[Sandy2009]

அடுத்த நாள் காலை விடிஞ்சதும், மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில இருந்து சில்லென்ற பனிக்காற்று வீச, தொண்டாமுத்தூர் கிராமத்துல காலைப் பொழுது ரம்மியமா விடிஞ்சுது.

கயல்விழி மாடியில இருந்து கீழ இறங்கி வந்தா. திண்ணையை நோக்கி வர, கதிரும் அவளை ஏறிட்டுப் பாத்தான். ரெண்டு பேரோட பார்வையும் திண்ணையில வச்சு நேருக்கு நேரா சந்திச்சுது.

நேத்து காருக்குள்ள நடந்த அந்தச் சம்பவத்தோட நினைவுகளும், அவளோட அந்த எடுப்பான உடம்போட லட்சணமும் கதிருக்குள்ள இன்னும் ஒரு மெலிதான சைட் அடிக்கிற எண்ணத்தை உசுப்பி விட்டாலும், இப்போ ரெண்டு பேர் முகத்துலயும் ஒரு நிதானமும் தெளிவும் தெரிஞ்சுது.

ஈஸ்வரமூர்த்தி திண்ணையில வெள்ளை வேட்டியோடு பஞ்சாயத்துத் தலைவருக்கே உரிய கம்பீரமா உக்காந்திருக்க, சமையக்கட்டுல இருந்து மயிலாத்தாள் சுடச்சுடக் காபியைக் கொண்டு வந்து குடுத்தா. கயல்விழி அப்பாவோட பக்கத்துல போயி நின்னுக்க, கதிரும் அவளுக்குப் பின்னாடியே வந்து அண்ணன் முறையில நின்னுக்கிட்டான். காருக்குள்ள நடந்த அந்த வெறித்தனமான முத்தங்களையும், நேத்து ராத்திரி நடந்த தவிப்புகளையும் மனசுக்குள்ளயே வச்சுக்கிட்டு, வெளில பெத்தவங்களுக்கு முன்னாடி அச்சு அசலா ஒரு பாசமான அண்ணன்-தங்கையா இருந்தாங்க

கதிரே! அப்பிடியே இங்க வாடா கண்ணு," அப்படின்னு கூப்ட்டாரு.
அப்பாவோட சத்தம் கேட்டு கதிர் திண்ணைக்கு வந்ததும், ஈஸ்வரமூர்த்தி தன் சட்டைப் பையில இருந்து ஒரு டைரியை வெளில எடுத்தாரு.

"நம்ம அத்தை பொன்னத்தாள் வீட்டுக்குக் கொஞ்சம் போகணும்டா. அவங்க தோட்டத்துல இந்த மாசம் தேங்காய் வெட்டுன கணக்கு வழக்கெல்லாம் முடிச்சு, அந்த வியாபாரிகிட்ட இருந்து வர வேண்டிய பணத்துக்கான ரசீதையும், அத்தை நம்மகிட்ட குடுத்து விடச் சொன்ன அந்த நிலத்துப் பத்திர நகலையும் வாங்கிட்டு வரணும். அத்தை தனியா இருக்கிறாங்க, நீயே நேர்ல போயி அந்த வேலையை பக்குவமா முடிச்சுட்டு வந்துடு," அப்படின்னு சொன்னாரு.

அப்பாவோட பேச்சைக் கேட்ட கதிர், தன் மனசுக்குள்ள ஓடிட்டு இருந்த தவிப்பையெல்லாம் வெளில காட்டிக்காம, "சரிங்கப்பா, நான் இப்பவே கிளம்பிப் போயி அத்தை வீட்டு வேலையை முடிச்சுட்டு வர்றேன்," அப்படின்னு சொல்லிட்டு பைக் சாவியை எடுத்துக்கிட்டு


கதிர் தன் கம்பீரமான கறுப்பு நிற புல்லட் வண்டியில் அத்தை பொன்னத்தாள் வீட்டை நோக்கிச் சென்றான்.

வண்டியை ஸ்டார்ட் பண்ணியதும், அந்த முரட்டு எஞ்சினோட 'டக் டக் டக்'கிற சத்தம் அந்தப் பசுமையான கிராமத்துச் சூழலையே அப்பிடியே அதிர வச்சது.

காலை நேரத்து இளம் வெயிலும், காத்தோட வீசுன அந்தத் தென்னந்தோப்புகளோட நறுமணமும் அவனோட பயணத்தை அம்புட்டு ரம்மியமா மாத்துச்சு. தார் ரோட்டின் இருபுறமும் வரிசையா நின்ன தென்னை மரங்களின் நிழல்கள் வண்டியின் மேல அப்பிடியே வளைஞ்சு நெளிஞ்சு விழுந்துட்டுப் போச்சு.

பச்சைப்பசேல்னு விரிஞ்சு கெடந்த தக்காளித் தோட்டங்களையும், காத்துல அசைஞ்சாடிய சோளக்காடுகளையும் கடந்து, புல்லட்டின் கம்பீர சத்தத்தோடு வண்டியை முடுக்கிக்கிட்டு அத்தை வீட்டுத் தோப்பு வாசலுக்குள்ள நுழைஞ்சான்.



கதிர் புல்லட் வண்டியை வேப்பமர நிழல்ல நிறுத்திட்டு திண்ணையை நோக்கி வந்ததும், அத்தை பொன்னத்தாள் அவசர அவசரமா வீட்டுக்குள்ள இருந்து வெளில வந்தாங்க. நாப்பத்தி அஞ்சு வயசானாலும் அவங்களோட மாநிற உடம்பின் கம்பீரமும், நல்லாத் திரண்டு இளமை மாறாம இருந்த அந்த முதிர்ந்த மார்பழகும் அவங்களோட காட்டன் புடவைக்குள்ள அம்புட்டு எடுப்பா, லட்சணமாத் தெரிஞ்சுது.

"வாடா கண்ணு கதிரே... இந்த உச்சி வெயில்ல அம்புட்டுத் தூரம் புல்லட்ல ஓடியாந்து மூச்சிரைக்க நிக்கிறியே," அப்படின்னு பதறிப்போய்க் கேட்டிட்டே பக்கத்துல வந்தாங்க.

அவனோட நெத்தியிலயும் முகத்துலயும் வெயில்னால வேர்வை வழியுறதைப் பாத்ததும், அத்தை தன் இடுப்புல சொருகியிருந்த சேலை முந்தானையை லாவகமா வெளில எடுத்தாங்க. அவங்க அப்பிடி நெருங்கி வரும்போது அவங்களோட அந்த முதிர்ந்த மார்புகளின் வெம்மையும், உடம்போட லேசான நறுமணமும் கதிரோட முகத்துல அப்பிடியே பட்டுச்சு.

அத்தை தன் கைகளால அவனோட முகத்தை ஏந்தி, அந்த மென்மையான முந்தானையால அவனோட நெத்தி, கன்னம்னு எல்லா இடத்துலயும் இருந்த வேர்வையை ரொம்பப் பக்குவமாத் தொடைச்சு விட்டாங்க.

அவங்க கை பட்டு முகத்தைத் தொடைக்கும்போது அவங்களோட அந்த எடுப்பான உடம்பின் அசைவும், பாசமான பார்வையும் கதிரை அப்பிடியே ஒரு நிமிஷம் ஸ்தம்பிக்க வச்சது.

"இந்தாடா கண்ணு... முதல்ல இந்தத் திண்ணையில உக்காரு, இதோ மோர் கொண்டாறேன்," அப்படின்னு சொல்லிட்டு அவங்க சமையக்கட்டுக்குள்ள நகர்ந்தாங்க.


அத்தையோட அந்த நாப்பத்தி அஞ்சு வயசுக்கே உரிய முதிர்ந்த உடம்பின் கம்பீரமும், புடவைக்குள்ள கச்சிதமாத் தெரிஞ்ச அந்த மார்பழகும் அப்பிடியே அச்சு அசலா வந்து போச்சு. அவங்களோட அந்த வசீகரத்துல அவனுக்குள்ள ஒரு லேசான மயக்கமும் கிறக்கமும் அப்பிடியே தலைக்கேறத் தொடங்குச்சு


கொஞ்ச நேரத்துல அத்தை பொன்னத்தாள் ஒரு பெரிய பித்தளைச் சொம்புல நல்லாக் குளு குளுன்னு இருக்கிற மோரைக் கொண்டு வந்து நீட்டுனாங்க. அதுல லேசாப் பெருங்காயமும், கருவேப்பிலையும் மிதக்க, அந்த வெயிலுக்குப் பாக்குறப்பவே நாக்குல எச்சி ஊறுச்சு. கதிர் அத்தை கொடுத்த மோரை வாங்கி அப்பிடியே மடமடன்னு குடிச்சுத் தன் தொண்டை வறட்சியைத் தீர்த்துக்கிட்டான்




மோர் சொம்பைக் கீழே வச்ச கதிர், அத்தையோட அந்த முக வாட்டத்தை லேசா கவனிச்சுட்டு, மெதுவாப் பேச்சைத் தொடங்குனான்.

"ஆமா அத்தே... நம்ம செல்வி எப்பிடி இருக்கா? அவளப் பாத்து ரொம்ப நாளாச்சு. இந்தத் தடவை ஊர் திருவிழாக்குக் கூட அவ வரல போல இருக்குது? அப்புறம்... அந்த மாமா எப்பிடி இருக்காரு? ஏதாச்சும் உருப்படியா வேலைக்குப் போறாரா, இல்ல இன்னமும் அப்பிடியேதான் சுத்திக்கிட்டு இருக்காரா?" அப்படின்னு கொஞ்சம் தயக்கத்தோடவே விசாரிச்சான்.

அவன் அப்படிக் கேட்டதும், பொன்னத்தாள் அத்தையோட முகத்துல ஒரு சலிப்பும் வேதனையும் வந்துச்சு. அவளோட புருஷனைப் பத்தி இந்த ஊருக்கே தெரியும்கிறதால, அவங்க அவனைப் பத்தி ஒரு பொருட்டாவே மதிக்காமப் பேச ஆரம்பிச்சாங்க.

"அவனைப் பத்தி ஏண்டா கேக்குற கதிரே? அவன் எதற்கும் வேலைக்காகாத ஒரு வெட்டிப் பய. விடிஞ்சா சாராயக் கடையிலயும், பொழுது சாய்ஞ்சா அந்த ஆலமரத்து ஓரமா சூதாடுற இடத்துலயும் தான் கெடப்பான்.

வீட்டைக் கவனிக்கிறதும் இல்லை, ஒரு பைசா சம்பாதிச்சுத் தர்றதும் இல்லை. அவனைப் பத்திப் பேசி என் வாயை ஏன் கெடுத்துக்கணும்? அவனை நான் ஒரு மனுஷனாவே இப்பல்லாம் நெனைக்கிறது இல்லைடா கண்ணு," அப்படின்னு அம்புட்டு அலட்சியமா, வெறுப்போட தூக்கிப் போட்டுப் பேசினாங்க.

அப்பிடியே பேச்சைத் தன் மகள் பக்கம் திருப்பின அத்தையோட முகம் டக்குனு பிரகாசமாச்சு. "ஆனா என் புள்ள செல்வி இருக்காளே... அவ அம்புட்டுத் தங்கமான புள்ளடா. இப்பத்தான் வெளியூர்ல தங்கிப் பெரிய காலேஜ்ல படிச்சிட்டு இருக்கா.

படிப்புல அம்புட்டு சுட்டி. இந்தத் தடவை செமஸ்டர் பரீட்சை இருக்குதுன்னு சொல்லிதான் ஊர் திருவிழாக்குக் கூட அவளால வர முடியாம போயிருச்சு. குணத்துலயும் சரி, பாக்குறதுக்கும் சரி... அச்சு அசலா என்னை மாதிரியே அம்புட்டு லட்சணமா, பொறுப்பான புள்ளையா வளர்ந்து நிக்கிறாடா.

அவ அங்க நல்லா படிச்சு ஒரு வேலைக்கு வந்துட்டா, இந்த அத்தைக்கு அதைவிட வேற என்னடா வேணும்?" அப்படின்னு செல்வியைப் பத்தி அம்புட்டுப் பெருமையாவும் ஆசையாவும் பேசினாங்க.


அப்பிடியே லேசாப் பெருமூச்சு விட்ட அத்தை, முகத்துல ஒரு பெரிய சோகத்தோட தோப்பை ஏறிட்டுப் பார்த்தாங்க. "அந்தப் புள்ளைக்காகத்தான் நான் இன்னமும் இந்தத் தோப்பை அப்பிடியே கெட்டியா புடிச்சு வச்சிருக்கேன்டா கண்ணு. இல்லாட்டி அந்த மனுஷன் இந்தத் தோப்பு, தொற எல்லாத்தையும் இந்நேரம் வித்துச் சூதாடியே தொலைச்சிருப்பான்! அவ குடிக்கிறதுக்கும் சூதாடுறதுக்குமே இந்த நிலமெல்லாம் பத்தாமப் போயிருக்கும்.

நான் ஒருத்தியா இங்க நின்னு மல்லுக்கட்டித் தடுத்து வச்சிருக்கிறதுனாலதான் இன்னமும் இந்தத் தோப்பெல்லாம் மிஞ்சி இருக்குது" அப்படின்னு ரொம்ப வருத்தப்பட்டுப் பேசினாங்க.


அத்தை அப்பிடித் தன் மகளைப் பற்றி உருகி உருகிப் பேசி, தன் கஷ்டத்தை நினைச்சு வருத்தப்படும்போது, அவங்களோட அந்த முதிர்ந்த முகத்துல இருந்த பாசமும், பேசும்போது அசைஞ்ச அந்த மார்பழகும் கதிரை மறுபடியும் ஒரு மெலிதான மயக்கத்துல ஆழ்த்துச்சு.



கதிர் அத்தையோட அந்த சோகமான முகத்தைப் பாத்துட்டு, அவங்க கையை லேசாத் தொட்டுச் சமாதானப்படுத்துற மாதிரி ஆரம்பிச்சான்.

"அத்தே... நீங்க ஒன்னும் மனசக் கெடுத்துக்காதீங்க. அந்த மனுஷன் அப்பிடியே கெடந்துட்டுப் போறான், அவனை ஒரு பொருட்டா மதிக்காதீங்க. நம்ம செல்விதான் வெளியூர்ல நல்லா படிச்சிட்டு இருக்குதே. அவ ஒரு வேலைக்கு வந்துட்டா இந்த கஷ்டமெல்லாம் அப்பிடியே பறந்து போயிடும். அதுவரைக்கும் இந்தத் தோப்பை நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து பாத்துக்கலாம்.

அப்புறம் என்னாத்துக்கு உங்க அண்ணன் மக நான் இங்க இருக்கேன்? நீங்க ஒன்னும் கவலைப்படாதீங்க அத்தே," அப்படின்னு ரொம்பத் தைரியமா, பாசமாச் சொன்னான்.

அவன் அப்பிடிச் சொன்னதும் அத்தை பொன்னத்தாளுக்கு மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய நிம்மதி வந்துச்சு. அவளோட முதிர்ந்த மாநிற முகத்துல ஒரு திருப்தியான சிரிப்பு வந்துச்சு. "என் கண்ணு கதிர் இருக்கிற வரைக்கும் எனக்கு என்னடா கவலை? சரி வா... வெயில் ஏறுறதுக்குள்ள தோப்புல தேங்காய் வெட்டுன கணக்கைப் பாத்துட்டு வந்துடலாம்," அப்படின்னு சொல்லிட்டு திண்ணையை விட்டு வெளில இறங்குனாங்க.


ரெண்டு பேரும் அப்படியே வீட்டுக்குப் பின்புறம் இருக்குற தென்னந்தோப்பை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சாங்க.

அத்தை முன்னாடி நடந்து போக, அவங்களோட அந்த நாப்பத்தி அஞ்சு வயசுக்கே உரிய கச்சிதமான இடுப்பழகும், காட்டன் புடவையோட அசைவும் கதிரோட கண்ணை அப்பிடியே இழுத்துச்சு

. தோப்புக்குள்ள நுழையும்போது, தென்னை மரங்களுக்கு நடுவுல லேசான நிழலும் வெயிலும் கலந்து விழுந்துட்டு இருந்தது.

அங்க வெட்டுன தேங்காய்களை எல்லாம் ஒரு இடத்துல குமிச்சு வச்சிருந்தாங்க. வியாபாரிங்க ரெண்டு பேரு அங்கே கணக்கு வழக்குகளை ஒரு நோட்டுல எழுதிட்டு நின்னுட்டு இருந்தாங்க.




வியாபாரி தன் நோட்டைத் தொறந்து, இந்தத் தடவை மொத்தம் நாலாயிரத்தி ஐந்நூறு காய் வெட்டியிருக்குதுங்க. ஆனா, போன வாரம் உங்க வீட்டுக்காரர் வந்து அவரோட அவசரச் செலவுக்குன்னு சொல்லி அட்வான்ஸா ஒரு பெரிய தொகையை வாங்கிட்டுப் போயிட்டாருங்க

. அதை இந்தத் தொகையில கழிச்சது போக, மீதிப் பணத்தைத்தான் இப்பத் தர முடியும்," அப்படின்னு சொன்னான்.


இதைக்கேட்டதும் அத்தைக்கு முகம் அப்பிடியே சுருங்கிருச்சு. "அவன் எப்போ இங்க வந்தான்? நான் இல்லாதப்பப் பாத்து இப்பிடித் திருட்டுத்தனமாப் பணத்தை வாங்கிட்டுப் போயிருக்கானே," அப்படின்னு அவங்க கோபத்துலயும் வேதனையிலயும் தவிக்கும்போது, கதிர் டக்குனு முன்னாடி வந்து வியாபாரியோட கையைப் பிடிச்சான்.

"ஏண்ணே வியாபாரி... இந்தத் தோப்பு அத்தையோட பேருல இருக்குது. இங்க தேங்காய் வெட்டுறதுல இருந்து விக்கிற வரைக்கும் எல்லாத்துக்கும் அத்தைதான் முதலாளி.

அவங்ககிட்ட ஒரு வார்த்தை கூடக் கேட்காம, அந்த ஆளுகிட்ட எப்பிடி நீங்க பணத்தைக் குடுக்கலாம்? அந்தத் திருட்டுத்தனமான கணக்கெல்லாம் இங்க செல்லாது


. அத்தைக்கு வர வேண்டிய முழுத் தொகையையும் இப்பவே நீங்க கரெக்டா எண்ணிக் குடுக்கணும். இல்லாட்டி வண்டியில ஒரு காய் கூட வெளிய போகாது," அப்படின்னு புல்லட் சத்தத்தை விட முரட்டா, கெத்தா சத்தம் போட்டுப் பேசினான்.


கதிரோட அந்த அதிரடியான பேச்சையும் கம்பீரத்தையும் பாத்துட்டு வியாபாரி அப்பிடியே மிரண்டு போயிட்டான். "சரிங்க தம்பி... கோவிச்சுக்காதீங்க.

நான் தெரியாமப் பண்ணிட்டேன். முழுப் பணத்தையும் அத்தைகிட்டயே குடுத்துடுறேன்," அப்படின்னு சொல்லி, நோட்டுல இருந்த கணக்கைக் கரெக்டா நேர் பண்ணி, முழுத் தொகையையும் பொன்னத்தாள் அத்தை கையிலயே எண்ணிக் குடுத்தான்.

கணக்கு வழக்கெல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சு வியாபாரிங்க வண்டியைக் கிளப்பிட்டுப் போனதுக்கு அப்புறம், தோப்புக்குள்ள கதிரும் அத்தையும் மட்டும் தனியா நின்னாங்க.


அத்தை தன் கையில இருந்த பணத்தோட, கதிரை அப்பிடியே ஒரு நன்றியோடும் பாசத்தோடும் உத்துப் பார்த்தாங்க. "என் செல்லக் கண்ணு கதிரே... இன்னைக்கு நீ மட்டும் இங்க இல்லைனா, அந்த மனுஷன் வாங்கின கடனுக்கு இந்த அத்தையோட உழைப்பு அம்புட்டும் வீணாப்போயிருக்கும்டா


. ஒரு புருஷனா அவன் செய்யாத பாதுகாப்பை, நீ இன்னைக்கு எனக்குக் குடுத்துட்டடா," அப்படின்னு உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசினாங்க.

அப்பிடியே அவனோட கைகளைப் பிடிச்சவங்க, அந்தத் தென்னந்தோப்பு நிழல்ல அவனுக்கு ரொம்ப நெருக்கமா வந்து நின்னாங்க. அவங்க பேசும்போது அவங்களோட அந்த முதிர்ந்த மாநிற முகத்தின் நளினமும், கஅமுங்கியிருந்த அந்த மார்பழகின் வெம்மையும் கதிரோட உடம்புல அப்பிடியே பட்டு, அவனுக்குள்ள மறுபடியும் ஒரு பெரிய காம மயக்கத்தை உண்டாக்குச்சு.



தோப்புல அந்த வியாபாரிங்க போனதுக்கப்புறம், அத்தை பொன்னத்தாள் சுத்துவட்டாரத்தைப் பாத்துட்டு, " கதிரே... அப்பிடியே அந்தப் பக்கம் இருக்குற வாழைத் தோப்புக்கும் இன்னைக்குத் தண்ணி கட்டோணுடா

. மோட்டாரைப் போட்டு ரொம்ப நாளாச்சு, குழாயில அடைப்பு ஏதாச்சும் இருக்குதான்னு பாக்கணும். வா, அப்பிடியே மோட்டார் ரூம் பக்கம் போயிட்டு வந்திடலாம்," அப்படின்னு சொல்லிட்டு முன்னாடி நடந்தாங்க.


கதிரும் அத்தையோட அந்தப் பேச்சைக் கேட்டுட்டு அவங்க பின்னாடியே மோட்டார் ரூமை நோக்கி நடந்தான்