[Sandy2009]

ஈஸ்வரமூர்த்தி கதிரைப் பார்த்ததும், "வாடா கண்ணு, அத்தை வீட்டு வேலை எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சுதா? அந்தப் பத்திர நகலையும் பணத்தையும் பத்திரமா பீரோவுல வச்சிடு" என்றார் கம்பீரமான குரலில்.

மயிலாத்தாள் தன் புடவைத் தலைப்பைச் சரிசெய்துகொண்டே, "நாங்க பக்கத்து ஊர்ல நம்ம சொந்தக்காரங்க வீட்டு விசேஷத்துக்குப் போயிட்டு வரதுக்கு நைட்டாயிடும்ப்பா. சமையல்ல எல்லாம் எடுத்து வச்சிருக்கேன். கயல் பாப்பா இன்னும் ரூம விட்டு வெளியவே வரல, அவளையும் கூப்டு சாப்டுங்க," என்று கூறிவிட்டு ஈஸ்வரமூர்த்தியுடன் கிளம்பத் தயாரானார்.

பெற்றோர்கள் இருவரும் வீட்டை விட்டு வெளியேறி, அந்த வெள்ளை நிற மஹிந்திரா எக்ஸ்யூவி700 காரில் ஏறிப் புறப்படும் வரை கதிர் அமைதியாக நின்றான். கார் சத்தம் மெல்லத் தேய்ந்து மறைந்ததும், வீடே ஒருவிதமான நிசப்தத்தில் மூழ்கியது.

கதிர் மெதுவாக கயல்விழியின் அறைக்கதவை நோக்கி நடந்தான். அவன் நெஞ்சு படபடவென அடித்துக் கொண்டது.

கயல்விழியின் அறைக்கதவு மூடியிருக்க, கதிர் தன் நடுக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு மெதுவாகக் கதவைத் தட்டினான்.

"கயல்... கதவைத் தொறடா..." என்றான் கரகரப்பான குரலில்.
மெல்லக் கதவு திறக்கப்பட்டது. கயல்விழி அங்கே நின்று கொண்டிருந்தாள். அவளது கண்கள் அழுது சிவந்திருந்தன. கையில் அவளது போன் இருந்தது.

அவளது மனதில் கோபமும், அதிர்ச்சியும், அதைவிடப் பெரிய தவிப்பும் கலந்திருந்தது. தன் சொந்த அண்ணனிடம் இப்படியொரு மாற்றத்தை அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை என்றாலும், காருக்குள் நடந்த அந்தச் சம்பவத்தின்போது அவளுக்குள்ளும் அறியாமல் ஒரு கிறக்கம் ஏற்பட்டதை அவளால் மறுக்க முடியவில்லை.

அந்த உள்மனக் குற்ற உணர்வுதான் அவளை இன்னும் அதிகமாக வாட்டியது.

கதிர் அறைக்குள் நுழைந்து கதவைச் சாத்தினான். இருவருக்கும் இடையே சில நொடிகள் நிசப்தம் நீடித்தது.
"என்னை மன்னிச்சிருடா கயல்... நான் ஏதோ ஒரு நிமிஷத்துல புத்தி மாறி..." கதிர் தடுமாறினான்.

கயல்விழி அவனை நிமிர்ந்து பார்த்து, கண்கள் கலங்கப் பேசத் தொடங்கினாள். "ஏண்ணே அப்பிடி பண்ணுனே? நாம கூடப் பொறந்தவங்கன்ற முறையை எப்பிடிண்ணே உன்னால மறக்க முடிஞ்சது? அம்மா அப்பாவுக்குத் தெரிஞ்சா என்ன ஆகும்னு யோசிச்சியா? எனக்கு இன்னும் அந்தப் பயம் விட்டுப் போகலண்ணே..." என்று விம்மினாள்.

கதிர் அவளது கைகளைப் பிடிக்கப் போனான், ஆனால் அவள் சட்டென்று பின்வாங்கினாள். "ஆனா..." என்று இழுத்தவள், "உன் மெசேஜைப் பார்த்ததுல இருந்து என் மனசும் சரியில்லை. உன்னைத் தடுத்து நிறுத்தணும்னு நினைச்சும், அந்த நேரத்துல எனக்குள்ளயும் ஏதோ ..." என்று சொல்லித் தலையைக் குனிந்து கொண்டாள். அவளது இந்த வார்த்தைகள், அவள் முற்றிலும் அவனை வெறுக்கவில்லை, அவளுக்குள்ளும் ஒரு தவிப்பு இருக்கிறது என்பதை உணர்த்தின.

பெற்றோர்கள் வீட்டில் இல்லாத இந்தச் சூழ்நிலை, அவர்களின் தவிப்பையும், அவர்களுக்கு இடையே இருக்கும் அந்த விவரிக்க முடியாத உணர்வையும் இன்னும் அதிகமாக்கியது.


கயல்விழி தன் மனதிற்குள் இருந்த தவிப்பையும், அவளுக்குள் ஏற்பட்ட அந்த மயக்கத்தையும் ஒப்புக்கொண்ட நொடி, கதிரின் நெஞ்சுக்குள் இருந்த பயம் மெல்ல விலகியது. ஆனால், அதே நேரத்தில் அவளுக்குள் இருக்கும் குற்ற உணர்வும் பயமும் அவளை எந்த அளவுக்கு வாட்டுகிறது என்பதும் அவனுக்குப் புரிந்தது.

அவன் அவளை விட்டு விலகிச் செல்லாமல், அவளது தோள்களை மெதுவாகத் தொட்டுத் தன் பக்கமாகத் திருப்பினான். இம்முறை அவள் அவனைத் தடுத்துத் தள்ளவில்லை; மாறாக, அவளது கண்கள் அவனையே உற்றுப் பார்த்தன.

"கண்ணு... எனக்கு எல்லாமே புரியுதுடா. தப்புதான், இல்லைன்னு சொல்லல. ஆனா, அந்த ஒரு நிமிஷத்துல உன்னோட இந்த அழகைப் பார்த்ததுக்கப்புறம் என்னால என் மனசைக் கட்டுப்படுத்த முடியல. நீயும் எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு தவிப்பு இருக்குன்னு சொல்றப்போ... எனக்குள்ள இருக்கிற உணர்வை என்னால மூடி வைக்க முடியலடா," என்று கதிர் மிகவும் தாழ்ந்த, உருக்கமான குரலில் கூறினான்.

கயல்விழி வெட்கத்திலும் பயத்திலும் நெஞ்சு படபடவென அடிக்க, கதிரின் மார்பில் தன் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டாள். கதிர் அவளை இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டு, அவளது தலையைக் கோதிவிட்டான். அந்தப் பெரிய ஓட்டு வீட்டின் தனிமையும், பெற்றோர்கள் வீட்டில் இல்லாத அந்தச் சூழலும், அவர்களின் தவிப்பையும் நெருக்கத்தையும் மேலும் தீவிரமாக்கியது.


தவறு என்ற எண்ணம் ஒருபுறம் இருந்தாலும், இருவருக்குள்ளும் இருந்த அந்த ஈர்ப்பு அவர்களை மேலும் நெருங்கச் செய்தது. கதிர் மெதுவாக அவளது முகத்தை நிமிர்த்தி, அவளது கலங்கிய கண்களைத் துடைத்துவிட்டான்.