[Sandy2009]

மழை மெல்ல மெல்ல விட்டு, அந்தத் தென்னந்தோப்பு ரோடு முழுக்க அப்பிடியே தூர்ந்து போயிக் கெடந்துச்சு. ஆனா, காருக்குள்ள இருக்குற அந்த நிசப்தமும் பாரமும் அப்பிடியேதான் இருந்துச்சு.

கதிர் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய குற்றவாளி மாதிரி குறுகுறுக்க, கை நடுங்க நடுங்க வண்டிய ஸ்டார்ட் பண்ணுனான். கார் சத்தமில்லாம தார் ரோட்டுல நகர ஆரம்பிச்சது. ரெண்டு பேருமே ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசிக்கல. கயல்விழி கண்ணீரைத் தொடைச்சுக்கிட்டு, கார் கண்ணாடி வழியா வெளிய வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டே வந்தா. மனசுக்குள்ள செஞ்ச தப்பு அப்பிடியே நெஞ்சைக் கவ்விப் பிடிச்சிருந்தது.
வண்டி மெல்லத் தோட்டத்து வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சு, அந்தப் பெரிய ஓட்டு வீட்டு முகப்புல வந்து நிண்ணுச்சு.

வண்டி சத்தம் கேட்டதும், மயிலாத்தாள் சமையக்கட்டு வாசல்ல இருந்து ஆவி பறக்குற டீயோட வெளில வந்தா. திண்ணையில அமர்ந்திருந்த ஈஸ்வரமூர்த்தியும், "வாங்கடா கண்ணுங்களா... மழை பலமா நல்லபடியா வந்து சேர்ந்துட்டீங்களா?" அப்படின்னு பாசமா எட்டிப் பாத்தாரு.

அப்பாவோட அந்தப் பாசமான குரலும், அம்மாவோட முகமும் அவங்க கண்ணுல பட்டதும், கதிருக்குள்ளயும் கயல்விழிக்குள்ளயும் குற்ற உணர்வு இன்னும் பலமா உசுப்பி விட்டுச்சு. பெத்தவங்களுக்குத் துரோகம் செஞ்சுட்டோமேன்ற பயத்துல, ரெண்டு பேரும் வண்டிய விட்டு இறங்கக்கூடத் தைரியம் இல்லாம ஒரு நிமிஷம் அப்பிடியே காருக்குள்ள திகைச்சுப் போய் உக்காந்திருந்தாங்க.



கயல்விழி தன் சுடிதாரை ஒருவாட்டி அவசரமா இழுத்து விட்டுக்கிட்டு, முகத்துல இருக்குற கண்ணீர்த் தடத்தை அப்பிடியே கைகளால அமுக்கித் தொடைச்சுக்கிட்டா. ஆனா, அவ முகத்துல இருந்த அந்தப் பயமும் சோகமும் அப்பிடியே அப்பட்டமா வெளிய தெரிஞ்சுது. கதிரும் வண்டிச் சாவியை எடுத்துக்கிட்டு, நெஞ்சு முழுக்கப் பாரத்தோட, ஒரு குற்றவாளி மாதிரி தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டே காருக்குள்ள இருந்து இறங்குனான்.

ரெண்டு பேரும் ஒருத்தர் முகத்தை ஒருத்தர் பாத்துக்காம, அப்பிடியே மெல்லத் திண்ணையை நோக்கி நடந்து வந்தாங்க. அவங்க ரெண்டு பேரோட நடையிலயும் முகத்துலயும் இருந்த அந்த வாட்டத்தைப் பாத்ததும், திண்ணையில அமர்ந்திருந்த ஈஸ்வரமூர்த்திக்கு ஏதோ தப்பாத் தோணுச்சு.

"என்னடா கண்ணுங்களா... ரெண்டு பேரும் மூஞ்சியை அப்பிடியே தொங்கப்போட்டுட்டு வர்றீங்க? ஏன்... காலேஜ்ல அட்மிஷன் ஏதாச்சும் சொதப்பிருச்சா? சீட் கிடைக்கலையாடா?" அப்படின்னு பதற்றத்தோடவே நாற்காலியை விட்டு எந்திரிச்சு வந்து கேட்டாரு.

சமையக்கட்டு வாசல்ல டீத் தட்டோடு நின்னுட்டு இருந்த மயிலாத்தாளும், "ஆமாடா கதிரே... தங்கச்சி முகமெல்லாம் அப்பிடியே அழுது வடிஞ்ச மாதிரி இருக்குது. என்னாச்சுன்னு சொல்லுங்கடா முதல்ல?" அப்படின்னு பதறிப்போய்க் கேட்டா.

பெத்தவங்களோட அந்த உண்மையான பாசமும் பதற்றமும் அவங்க நெஞ்சை இன்னும் அப்பிடியே குத்திப் பிடிச்சது. கயல்விழிக்கு அழுதுட்டே அப்பாவைக் கட்டிக்கலாம் போல தோணுச்சு, ஆனா மனசுக்குள்ள இருந்த குற்ற உணர்வு அவளை அப்பிடியே தடுத்து நிறுத்துச்சு.

கதிர் கரகரப்பான குரல்ல, தன் தொண்டையை லேசா நனைச்சுக்கிட்டு, "அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லைங்கப்பா... காலேஜ்ல அட்மிஷன் எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சு, சீட் கெடச்சிருச்சுங்க" அப்படின்னு ரொம்ப சோகமான குரல்லயே சமாளிச்சுச் சொன்னான்.

"சீட் கெடச்சதுக்கு அப்புறமும் ஏன்டா ரெண்டு பேரும் இப்பிடிப் பேய் அறைஞ்ச மாதிரி நிக்கிறீங்க? வழியில ஏதாச்சும் வம்பா தும்பா?" அப்படின்னு ஈஸ்வரமூர்த்தி அவங்க ரெண்டு பேரையும் மாற்றி மாற்றி உத்துப் பாக்க ஆரம்பிச்சாரு.



அப்பாவோட அந்த உத்துப் பாக்குற பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாம கதிர் அப்பிடியே தடுமாறி நிக்க, கயல்விழிதான் தன் நெஞ்சு படபடப்பை லேசா அடக்கிக்கிட்டுப் பேச்சை மாத்த முன்வந்தா.

"அட அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லைங்கப்பா... சீட் எல்லாம் நல்லபடியா கெடச்சிருச்சு. ஆனா வர்ற வழியிலதான் அந்த மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைப் பக்கத்துல இருந்து இடி, மின்னலோட மழை அப்பிடியே வெளுத்து வாங்கிருச்சுங்க.


சத்தம் போட்ட இடியில பயந்துபோயி வண்டிய ஓரமா நிறுத்தி வச்சிருந்தோமா... அந்தப் பயத்துலதான் ரெண்டு பேரும் அப்பிடியே சோர்ந்து போயி வந்து நிக்கிறோம்" அப்படின்னு தன் முகத்துல இருந்த நடுக்கத்தை மறைக்கச் சுடிதார் முந்தானையை லேசா இழுத்து விட்டுக்கிட்டே சமாளிச்சுப் பேசினா.

அவ பேசும்போது அவளோட மாநிறக் கழுத்துலயும், நிமிர்ந்த மார்புச் சரிவுலயும் இன்னும் அந்தப் பயத்தோட வேர்வைத் துளிகள் லேசா மினுமினுக்கிறதை மயிலாத்தாள் கவனிச்சா.


"ஆமாங்கப்பா... இவ சொல்றது நிஜம்தான். மழை அம்புட்டுப் பயங்கரமா இருந்துச்சு. முன்னாடி போற வண்டியே கண்ணுக்குத் தெரியல... அதான்..." அப்படின்னு கதிரும் அண்ணன் முறையில திக்கித் திணறிப் பாட்டோடு பாட்டாச் சேர்த்துச் சொன்னான்.

பெத்தவங்களுக்கு அவங்க மனசுக்குள்ள ஓடுற அந்தப் பெரிய குற்ற உணர்வு விபரம் எதுவும் தெரியாததுனால, மயிலாத்தாள் டக்குனு டீத் தட்டைத் திண்ணை மேசையில வச்சுட்டு கயல்விழி பக்கத்துல வந்தா

. "ஐயோ என் செல்லப் புள்ள பயந்துட்டாளாமா... இந்தா இந்தச் சுடச்சுட டீயைக் குடி. குடிச்சா அந்த நடுக்கமெல்லாம் அப்பிடியே பறந்து போயிடும்" அப்படின்னு சொல்லி அவ தலையை வாஞ்சையா வருடினாள்.

அம்மாவோட அந்தப் பாசமான கை தொட்டதும், கயல்விழிக்குக் கண்ணீர் அப்பிடியே முட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு. செஞ்ச தப்பை நினைச்சு மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய குற்றவாளி மாதிரி குறுகுறுக்க, அம்மாவோட முகத்தைப் பாக்கக் கூட முடியாம டீக் கிளாஸை வாங்கிக்கிட்டு மெல்லத் தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டா

அம்மா மயிலாத்தாள் கொடுத்த அந்தச் சுடச்சுட இஞ்சி டீயைக் குடிச்சு முடிச்சதும், கயல்விழிக்கு அங்கே ஒரு நிமிஷம் கூட நிக்க முடியல. பெத்தவங்களோட பாசமான பார்வையும், அண்ணன் கதிர் பக்கத்துல நிக்கிறதும் அவளுக்குள்ள இருக்கிற குற்ற உணர்வை இன்னும் அதிகமா உசுப்பி விட்டுச்சு. நெஞ்சு முழுக்கப் பயமும் வேதனையும் அடைக்க, அங்கிருந்து தப்பிச்சா போதும்னு அவளுக்குத் தோணுச்சு.


"அம்மா... மழைக்காய்ச்சல் வர்ற மாதிரி உடம்பெல்லாம் அப்பிடியே அசதியா இருக்குதுங்க. நான் போயி மாடியில கொஞ்ச நேரம் படுத்துக்கிறேன்" அப்படின்னு கரகரப்பான குரல்ல சொல்லிக்கிட்டே, கையில இருந்த ஃபைலை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு மாடிப் படிக்கட்டை நோக்கி விருவிருன்னு ஓடுனா.


அவ ரூமுக்குள்ள போனதும், தேக்குமரக் கதவை நல்லாத் தாழ்ப்பாள் போட்டுக்கிட்டு, அப்படியே கட்டில்ல சரிஞ்சு விழுந்து முகத்தைப் புதைச்சுக்கிட்டு அழ ஆரம்பிச்சா. "ஐயோ... பெத்தவங்க அம்புட்டுப் பாசமா வளர்த்தாங்களே, நான் இப்பிடி ஒரு பாவத்தைச் செஞ்சுட்டு வந்து நிக்கிறேனே" அப்படின்னு நினைச்சு நினைச்சு அவ உடம்பே அப்பிடியே நடுங்குச்சு