[iravoviyan]

08
அப்பாவின் ரகசியமும்... உடன் பிறவா சகோதரிகளும்...

---

மறுநாள் காலை, அக்னி கல்லூரிக்குக் கிளம்பிச் சென்ற சிறிது நேரத்திலேயே, அம்மாவும் பாட்டியும் மற்ற வேலையில் மும்முரமாக இருக்க, இதான் சரியான சமயம் என்று இரட்டையர்கள் இருவரும் வினயின் அறைக்குச் சென்றனர்.

உள்ளே நுழைந்தவர்கள் நேரத்தை வீணடிக்காமல், "அண்ணா... என்னாச்சு உனக்கு? நாங்க சென்னைக்கு வந்து இத்தனை நாளாகியும் நீ எங்கிகிட்ட சரியா பேசவே மாட்டேங்குற. நாங்க இங்க வந்திருக்கிறது உனக்குப் பிடிக்கலையா? இல்லை, நாங்க இங்க வந்தது உனக்குத் தொல்லையா இருக்கா?" என்று தென்றல் மற்றும் நிழல் இருவருமே இயல்பான மென்மையான குரலில் ஆனால் ஏமாற்றம் கலந்த கலக்கத்துடன் கேட்டார்கள்.

வினய் அவர்களைச் சமாளிக்க முயன்றான். "அப்பாவோட உடல்நிலை சரியில்லாம இந்த நிலையில இருக்காரு. வீட்ல இந்த ஐ.சி.யு செட்டப், நர்ஸ் வர்றதுன்னு மனசு முழுதும் அதுலயே இருக்கிறதாலதான் என்னால சரியா பேச முடியல..." என்று தன் தந்தையின் உடல்நிலையை மட்டுமே காரணமாகச் சொல்லி சமாளிக்கப் பார்த்தான்.

ஆனால் இரட்டையர்கள் அதை நம்பத் தயாராக இல்லை.

நிழல் தன் கண்களைச் சுருக்கிவிட்டு, கோபமும் ஏக்கமும் கலந்த குரலில், "பொய் சொல்லாத அண்ணா! மாமாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாம இருக்கிறது உண்மைதான், அதுக்காக எங்ககிட்ட பேசுறதையே கம்ப்ளீட்டா நிப்பாட்டிடுவியா? வேற ஏதோ காரணம் இருக்கு..." என்று நேரடியாகவே வெடித்துத் தள்ளினாள்.

"அப்படிலாம் ஒன்னுமில்லடி..." என வினய் மறுத்தான்.

"அப்போ அக்னி அக்கா ஏதாச்சும் உன்கிட்ட சொன்னாளா? அவதான் எங்ககிட்டயும் கண்டிப்பா இருக்கா, உன்கிட்டயும் எங்களை விலகி இருக்கச் சொல்லி ஏதாவது சொன்னாளா?" என்று நிழல் விடாமல் துளைத்தாள்.

"அவலாம் ஒன்னும் சொல்லல... நீங்களா எதையாவது கற்பனை பண்ணிக்காதீங்க" என்று வினய் தொடர்ந்து மறுத்துவிட்டான்.

கொஞ்சம் கூட அமைதியாக இருக்க முடியாத நிழல், திடீரென்று கோபமும் அழுகையும் தொண்டையை அடைக்க, "உனக்கு இப்போ எங்க மேல சுத்தமா பாசமில்ல. அக்னி அக்காதான் உனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. வீட்ல இருக்கிற எல்லோரும் சொல்ற மாதிரி அவளையே நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறதாலதான் எங்ககிட்ட பேசுறதை விட்ருட்ட, அப்படித்தானே?" என்று அழத்த் தொடங்கிவிட்டாள்; அவளது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் தாரைதாரையாக வழியத் தொடங்கியது.

நிழல் அழுவான் என வினய் சிறிதும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. அந்த அழுகையைப் பார்த்ததும் பதறிப்போன வினய், அருகில் சென்று அவளது கையைப் பிடித்து, "அப்படிலாம் ஒன்னும் இல்லடி... நீ நினைக்கிறதெல்லாம் தப்பு" என்று ஆறுதல்படுத்த முயன்றான்.  ஆனால், அவள் சமாதானமாகாததால், அப்படியே அவளது கையில் ஒரு முத்தம் கொடுத்து, "நீங்க நினைக்கிறதெல்லாம் தப்பு, அக்னிய கல்யாணம் பண்ற ஐடியா எதுவும் இல்ல" என்று சத்தியம் செய்வது போலச் சொன்னான்.

அதைப் பார்த்த தென்றலும் தனக்கும் அதே போல முத்தம் வேண்டும் என்று தன் கையை நீட்டினாள். வினய் தயங்காமல் தென்றலின் கையையும் பிடித்து முத்தமிட்டான்.

ஆனால் நிழல் விடவில்லை. "நான் கையில் கிஸ் கேக்கல..." என்று கூறிவிட்டு, நெஞ்சை நிமிர்த்தி, முலைகளை எதாவது பண்ணு என்பதைப் போல வினய்க்கு நெருக்கமாக கட்டிலில் உட்கார்ந்தாள்.

வினய் தர்மசங்கடமாக, "இப்பதான்டா எந்திரிச்சேன்... இன்னும் பிரஷ் கூட பண்ணல..." என்று தயங்கினான்.

ஆனால் இரட்டையர்கள் இருவரும் ஒரே குரலில், "அதெல்லாம் ஒன்னும் பிரச்சினையில்லை அண்ணா..." என்று சொல்லிவிட்டு இன்னும் நெருங்கி வந்தனர்.

வினய் மறுத்தான். "இல்லடா, பிரஷ் பண்ணிட்டு வர்றேன்...நீங்க போங்க.. " என்று விலகப் பார்த்தான்.

உடனே நிழல் அவன் கண்ணைப் பார்த்து உருக்கமாக, "நீ அக்னியை கல்யாணம் பண்ணிக்க மாட்டேன்னு சொல்றது உண்மைன்னா... ஏற்கனவே சொன்ன மாதிரி, இப்பவே எங்கள ஏதாவது செய்..." என்று தன் விருப்பத்தை வெளிப்படையாகக் கேட்டாள்.

வினய் அதிர்ச்சியுடன், "ஷூவரா?" என்று கேட்டான்.

இருவரும் தீவிரமாகத் தலையசைத்தனர்.
அதே வினாடியில், வெளியே ஹாலில் இருந்து பாட்டியின் குரல் இரட்டையர்களின் பெயரைக் கூப்பிட்டது.

---

"இதோ வரோம் பாட்டி..." என்று கத்திக்கொண்டே கதவைத் திறந்து,
அவர்கள் வெளியே சென்ற பிறகுதான் வினய் பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டான். நெஞ்சில் அடித்த அந்தப் படபடப்பு அடங்க சிறிது நேரம் பிடித்தது.

ஆனால், அது வெறும் இடைநிறுத்தம் மட்டும்தான். கொஞ்ச நேரத்திலேயே நிலைமை மேலும் தீவிரமானது.

அண்ணா, பாட்டி கூப்பிடுறாங்க என தென்றல் சொல்ல, வினய் பிரஷ் பண்ணிட்டு வர்றேன் என்றான்.

சிறிது நேரத்தில், வினய் ஹாலுக்கு வந்துபோது, அங்கு இரட்டையர்கள் சற்று தள்ளி முகத்தைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு நின்றிருந்தார்கள்.

பாட்டி தன் மங்கிய கண்களால் வினய்யை ஊடுருவப் பார்த்தாள். முகத்தில் எந்தச் சலனமும் இல்லாமல், நேராக விஷயத்திற்கு வந்தாள். "உனக்கு அக்னியைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிற விருப்பம் இருக்கா இல்லையா?" என்று நேரடியாக கேட்டாள்.

அங்கே நின்றிருந்த இரட்டையர்கள் இருவரின் கண்களிலும் ஒரு எதிர்பாராத மின்னல் வெட்டியது. இருவரும் வினய்யின் பதிலுக்காக மூச்சைப் பிடித்துக் கொண்டு காத்திருந்தனர்.

வினய் சற்றும் தாமதிக்காமல், நேராகப் பாட்டியின் கண்களைப் பார்த்துக் கொண்டே, "இல்லை பாட்டி... எனக்கு அக்னியை கல்யாணம் பண்ணிக்கிற ஐடியாவெல்லாம் இல்ல..." என்று திட்டவட்டமாக மறுத்துவிட்டான்.

அவன் அப்படி சொன்னதைக் கேட்டதும், இரட்டையர்களின் முகத்தில் சட்டென்று ஒரு நிம்மதியும் சிறு புன்னகையும் மலர்ந்தது. ஆனால், பாட்டியின் முகம் இறுகியது.

"சரி... நீங்க எல்லாரும் போங்க. வினய் கூட நான் தனியா கொஞ்சம் பேசணும்..." என்று சொல்லிவிட்டு, இரட்டையர்களை பாட்டி அங்கிருந்து அனுப்பி வைத்தாள்.

அவர்கள் நகர்ந்த பிறகு, பாட்டி தன் பேரனிடம் பேசத் தொடங்கினாள்.

"நீ என்ன நெனைச்சிட்டு இருக்க வினய்? உன் மனத்துல என்னதான் ஓடுதுன்னு எனக்குத் தெரியாதுன்னு நினைக்கிறியா? நீ ஏன் அத்தையை தப்பான எண்ணத்தில் பார்க்குற" என்று பாட்டி ஆரம்பித்தபோதே வினய்யின் உடம்பில் மின்சாரம் பாய்ந்தது போல இருந்தது.

"அவ உதவி செய்தா. அவகிட்ட எந்தத் தப்பான எண்ணமும் கிடையாது. ஆனா, அவ பண்ற உதவியை நீ வேற ஏதோ ஒரு விகாரமான பார்வையோட பாக்குறதும், அவளைத் தப்பா நினைக்கிறதும் முட்டாள்தனம். அவ உனக்குத் தாய் மாதிரி! அவகிட்ட உன் பார்வை ரொம்ப ஓவரா போகுது. உன்னோட இந்தத் தப்பான செய்கையும் பார்வையும் இனிமே உங்க அத்தை பக்கம் திரும்பக் கூடாது. புரியுதா?" என்று பாட்டி சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும் ஊசியாக வினய்யின் நெஞ்சில் இறங்கின.

வினய்க்கு அசிங்கமாகப் போய்விட்டது. 'அத்தை நம்மளைப் போட்டுக் கொடுத்துட்டாங்களா? இல்லை பாட்டியே எல்லாவற்றையும் கவனித்துவிட்டாளா?' என்ற எண்ணம் ஓடியது. அங்கே ஒரு நிமிடம் கூட நிற்க முடியாமல், முகம் கவிழ்ந்த நிலையில், "சரி பாட்டி..." என்று முணுமுணுத்துவிட்டு அங்கிருந்து அவசரமாக வெளியேறினான்.

அவன் அங்கிருந்து தப்பித்து ஓடினாலும், அவனது மனமோ அத்தை தன்னைப்பற்றி பாட்டியிடம் எல்லாவற்றையும் மாற்றிச் சொல்லிவிட்டாள் என்ற குற்றவுணர்ச்சியிலும் கோபத்திலும் கொதித்தது.

சிறிது நேரம் கழித்து, வீட்டில் காலை உணவு முடிந்தது. தனக்கு மற்றும் வீட்டில் இருப்பவர்களுக்கு சில அத்தியாவசியப் பழங்கள் மற்றும் ஜூஸ் வாங்க வெளியே செல்ல வேண்டிய அவசியமிருந்தது.

வினய் கிளம்பத் தயாரானதும், இரட்டையர்கள் இருவரும், "நாங்களும் வரோம் அண்ணா..." என்று அவனுடன் ஒட்டிக்கொண்டனர்.

முதலில் அத்தை "நீங்க எங்கேயும் போக வேணாம்" என்று திட்டினாள்.

ஆனால், பாட்டி குறுக்கிட்டு, "இருக்கட்டும் விடுடி... கொஞ்ச நேரம் காத்து வாங்கிட்டு வரட்டும்..." என்று அனுமதி கொடுத்துவிட்டாள்.

வினய்யுடன் நிழலும் தென்றலும்  வெளியே கிளம்பினர்.

---

வினய்க்கு அக்னிய கல்யாணம் பண்ணிக்க விருப்பம் இல்லை. சின்னதுல ஒண்ண கண்டிப்பா கட்டிப்பான். ஆனா, ஒருத்திய கட்டுனா இன்னொருத்தி நிலமை, ரொம்ப பயமா இருக்கு என தன் மகளிடம் பேசினாள்.

ரெண்டு பேரையும் கவனமா பார்த்துக்க. இங்க நாம கெஸ்ட். இவளுக ரெண்டு பேரும் துரு துருன்னு அவன சுற்றியே வர்றாளுங்க. அவன் வேற வயசுப் பையன். இது அவன் வீடு. பயம் இல்லாம எதையாவது பண்ணிட போறான் என எச்சரிக்கை விடுத்தாள்.

தெரியும்மா (பெரியம்மா). அதனால தான் அக்னி இங்க தங்குறா..

ரெண்டு டாக்டரும் அவன சோதனை பண்ற முடிவுல இருக்காளுங்க என பாட்டி மற்றும் அத்தை இருவரும் கிண்டலாக பேசி சிரித்தார்கள்..

---

இரட்டையர்கள் வந்ததால், காரில் அவர்களுடன் செல்லும்போது, பின்னால் உட்கார்ந்திருந்த நிழல் உடனே தன் விசாரணையை மீண்டும் தொடங்கினாள்.

"அண்ணா... பாட்டி உன்கிட்ட தனியா என்னென்னவோ சொன்னாளே, அது என்ன விஷயம்? நீ எதுக்கு அப்படித் தலைகுனிஞ்சு நின்ன?" என்று குறிவைத்துத் தாக்கினாள்.

தென்றலும் விடாமல், "ஆமா அண்ணா... அக்னி அக்காவைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கச் சொல்லி வற்புறுத்தினாங்களா? உண்மையைச் சொல்லு..." என்று குறுக்குக் கேள்வி கேட்டாள்.

வினய் எரிச்சலுடன் வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டே, "அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லடி... சும்மாதான் பேசுனா..." என்று சமாளிக்கப் பார்த்தான்.

ஆனால் இரட்டையர்கள் அதை விடவே இல்லை. "பொய் சொல்லாத அண்ணா! பாட்டி பேசினதுக்கு அப்புறம் உன் முகம் ரொம்ப மாறிப்போச்சு. எங்ககிட்ட ஏதோ ஒன்னை மறைக்கிற..." என்று அவர்கள் குரலில் சந்தேகம் அதிகமாகியது.

போகப் போக உரையாடல் ஒருவிதச் சுணக்கத்திற்கு மாறியது.

தென்றல் கோபமாக, "நீ எங்ககிட்ட உண்மையைப் பேசவே மாட்டேங்குற. அக்னி அக்கா உன்கிட்ட ஏதோ சொல்லித் தடுத்துட்டு இருக்கா? அக்னி அக்கா  டபுள் கேம் ஆடுறான்னு இப்போ நல்லா புரியுது..." என்று பொரிந்து தள்ளினாள்.

நிழலிடம் அந்த கோபம் அக்னி போல வெளிப்படும். ஆனால், தென்றலிடம் அதை எதிர்பார்க்கவில்லை.  ஆகையால், அதைக் கேட்டதும் வினய் சத்தமாகச் சிரித்துவிட்டான்.

"நீங்க நினைக்கிறதெல்லாம் தப்புடி..." என்றான்.

நிழல், "இல்லை.. நாங்க சொன்னது கரெக்ட்.. அக்னி அக்கா ஏதோ பண்றா..." என்று கொதித்தாள்.

வினய் பழக் கடைக் புக்ஸ் அருகே வண்டியை நிறுத்திக் கொண்டே, "சரி விடுங்கடா... அதான் நான் அக்னியை கல்யாணம் பண்ணிக்க மாட்டேன்னு பாட்டி முன்னாடியே சொல்லிட்டேன்ல... அப்புறம் என்ன?" என்றான்.

பழங்களை வாங்கிக் கொண்டு வீட்டுக்கு திரும்பிய நேரம்...

"நீ அக்னியை கல்யாணம் பண்ணிக்க மாட்டேன்னு சொல்றது உண்மைதானே? அப்போ எங்களுக்கு நீ கொடுத்த வாக்கை காப்பாத்து அண்ணா. எங்க எக்ஸாம் முடிஞ்சதும் எல்லாம் பண்ணுவேன்னு சொன்னியே... இப்போ நாங்க உன் வீட்டுக்கே வந்துட்டோம், உன் கூடவே இருக்கோம். ஆனா நீ இதுவரைக்கும் எங்க மேல ஒரு கை கூட வைக்கல, எங்களை முழுசா தொடக்கூட இல்ல..." என கேள்விக்கு மேல் கேள்வி கேட்டவர்கள் குரல் உடைந்து நடுங்கியது.

இரட்டையர்களின் அந்த ஏக்கமும் வெறியும் கலந்த கோரிக்கைக் குரல் வினய்யின் ஆசை என்னும் நெருப்பில் பெட்ரோல் ஊற்றியது போல இருந்தது..