[iravoviyan]

01
அப்பாவின் ரகசியமும்... உடன் பிறவா சகோதரிகளும்...

---

சென்னையின் புகழ்பெற்ற மல்டி ஸ்பெஷாலிட்டி மருத்துவமனையின் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவு (ICU)..

வெளியில் போடப்பட்டிருந்த ஸ்டீல் பெஞ்ச் / நாற்காலியில் கண்கள் கலங்க உட்கார்ந்திருந்தான் வினய்.

அரை மணி நேரத்திற்கு முன்பு, ஐ.சி.யு அறையின் உள்ளே அவனது தந்தை சொன்ன வார்த்தைகள் அவன் காதுகளில் ஈயத்தைக் காய்ச்ச ஊற்றியது போல் ஒலித்த கணத்தில் அவன் உடம்பில் இருந்த ரத்தம் மொத்தமும் கொதித்தெழுந்தது. ஆத்திரத்தின் உச்சிக்குப் போனவன், கத்திவிட வேண்டும் போல் துடித்தான்.

கோபத்தைக் காட்டினாலும் அந்த உயிர் பிரிந்துவிடுமோ என்ற பயம் அவனது ஆத்திரத்தைக் கொந்தளிப்பான மௌனமாக மாறியது.

மறுகணமே, தந்தையை கோபமான சுட்டெரிக்கும் பார்வையுடன் பார்த்துவிட்டு, எதுவும் பேசாமல் அந்த ஐ.சி.யு அறையை விட்டு வெளியேறினான்.

வெளியில் நாற்காலியில் சரிந்தவன், பற்களை நறநறவென்று கடித்தான். உள்ளுக்குள் வெடித்த எரிமலை அடங்க நீண்ட நேரம் பிடித்தது. "எப்படி இவரால்"  என அவனது மனம் தந்தையைத் திட்டித் தீர்த்தது.

ஆனால், நேரம் கடக்கக் கடக்க, அவனது எண்ண ஓட்டம் ஒரு நிதானமான திசைக்கு மாறியது. மனித மனதின் ஆழம் யாருக்குப் புரியும்? இளமைத் துடிப்பில் இருக்கும் ஒரு ஆணின் அடிப்படையான தேவைகள், மன உளைச்சல்கள், பல வருடங்களாகத் தனிமையிலும் வாழ நேர்ந்த ஒரு மனிதனின் பலவீனங்கள் என பல விஷயங்கள் அவனை சிந்திக்க வைத்தன.

எல்லாவற்றையும் ஒரு முதிர்ந்த கோணத்திலிருந்து பார்க்க ஆரம்பித்தவன் மனம் பக்குவப்பட்டது. தந்தை தவறு செய்தாரா இல்லையா எனத் தெரியாது; ஆனால், அதற்காக அவர் தனக்குச் செய்த தியாகங்களையும் பாசத்தையும் ஒரே நொடியில் குப்பைத் தொட்டியில் வீசிவிட முடியுமா? என்னை ஒரு தாயாகவும் இருந்து வளர்த்தவராயிற்றே. அந்த நன்றிக்கடன் என்னாவது?

கடுமையான மனப்போராட்டத்திற்குப் பிறகு வினய் ஒரு முடிவுக்கு வந்தான். தந்தையின் இறுதி விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதுதான் ஒரு மகனாக அவனுக்குச் செய்யும் கடைசிக் கடமை என்று நினைத்தான்.

ஆனால் கோபத்தில் வெளியில் வந்த நேரத்திற்கும், தன் மனம் மாறிய தருணத்திற்கும் நடுவில், அவனது தந்தை சுய நினைவை இழந்த நிலையில், தன் அப்பாவிடம் தன் சம்மதத்தை அவனால் தெரிவிக்க இயலவில்லை..

வினாடிகள் நிமிடங்களாகின. நிமிடங்கள் மணி நேரங்கள் ஆகின.

தன் தந்தை பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே கோபமாக வெளியேறிவிட்டோமே என்ற குற்றவுணர்ச்சி வினயின் இதயத்தை அறுத்தது. "என் மீது அன்பு செலுத்திய தந்தையின் கடைசி நினைவுகள் என் கோபமான பார்வையாகத் தான் இருக்குமா? அவரிடம் என் சம்மதத்தைக்கூடச் சொல்ல முடியாமல் போய்விட்டதே!" என்று எண்ணிய வினயின் கண்களில் தாரைதாரையாக நீர் வழிந்தது.

அவனது உலகம் முழுவதும் அந்தத் தந்தை மட்டுமே. அவன் பிறந்தபோதே பெற்ற தாயை இழந்துவிட்டான். குடும்பத்தினரின் ஆரம்பகால உதவிகளை தாண்டி, மகனை தன் தோளில் சுமந்து, தாயாகவும் தந்தையாகவும் நின்று அரவணைத்து வளர்த்தவர் அவர்தான்.

தவறே செய்தாலும், என் மீது கோபம் கொள்ளாமல் ஒரு நண்பனாக எது சரி எது தவறு என்பதைப் புரியவைக்கவே முயற்சி செய்வார் அப்படிப்பட்ட ஒரு தந்தை, இப்போது சுயநினைவின்றி ஐ.சி.யு அறையில் மரணத்துடன் போராடிக்கொண்டிருக்கிறார்.

தந்தை தனக்காக செய்தவைகளில் பல விஷயங்கள் அவன் மனத்தில் நிழலாடின. அப்படிப்பட்ட மனிதன் மீதா இந்த கோபம்?

அப்படி என்ன தவறாக கேட்டுவிட்டார்?

கோடிக்கணக்கில் சொத்துக்களைக் குவித்து வலம் வந்த தன் தந்தை, தன்னுடைய இறுதி நாட்களை, இப்படி அந்த மருத்துவமனை ஐசியு அறையோடு சுருங்கிப் போகாமல், பாலிய காலத்து காதலியுடன் கழிக்க விரும்பியதில் என்ன தவறு? அதுவும் கணவனை இழந்த அந்த பெண் சம்மதித்தால் மட்டுமே!

தந்தையின் அந்த இறுதி விருப்பம் அவனுக்கு ஆரம்பத்தில் அதிர்ச்சியாக இருந்தாலும், இப்போது அவன் மனம் முற்றிலும் மாறியிருந்தது. "அப்பா... என்னை மன்னித்துவிடுங்கள். உங்கள் கடைசி ஆசையை நான் எப்படியாவது நிறைவேற்றுவேன்" என்று தன் மனத்திற்குள் உறுதியெடுத்துக் கொண்டான்.

தன் தந்தையின் கைப்பேசியை எடுத்து அந்த பாலிய காலத்து காதலி யாராக இருக்கும் என தேடத் தொடங்கினான் வினய்..