[iravoviyan]

கள்வனின் மனைவி
14
அரக்கனின் லீலைகள் - 03

---

அரக்கனின் மூளை உடனடியாக அடுத்த கட்டத் திட்டத்திற்கு மாறியது. அந்தத் தாயின் பயத்தையும், அவளது பலவீனத்தையும் தான் எந்த அளவுக்குச் சரியாகப் புரிந்து வைத்திருக்கிறோம் என்பதில் அவனுக்கு முழு நம்பிக்கை இருந்தது. போனைத் துண்டித்துவிட்டால் அவள் பயந்து விலகிவிடுவாள் என்று அவன் நினைக்கவில்லை; மாறாக, தன் மகள் மீது உள்ள கோபமும், தன் மானம் குறித்த அச்சமும் அந்தத் தாயை மீண்டும் தன்னிடம் வந்து சரடையச் செய்யும் என்று அவனுக்கு நன்றாகத் தெரியும்.

அதே நேரத்தில், அவளிடம் வாங்கிய பணத்தை அப்படியே வைத்துக் கொண்டால் அது அவனுக்குள் ஒரு சிறு சந்தேகத்தை உருவாக்கலாம் அல்லது 'பணத்துக்காகத்தான் இப்படிப் பேசுகிறானோ' என்ற எண்ணத்தைத் தந்துவிடலாம். அதனால், தான் பணத்திற்காக இந்த வேலையைச் செய்யவில்லை, மாறாக அவளது குடும்பத்தைக் காப்பாற்றும் உண்மையான காவலனாகவே இருக்கிறேன் என்ற பிம்பத்தை அவள் மனதில் ஆழமாகப் பதிய வைக்க வேண்டும் என்று திட்டமிட்டான்.

உடனே, தான் சற்று முன்பு அவளிடம் வாங்கிய பணக் கவரைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டான். சிறிது நேரம் கழித்து, தன் அறையின் கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தான். நள்ளிரவின் அமைதியில், ஸ்வாதியின் வீட்டின் சுற்றுச்சுவர் (Compound wall) அருகே அமைதியாகச் சென்று நின்றான். சுவரைக் தாண்டி அந்தப் பணக் கவரை வீசியவுடன், அந்தத் தாயின் எண்ணிற்கு மீண்டும் அழைத்தான்.

மறுமுனையில் போன் ரிங் ஆனதும், சற்றுத் தயக்கத்துடனே அந்தத் தாய் அழைப்பை ஏற்றுத் தன் காதுக்கு அருகில் கொண்டு சென்றாள். ஆனால், அவள் பேசுவதற்கு முன்பே அந்த அரக்கன் மிகக் கனிவான, அதே சமயம் வருத்தம் தோய்ந்த குரலில் பேசத் தொடங்கினான்:
"அக்கா... என்னாச்சு? ஏன் திடீர்னு ஃபோனை வச்சிட்டீங்க? நான் ஏதோ தப்பாப் பேசிட்டேன்னு நெனச்சு பயந்துட்டீங்களா?" என்று ஆரம்பிச்சான்.

மறுமுனையில் அந்தத் தாய் நடுங்கும் குரலில், "சார்... என்ன இது? நீங்க இப்படி பேசுறது எனக்குப் சரியாவே படல. நான் என்னோட பொண்ணு மானத்தைக் காப்பாத்த உங்கள்கிட்ட உதவி கேட்டா, நீங்க என்கிட்டயே வந்து... ச்ச..." என்று வார்த்தைகள் வராமல் தொண்டையை அடைத்துத் திணறினாள்.

அரக்கன் உடனடியாகத் தன் நடிப்பின் அடுத்த கட்டத்தைத் தொடங்கினான். குரலில் ஒரு பொய்யான கண்ணீரும், ஆழமான வருத்தமும் தெரியும்படி பேசினான்:

"அக்கா... என்னை மன்னிச்சிடுங்கம்மா. நான் குடிபோதையில் என்ன பேசறேன்னு எனக்கே தெரியலை. உங்க கஷ்டத்தைப் பார்த்து, உங்களை எப்படியாவது அந்தத் டென்ஷன்ல இருந்து மாத்தணும்னுதான் அப்படிப் பேசினேன். மத்தபடி உங்க மேல எனக்குத் தப்பான எண்ணம்லாம் கிடையாது. நீங்க என் மேல வச்சிருக்கிற அந்த நம்பிக்கையை நான் ஒருபோதும் கெடுக்க மாட்டேன். என்னை நம்புங்க." என்றான்.

அவனது அந்தப் பொய்யான வார்த்தைகளும், எந்தவிதத் தயக்கமும் இல்லாமல் அவன் வெளிப்படுத்திய மன்னிப்பும் அந்த எளிய தாயின் மனதைச் சற்று மெதுவாக்கின. ஆழமாக ஒரு பெருமூச்சு விட்ட அவள், சற்று இயல்பு நிலைக்குத் திரும்ப முயன்றாள்.

அரக்கன் விடாமல் தொடர்ந்தான்: "அப்புறம்... நீங்க எனக்குக் கொடுத்த அந்தப் பணக் கவர் இருக்குல்ல? அதை உங்க காம்பவுண்ட் உள்ள தூக்கிப் போட்டுட்டேன். போய் பாருங்க, கவரைக் கீழே கிடக்கும்." என்றான்.

சற்று முன்பு கொடுத்த அந்தப் பணத்தை அவர் ஏன் திரும்பத் தூக்கிப் போட வேண்டும்? தன் மகனைக் காப்பாற்றும் அந்த முயற்சியிலிருந்து அவர் பின்வாங்கி விடுவாரோ? என்ற பயம் அந்தத் தாயின் நெஞ்சை பலமாகப் பிசைந்தது.

"சார்... தம்பி... கோவிச்சுக்காதீங்கப்பா! நான் அப்படி பேசுனது தப்புதான். நீங்க குடிபோதையில் சொன்னதை நான் பெருசா எடுத்துக்கல." என்றாள்.

அவளது குரலில் இருந்த அந்த நடுக்கமும், பரிதவிப்பும் அந்த அரக்கனுக்குத் தேவையான மிகப்பெரிய ஆயுதமாக மாறின. தான் நினைத்ததைவிட அந்தத் தாய் மிக எளிதாகத் தன் வலைக்குள் முழுமையாக வீழ்ந்துவிடுவாள் என்பதை அவன் மனதுக்குள் புரிந்து கொண்டான்.

ஆனாலும், உடனடியாக அந்தப் பணத்தை வாங்கிக் கொள்ளாமல், சற்று நாடகம் போட வேண்டும் என்று அவனது நயவஞ்சக மூளை கணக்கிட்டது.

"இல்லக்கா... நான் சொன்னேனே, உங்ககிட்ட பணம் வாங்குறதுக்காக நான் இந்த உதவியைப் பண்ணலை. உங்க மேல இருக்கிற மரியாதையாலதான்..." என்று அவன் இழுக்க, அந்தத் தாய் குறுக்கிட்டு விடாப்பிடியாகப் பேசினாள்.

"இல்லை தம்பி... நீங்க பணத்தை வாங்கிக்கிட்டாதான் எனக்கு மனசு நிம்மதியா இருக்கும். நீங்க கேக்குறது எதை வேண்டுமானாலும் நான் செய்யத் தயார்; என் பொண்ணை மட்டும் எப்படியாவது அந்தப் பாவியிடமிருந்து காப்பாத்தி என்கிட்ட கொண்டு வந்து சேருங்க!" என்று சொல்லி அழுதாள்.

அந்தத் தாயின் வாயிலிருந்து அந்த வார்த்தை விழுந்த விநாடி, அந்த அரக்கனின் முகத்தில் ஒரு கொடூரமான வெற்றிப் புன்னகை விரிந்தது. தான் ஆரம்பத்தில் எதை அடைய வேண்டும் என்று நினைத்தானோ, அந்த இலக்கை நோக்கி அவள் தானாகவே வந்துவிட்டாள்!

சரிக்கா... அந்தப் பணத்தை இப்போதைக்குக் கொடுங்க, நான் பாத்துக்கிறேன்" என்று போனில் கூறியபடியே தன் அறையின் கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியில் வந்தான் அந்த அரக்கன்.

மறுமுனையில், மகளின் மானம் காப்பாற்றப்பட்டால் போதும் என்ற தவிப்பில் இருந்த அந்தத் தாயும் உடனடியாக வாசலுக்கு வந்தாள். சுவருக்கு அப்பால் நின்றுகொண்டிருந்தவனிடம், கவரை அவன் வாங்கும் விதமாகத் தூக்கி எறிந்தாள்.

அந்தக் கவர் அவன் கைகளில் பத்திரமாக வந்து விழுந்தது. அதைப் பிடித்துக் கொண்டவன் முகத்தில் ஒரு குரூரமான திருப்தி மின்னியது.

ஆனாலும், அவன் உடனே போனைத் துண்டிக்கவில்லை. அந்தப் பணத்தை வாங்கிக் கொண்ட கையோடு, தனது ஈனத்தனமான விளையாட்டின் அடுத்த கட்டத்தைத் தொடங்கினான். தொலைபேசி இணைப்பைத் துண்டிக்காமலேயே, இயல்பான குரலில் பேசத் தொடங்கியவன், அடுத்த சில நொடிகளில் தன் பேச்சின் தொனியை மாற்றி இரட்டை அர்த்தம் செறிந்த வார்த்தைகளால் அந்தத் தாயின் பலவீனத்தை மேலும் சோதிக்க ஆரம்பித்தான்.

"என்னக்கா... பணத்தை என்கிட்ட பத்திரமா கொடுத்துட்டீங்க. ஆனா, இந்த வேலையை முடிக்கிறதுக்கு எனக்கு உங்களோட முழு ஒத்துழைப்பும், நம்பிக்கையும் தேவைப்படுமே..." என்றான், குரலில் ஒருவித நயவஞ்சகமான சிரிப்புடன்.

மறுமுனையில், அந்தத் தாய், சற்றுப் புரியாமல், "என்ன தம்பி சொல்றீங்க?" என்றாள்.

"அக்கா... நீங்க ஏன் இப்படிப் பயப்படுறீங்க? நான் உங்களை என்ன கஷ்டப்படுத்தப் போறேன்? உங்ககிட்ட ஒத்துழைப்பு கேக்குறேன்னா, அது இந்த கேஸை நாம வெளிய தெரியாம எப்படி டீல் பண்ணப் போறோம்ங்கிறதுக்காகத்தான். மத்தபடி, இந்த நள்ளிரவுல நீங்களும் தனியா இருக்கீங்க, நானும் தனியா இருக்கேன்... நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் இடையில இப்போ இருக்கிற இந்த ரகசியம் யாருக்குத் தெரியும்?" என்று தன் பேச்சில் இரட்டை அர்த்தம் செறிந்த விஷத்தைக் கக்கத் தொடங்கினான்.

மறுமுனையில், அந்தத் தாய் சற்றுத் தயக்கத்துடனும் லேசான குழப்பத்துடனும், "என்ன தம்பி சொல்றீங்க... ராத்திரி நேரம், இந்த நேரத்துல இதெல்லாம் தேவையா?" என்று மெலிதாகக் கேட்டாள்.

அவன் விடுவதாக இல்லை. இன்னும் ஒரு அடி முன்னோக்கி வைத்து, தனது காம வெறியை அவளது காதுகளில் வார்த்தைகளாக ஊற்றினான்:

தேவை இல்லாமலா அக்கா பேசுறேன்? உங்களைப் பார்த்தா யாருக்காவது வயசானவங்கன்னு தோணுமா சொல்லுங்க? இந்த நள்ளிரவுல உங்கள மாதிரி ஒரு அழகுள்ள பொம்பளை பக்கத்துல இருந்தா, எந்த ஆம்பளைக்குத்தான் மனம் அலைபாயாது? என் மனசுலயும் சில ஆசைகள் இருக்குதானே... நீங்க என்னை நல்லபடியா கவனிச்சுகிட்டா, உங்க பொண்ணை நான் கண்ணும் கருத்துமா காப்பாத்தி உங்ககிட்ட கொண்டு வந்து சேர்த்துடுறேன். இதுல என்ன தப்பு?" என்கிற ரீதியில் பேசினான்.

"தம்பி!... என்ன வார்த்தை பேசுறீங்க நீங்க? நான் பெத்த பிள்ளையோட மானத்தைக் காப்பாத்த உங்கள்கிட்ட வந்து நிக்கிறேன், நீங்க என்னடான்னா... ச்ச... என்னைச் தப்பா நினைக்காதீங்க, போனை வைங்க!" என்று கடுமையாக சொன்னாள்..

உங்க பொண்ணு எல்லாம் முடிச்சுட்டு வந்த விஷயம்  ஊர்லs தெரிஞ்சா  உங்களால தலைநிமிர்ந்து நடக்க முடியுமா? உங்க விருப்பம் என அழைப்பை துண்டித்தான்.

அவன் காட்டிய அந்த மிரட்டலும், தன் மகளின் மானம் தெருவில் பறக்குமோ என்ற அந்த பயங்கரமான அச்சமும் அந்தத் தாயை முற்றிலுமாக உறைந்துபோகச் செய்தன.

அவள் காதுகளில் அந்த அரக்கன் பேசிய வார்த்தைகள் திரும்பத் திரும்ப எதிரொலித்தன. ஒருபுறம் தன் மகளின் மானம் குறித்தும், ஊருக்குத் தெரிந்தால் தன் குடும்பம் படும் அவமானம் குறித்தும் நெஞ்சை அடைக்கும் பயம் அவளை வாட்டியது; மறுபுறம், அந்தப் பயங்கரமான மிரட்டல்களுக்கு நடுவிலும், அவளது ஆழ்மனதின் ஒரு மூலையில் ஒரு விசித்திரமான உணர்வு தலைதூக்கியது.

தன் வயதை மீறி தன்னை ஒரு இளம்பெண்ணைப் போல வர்ணித்து, ஒரு ஆண் தன் மீது இவ்வளவு வாலிப வெறியோடு ஆசைப்படுகிறான் என்ற அந்த எண்ணம்... அந்த எளிய தாயின் பெண்மையை லேசானதொரு சிலிர்ப்புக்குள்ளாக்கியது உண்மைதான்.

அவன் பேசிய இரட்டை அர்த்த வார்த்தைகளும், வர்ணனைகளும் அவளுக்கு அருவருப்பைத் தந்தாலும், தன் உடலும் அழகும் இன்னும் வாடிப்போகவில்லை என்ற அந்த ஏமாற்றுப் புகழ்ச்சி அவளுக்குள்ளே ஒருவித பலவீனமான புன்னகையையும் வரவழைத்திருந்தது. தன் மகளின் நிலையை நினைத்துத் துடித்த அதே நேரத்தில், தன்மீது விழுந்த அந்தத் தீயவனின் பார்வையை முற்றிலுமாகத் தள்ளிவிட முடியாத ஒரு விசித்திரமான உளவியல் சிக்கலில் சிக்கித் தவித்தாள் அவள்.

ஆனால், அந்தச் சிறு சுயநலப் புன்னகையும் மயக்கமும் அடுத்த கணமே கரைந்துபோனது. "இல்லை... இல்லை... நான் என்ன நினைச்சிட்டு இருக்கேன்? என் மகளோட கன்னித் தன்மை ஆபத்துல இருக்கு!" என்று தன்னைத் தானே கடிந்து கொண்டவள், நடுங்கும் நெஞ்சுடன் விடியலுக்காகக் காத்திருக்கத் தொடங்கினாள். அதே நேரத்தில், மீண்டும் அழைப்பானோ என்ற பதட்டமும் அவளிடம் இல்லாமல் இல்லை...