[jakash]

ஜோதிகா திடீரென ரவியைத் தள்ளிவிட்டாள்.

நைட்டியை இழுத்தபடி வேகமாக எழுந்து, ஒன்றுமே பேசாமல் அறையை விட்டு ஓடினாள். மாடிப்படிகளில் இறங்கும் சத்தம் கேட்டது.

ரவி படுக்கையில் அமர்ந்தபடி சிரித்தான். கையில் இருந்த முட்டையை எடுத்து சாப்பிட்டான். ருசி பார்த்து தலையை ஆட்டினான்.

---

சிறிது நேரம் கழித்து ரவி கீழே இறங்கினான்.

ஹாலில் சூர்யா வேகவேகமாக சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தான். ஜோதிகா சேலைக்கு மாறியிருந்தாள். காலை உணவைக் கொண்டு வந்தாள்.

அவள் நடக்கும்போது இடுப்பு குலுங்கிக் குலுங்கி வந்தது. சேலையின் முந்தான் அசைந்தது. ரவி அப்படியே உட்கார்ந்தபடி அவள் இடுப்பை ரசித்துக்கொண்டே பார்த்தான். மனதில் இன்னும் காலையில் நடந்தவை ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

ஜோதிகா தட்டில் கீரை, அவித்த காய்கள், முட்டை என்று வைத்தாள்.

ரவி முகத்தைச் சுளித்தான்.

ரவி: “என்னங்க இது? காலையிலேயே கீரை… அவிச்ச காய்கள்… எதாவது டிபன் கொடுங்க மேடம்.”

சூர்யா தலையை உயர்த்தினான்.

சூர்யா: “மிஸ்டர் ரவி… இதான் டாக்டர் லிஸ்ட் கொடுத்திருக்கார். சத்துக்கு இதுதான் வேணும். சிகிச்சைக்கு முன்னாடி உடல் நல்லா இருக்கணும்.”

ரவி: “அட பொங்க… இது எல்லாம் என்னடா சாப்பாடு…”

அவன் இன்னும் எதிர்த்துப் பேசப் போகிறபோது, சூர்யாவுக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டிருந்த ஜோதிகா அவன் கண்களைப் பார்த்தாள்.

வாய்க்குள்ளே மட்டும், ரவிக்கு மட்டும் தெரியும்படி

“பிளீஸ்… பிளீஸ்…”

என்று கெஞ்சினாள். கையைக் கூப்பியும் காட்டினாள். முகத்தில் பதற்றம் தெரிந்தது.

ரவி அவள் முகத்தை ஒரு விநாடி பார்த்தான். பிறகு சற்று சிரித்துவிட்டு தலையை ஆட்டினான்.

ரவி: “சரி… சாப்பிடுறேன். ஆனா இதுக்குத் தனி காசு கொடுங்க சார். இப்படிப்பட்ட சாப்பாட்டுக்கு நான் ரெடி இல்ல.”

சூர்யா தலையை ஆட்டினான்.

சூர்யா: “சரி சரி… தர்றேன்.”

ரவி தட்டை இழுத்துக்கொண்டு சாப்பிட ஆரம்பித்தான். ஆனால் சாப்பிடும்போதும் ஜோதிகாவை திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான். அவள் சமையலறைக்குள் செல்லும்போது இடுப்பு அசையும் விதத்தைக் கடைசி வரை ரசித்தான்.