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன.
"நல்லா இருக்கியா கதிரு..?" செண்பகம் கதிரின் முகத்தைப் பாராமல் தலையைக் குனிந்தவாறே கேட்டாள்.
"ம்ம்.. நல்லா இருக்கேன் செண்பகம்.. நீ நல்லா இருக்கியா..?"
"ம்ம்ம்.. இருக்கேன்.. எத்தனை நாளு லீவு..?"
"அஞ்சுநாளு.. திங்கக்கெழமை காலேஜுக்கு போகணும்.."
"ம்ம்.. சரி.. நான் வாரேன் அத்தை.. அம்மாவுமும் புள்ளையும் ரொம்ப நாளு கழிச்சு பாக்குறீக.. நெறைய பேசுவீக.. நடுவுல நான் எதுக்கு..? நான் கிளம்புறேன்," என்று என்றவாறு செண்பகம் புல்லுக்கட்டோடு தன் இடுப்பை வளைத்து நடையைக் கட்டினாள்.
"அப்புறமா வூட்டுக்கு வாடி. வாழை தர்றேன்," என்று கதிரின் அம்மா மயிலாத்தாள் அவளுக்குப் பின்னால் கத்தினாள்.
அவள் "சரி அத்தை" என்று சொல்லிக்கொண்டே நடந்து புதர்களுக்குள் மறைந்தாள்.
கதிரும் அவனது அம்மா மயிலாத்தாளும் மீண்டும் அந்தப் பச்சை வரப்பில் ஏறி நடக்க ஆரம்பித்தனர். திடீரென மயிலாத்தாள் தன் பெரிய மார்புகள் குலுங்க ஒரு பெருமூச்சு விட்டு, சலித்துக் கொண்டே சொன்னாள்.
"ம்ம்ம்... சின்னப் பொண்ணு.. இந்த வயசிலேயே இப்படி கஷ்டப்படணும்னு அவ தலையில எழுதி வச்சிருக்குடா கண்ணு.."
"யாரைம்மா சொல்லுற..? செண்பகமா..?" கதிர் அவளது இடுப்புச் சுருக்கை ஓரக்கண்ணால் பார்த்துக் கேட்டான்.
"ஆமாண்டா.. பாவம்.. இந்த சின்ன வயசுல தெனமும் நடுராத்திரில பச்சைத்தண்ணில குளிக்கிறா.."
"ஏன்.. என்னாச்சு அவளுக்கு..?"
"உனக்கு விஷயமே தெரியாதா கண்ணு..? போன வருஷம் அவ புருஷனை மாடு முட்டிருச்சு.."
"ஐயையோ..!!! அப்புறம்மா..?"
"உசுருக்கு ஒன்னும் சேதாரம் இல்லை.. ஆனா அந்தப் பயலுக்கு ஆண்மை இல்லாம போச்சுடா.. ஒரு பொம்பளையை சந்தோஷப்படுத்த முடியாதவனா போயிட்டான்.." என்று மயிலாத்தாள் தன் தடித்த குரலில் அப்பட்டமாக உடைத்தாள்.
"சரி... அதுக்கெதுக்கு இவ நடுராத்திரில பச்சைத்தண்ணில குளிக்கிறா..?"
“ஐயோ..!! புரியாதவனா இருக்கியே கண்ணு.. இவளுக்கு இள வயசு.. இவளுக்கும் அந்தந்த மாதிரி ஆசையெல்லாம் இருக்கும்ல..? இவ உடம்பும் ஆம்பளை சுகத்துக்கு ஏங்கும்ல..? அந்த ஆசையை இவ எப்படி அடக்குறது..? இப்படி பச்சைத்தண்ணில குளிச்சாதான் கொஞ்சமாவது அடங்கும்," என்று தன் பெரிய முலைகள் குலுங்க விவரித்தாள்.
கதிருக்கு மனதுக்குள் ஒரு வக்கிரமான சிரிப்பு வந்தது. இந்த நவீன உலகத்திலும் இந்த கிராமத்துப் பெண்கள் அம்புட்டு அப்பாவியாக, வெகுளியாகவே இருக்கிறார்களே. சுய இன்பம் என்று ஒன்று இருப்பதை அறியாதவர்களாகவே இருக்கிறார்களே. தன் ஆழமான பகுதிக்குள் விரலை நுழைத்து ஆட்டினால் ஆசை அடங்கப் போகிறது. கதிர் தனக்குள் எழுந்த அந்த வக்கிரச் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் பலமாகச் சிரித்துவிட்டான்
சமையலறையிலிருந்து வந்த அந்த அசல் கிராமத்து வாசனை அவனது பசியை அடியோடக் கிளப்பியது.
மயிலாத்தாள் அம்புட்டுப் பிரியமாகச் சமைத்த நாட்டுக்கோழி குழம்பு மற்றும் வறுவல் தயாராகியிருந்தது. வராந்தாவில் மரப் பலகையைப் போட்டு கதிரை அமர வைத்தவள், அவனது முன்னால் ஒரு பெரிய வாழை இலையை அப்பட்டமாக விரித்தாள்.
இலையில் சுடச்சுடப் புகையும் வெள்ளைச் சோற்றை வைத்த மயிலாத்தாள், கதிர் சாப்பாடு சாப்பிடும் போது அவள் பாசமாகப் பரிமாறினாள். "ஹாஸ்டல்ல இதெல்லாம் உனக்குக் கிடைக்காது கண்ணு, நல்லா வயிறு முட்டச் சாப்பிடு," என்று தன் தடித்த குரலில் பாசமாக உருகிக் கொண்டே, காரசாரமான நாட்டுக்கோழி குழம்பை அள்ளி அள்ளி ஊற்றினாள். நன்றாக வெந்த கோழிக் கறி வறுவலையும் அவனது இலையில் அம்புட்டுப் பாசத்தோடு அடுக்கினாள்.
சாப்பாட்டைப் பரிமாறும் அவளது கை அசைவுகளுக்கு ஏற்ப, அவளது மாநிற மேனியின் செழுமையும், அந்தப் பெரிய மார்பகங்களின் அசைவும் கதிரின் கண்களுக்குப் பாசத்தோடும் ஒரு புதிய தகிப்போடும் விருந்தாக அமைந்தது. அம்மாவின் கரத்தால் அம்புட்டு ருசியாகச் சாப்பிட்டு முடித்து இலையை மடித்தான் கதிர்.
உணவிற்குப் பிறகு, வெயிலின் தகிப்பு குறையத் தொடங்கிய வேளையில், தோட்டத்தில் இருக்கும் வேலைகளைக் கவனிப்பதற்காக இருவரும் வாழைத்தோட்டம் நோக்கி மெதுவாக நடந்து சென்றனர். வீட்டின் பின்புறமிருந்த அந்த அடர்ந்த வாழைத்தோட்டத்திற்குள் நுழைந்த போது, குளிர்ந்த காற்றும் வாழை இலைகளின் நிழலும் அந்தப் பகுதியையே அம்புட்டுத் தனிமையாகவும் அமைதியாகவும் மாற்றியிருந்தது.
மயிலாத்தாள் கையில் ஒரு அரிவாளைப் பிடித்துக்கொண்டு முன்னால் நடக்க, கதிர் அவளது சதைப்பிடிப்போடு அகன்றிருந்த இடுப்பின் வளைவையும், நடக்கும் போது அசைந்து குலுங்கிய அவளது முதிர்ந்த நாட்டுக்கட்டை உடம்பின் லட்சணத்தையும் அப்பட்டமாகத் தன் கண்ணால் ரசித்தபடியே பின்னால் சென்றான்.
கதிரும் அவனது அம்மா மயிலாத்தாளும் இப்போ அம்புட்டுத் தனிமையான வாழைத்தோட்டத்திற்குள் வந்துவிட்டனர்.
வழக்கமான கிராமத்து மதிய வெயில் வாழை இலைகளின் மறைவிலும் லேசாகத் தகித்துக் கொண்டிருந்தது. கதிர் தன் அம்மா மயிலாத்தாளுடன் அந்தப் பச்சை வரப்பில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தான். கதிர் அவளது கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லிக் கொண்டே வந்தான்.
அவர்களது வாழைத்தோட்டத்தை நெருங்கிய போது, தலையில் பெரிய புல்லுக்கட்டுடன் செண்பகம் எதிரே வந்தாள். செண்பகம் கதிருடன் ஐந்தாவது வரை ஒன்றாகப் படித்தவள்.
"யாரது..? கதிரா..? லீவுக்கு வந்துருக்கானா..?" என்று அம்புட்டுப் பாசத்தோடு அவளது அம்மா மயிலாத்தாளிடம் விசாரித்தாள்.
"ஆமாண்டி.. இன்னைக்குதான் வந்தான்.. டவுனுல படிக்கிற புள்ளை.. சொல்ல சொல்ல கேக்காம காட்டு வேலை பாக்கணும்னு கூட வருது," என்று அவளது அம்மா மயிலாத்தாள் பதில் சொன்னாள். அவளது மாநிற மேனியின் கம்பீரமும், பேசும் போது புடைத்து நின்ற அந்தப் பெரிய மார்பகங்களின் அசைவும் கதிரின் கண்களுக்கு அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன.
"நல்லா இருக்கியா கதிரு..?" செண்பகம் கதிரின் முகத்தைப் பாராமல் தலையைக் குனிந்தவாறே கேட்டாள்.
"ம்ம்.. நல்லா இருக்கேன் செண்பகம்.. நீ நல்லா இருக்கியா..?"
"ம்ம்ம்.. இருக்கேன்.. எத்தனை நாளு லீவு..?"
"அஞ்சுநாளு.. திங்கக்கெழமை காலேஜுக்கு போகணும்.."
"ம்ம்.. சரி.. நான் வாரேன் அத்தை.. அம்மாவுமும் புள்ளையும் ரொம்ப நாளு கழிச்சு பாக்குறீக.. நெறைய பேசுவீக.. நடுவுல நான் எதுக்கு..? நான் கிளம்புறேன்," என்று என்றவாறு செண்பகம் புல்லுக்கட்டோடு தன் இடுப்பை வளைத்து நடையைக் கட்டினாள்.
"அப்புறமா வூட்டுக்கு வாடி. வாழை தர்றேன்," என்று கதிரின் அம்மா மயிலாத்தாள் அவளுக்குப் பின்னால் கத்தினாள்.
அவள் "சரி அத்தை" என்று சொல்லிக்கொண்டே நடந்து புதர்களுக்குள் மறைந்தாள்.
கதிரும் அவனது அம்மா மயிலாத்தாளும் மீண்டும் அந்தப் பச்சை வரப்பில் ஏறி நடக்க ஆரம்பித்தனர். திடீரென மயிலாத்தாள் தன் பெரிய மார்புகள் குலுங்க ஒரு பெருமூச்சு விட்டு, சலித்துக் கொண்டே சொன்னாள்.
"ம்ம்ம்... சின்னப் பொண்ணு.. இந்த வயசிலேயே இப்படி கஷ்டப்படணும்னு அவ தலையில எழுதி வச்சிருக்குடா கண்ணு.."
"யாரைம்மா சொல்லுற..? செண்பகமா..?" கதிர் அவளது இடுப்புச் சுருக்கை ஓரக்கண்ணால் பார்த்துக் கேட்டான்.
"ஆமாண்டா.. பாவம்.. இந்த சின்ன வயசுல தெனமும் நடுராத்திரில பச்சைத்தண்ணில குளிக்கிறா.."
"ஏன்.. என்னாச்சு அவளுக்கு..?"
"உனக்கு விஷயமே தெரியாதா கண்ணு..? போன வருஷம் அவ புருஷனை மாடு முட்டிருச்சு.."
"ஐயையோ..!!! அப்புறம்மா..?"
"உசுருக்கு ஒன்னும் சேதாரம் இல்லை.. ஆனா அந்தப் பயலுக்கு ஆண்மை இல்லாம போச்சுடா.. ஒரு பொம்பளையை சந்தோஷப்படுத்த முடியாதவனா போயிட்டான்.." என்று மயிலாத்தாள் தன் தடித்த குரலில் அப்பட்டமாக உடைத்தாள்.
"சரி... அதுக்கெதுக்கு இவ நடுராத்திரில பச்சைத்தண்ணில குளிக்கிறா..?"
“ஐயோ..!! புரியாதவனா இருக்கியே கண்ணு.. இவளுக்கு இள வயசு.. இவளுக்கும் அந்தந்த மாதிரி ஆசையெல்லாம் இருக்கும்ல..? இவ உடம்பும் ஆம்பளை சுகத்துக்கு ஏங்கும்ல..? அந்த ஆசையை இவ எப்படி அடக்குறது..? இப்படி பச்சைத்தண்ணில குளிச்சாதான் கொஞ்சமாவது அடங்கும்," என்று தன் பெரிய முலைகள் குலுங்க விவரித்தாள்.
கதிருக்கு மனதுக்குள் ஒரு வக்கிரமான சிரிப்பு வந்தது. இந்த நவீன உலகத்திலும் இந்த கிராமத்துப் பெண்கள் அம்புட்டு அப்பாவியாக, வெகுளியாகவே இருக்கிறார்களே. சுய இன்பம் என்று ஒன்று இருப்பதை அறியாதவர்களாகவே இருக்கிறார்களே. தன் ஆழமான பகுதிக்குள் விரலை நுழைத்து ஆட்டினால் ஆசை அடங்கப் போகிறது. கதிர் தனக்குள் எழுந்த அந்த வக்கிரச் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் பலமாகச் சிரித்துவிட்டான்