[Thimmappa]

మొదటి చూపు
వర్షం ఎప్పుడో ఆగిపోయింది. ఇంటి పైకప్పు మీద నీళ్లు ఇంకా చినుకులా కారుతున్నాయి.
సుజాత గారు వంటగదిలోనుంచి బయటకు వచ్చి చేతులు తుడుచుకుంటూ చెప్పింది,
“కార్తీక్… నువ్వు ఇంకా బయటే ఉన్నావా? లోపలికి రా. చలి పెరుగుతోంది.”
కార్తీక్ వరండాలో నిలబడి సిగరెట్ కాలుస్తున్నాడు. పొగను నెమ్మదిగా వదులుతూ తల తిప్పి చూశాడు.
“ఇంకొంచెం సేపు ఉంటా అమ్మ. గాలి బాగుంది.”
అప్పుడే మెట్ల మీద నడక శబ్దం వినిపించింది. దీప్తి కిందికి వస్తోంది. ఆమె జుట్టు తడిగా, మెడ మీద కొన్ని తడి తీగలు అతుక్కుని ఉన్నాయి. చేతిలో ఒక టవల్.
కార్తీక్ కళ్లు కాసేపు ఆమె మీదే ఉండిపోయాయి.
దీప్తి అతన్ని చూసి కాస్త నవ్వి,
“ఇంకా బయటేనా? వర్షం ఆగినా మీకు లోపలికి రావాలని అనిపించదు కదా.”
“మీరు తడిశారు కదా,” కార్తీక్ చెప్పాడు. స్వరం సాధారణంగానే ఉంది, కానీ కళ్లు కాస్త ఎక్కువ సేపు ఆమె మీదే ఉన్నాయి.
దీప్తి టవల్‌తో జుట్టు తుడుచుకుంటూ,
“ఇప్పుడే వచ్చాను. మీ అన్నయ్య కాల్ చేశాడు. ఈ రాత్రి రాడట. మీటింగ్ పొడిగించారు.”
కార్తీక్ సిగరెట్‌ను నేల మీద అణచి,
“మళ్లీనా? ఈ నెలలో ఇది నాలుగోసారి.”
దీప్తి ఏమీ చెప్పలేదు. కేవలం భుజాలు ఎగరేసింది. ఆ చిన్న కదలికలోనే ఒక రకమైన అలసట కనిపించింది.
లోపల డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర సుజాత గారు ప్లేట్లు పెడుతూ ఉంది.
“దీప్తి, నువ్వు కూర్చో. నేనే సర్వ్ చేస్తాను.”
“కాదు అమ్మ… నేను చేస్తాను,” దీప్తి చెప్పి వంటగదిలోకి వెళ్లింది.
కార్తీక్ కూడా ఆమె వెనకాలే వెళ్లాడు. వంటగది తలుపు దగ్గర నిలబడి,
“ఏమైనా సహాయం కావాలా?”
దీప్తి వెనక్కి తిరిగి చూసింది. ఇద్దరి మధ్య దూరం చాలా తక్కువ. ఆమె మెడ మీద తడి జుట్టు వాసన అతనికి తగిలింది.
“ఏమీ లేదు,” ఆమె చెప్పింది. కానీ గొంతు కాస్త మందంగా వచ్చింది.
కార్తీక్ కాసేపు నిశ్శబ్దంగా చూశాడు. తర్వాత నవ్వి,
“మీరు ఎప్పుడూ ‘ఏమీ లేదు’ అని చెప్తారు. నిజంగా ఏమీ లేకపోతే కూడా.”
దీప్తి కళ్లు కాస్త పైకి ఎత్తి అతన్ని చూసింది. ఆ చూపులో ఒక రకమైన అర్థం ఉంది. కానీ ఆమె దాన్ని దాచేసింది.
“మీరు చాలా గమనిస్తారు కార్తీక్.”
“మీ మీద మాత్రమే,” అతను చెప్పాడు. మాటలు బయటకు వచ్చిన తర్వాతే అతనికి తెలిసింది.
దీప్తి కాసేపు మౌనంగా ఉంది. తర్వాత నెమ్మదిగా నవ్వి,
“వెళ్లి కూర్చోండి. అన్నం చల్లబడిపోతుంది.”
రాత్రి పది గంటలు. ఇల్లు నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
కార్తీక్ తన గదిలో పడుకుని ఉన్నాడు. కానీ నిద్ర రావట్లేదు. మొబైల్‌లో స్క్రోల్ చేస్తున్నాడు. అప్పుడు గోడకు అవతలి నుంచి సన్నని అడుగుల శబ్దం వినిపించింది.
దీప్తి గది తలుపు తెరిచి, కాసేపు నిలబడి, మళ్లీ మూసేసింది.
కార్తీక్ లేచి కూర్చున్నాడు. గుండె కాస్త వేగంగా కొట్టుకుంది.
అతను లేచి బయటకు వచ్చాడు. కారిడార్‌లో దీప్తి నిలబడి ఉంది. చేతిలో గ్లాసు.
“నీళ్లు… తీసుకుంటున్నాను,” ఆమె చెప్పింది.
కార్తీక్ దగ్గరగా వెళ్లి,
“నిద్ర రావట్లేదా?”
దీప్తి తల ఊపింది.
“విక్రమ్ లేనప్పుడు… ఇల్లు ఎక్కువ నిశ్శబ్దంగా అనిపిస్తుంది.”
కార్తీక్ ఆమెను చూశాడు.
“నేను ఉన్నాను కదా.”
ఆ మాటలు చెప్పిన తర్వాత ఇద్దరూ కాసేపు మాట్లాడలేదు. కారిడార్‌లోని డిమ్ లైట్‌లో దీప్తి ముఖం మరింత సున్నితంగా కనిపించింది.
ఆమె గ్లాసు అతని చేతిలో పెట్టి,
“మంచి నిద్ర రావాలి,” అని చెప్పి తన గదిలోకి వెళ్లిపోయింది.
కార్తీక్ ఆ గ్లాసును చూస్తూ నిలబడ్డాడు. గ్లాసు మీద ఆమె వేళ్ల జాడ ఇంకా ఉంది.