[Sandy2009]

உச்சக்கட்ட சுகத்தின் எல்லைகளைத் தொட்டு மெல்லத் தணிந்த அந்தத் தருணத்தில், பொன்னாத்தாள் அத்தையின் கண்களிலிருந்து நிம்மதியும் ஆனந்தமும் கலந்த கண்ணீர்த்துளிகள் தானாக எட்டிப்பார்த்தன.
இத்தனை வருட ஏக்கமும், வலியும், தனிமையும் ஒரே நொடியில் கரைந்துபோன திருப்தி அவளது முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.
தன் மேல் படர்ந்திருந்த கதிரின் முகத்தைத் தன் இரு கரங்களாலும் ஏந்தி, அவனது கண்களை ஆழமாக நோக்கினாள். அவளது கண்கள் பனித்துளிகளாய் நனைந்திருக்க, அவளுக்குள் பொங்கிய அன்பும் காமமும் அவளை அப்படியே உலுக்கியது.

சற்றும் தாமதிக்காமல், அவனது நெற்றியில் தொடங்கி அவனது கண்கள், கன்னங்கள், மூக்கு என அவனது முகம் முழுவதும் தன் ஈரமான இதழ்களால் முத்த மழையைப் பொழிய ஆரம்பித்தாள்

. அவளது முத்தங்கள் வெறும் காமத்திற்கானதாக மட்டுமில்லாமல், தனக்கு ஒரு புது வாழ்க்கையையும் சுகத்தையும் கொடுத்த தன் அண்ணன் மகனின் மீதான அளவற்ற நன்றியையும் ஆழமான காதலையும் வெளிப்படுத்துவதாக இருந்தன.

"கதிரே... என் ராசா..." என்று மூச்சிரைப்புக்கு நடுவே உடைந்த குரலில் முணுமுணுத்தபடி, அவனது உதடுகளைத் தன் வாய்க்குள் கவ்வி ஆசையோடு உறிஞ்சி முத்தமிட்டாள். அவளது கண்ணீர்த்துளிகள் இருவரின் கன்னங்களுக்கும் நடுவே உருகி வழிய, அந்த மோட்டார் அறையின் குளிர்ந்த சூழலில் இரு உடல்களும் இன்னும் இறுக்கமாக ஒன்றோடொன்று பிணைந்துகொண்டன.



கதிரோட மார்புல இன்னும் நெருக்கமா முகம் புதைச்சுக்கிட்டு பொன்னாத்தாள் அத்தை பேச ஆரம்பிச்சா, "நீ ஏன்டா கண்ணு தப்பா நெனைக்கிறே... இது பாழாப்போன அழுகை இல்லைடா ராசா. இத்தனை வருசமா இந்த ஊட்டுல ஒரு கட்டையா கெடந்து, மனசுக்குள்ளேயே அழுது அழுது செத்துக்கிட்டு இருந்தேன். இன்னைக்கு நீ கொடுத்த சுகத்துலதான் நான் இன்னும் உசிரோட இருக்கிறதே எனக்குத் தெரிஞ்சுதுடா சாமி. ஒரு பொம்பளையா என் மனசும் உடம்பும் இன்னைக்குத்தான் முழுசா நிம்மதியடைஞ்சிருக்குதுடா கண்ணு."

கதிர் அவளோட பேச்சைக் கேட்டு அவளை இன்னும் இறுக்கமா அணைச்சுக்கிட்டான், "இனிமே அந்த மாமனை நெனச்சோ, வேற எந்த எழவை நெனச்சோ நீங்க வருத்தப்படக் கூடாது அத்தே. உங்க கதிர் நான் இருக்கேன். இந்த மோட்டாரும் காடும் நமக்குன்னு எப்பவுமே இருக்கும் அத்தே," என்றான்

"நிசமாவாடா கதிரே... இந்த அத்தையை எப்போதுமே இப்பிடியே கண்ணுக்குள்ள வச்சுப்பியாடா தம்பி? இந்த உடம்புக்கும் ஆசைக்கும் நீ மட்டும்தான்டா இனிமே எல்லாமுமே..." என்று அத்தை அவனோட முகத்தைப் பார்த்து மிகுந்த அன்வோடு கேட்டா.

"நிசமாத்தான் அத்தே... நான் இருக்கேன்," என்று சொன்ன கதிர், அவளோட நெத்தியில மறுபடியும் ஒரு முத்தத்தைப் பதிச்சான். ரெண்டு பேரும் அந்த மோட்டார் தண்ணி பாயுற சத்தத்துக்கு நடுவுல, தங்களோட புது பந்தத்தைப் புரிந்துகொண்ட திருப்தியோடு அப்படியே அந்தச் சேலை மேல கெடந்தாங்க.


அந்தச் சேலை மேலேயே ரெண்டு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் கெட்டியா அணைச்சுக்கிட்டு கொஞ்ச நேரம் அப்பிடியே படுத்துக் கெடந்தாங்க. மோட்டார் தண்ணி பாயுற சத்தமும், காத்துல அசைஞ்ச தோகையோட சத்தமும் அவங்களுக்கு ஒரு நிம்மதியைக் கொடுத்துச்சு. உடம்போட தவிப்பெல்லாம் அடங்கி, மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய பாரம் குறைஞ்ச மாதிரி ரெண்டு பேரோட முகத்துலயும் ஒரு திருப்தி தெரிஞ்சுது.

"கதிரே... நேரம் போறதே தெரியலடா தம்பி. அந்தியாரமாகி (மாலை) இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல பால் காரர் வந்துடுவாருடா சாமி. ஊருக்குள்ள எல்லாரும் பேச ஆரம்பிச்சுடுவாங்க. நாம கெளம்பலாம்டா சாமி," என்று அத்தை மெதுவா அவனோட மார்புல இருந்து தலையைத் தூக்கிக் கூறினா.
"சரிங்க அத்தே... நீங்க சொல்றதும் நெசம்தான். மாமனுக்கும் சந்தேகம் வராம இருக்கணும்ல," என்றபடி கதிர் மெல்ல எழுந்தான்.

தரையில அங்கங்க சிதறிக் கெடந்த துணிகளை ரெண்டு பேரும் தேடி எடுத்தாங்க. கதிர் தான் அவுத்துப் போட்டிருந்த பழைய கைலியை எடுத்து உதறி இடுப்புல கட்டிக்கிட்டான். அத்தை ஓரமாக் கெடந்த தன் பாவாடையையும் ஜாக்கெட்டையும் எடுத்து ஒவ்வொண்ணா மாட்ட ஆரம்பிச்சா. கதிர் அவளோட ஜாக்கெட்டை மாட்டும்போது அவளோட ஊக்குகளைத் தன் கையாலயே ஒவ்வொண்ணா மாட்டி வுட்டான்.
கடைசியா, தரைல விரிச்சிருந்த அந்தச் சேலையை எடுத்து உதறி, அத்தை தன் உடம்புல வழக்கம் போலக் வளைவோட கச்சிதமாச் சுத்திக் கட்டிக்கிட்டா. கலைஞ்சிருந்த அவளோட முடியை முடிச்சுப் போட்டுக்கிட்டே,
அந்த மோட்டார் அறையோட ஓரத்துல கிடந்த தன் தாலியைக் கையில் எடுத்தாள்.
அவள் அதைத் தன் கழுத்தில் மாட்டப் போனபோது, கதிர் அவளது கையைப் பிடித்து தடுத்தான். "இருங்க அத்தே... அந்த எழவை நானே உங்க கழுத்துல போட்டு வுடுறேன்," என்று தாலியை அவளது கையிலிருந்து வாங்கினான்.
கதிர் சொன்ன வார்த்தையைக் கேட்டதும் அத்தைக்கு ஒரு நிமிடம் நெஞ்சு படபடவென அடித்துக்கொண்டது. தாலியைக் கணவன் தவிர வேறொரு ஆண் கழுத்தில் கட்டுவது என்பது அவளுக்குள் ஒரு கணப் பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. 'ஐயோ... இது தருமம் இல்லையே... என்னதான் இருந்தாலும் இது ரொம்ப தப்போ' என்ற எண்ணம் அவளது முகத்தில் பயமாக வெளிப்பட்டது.
அவளது நடுக்கத்தைப் பார்த்த கதிர், அவளது முகத்தை நிமிர்த்தி, "என்ன அத்தே... இன்னும் அந்த மாமனை நெனச்சுப் பயப்படுறீங்களா? இந்த உடம்போட சுகமும் உசிரும் இந்த கதிருக்குத்தான் சொந்தம்னு நீங்களே சொல்லிட்டீங்க. அப்புறம் என்ன அத்தே பயம்? தாலிங்கிறது வெறும் கயிறுதான்... ஆனா உங்க மனசுல இருக்குறதுதான் நிசம். எனக்கு இந்தத் தாலியைப் போட்டு வுட உரிமை இருக்குது அத்தே," என்று தன் கொங்குத் தமிழ் நியாயங்களை மென்மையாக அடுக்கினான்.
அவனது உறுதியான பேச்சும், அவனது கண்களில் தெரிந்த அந்த ஆழமான அன்மும் அத்தையின் பதற்றத்தை மெல்லக் கரைத்தது. அவன் சொல்வதும் ஒரு வகையில் நிசம்தான் என்று அவளது புத்திக்குத் தோன்றியது. அவளுக்குள் இருந்த எல்லாத் தயக்கங்களும் பயமும் நீங்கி, அவனது அன்பிற்கு முன்னால் அவளால் மறுக்க முடியவில்லை. மெதுவாகத் தன் தலையை அசைத்து, அரை மனதுடன் அவனது செயலுக்கு அப்படியே சம்மதித்தாள்.

கதிர் அந்த மஞ்சள் கயிற்றை அவளது கழுத்தில் மாட்டி, பின்னாடி முடிச்சுப் போட்டான். தாலி அவளது மார்புகளுக்கு நடுவே மீண்டும் வந்து அமர்ந்தபோது, இருவரின் பார்வைகளும் ஆழமாகச் சந்தித்துக் கொண்டன.



கதிர் அவளோட கழுத்துல தாலியைப் போட்டு முடிச்சு வுட்டதும், பொன்னாத்தாள் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய நிம்மதியும் புது உரிமையும் வந்த மாதிரி இருந்துச்சு. இந்த முறை, அத்தை சற்றும் யோசிக்காம கதிரோட காலடில மெதுவா மண்டியிட்டு உக்காந்தா. அவனோட ரெண்டு பாதங்களையும் தன் கைகளால தொட்டு, கண்ணுல ஒத்திக்கிட்டு நெத்தியில வச்சு ஆசிர்வாதம் வாங்கிக்கிட்டா.

கதிர் ஒரு நிமிசம் அப்படியே ஸ்தம்பிச்சுப் போயிட்டான். தன்னை விட வயசுல பெரியவளான அத்தை, தன் கால்ல விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்குறதைப் பார்த்ததும் அவனுக்குள்ள ஒரு பெரிய மதிப்பும் பாசமும் பொங்குச்சு. அவனோட கைகள் தானா அவளோட தோள்களைப் பத்தி, அவளை மெதுவா கைதூக்கி வுட்டுச்சு. அவளோட முகத்தைப் பார்த்துத் தன் முழு மனசோட ஆசிர்வாதம் கொடுத்தான்.

"என்ன அத்தே இப்பிடிப் பண்ணிட்டீங்க? நீங்க எப்போதுமே என் மனசுக்குள்ள இருக்குற மகராசி அத்தே. நீங்க நல்லா இருக்கணும், எந்தக் கவலையும் இல்லாம சந்தோசமா இருக்கணும். இந்த அண்ணன் மகன் நான் உங்க ஆசையெல்லாம் தீர்த்து வுட எப்பவும் கூடவே இருப்பேன்டா சாமி," என்று உணர்ச்சிப் பெருக்குல தன் கொங்குத் தமிழ் வாஞ்சையோடு வாழ்த்தினான்.

அத்தை எழுந்திருச்சு அவனோட மார்போடு ஒட்டிக்கிட்டு ஆசையாப் புன்னகைச்சா. "இனிமே நீ தான்டா கதிரே எனக்கு எல்லாமே," என்றபடி அவனோட கைகளைப் பிடிச்சுக்கிட்டா.
ரெண்டு பேரும் தங்கள் உடைகளை எல்லாம் சரி பண்ணிக்கிட்டு, அந்த மோட்டார் அறையின் கதவைத் திறந்துக்கிட்டு, யாருக்கும் சந்தேகம் வராத மாதிரி அந்த அந்தியார (மாலை) நேரத்துல மெதுவாத் தங்கள் ஊட்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சாங்க..



சரிடா கண்ணு... நீயும் பார்த்துப் பத்திரமாப் போயி சேருடா ராசா. ஊட்டுக்குள்ள போயி கை கால் கழுவிட்டு காபி ஏதாச்சும் குடி," என்று பொன்னாத்தாள் அத்தை அவனுக்குப் பாசத்தோடு விடை கொடுத்தா. அவளோட கண்களில் இன்னும் அந்த இன்பத்தோட திருப்தி அப்பட்டமாத் தெரிந்தது.


தன் புல்லட் வண்டியை நோக்கி நடந்தான். வண்டியோட சாவியைப் போட்டு ஸ்டார்ட் செஞ்சதும், அந்தப் புல்லட்டோட கணத்த சத்தம் அந்த மாலை நேரத்து அமைதியைக் கிழிச்சுக்கிட்டு கிளம்புச்சு.

வண்டியில ஏறி உக்காந்து, மெதுவா ஆக்சிலேட்டரை முறுக்கி, கரும்புக்காட்டு ஒத்தையடிப் பாதையில வண்டியை ஓட்டினான்.

வண்டி ஓடும்போது அவனோட மனசு முழுக்க அந்த மோட்டார் அறையில அத்தையோட நடந்த நினைவுகளும், அவளோட மார்புகளோட கதகதப்பும் மட்டுமே ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

மெயின் ரோட்டுக்கு வந்து வண்டியோட வேகத்தைக் கூட்டி, காத்து முகத்துல அடிக்க வேகமாப் போனான்.

யாருக்கும் எந்தச் சந்தேகமும் வராத மாதிரி, கொஞ்ச நேரத்துல தன் ஊட்டு வாசல் முன்னாடி புல்லட்டை வந்து நிறுத்தினான். வண்டியை ஸ்டாண்ட் போட்டுட்டு, சாவியை உருவிக்கிட்டு


அத்தை தோட்டத்து வேலைகளையும் கணக்கு வழக்குகளையும் முடித்துவிட்டு, கதிர் வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். நிலத்துப் பத்திர நகலும், தேங்காய் வியாபாரியிடம் வாங்கிய ரசீதும் அவன் கையில் இருந்தன. ஆனால், அவன் கைகள் இன்னும் லேசாக நடுங்கிக் கொண்டுதான் இருந்தன. அவன் வீட்டுக்கு வந்ததும் உள்ளுக்குள் இருந்த குற்ற உணர்வும், வாட்ஸ்அப் மெசேஜுக்கு கயல்விழியிடமிருந்து இன்னும் பதில் வராத தவிப்பும் அவனைக் குடைந்து கொண்டிருந்தது.

அவன் திண்ணையைக் கடந்து உள்ளே சென்றபோது, வீட்டில் ஒரு பரபரப்பு தெரிந்தது. அவனுடைய அப்பா ஈஸ்வரமூர்த்தியும், அம்மா மயிலாத்தாளும் பட்டு வேட்டிச் சட்டை மற்றும் பட்டுப் புடவையில் ஒரு திருமணத்திற்குச் செல்லத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தார்கள்.