06-11-2026, 06:36 PM
கள்வனின் மனைவி
08
08
மறுநாள் காலை...
விடியலின் வெளிச்சம் கிராமத்தின் ஓட்டுக் கூரை வீடுகளின் மீது படும் முன்பே, சப்-இன்ஸ்பெக்டர் அன்புவின் கைப்பேசி ஒலிக்கத் தொடங்கியது.
திரையில் நேற்று முன்தினம் காணாமல் போய் மீட்கப்பட்ட அந்த மாணவியின் தாயாரிடமிருந்து அழைப்பு வந்திருந்தது.
மறுமுனையில் அவரது குரல் சற்று நடுங்கிக் கொண்டே ஒலித்தது. "சார்... வீட்ல ரொம்பப் பிரச்சினையா இருக்கு. பொண்ணு யார்ட்டேயும் பேச மாட்டேங்கிறா. நாங்க நேர்ல வந்து பேசவும் கூச்சப்படுறோம். முடிஞ்சா நீங்க இன்னைக்கு எங்க வீட்டுக்கு ஒரு தடவை வர முடியுமா சார்?" என்றார் அந்தத் தாய்.
யோசித்த அன்பு, இந்த விவகாரத்தை மிக எச்சரிக்கையாகக் கையாள வேண்டும் என்பதை உணர்ந்தான். தனியாகச் செல்வது முறை அல்ல என்பதால், காவல் நிலையத்திலிருந்த பெண் காவலர் ஒருவரையும் தன்னுடன் அழைத்துக்கொண்டு 9 மணியளவில் புறப்பட்டான்.
அவர்கள் அந்த வீட்டை அடைந்தபோது, தாய் வாசலிலேயே காத்திருந்தார். உள்ளே அழைத்துச் சென்று இருவரையும் அமர வைத்த அவர், தன் மகளின் நிலையைத் தனிப்பட்ட முறையில் அன்புவிடம் விளக்கினார்.
"சார்... கோர்ட்டு, கேஸ், போலீஸ் ஸ்டேஷன்னு எங்களால ஊருக்குள்ள தலைகாட்ட முடியாது. எங்க மானம் போயிடும். அதனால நாங்க இந்த வழக்கைத் தொடர விரும்பல. ஆனா, அந்தப் பையன் கைல இருக்கிற என் பொண்ணோட அந்த நிர்வாணப் போட்டோக்களும் வீடியோக்களும் முழுசா டெலிட் ஆகணும் சார். அதுதான் எங்க பயம். அதை எப்படியாவது மீட்டுத் தரணும்" என்று கைகூப்பி வேண்டினார் அந்தத் தாய்.
அங்கே ஓரமாய் நின்றுகொண்டிருந்த அந்த மாணவியின் முகத்தைப் பார்த்தான் அன்பு. நேற்று இரவு தன் தாய் மூலமாக, தன் லேப்டாப் காவல் நிலையத்திற்கு விசாரணைக்காக எடுத்துச் செல்லப்பட்டதையும், அதில் இருந்த அத்தனை அந்தரங்கப் புகைப்படங்களையும் போலீஸ் பார்த்திருக்கும் என்பதையும் அவள் தெரிந்துகொண்டிருந்தாள்.
அன்பு தன் பார்வையை அவள் மீது பதித்த விநாடி, அவள் உடனடியாகத் தலையைக் குனிந்துகொண்டாள். அவள் முகத்தில் படர்ந்திருந்த அந்தச் சிவந்த வெட்கமும், அருவருப்பும், பயமும் அவளது உடலின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் வெளிப்பட்டன.
அன்பு தன்னைக் பார்க்கும்போதெல்லாம், 'இவர் என் நிர்வாணப் படங்களை முழுமையாகப் பார்த்திருப்பாரே' என்ற எண்ணமே அவளை உள்ளுக்குள் கொன்றுகொண்டிருந்தது. அந்த மௌனமான பார்வை மாற்றமே அந்த அறையில் ஒருவித அசெளகரியமான இறுக்கத்தை உருவாக்கியது.
அவர்களைச் சமாதானப்படுத்திய அன்பு, "கவலைப்பட வேண்டாம்ம்மா, நாம சட்டப்படி வழக்கை இழுக்காம, உங்க மானத்தைக் காப்பாத்துற வழியைப் பார்க்கலாம்" என்று கூறிவிட்டு இன்ஸ்பெக்டரை அழைத்து, நிலைமையை முழுமையாக விளக்கிச் சொன்னான்.
"சார்... அந்தப் பொண்ணு வீட்டுக்காரங்க கேஸை கோர்ட் வரைக்கும் கொண்டு போக விரும்பல. குடும்ப மானம் போயிடும்னு பயப்படுறாங்க. ஆனா, அந்தப் பையன் கிட்ட இருக்கிற போட்டோக்களை மட்டும் டெலிட் பண்ணித் தரச் சொல்லி கேக்குறாங்க" என்றான் அன்பு.
இன்ஸ்பெக்டர் யோசித்தபடியே கேட்டார், "அப்படியானால் உன்னோட பிளான் என்ன அன்பு?"
"ரொம்ப சிம்பிள் சார். அந்தப் பொண்ணோட அம்மா கிட்ட பேசி, அந்தப் பையனோட அப்பா அட்ரஸ் மற்றும் காண்டாக்ட் டீட்டெய்ல்ஸை வாங்குறேன். அப்புறம் ஹோட்டலில் நடந்த விபரங்களை வச்சு அவனை மிரட்டியோ அல்லது சமாதானப்படுத்தியோ அந்த போட்டோக்களை அழிக்க வைக்கலாம் சார். என்றான் அன்பு தீர்க்கமாக.
இன்ஸ்பெக்டர் சற்று நேரம் யோசித்த பிறகு, "இது நல்ல ஐடியா தான் அன்பு. நாம இந்த கேஸை அபிஷியலாகக் க்ளோஸ் பண்ணப் போறோம்ன்னா, இது எல்லாமே ஆஃப்லைன் ஒர்க் (Offline work) தான். ஏன்னா, மேலிடத்துக்குப் போனா விவகாரம் பெருசாகும். ஆனா ஒன்னு... இந்த மாதிரி தனிப்பட்ட முறையில் நம்ம போலீஸ் டீம் பண்ற வேலைகளுக்கு ஸ்டேஷன் ஃபண்ட்ல இருந்து செலவு பண்ண முடியாது. அவங்கதான் அதற்கான செலவுகளைப் பார்த்துக் கொள்ளணும்."
"சரிங்க சார், நான் அந்தப் பொண்ணோட அம்மா கிட்ட பேசிடுறேன்" என்றான் அன்பு.
உடனே அந்தத் தாயிடம், இன்ஸ்பெக்டரின் நிபந்தனையை எடுத்துச் சொன்னான்.
தன் மகளின் எதிர்காலம் காப்பாற்றப்பட்டால் போதும் என்று நினைத்த அந்தத் தாயும் அதற்கு உடனடியாகச் சம்மதித்தார். மேலும், விசாரணையின் ஆரம்பத்தில் கைப்பற்றப்பட்ட லேப்டாப்பைக் காவல் நிலையத்திற்கு நேரில் வந்து பெற்றுக்கொள்ளுமாறும் அவளிடம் கூறினான்.
மாணவியின் வீட்டிலிருந்து ஸ்டேஷன் செல்லும் வழியில் இருக்கும் கள்வன் வீட்டிற்கு சென்று சிசிடிவி-யில் கடத்திய நபரின் புகைப்படங்களை எடுத்துத் தருமாறு கேட்கும் எண்ணத்தில் அங்கு சென்றான்.
கள்வனின் அக்கா கனகாவைச் சந்தித்து உதவிக் கேட்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்று நினைத்தான். கடந்த முறை அவள் காட்டிய பஜாரித்தனமான ஆக்ரோஷமும், ஆபாசமான வசவுகளும் அவன் நினைவில் நிழலாடியது. 'இன்றைக்குப் போய் அவளிடம் மாட்டிக்கொண்டு என்னவெல்லாம் கேட்கப் போகிறாளோ' என்ற ஒருவித தயக்கத்துடன்தான் அந்த வீட்டின் முன்பு நின்றான்.
பைக்கை நிறுத்திவிட்டு வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்த அன்புவைக் கண்டதும், கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியே வந்தாள் கனகா.
வழக்கமான அந்தச் சண்டைக் கோலம் அவளிடம் இல்லை. மாறாக, அவளது முகத்தில் ஒரு நிதானமும் அமைதியும் இருந்தது. அன்புவைக் கண்டதும் அவள் மரியாதையாக வணக்கம் வைப்பது போலத் தலையை அசைத்தாள். அது அன்புவுக்கு மிகப்பெரிய ஆச்சரியத்தைத் தந்தது.
"வாங்க சார்... சொல்லுங்க, என்ன விஷயம்?" என்று மிக நாகரிகமான குரலில் கேட்டாள் கனகா.
அன்பு சற்று தயக்கத்துடன், "உங்க தம்பி மூலமா ஒரு உதவி..." என்று இழுத்தான்.
உடனே குறுக்கிட்ட கனகா, "சார்... அன்னைக்கு நீங்க எங்க வீட்டுக்கு வந்தப்ப நான் கோபப்பட்டப்போ கூட, என் தம்பியைப் கேஸ்ல மாட்டிவிடாம, மனிதாபிமானத்தோட விட்டுட்டீங்கன்னு சீனியர் கான்ஸ்டபிள் மூலமா கேள்விப்பட்டேன். அதுமட்டுமில்லாம, தேவையில்லாத பஞ்சாயத்துகளுக்குள்ள எங்களை இழுக்காம விட்டதுக்கு ரொம்ப நன்றி சார்" என்று உண்மையான நன்றியுணர்வுடன் கூறினாள்.
தான் எதற்காக வந்திருக்கிறேன் என்பதை அவளிடம் சுருக்கமாக விளக்கினான் அன்பு. பெண்ணை கடத்திய அந்த இளைஞனின் புகைப்படங்கள் தனக்குத் தேவைப்படுவதைச் சொன்னான்.
கனகா அதைக் கவனமாகக் கேட்டுவிட்டு, "சரிங்க சார், நீங்க கவலைப்பட வேண்டாம்." என்றாள்.
அவளிடமிருந்து விடைபெற்றுத் திரும்பும்போது, கனகா மீண்டும் கைகூப்பி நன்றி தெரிவித்துவிட்டு உள்ளே சென்றாள்.
காக்கிச் சட்டை மீது எப்போதும் எரிச்சலும் கோபமும் மட்டுமே உமிழும் ஒருவரிடமிருந்து இப்படிப்பட்ட மரியாதையைப் பெறுவது அன்புவுக்கு ஒரு புதிய அனுபவமாக இருந்தது.
நாட்கள் சில கடந்தன. காவல் துறையின் மட்டத்திலேயும், சீனியர் கான்ஸ்டபிளின் வழிகாட்டுதலோடும், கள்வனின் மறைமுக உதவியோடும் அந்தப் பெண்ணின் காதலன்/கடத்தல்காரனுடன் ரகசியப் பேச்சுவார்த்தைகள் நடத்தப்பட்டன.
போலீஸ் தரப்பில் இருந்து அந்தப் பையனின் தாயிடமும் பேசப்பட்டது. இரண்டு தரப்பு தாய்மார்களும் அமர்ந்து பேசி, தேவையில்லாத சட்டச் சிக்கல்களுக்குப் போய் இரு குடும்பங்களின் மானமும் வீதிக்கு வருவதை விட, சமரசமாக முடிப்பதே நல்லது என்ற முடிவுக்கு வந்தனர்.
இறுதியில், அந்த இளைஞன் தன் கைவசம் வைத்திருந்த லேப்டாப் பேக்கப், கிளவுட் ஸ்டோரேஜ் மற்றும் போனில் இருந்த அத்தனை நிர்வாணப் புகைப்படங்களையும் பர்மனென்ட்டாக டெலிட் (Delete) செய்து கொள்ளுமாறு கொடுத்தான். அனைத்தையும் டெலீட் செய்த பிறகு, அந்த பெண் அந்த கருவிகளையோ அல்லது லாகின்களையோ கொடுக்காமல், திரும்பவும் அவற்றை ஆன்லைன் கொண்டு வர முடியாத அளவுக்கு பாதுகாப்பு தகவல்கள் மற்றும் ஃபோன் நம்பரை மாற்றிய பிறகு அக்கவுண்ட்களை டெலீட் செய்தாள்.
அந்த இளம் பெண்ணின் தலைக்கு மேல் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த டிஜிட்டல் வாள் இறுதியாக அகற்றப்பட்டது.
இந்த கடத்தல் சம்பவம் மற்றும் சில சாதாரண சம்பவங்கள் என அனைத்தும் அமைதியாக முடிந்த பிறகு, கிராம மக்கள் மத்தியில் சப்-இன்ஸ்பெக்டர் அன்புவின் மீதான நன்மதிப்பு பன்மடங்கு உயர்ந்தது.
கோர்ட்டு, கேஸ் என்று கிராம மக்களை அலைய விடாமல், புத்திசாலித்தனமாகப் பல பிரச்சினைகளை சுமுகமாக முடித்துக்கொடுத்த ஒரு இளம் அதிகாரி என்ற பெயர் அவனுக்குக் கிடைத்தது.
ஆனால், இந்த நற்பெயர் அன்புவுக்கு ஒரு புதிய தலைவலியையும் கொண்டுவந்து சேர்த்தது. கிராமத்தின் பல மூலைகளில் இருந்தும் வம்பளக்கும் போலிப் புகார்களும், போலி போன் கால்களும் வரத் தொடங்கின. எதை எதையோ காரணம்காட்டி அன்புவை தங்கள் வலைக்குள் சிக்க வைக்கும் ஆண்கள் மற்றும் பெண்களால் அவனுக்கு பல மணி நேரங்கள் வீணாயின.
நாட்கள் செல்லச் செல்ல, அன்புவின் 'ஃபேன் கிளப்' (Fan Club) போன்ற ஒரு சூழல் அந்த வட்டாரத்தில் உருவாக ஆரம்பித்தது. கிராமத்து இளைஞர்கள் முதல் சில விசித்திரமான நபர்கள் வரை அவனிடம் நெருங்க முயன்றனர்.
விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், அவனது தனிப்பட்ட எண்ணிற்கு வரத் தொடங்கிய செய்திகள்தான்!
நாட்கள் கடக்கக் கடக்க, அவனது கைப்பேசிக்குத் தெரியாத எண்களிலிருந்து பல வகையான இரகசியச் செய்திகள் வரத் தொடங்கின.
அதில் சில, காதல் கவிதைகளாகவும் இருந்தன; இன்னும் சிலவோ, விவரிக்க முடியாத ஆபாசத் தூண்டில்களாகவும் இருந்தன. குறிப்பாக, அவனது வயது தெரிந்த பல பெண்கள் கல்யாண பிரப்போஷல் கொடுக்கும் அளவுக்கு சென்றிருந்தார்கள்..
இரவு நேரங்களில், சோர்வுடன் கட்டிலில் விழும் அன்புவுக்கு இந்தச் செய்திகள் ஒருபுறம் எரிச்சலைத் தந்தாலும், மறுபுறம் அவனுக்குள் நீண்ட நாளாக அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த இயற்கை இச்சைகளை அவை மீண்டும் தட்டியெழுப்பின. காக்கிச் சட்டை அணியும் ஒரு காவலனுக்குள் இருக்கும் இருபத்து இரண்டு வயது இளமை இரத்தம், இந்தத் தனிமை இரவுகளில் அவனுடன் யுத்தம் செய்தது.
வேலைப்பளுவும், சமுதாயத்தின் அழுத்தம் தந்த மன அழுத்தமும் அவனது காமத் தாகத்தை மேலும் அதிகப்படுத்தின.
அப்படிப்பட்ட ஒரு அமைதியான நள்ளிரவு நேரம்...
அவனது மேஜை மீது கிடந்த அவனது தனிப்பட்ட செல்போன் சிணுங்கியது.
திரையைப் பார்த்தான். டிஸ்ப்ளே பிக்சர் (DP) கூட வைக்கப்படாத ஒரு புதிய எண்ணிலிருந்து வந்த குறுஞ்செய்தி இருந்தது. அந்த எண்ணை அவனது காண்டாக்டில் அவன் சேமித்திருக்கவில்லை என்பதால், யார் என்று அவனுக்கு உடனடியாக நினைவுக்கு வரவில்லை.
அந்தச் செய்தியைத் திறந்தான். “Do you remember me?” (என்னை உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா?) என்ற கேள்வி சுருக்கமாக அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது.
புருவங்களைச் சுருக்கிய அன்பு, அதை ஒரு சாதாரண விளம்பரச் செய்தி என்றோ அல்லது தன் நற்பெயரைக் கெடுக்க யாரோ செய்யும் குறும்பு என்றோ நினைத்துவிட்டு, எந்த பதிலும் அளிக்காமல் போனை ஓரமாக வைத்தான்.
ஒருவேளை தன்னைச் சிக்க வைக்க யாராவது போடும் வலையாக (Trap) இருக்குமோ என்ற எச்சரிக்கை உணர்வும் அவனுக்கு இருந்தது.
ஆனால், சில நிமிடங்கள் கழித்து மீண்டும் அதே எண்ணிலிருந்து அடுத்தடுத்துச் செய்திகள் வந்தன.
இந்த முறை வார்த்தைகள் எதுவும் இல்லை. மாறாக ஒரு புகைப்படம்!
முகம் எதையுமே காட்டாமல், கழுத்திற்குக் கீழே உள்ள மார்பகப் பகுதியின் நெருக்கமான புகைப்படம் (Boobs close-up) மட்டும் அனுப்பப்பட்டிருந்தது. அதனுடன் சேர்த்து ஒரு கேள்வியும் இருந்தது: “Do you remember this?” (இதை உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கா?)
அந்தப் புகைப்படத்தைக் கண்டதும் அன்புவின் உடலின் ரத்த ஓட்டம் ஒரே நொடியில் பல மடங்கு வேகமெடுத்தது. அவனது மூச்சுக்காற்று சூடானது. அவனுக்கு அந்த எண்ணைத் தெரியாவிட்டாலும், அந்த உடலின் வடிவத்தையும், அந்த மார்பகங்களின் அமைப்பையும் அவனால் எப்படி மறக்க முடியும்?
சில மாதங்களுக்கு முன்பு, கடத்தப்பட்ட அதே மாணவி! அவளது லேப்டாப்பில் அவன் பார்த்த அதே நிர்வாணப் புகைப்படங்கள் தான் இது என்பதை அவனது மனம் உடனடியாகக் கண்டுகொண்டது.
அன்புவின் நரம்புகள் முறுக்கேறின. கடந்த நாட்களில் அவன் கண்ட கனவுகளும், அந்தப் பெண்ணின் உருவத்தை வைத்து அவன் செய்த சுய இன்பக் கற்பனைகளும் ஒரே விநாடியில் கண்முன்னே நிழலாடின. '
கடந்த பல வாரங்களாகவே, ஹாய் ஹலோ என பல மெசேஜ்கள் அவளிடமிருந்து வந்திருப்பதை கவனித்தான்..
எப்படி ஒரு மனிதனால் தான் நேரில் பார்த்த, அல்லது தன் கற்பனையில் செதுக்கிய ஒரு பெண்பாலியலின் அழகை மறக்க முடியும்?'
ஆனாலும், அவன் இன்னும் எந்தப் பதிலும் அனுப்பாமல் அமைதியாகவே அமர்ந்திருந்தான். கைவிரல்கள் அந்தப் பதிலைத் தட்டச்சு செய்யத் துடித்தாலும், அவனது காக்கிச் சட்டை அவனுக்குள் இருந்த அதிகாரியைத் தடுத்து நிறுத்திக் கொண்டிருந்தது.
அடுத்த கணமே, அந்த எண்ணிலிருந்து மேலும் சில புகைப்படங்கள் வந்தன. இம்முறையும் அவன் ஏற்கனவே அவள் லேப்டாப்பில் சோஷியல் மீடியாவில் பார்த்த அதே புகைப்படங்கள்தான்.
அடுத்து, அந்தப் பெண்ணிடமிருந்து ஒரு வரிச் செய்தி வந்தது: “
I know you seen this all.” (நீங்க இதையெல்லாம் பார்த்துருக்கீங்க. அது எனக்கு தெரியும்).
போலீஸ் மூளை வேலை செய்தது. ஒருவேளை அந்த பெண்ணின் காதலன் தன்னை சீண்டுகிறானா என்ற எண்ணம்.
ஆனால், இதற்கு மேல் அமைதியாக இருக்க முடியாது என்பது போல, இறுதியாக அந்தப் பெண் தன் முழுப் பெயரைக் குறிப்பிட்டுச் செய்தியை அனுப்பினாள்.
"நான் ஸ்வாதி"
முதல் புகைப்படத்தை பார்த்தவுடன், அது வேறு யாருமல்ல, சில வாரங்களுக்கு முன்பு காணாமல் போய், பின்னர் மீட்கப்பட்ட அந்த மாணவிதான் எனக் கண்டுபிடித்திருந்தவனுக்கு எந்த சர்ப்ரைஸும் இல்லை..
ஆனால் மெசேஜ் திரையில் மின்னிய அந்தப் பெயரைக் கண்டதும் அன்புவுக்கு பல கேள்விகள் எழுந்தன.
'எதற்காக அவள் இப்போது இப்படிச் செய்கிறாள்? தன் விவகாரத்தை மூடி மறைத்த ஒரு சப்-இன்ஸ்பெக்டருக்கு எதற்காகத் தன் நிர்வாணப் படங்களைத் தேடித்தேடி அனுப்பித் தூண்டுகிறாள்? இது தன் மீதுள்ள நன்றிக் கடனா? அல்லது தன்னைச் சோதித்துப் பார்க்கும் விபரீத விளையாட்டா? இல்லை, என்ன பிரச்சனைகளில் சிக்க வைக்க முயற்சி செய்பவர்கள் யாரேனும் செய்யும் உளவியல் வலையா?'
எந்தவிதமான கேள்விகளுக்கும் அவனிடம் பதில் இல்லை. மூளை ஒருபுறம் ஆபத்து மணி அடித்தாலும், மறுபுறம் அந்தப் புகைப்படங்கள் அவனுக்குள் ஏற்படுத்திய காமப் போதை அவனது கட்டுப்பாட்டைச் சோதித்தது.
எந்தப் பதிலும் அனுப்பாமல், கைப்பேசியைக் கையில் பிடித்தபடியே, அந்த இரவின் நிசப்தத்தில் தனித்து நின்றான் அன்பு. அவனது மனதின் இருண்ட பகுதிக்குள், அந்தப் பெண்ணின் உடல் வடிவமும், அவளது அந்தச் செயலும் ஒரு தீயைப் போலப் பற்றி எரியத் தொடங்கின!
அடுத்தடுத்து வந்து விழுந்த அந்த ஆபாசச் செய்திகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அன்பு, ஒரு கட்டத்தில் எதற்கும் பதிலளிக்க வேண்டாம் என்ற உறுதியுடன் போனைத் தலைகீழாகக் கவுத்து வைத்துவிட்டு டிவி பார்க்க முயன்றான். ஆனால், அவனது மனம் அந்தத் திரைக்குள்ளேயே சுற்றிக்கொண்டிருந்தது.
சிறிது நேரத்தில் மீண்டும் போன் சிணுங்கியது. இந்த முறை குறுஞ்செய்தி அல்ல; ஆடியோ கால். அன்பு அதை அட்டென்ட் செய்யாமல் மௌனமாகக் கடந்து சென்றான்.
இரவு மணி இப்போது பதினொன்றைக் கடந்துவிட்டிருந்தது. ஊரே ஆழ்ந்த நிசப்தத்தில் மூழ்கியிருந்த அந்த நள்ளிரவு வேளையில், திடீரென அவனது போனில் ஒரு வீடியோ கால் (Video Call) வந்தது.
அந்த விநாடியில் அன்புவின் கட்டுப்பாடு மொத்தமாகச் சரிந்தது. தனிமையும், நீண்ட நாட்களாக அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த இளமையும், அந்தப் பெண்ணின் கவர்ச்சியும் அவனது மூளையை மழுங்கடிக்க, ஒருவேளை உண்மையிலேயே ஸ்வாதியாக இருந்தால் என்ற எண்ணம் உருவாக, அவனது கை தானாக அந்த வீடியோ காலை ஸ்வைப் செய்தது.
திரையில் சுவாதியின் முகம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவள் தன் படுக்கையறையில், மங்கலான வெளிச்சத்தில் உட்கார்ந்திருந்தாள்.
அன்பு சற்று பதற்றத்துடனும் கண்டிப்பான குரலிலும் கேட்டான்:
"இப்போ எதுக்கு இந்த நேரத்துல கால் பண்ணுன?"
சுவாதி எளிய புன்னகையுடன், "சும்மாதான் சார்..." என்றாள்.
"சும்மாவா? எதுக்கு அந்த போட்டோக்களையும் மெசேஜ்களையும் அனுப்பி வச்சுக் கிட்டிருக்க?"
"அதுவும் சும்மாதான் சார்..." அவளது பதிலில் ஒரு அலட்சியமும் வசியமும் கலந்திருந்தது.
அன்புவின் முகம் கோபத்தாலும் இயலாமையாலும் சிவந்தது. அவளது செய்கை அவனுக்குள்ளிருந்த அதிகாரியைத் தட்டியெழுப்பியது.
"உன்னோட போட்டோஸ் இன்டர்நெட்டோலையோ ஆன்லைன்லையோ வெளிய வந்துடக் கூடாதுன்னுதான் நான் ஸ்டேஷன்ல இருந்து ரிஸ்க் எடுத்து உன்னை காப்பாத்துனேன். ஆனா நீ என்னடான்னா இப்படிப் பண்றியே?" என்று கடிந்துகொண்டான்.
அவள் சற்றும் பயப்படாமல், மாறாகக் கேலியாகச் சிரித்தபடியே கூறினாள்:
"அய்யய்யோ... அதுக்கு ஏன் சார் இவ்வளவு டென்ஷன் ஆகுறீங்க? ஏற்கனவே என் லேப்டாப்ப வச்சு நீங்க எல்லாமே நல்லாத்தானே பார்த்தீங்க? அப்புறம் என்ன இப்போ புதுசா பார்க்கிற மாதிரி பேசுறீங்க?"
சுவாதி சொன்ன அந்த வார்த்தை அன்புவை ஒரு கணம் உறைந்துபோகச் செய்தது. தான் அவளது லேப்டாப்பில் அந்தப் படங்களைப் பார்த்தது அவளுக்கு எப்படித் தெரியும்? நாம பிரவுசிங் ஹிஸ்டரி டெலீட் பண்ணிட்டமே என்ற அதிர்ச்சி ஒருபுறம் இருக்க, அவள் அதைக் கவலைப்படாமல் பேசுவது அவனுக்குப் பெரிய வியப்பைத் தந்தது.
உடனே தன்னைச் சுதாரித்துக் கொண்ட அன்பு, பதற்றத்துடன், "சாரி... நான் இப்போ தூங்கப் போறேன். இதோட இத நிறுத்திக்கோ, என்னால இதெல்லாம் பேச முடியாது" என்று போனைத் துண்டிக்க முயன்றான்.
ஆனால், மறுமுனையிலிருந்து சுவாதியின் குரல் மிக மென்மையாக, அதே நேரம் காமத்தை ஊட்டும் விதமாக ஒலித்தது:
"நீங்க சாரி கேட்கத் தேவையில்லை சார்... உங்களுக்குப் பார்க்கப் பிடிக்கலையா? சொல்லுங்க... பார்க்கணுமா இல்லையா?"
அன்புவின் நரம்புகள் முறுக்கேறின. அவனது கை விரல்கள் போனைப் பிடிக்கும்போதே நடுங்கத் தொடங்கின.
"என்ன பேசுற நீ? இது தப்பு..." என்று அவன் தடுமாறினான்.
"விடுங்க சார்... இப்போ யார் தப்பு, சரி பார்க்கப் போறா? சொல்லுங்க, உங்களுக்குப் பார்க்கணும் போல இருக்கா இல்லையா?" என்று கேட்டபடியே, அவள் தன் அணிந்திருந்த மேலாடையின் பட்டன்களை மெல்லத் தளர்த்தத் தொடங்கினாள்.
அந்த நள்ளிரவு வேளையில், திரையில் நடக்கும் காட்சியில் முற்றிலுமாகத் திளைத்துப் போனான் அன்பு. தனக்கு வரவிருக்கும் எந்தவிதமான ஆபத்தான வலிகளையும், மறைந்திருக்கும் பொறிகளையும் பற்றிக் கொஞ்சமும் யோசிக்காமல், முற்றிலுமாகத் தன் சுயக் கட்டுப்பாட்டை இழந்தான்!
திரையில் சுவாதி தன் மேலாடையை விலக்கிவிட்டு, தன் முழு மார்பகங்களையும் கேமராவுக்கு முன்பாகக் காட்டியபடியே ஒருவித போதையான பார்வையுடன் அவனை உற்று நோக்கினாள்..
அந்தப் பார்வையும், அந்த நிர்வாண உடலின் காட்சியும் அன்புவின் ஒட்டுமொத்த ரத்த ஓட்டத்தையும் உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றன...
இரவோவியன்