[iravoviyan]

கள்வனின் மனைவி
07

---

அந்த மாணவி அழைத்துச் செல்லப்பட்ட ஹோட்டலில் உள்ள சிசிடிவி-யில் இருக்கும் நபரின் புகைப்படத்தை சேகரிக்க தவறியது உட்பட தான் செய்த பல தவறுகளை நினைக்க நினைக்க அன்புவுக்கு வேலை சரியாக ஓடவில்லை.

அந்த மாணவியும் அவளது தாயுடன் சென்றிருந்த பெண் காவலர், காவல் நிலையத்திற்கு வந்ததும், இன்ஸ்பெக்டர் அந்த பெண் காவலரையும், அன்புவையும் தன் அறைக்கு அழைத்தார்.

அந்த மாணவியின் தாயிடம் பேசிய பிறகு இன்ஸ்பெக்டர் அறைக்குள் நுழைந்தான் அன்பு. இன்ஸ்பெக்டரின் முகத்தில் கோபமும் அதிருப்தியும் ஒருசேரக் குடிகொண்டிருந்தன.

நடந்த முழு விவரங்களையும் ஒவ்வொன்றாகக் கேட்டறிந்த இன்ஸ்பெக்டர், தன் மேஜை மீது இருந்த பேனாவை உறுத்தலாகத் தட்டியபடியே அமைதியாக இருந்தார். ஆனால், அந்த அமைதிக்குப் பின்னால் ஒரு பெரும் புயல் வீசப் போகிறது என்பதை அன்பு தன் உள்ளுணர்வால் உணர்ந்துகொண்டான்.

"அன்பு..." இன்ஸ்பெக்டரின் குரல் அந்த அறையின் சுவர்களில் எதிரொலித்தது. "ஒருவழியின் ஆரம்பத்தில் எப்படிப் புலனாய்வு செய்ய வேண்டும், மேலிடத்திற்கு என்ன மாதிரியான வழிமுறைகளில் தகவல் தெரிவிக்க வேண்டும் என்ற அடிப்படை நெறிமுறைகள் கூட உனக்குத் தெரியவில்லையா? நீ பாட்டுக்கு உன் இஷ்டத்திற்கு எதை எதையோ கையாண்டுவிட்டு, இப்போது வழக்கை ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலைக்குக் கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கிற."

இன்ஸ்பெக்டரின் வார்த்தைகளில் இருந்த நியாயமான கோபத்தை அன்பு மறுக்கவில்லை. தான் செய்யத் தவறிய முறையான நடைமுறைகளைப் பற்றி அவர் சுட்டிக்காட்டியபோது, ஒரு இளம் அதிகாரியாக அன்பு தன் தலைகுனிந்து நின்றான். தான் செய்த சிறுபிள்ளைத்தனமான அவசரங்கள் மற்றும் சேகரிக்க மறந்த ஆதாரங்கள் வழக்கை எவ்வாறு திசைமாற்றியுள்ளன என்பதை எண்ணி அவன் மனம் வெதும்பியது.

அறையில் நின்றுகொண்டிருந்த பெண் காவலரை வெளியே செல்லுமாறு சைகை செய்தார் இன்ஸ்பெக்டர். அந்த அறைக்குள் இப்போது இன்ஸ்பெக்டரும் அன்புவும் மட்டுமே தனித்து நின்றனர்.

இன்ஸ்பெக்டர் தனது நாற்காலியைச் சற்றுப் பின்னால் நகர்த்திவிட்டு, அன்புவின் கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்துக் கூறினார்: "அன்பு... நீ இன்னும் காவல்துறையின் பரிசோதனைக் காலத்தில்தான் (Probationary period) இருக்கிற என்பதை மறந்துவிடாதே! உன்னுடைய இந்த முறையற்ற நடவடிக்கைகளையும், விசாரணையில் நீ காட்டிய அலட்சியத்தையும் பற்றி ஒரு சிறு குறிப்பு எழுதி மேலிடத்திற்கு அனுப்பி வைத்தேன் என்றால், உன்னுடைய காக்கிச் சட்டை கனவு தொடங்குவதற்கு முன்பே காற்றில் பறந்துவிடும். உன் வேலையே நிரந்தரமாக இல்லாமல் போய்விடும்!"

இன்ஸ்பெக்டரின் அந்த மிரட்டலான வார்த்தைகள் அன்புவின் நெஞ்சில் ஈட்டியால் குத்தியது போன்ற வலியை ஏற்படுத்தின. தான் சிறுவயது முதல் கஷ்டப்பட்டுப் படித்ததும், தனது தந்தையின் எதிர்பார்ப்புகளும், தன் சொந்த லட்சியங்களும் கண்முன்னே சுக்குநூறாக உடைந்து விழுவது போன்ற பிரம்மை அவனுக்கு ஏற்பட்டது. குற்ற உணர்ச்சியால் அவனது கால்கள் நடுங்கின. அவன் எதைக் பேசுவதென்று தெரியாமல் மௌனமாக நின்றான்.

ஆனால், அந்தப் பயங்கரமான மௌனத்தைத் தொடர்ந்து இன்ஸ்பெக்டர் வெளிப்படுத்திய அந்த வார்த்தைகள்தான் அன்புவின் வாழ்க்கையையே புரட்டிப் போட்டது. இன்ஸ்பெக்டர் திடீரெனத் தன் முகத்தின் கடினத் தன்மையை மாற்றிவிட்டு, குரலைத் தாழ்த்தி, மிக லேசான தொணியில் கூறினார்:

"சரிவிடு... நாம ஒரே ஆளுங்க.. 'நம்ம ஆளு' என்கிற ஒரே காரணத்தினால உன் மேல நெகட்டிவ் நோட் எதுவும் போடல. இனிமேல் இப்படிப்பட்ட முட்டாள்தனமான தவறுகளைச் செய்யாதே. ஜாக்கிரதை!"

இன்ஸ்பெக்டரின் அந்த வார்த்தைகள் அன்புவின் காதுகளில் விழுந்த விநாடி, அவனது உலகமே ஸ்தம்பித்துப் போனது. தன் திறமையின் மீதும், நேர்மையின் மீதும் அவன் வைத்திருந்த அத்தனை நம்பிக்கைகளும் ஒரே நொடியில் அடித்துச் செல்லப்பட்டன. இதுவரை இன்ஸ்பெக்டர் தன் மீது காட்டிய கரிசனமும், உதவியும் ஒரு மூத்த அதிகாரி தன் இளையவனுக்குச் செய்யும் வழிகாட்டல் அல்ல; மாறாக, சாதிய அடையாளத்தின் அடிப்படையில் வழங்கப்படும் பாதுகாப்பு என்ற உண்மை அவனுக்குப் பிளந்து காட்டியது போலிருந்தது.

அந்தச் சீருடைக்குள் மனிதர்களை மனிதர்களாகப் பார்க்கும் நீதி எங்கே இருக்கிறது? இங்கே எல்லாமே சாதியச் சங்கிலிகளால் பிணைக்கப்பட்டுள்ளதா? அருவருப்பும் ஆத்திரமும் ஒருசேர அவனது தொண்டையை அடைத்தன.

தன் தந்தை தன்னிடம் பேசிய வார்த்தைகள் அவனது காதுகளில் இடி முழக்கமாய் எதிரொலித்தன—"அன்பு... நீ போற இடத்துல உன் ஜாதியைப் பார்த்துதான் பழகுவாங்க... 'சார், நான் உங்க ஆளு'ன்னு சொல்லி யாராவது வந்து பேசும்போது சர்ப்ரைஸ் ஆகிடாத."

தந்தை சொன்ன எச்சரிக்கை தன் கண்முன்னே இவ்வளவு சீக்கிரமாக, அதுவும் இன்ஸ்பெக்டரின் வாயிலாக நிஜமாகும் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. தன் சொந்தக் காலில் நின்று, தன் திறமையால் உயர வேண்டும் என்று நினைத்தவனுக்கு, அந்த வார்த்தைகள் சுமையாக தெரிந்தது.

மனம் முற்றிலும் உடைந்துபோய், எந்திரம் போலத் தன் இருக்கைக்குத் திரும்பினான் அன்பு. அவனது கால்கள் அவனுக்குக் கீழ்ப்படியவில்லை; உடலின் அத்தனை சக்தியும் வடிந்துபோனது போலச் சோர்ந்து போய் தன் நாற்காலியில் அமர்ந்தான்.[/size]

---

பெண் காவலர் அறையில் இருந்த நேரம், இன்ஸ்பெக்டர் அன்புவை எச்சரித்த விஷயம் காவல் நிலையத்தின் மூலை முடுக்கெல்லாம் கிசுகிசுப்பாகப் பரவியது.

சீனியர் கான்ஸ்டபிள், அன்புவின் அருகில் கவலையுடன் வந்து நின்றார். அவரது முகத்தில் ஒருவித அனுதாபம் தொக்கி நின்றது.

"சார்... இன்ஸ்பெக்டர் உங்களை ரொம்பக் கடிந்துக்கிட்டதா கேள்விப்பட்டேன். உண்மையைச் சொல்லணும்னா, இன்ஸ்பெக்டருக்கு உங்களை ரொம்பப் பிடிக்கும்னுதான் நான் நினைச்சேன். நீங்களும் அவரும் ஒரே 'ஆளு'ங்கிறதால அவர் உங்களை கண்டிக்க மாட்டார், எப்படியும் காப்பாத்திடுவார்னுதான் நானும் நம்பியிருந்தேன். ஆனா இப்படி உங்களை வெளிப்படையாவே போட்டுப் பொரிப்பார்னு நான் சத்தியமா எதிர்பார்க்கல சார்..." என்றார்.

சீனியர் கான்ஸ்டபிளும் அதே சாதியச் சொல்லை மீண்டும் உச்சரித்ததைக் கேட்ட அன்பு, உள்ளுக்குள் மேலும் வாடிப்போனான். இந்தத் காவல் துறை அலுவலகத்தில், இந்தச் சீருடை அணிந்த மனிதனுக்கும் பின்னால் ஒரு சாதியக் கண்ணாடி ஒட்டிக்கொண்டிருப்பதை அவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.

மனிதர்களை மனிதர்களாக மதிப்பிடும் பண்பாடு இல்லாமல் எப்படி நேர்மையாக இருக்க முடியும் என நினைத்த அன்புவின் முகத்தில் தெரியும் அந்தப் பயங்கரமான மௌனமும் வெறுமையும் சீனியர் கான்ஸ்டபிளுக்குப் புரியவில்லை.

அப்புறம் பேசலாம் என அவரை அனுப்பி வைத்தான். சீனியர் கான்ஸ்டபிளிடம் கள்வன் பற்றியோ, அவனது அக்கா பற்றியோ, பேசும் மனநிலையில் அன்பு சுத்தமாக இல்லை.

---

இதற்கிடையில், அந்த மாணவியும் அவளது தாயும் உளவியல் நிபுணரிடம் (Psychologist) சென்று தங்கள் மனக்குறைகளை ஆலோசித்துவிட்டு வீடு திரும்பினர். அந்த நீண்ட தனிப்பட்ட கலந்தாய்வு அந்தத் தாயின் மனதிற்குள் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. மகளின் மௌனமும் பயமும் எங்குபோய் முடியும் என்பதை உணர்ந்த அந்தத் தாய், தன் மகளுடன் மிக நெருக்கமாக அமர்ந்து பேசத் தொடங்கினாள்.

வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் அந்தத் தாய் தன் மகளின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு உருக்கமாக வழக்கை தொடர்வது குறித்து பே‌சினா‌ள். தன் மகளிடம் எதையும் மறைக்காமல் அனைத்தையும் பேச சொன்னாள். ஆனால் மகள் பேசத் தயாராக இல்லை..

பெண் காவலரை பார்த்ததும், அந்தத் தாயின் எண்ணிற்கு அழைத்த அன்பு. "அந்தப் பையன் உங்க பொண்ணை மறுபடியும் தொடர்பு கொள்ள ட்ரை பண்ணலாம். அப்படி பண்ணுனா உடனே எனக்கு இன்ஃபார்ம் பண்ணுங்க" என்று அன்பு எச்சரித்துவிட்டுத் துண்டித்தான்.

அன்பு போனில் சொன்னதைச் சுட்டிக் காட்டிய தாய், மீண்டும் மகளிடம் விடாப்பிடியாக வாதிட்டாள். ஆனால், அந்தப் பெண் இன்னும் நடுங்கினாள். தன் தாய் விடாமல் துருவித் துருவிக் காரணத்தைக் கேட்க, ஒரு கட்டத்தில் (இரவு பத்து மணியளவில்) தன் தாயை இறுக்கி அணைத்துக்கொண்டு கதறி அழுத அந்த மாணவி, இறுதியாகத் தன் வாழ்க்கையின் கொடூரமான உண்மையை உடைத்தாள்.
"அம்மா... நான்... நான் அந்தப் பையனுக்கு நிர்வாணப் போட்டோக்களை அனுப்பினேன்... அவன் அதை வச்சு மிரட்டுனா என்ன பண்றதுன்னு தெரியலை அம்மா..." என்று சொல்லிவிட்டு, அவள் தன் காதுகளைப் பொத்திக்கொண்டு தரையில் அமர்ந்து தேம்பித் தேம்பி அழுது புரண்டாள்.

தன் மகள் படும் வேதனையையும், ஒரு அறியாமையில் அவள் சிக்கித் தவித்த கோலத்தையும் எண்ணித் துடித்த அந்தத் தாய், உடனடியாக அன்புவுக்கு போன் செய்து நடந்த அத்தனையையும் அழுது கொண்டே சொன்னாள்.

மறுமுனையில், அந்த பெண்ணின் லேப்டாப்பில் அவளின் நிர்வாணப் புகைப்படங்களை மீண்டும் பார்த்தபடியே காமவெறியுடன் இருந்த அன்பு, தாயின் பேச்சைக் கேட்டதும் சட்டென நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான். அவனது மூளை ஒருபுறம் கடமையைச் செய்யச் சொல்ல, மறுபுறம் அந்த நிர்வாணப் புகைப்படங்கள் தந்த போதை அவனது கண்களை மறைத்தது.

"அப்படியாம்மா..." என அனைத்தையும் கேட்டு, ஆறுதலாக சில வார்த்தைகள் பேசியவன். நாளைக்கு ஸ்டேஷன் வாங்க.. இல்லைன்னா நான் வர்றேன். இந்த வழக்கை முடிக்கலாமா இல்லை என்ன பண்ணலாம்னு பேசலாம் என போனைத் துண்டித்தான் அன்பு.

---

சுய இன்பம் செய்து முடிக்கும் முன்பே, சீனியர் கான்ஸ்டபிள் அழைத்தார். கள்வனின் அக்கா கனகாவின் விசித்திரமான மற்றும் கொடூரமான பின்னணி குறித்து பேசினார்.

"சார்... அந்த கனகா இருக்காளே... அவளோட வாழ்க்கையே ஒரு சோகக் கதைதான் தெரியுமா?" என பழைய பதிவேடுகளைப் புரட்டுவது போல தன் நினைவுக் கூர்மையைக் கிளறியபடியும் பல விஷயங்களை சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

அவ பஜாரி எல்லாம் இல்லப்பா. விபச்சாரம்தான் ஒரு காலத்துல அவளுக்குத் தொழில். ஆனா நல்லவ.

"என்ன சொல்றீங்க சார்?" என்று சுவாரஸ்யம் நிறைந்த கதையை ஆர்வமுடன் கேட்பதை போல கேட்டான் அன்பு.

"அவளுக்குப் பன்னிரண்டு, பதிமூன்று வயசு இருக்கும்போதே அவங்க அம்மா, அப்பா ரெண்டு பேருமே அடுத்தடுத்து இறந்துட்டாங்க. அப்புறம் என்ன, அன்னைக்கு இருந்த சூழ்நிலையில் அம்மா வழி சொந்தக்காரங்க அவளைக் கூட்டிட்டுப் போனா அவங்களோட பூர்வீகச் சொத்துல பங்கு கேப்பாங்கன்னு பயந்து, அவங்களோட சொந்த மாமா ஒருத்தன், 'நான் பாத்துக்குறேன், அவளுக்கு நல்ல எதிர்காலம் அமைச்சுத் தர்றேன்'னு சொல்லி அவங்களை எங்கேயோ கூட்டிட்டுப் போய்ட்டான்."

"அப்படியா? அப்புறம் என்னாச்சு?"

"ஆமா சார்... ஆனா அங்க போனதும்தான் அந்தப் பாவப்பட்ட பொண்ணுக்கு நரகம் ஆரம்பிச்சது. அவளுக்குப் பல வகையிலும் கொடுமைகளும் கொடூரமான பாலியல் தொல்லைகளும் தான் மிஞ்சின. ரத்தம் உறைய வைக்கும் அந்தச் சித்ரவதைகளைத் தாங்க முடியாததால, ஒருநாள் நைட்டு வீட்டை விட்டு ஓடிவந்துட்டா சார். எங்கு போவது என்று தெரியாமல் தவித்தவளுக்கு, சோற்றுக்காகத் தன் உடலை விற்றுத் தொழில் செய்யும் நிலைக்கு இந்தச் சமூகம் அவளைத் தள்ளியது."

கான்ஸ்டபிள் குரலில் ஒரு ஆழ்ந்த கவலை நிழலாடியது. "போலீஸ் டிபார்ட்மென்ட்ல இருக்கிற சிலரும் அந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி அவளை எப்படிப் பயன்படுத்திக்கிட்டாங்கன்னு தனியா சொல்லணும்னு இல்ல சார். ரோந்துப் போலீஸ்ல இருந்து ஸ்டேஷன்ல இருக்கிற வரைக்கும் சிலரும் தங்கள் தேவைக்கு யூஸ் பண்ணிருக்காங்க."

ஓஹ்! அதான் அவங்களுக்கு போலீஸ பார்த்தாலே பஜாரி மாதிரி கத்துறாங்களா?

இல்லை.. சார். அதெல்லாம் விபச்சார தொழில் பண்றவங்க வாழ்க்கைல சகஜம்னு விட்டுட்டா. பட் அதுக்கு பிறகும் அவளுக்கு பயங்கர டார்ச்சர்..

புரியலை சார்..

"கொஞ்சம் பொறுமையா கேளுங்க..

ஓகே சார்..

அவளுக்குத் தொடர்ந்து வாடிக்கையாளரா வந்த ஒரு வக்கீல் கிட்ட சொத்து பத்தி பேசிருக்கா. அவனும் அவளுக்குச் சட்ட ரீதியாக சில உதவிகளைச் செய்திருக்கான். அவங்களுடைய பூர்வீகச் சொத்துல இப்போ அவங்க இருக்கிற அந்தத் தென்னந்தோப்பு வீடும், கொஞ்சம் நிலமும் கிடைக்க அந்த வக்கீல்தான் முழுக்க முழுக்க உதவினான். அதன்பிறகுதான், 'இனிமே இந்த அசுத்தமான தொழில் வேண்டாம்'னு எல்லாவற்றையும் உதறிவிட்டு குழந்தையோட, ஊருக்குத் திரும்பி வந்துட்டா. அதுக்கு பிறகு அவ தொழில் பண்ணல. அவ புருஷன் இன்னும் புரோக்கரா இருக்கான்"

"அப்புறம் என்னாச்சு சார் "

"அங்கதான் தலைவிதி விளையாடிச்சு சார். அவ தம்பி என்ன கொடுமைய அனுபவிச்சானோ, அவனுக்குள்ள  திருட்டுப் பழக்கங்களை உருவாகிடுச்சி. போலீஸ் அவனைப் பிடிச்சு ஸ்டேஷனுக்குக் கொண்டு வரும்போதெல்லாம், 'அந்த டைம்ல இருந்த அதிகாரி உட்பட , உன் தம்பியை வெளியே விடணும்னா என்கூடப் படுக்கைக்கு வா'ன்னு இங்க இருக்கிற காக்கிகள் அவகிட்ட அசிங்கமான பேரம் பேசினாங்க. அதுபோக, எந்தத் திருட்டோடையும் சம்பந்தம் இல்லாத சின்னச் சின்னக் குற்றங்களுக்குக்கூட அவ தம்பியின் பெயரைச் சேர்த்துப் பதிவு செஞ்சு மிரட்டி, அவளைத் தொடர்ந்து கட்டாயப்படுத்தினாங்க."

கான்ஸ்டபிள் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டார்: "அன்னைக்கு திருந்தி, நின்ன அந்தப் பொண்ணு, இந்தச் சமூகமும் காவல்துறையும் கொடுத்த இடைவிடாத அடிகளாலதான் இன்னைக்குக் கண்டபடி கத்தும் பஜாரியாவா மாறிட்டா. போலீசைச் கண்டாலே அவளுக்கு ரத்தம் கொதிக்கும். போலீஸ்காரங்களை உயிரோட விட மாட்டேங்கிற வெறி அவளுக்குள்ள இருக்குதுன்னா, அதுக்குக் காரணம் இந்தச் சீருடை அணிஞ்ச நாங்க பண்ணின அக்கிரமங்கள்தான் சார்!"

"சார்... உங்களுக்கு எப்படி இதெல்லாம் "என்ற கேள்வியை எழுப்பினான் அன்பு..

கான்ஸ்டபிள் ஒரு மெலிதான பெருமூச்சுடன் "என் மனைவியின் தூரத்து சொந்தக்காரங்க. சொந்த வீடும், உறவினர்களின் வீடுகளும் அவங்க மாமா வாழ்ற ஏரியாவுலதான் இருக்கு."

"அவ ஊருக்குள்ள திரும்பி வந்த பிறகு போலீசாரால் அவள் பட்ட அவமானங்களும் இங்க வேலை பார்த்த ஒரு ஃபிரண்ட் மூலமா தெரியும்!" என்றார். எதும் பிரச்சனைன்னா என் மனைவியிடம் கனகா பேசுவா என்றார் கான்ஸ்டபிள்.

மாணவியை பார்த்தது குறித்த தகவலை கள்வன் தன் அக்கா கனகாவிடம் கூற, கனகா உடனடியாகச் சீனியர் கான்ஸ்டபிளின் குடும்பம் வழியாகவோ அல்லது நேரடியோ தகவல் தெரிவித்திருக்கிறாள் என்பதை அன்பு எளிதாகப் புரிந்து கொண்டான்.

கனகாவைப் பற்றிச் சீனியர் கான்ஸ்டபிள் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள், சீருடை அணிந்த காவல்துறை அதிகாரிகள் மற்றும் ஆள் பலம் கொண்டவர்கள் பலரும், சட்டத்தின் பிடியைக் காட்டி அப்பாவிப் பெண்களின் வாழ்க்கையை எப்படிச் சூறையாடுகிறார்கள் என்ற கொடூரமான உண்மையை அன்புவுக்கு ஆழமாக உணர்த்தின.

ஒருபுறம் குற்றவாளிகளைத் தண்டிக்கும் அதிகாரம் கையில் இருக்க, மறுபுறம் அதே அதிகாரத்தைத் தங்களின் காமப் பசிக்குத் தீனிபோடப் பயன்படுத்தும் காக்கிச் சட்டைக்காரர்களின் கோரமுகம் அவனுக்கு அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

அன்புவின் முகம் கோபத்தாலும் இயலாமையாலும் சிவந்தது. அவனது உதறல் எடுத்த தொண்டையிலிருந்து வார்த்தைகள் வெளிவரத் திணறின. அவனது மனதுக்குள் ஒரு எண்ணம் மின்னலாய் வெடித்தது—"சமூகத்தின் கண்களுக்குத் தெரியாமல், நாலு சுவருக்கு வெளியே காக்கிச் சட்டையின் பலத்தைக் காட்டியே இப்படிப்பட்ட அக்கிரமங்களைச் செய்பவர்கள், தங்கள் சொந்த வீடுகளுக்குள், தங்கள் மனைவிகளிடமும் குடும்பத்தினரிடமும் தீர்க்க முடியாத காம வக்கிரங்களுடன் நான்கு சுவர்களுக்குள் எப்படியெல்லாம் நடந்து கொண்டிருப்பார்கள்?"

அந்தக் கேள்விகள் அவனது மூளையைக் கடுமையாகக் குடைந்தெடுத்தன.

சட்டம், ஒழுங்கு, நீதி என்று பாடம் படித்துவிட்டு, சமூகத்தைச் சீர்படுத்தும் காவலனாக இந்தப் பணிக்கு வந்த தனக்கு, இந்தச் சமூகம் காட்டும் நிஜ முகங்கள் ஒவ்வொன்றாக அறைந்து உண்மையை உணர்த்திக் கொண்டிருந்தன. ஒருபுறம் சாதிய எண்ணங்களும், மறுபுறம் பாலியல் வக்கிரங்களும் அவனது லட்சியக் கனவுகளைச் சிதைத்துக் கொண்டிருந்தன.

அதே நேரத்தில், அவனது மனதின் இன்னொரு மூலையில்—அந்த இளம் மாணவியின் நிர்வாணப் புகைப்படங்களும், அவளது அம்மாவும், கள்வனின் மனைவியான பிரதிபாவின் அமைதியான சோக முகமும், அவனது சொந்தக் காமக் கற்பனைகளும் மாறி மாறி மோதிக்கொண்டே இருந்தன.

அதிகாரத்தின் கம்பீரமும், சீருடையின் பொறுப்பும் ஒருபுறம் நிலைநிற்க... மனதின் இருண்ட காம எண்ணங்களும், சமூகத்தின் கசப்பான யதார்த்தங்களும் அவனது நெஞ்சில் ஆழமான போரைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தன!