[Sandy2009]

வெளிய கதிர் கார் சாவியை ஆட்டிக்கிட்டு எக்ஸ்யூவி700 பக்கத்துல கம்பீரமா நின்னுட்டு இருந்தான். மயிலாத்தாள் சமையக்கட்டுல இருந்து வெளிய வந்து, "கண்ணu கதிரே... பாத்து பக்குவமா ஓட்டிட்டுப் போயிட்டு வாடா. ரோட்டுல வண்டிய மெதுவா போ" அப்படின்னு சொல்லி, கயல்விழி நெத்தியில திருநீறைப் பூசி விட்டா. ஈஸ்வரமூர்த்தி திண்ணையில இருந்து, "காசு ஏதாச்சும் வேணுமாடா கண்ணு?" அப்படின்னு கேக்க, "அதெல்லாம் அம்மா தந்துட்டாங்கப்பா... நாங்க வர்றோம்" அப்படின்னு சொல்லிக்கிட்டே ரெண்டு பேரும் கார்ல ஏறுனாங்க. வெள்ளை நிற எக்ஸ்யூவி700 கார், தொண்டாமுத்தூர் தென்னந்தோப்புகளுக்கு நடுவே இருக்குற தார் ரோட்டுல சத்தமில்லாம சீறிப் பாய்ஞ்சு டவுனை நோக்கிப் போச்சு.

வண்டி மெயின் ரோட்டுக்கு வந்ததும், கதிர் கயல்விழியைப் பாத்து, "ஏண்டி... இம்புட்டு நாளா ஸ்கூலுக்குப் பாவாடை சட்டை போட்டுட்டுப் போன புள்ளை, இன்னைக்கு என்னவோ டவுனுக்குப் போறோம்னு அங்க காலேஜ்ல போயி ஒழுங்கா அட்மிஷன் ஃபார்ம்ல கையெழுத்துப் போடத் தெரியுமோ, இல்லாட்டி அங்கயும் சொதப்பிட்டு வந்து நிப்பியோ?" அப்படின்னு நக்கலா வம்பு இழுத்தான்


அட்மிஷன் ஃபார்ம்ல கையெழுத்துப் போட எனக்குத் தெரியாதாக்கும், நீ உன் வேலையைப் பாத்துட்டு வண்டிய ஒழுங்கா ஓட்டுண்ணே!" அப்படின்னு மூஞ்சியைச் சுருக்கி வத்தலும் தொத்தலுமா பதில் பேசினா.


பேசின பேச்சைக் கேட்டு கதிர் மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டே, "சரி சரி... பெரிய மனுசி ஆயிட்டேன்னு ரொம்பத்தான் துள்ளாத, வண்டியில சீட் பெல்ட்டை ஒழுங்கா போடு" அப்படின்னு சொல்லிட்டு காரோட வேகத்தைக் கொஞ்சம் கூட்டுனான்.

வண்டி பேரூர் வழியா டவுனுக்குள்ள நுழையும்போது பனி வெயில் நல்லா சுளீர்னு அடிக்க ஆரம்பிச்சிருந்தது.

ரோடு முழுக்க பஸ்ஸும், பைக்கும்னு ஒரே டிராஃபிக் அள்ளுச்சு. கதிர் வண்டியை மெதுவா நகர்த்திக்கிட்டு வர, கயல்விழி கார் கண்ணாடி வழியா வெளிய இருக்கிற பெரிய பெரிய கடைகளையும், கூட்டத்தையும் வேடிக்கை பாத்துக்கிட்டே வந்தா. மனசுக்குள்ள புதுசா காலேஜுக்குள்ள கால் வைக்கப் போறோம்ங்கற ஒருவித ஆசையும் சந்தோஷமும் அவளுக்குள்ள ஓடிக்கிட்டே இருந்தது.


அப்படியே வண்டி மெல்ல நகர்ந்து அவங்க அட்மிஷன் வாங்கப் போற அந்தப் பெரிய காலேஜ் வாசலுக்கு வந்து நின்னுச்சு. கேட் முன்னாடியே ஏகப்பட்ட புள்ளைங்க அவங்க அம்மாவோடும் அப்பாவோடும் ஃபைலை கையில பிடிச்சுக்கிட்டு கூட்டமா நின்னுட்டு இருந்தாங்க.

கதிர் காரை ஓரமா ஒரு நிழல்ல நிறுத்திட்டு, "ஏய் கயலு... வண்டியை விட்டு இறங்கு. எல்லா சர்டிபிகேட்டும் கரெக்டா ஃபைல்ல இருக்கான்னு ஒருவாட்டி பாத்துக்கோ" அப்படின்னு சொல்லிக்கிட்டு இறங்குனான். கயல்விழியும் காரை விட்டு இறங்கி, தன் புது குர்தியை லேசா இழுத்து விட்டுக்கிட்டு, அந்தப் பெரிய காலேஜ் கட்டிடத்தை ஆசையா ஏறிட்டுப் பாத்தா.

அவளோட துள்ளலான அழகும் எடுப்பான உடம்பும் அங்கிருந்த சில பசங்களோட பார்வையை அவ பக்கம் இழுக்க, அதையெல்லாம் கண்டுக்காத மாதிரி அண்ணன் பின்னாடியே நடந்து உள்ள போனா.


அட்மிஷன் கவுண்டர்ல ஃபீஸைக் கட்டுறதுக்காகக் கியூவுல நின்னுட்டு இருந்தப்போ, அங்கே சீட்ல உட்கார்ந்து ஃபார்ம் வாங்கிட்டு இருந்த ஒரு பொண்ணை கதிர் கண்ணெடுக்காமப் பாக்க ஆரம்பிச்சான். அந்தப் பொண்ணு பாக்குறதுக்கு ரொம்ப லட்சணமா, சுடிதார் போட்டுட்டு, தலையை நல்லா அள்ளி முடிஞ்சு, கண்ணாடியெல்லாம் வச்சுட்டு செம்ம கியூட்டா இருந்தா.

அவன் பாக்குறதைக் கவனிச்ச கயல்விழி, அவன் இடுப்புல பலமா ஒரு கிள்ளு கிள்ளுனா. "ஏண்ணே... இங்க எதுக்கு வந்தோம்னு மறந்துட்டியா? அட்மிஷன் போடுற பொண்ணை இப்பிடி உத்துப் பாத்துட்டு இருக்கே? அம்மா கிட்ட போயி போட்டுக் குடுக்கவா?" அப்படின்னு ரகசியமா அவனைக் கிண்டல் பண்ணுனா.

கதிர் டக்குனு அசடு வழிஞ்சுகிட்டு, "அட போடி... நான் சும்மா ஃபார்ம் வெரிஃபிகேஷன் பண்றாங்களான்னு பார்த்தேன்" அப்படின்னு சமாளிச்சான்.


அட்மிஷன் வேலை எல்லாம் ஒரு வழியா முடிஞ்சு, கயல்விழிக்கு சீட் கன்ஃபார்ம் ஆயிடுச்சுங்கற அக்னாலெட்ஜ்மென்ட் ஸ்லிப்பை அந்தப் புள்ளை கதிர் கையில குடுத்துச்சு.

ஃபைலை வாங்கும்போது கதிர் டக்குனு அவளோட ஐடி கார்டை நோட்டம் விட்டான். அதுல 'மதிவதனி' அப்படின்னு அழகாப் பேர் எழுதி இருந்தது. கதிர் மெதுவா, "ரொம்ப நன்றிங்க மதிவதனி..." அப்படின்னு அவ பேரைச் சொல்லி கூப்ட்டதும், அந்தப் புள்ளைக்கு ஒரே ஆச்சரியம். "என் பேரு உங்களுக்கு எப்பிடித் தெரியும்?" அப்படின்னு கேக்க, கதிர் அவளோட ஐடி கார்டை கண்ணாலயே காமிச்சு லேசா ஒரு லவ் லுக் விட்டான்.

அதைப்பார்த்து அந்தப் புள்ளை முகம் அப்பிடியே வெக்கத்துல சிவந்து போயி லேசாத் தலையைக் குனிஞ்சுக்கிச்சு.
இதைப்பார்த்துட்டு இருந்த கயல்விழிக்குச் சிரிப்புத் தாங்கல. கதிர் கையைப் புடிச்சு இழுத்துக்கிட்டே, "சரிங்கக்கா... நாங்க வர்றோம்" அப்படின்னு சொல்லிட்டு அவனைக் காரை நோக்கி இழுத்துட்டு வந்தா.

வண்டியில வந்து உக்காந்ததும் கயல்விழி கதிரை வாரி விட ஆரம்பிச்சா. "என்னண்ணே... அட்மிஷன் கவுண்டர்ல வச்சு அப்பிடி ஒரு சைட் அடிப்பு? மதிவதனின்னு பேரை வேற கரெக்டா கண்டுபிடிச்சுட்டே? நீ மட்டும் பிராஜெக்ட் பண்ணத்தான் கோவைக்கு வர்றேன்னு அப்பாகிட்ட சொன்னா, நான் இன்னைக்கே அம்மாக்கிட்ட எல்லாத்தையும் ஓப்பனா சொல்லிக் குடுக்கப்போறேன் பாரு!" அப்படின்னு கலகலப்பா கிண்டல் பண்ணுனா.


கதிர் கார் சாவியை ஸ்டார்ட் பண்ணிக்கிட்டே, "அடியேய் கயலு... வாய மூடுடி. சும்மா ஏதோ ஹெல்ப் பண்ணாங்கன்னு பேரைச் சொன்னேன். இதுக்குப்போயி பெரிய பஞ்சாயத்து பண்ணாத. உனக்குத்தான் சீட் கெடச்சிருச்சுல்ல, உனக்கு என்ன வேணுமோ கேளு... அண்ணன் வாங்கித் தர்றேன்" அப்படின்னு சொல்லி அவ வாயை அடைக்கப் பாத்தான்.



அட்மிஷன் வேலை எல்லாம் முடிஞ்சதுக்கு அப்புறம், டவுன்ல இருக்குற ஒரு பெரிய ஹோட்டல்ல உக்காந்து நல்லா வயிறார மதிய சாப்பாட்டை முடிச்சாங்க. அப்புறமா அங்கேருந்து கெளம்பி வண்டியைத் தொண்டாமுத்தூர் ரோட்டுல விட்டான்.

பாதி தூரம் வர்றப்போவே, மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைப் பக்கத்துல இருந்து கருமேகம் அப்பிடியே திரண்டு வந்து, சுத்துப்பட்டு ஊரையே இருட்ட ஆரம்பிச்சிருச்சு. அடுத்த அஞ்சாவது நிமிஷம், சடசடன்னு பெரிய பெரிய துளியா மழை கொட்டத் தொடங்குச்சு. முன்னாடி போற வண்டியே தெரியாத அளவுக்கு மழை அள்ளுனதுனால, காரை ஒரு ஓரமா பெரிய தென்னை மர நிழல்ல நிறுத்துனான்.

காரை நிறுத்துனதும் ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல நடந்த
"என்னண்ணே இது... திடீர்னு மழை? வண்டியை ஓட்டவே முடியல பாரு."

"ஆமாடா கண்ணு... மலைப் பெல்ட்டுல மழை வெளுத்து வாங்குது. முன்னாடி ஒரு வண்டியும் கண்ணுக்குத் தெரியல. கொஞ்ச நேரம் வண்டியை இங்கயே நிறுத்தி வைப்போம். மழை லேசா அடங்கட்டும்."

"நல்ல வேலைண்ணே, சாப்ட்டு உடனே கெளம்புனதுனால தப்பிச்சோம். இல்லாட்டி டவுனுக்குள்ளயே மாட்டிருப்போம். ஆனா மழை வர்றப்போ இந்தத் தென்னந்தோப்பு பாக்கவே செம்ம அழகா இருக்குதுல்லண்ணே?"

"தோப்பு அழகாத்தான் இருக்குது. ஆனா வீட்டுக்கு நேரத்துக்குப் போகலைனா அங்க அம்மா கவலைப்படுவாங்கடா. இந்தா... போனை எடு, வீட்டுக்கு ஒரு வார்த்தை கூப்ட்டு 'மழை பெய்யுது, நாங்க வழியில வண்டியை நிறுத்தி வச்சிருக்கோம்'னு சொல்லிடு.”


வீட்டுக்குக் கூப்ட்டு அம்மாவோடம் பேசத் தொடங்குனா. கார் கண்ணாடி வழியா வழியுற மழைத் துளிகளையும், அந்தப் பசுமையான சூழலையும் ரசிச்சுக்கிட்டே ரெண்டு பேரும் காருக்குள்ளயே ஆசையாப் பேசிக்கிட்டு இருந்தாங்க


மழை சடசடன்னு கார் மேல கொட்டிக்கிட்டு இருக்க, காருக்குள்ள இருக்குற வெதுவெதுப்பான சூழல்ல ரெண்டு பேரும் பேசிக்கிட்டு இருந்தாங்க. அப்பத்தான் அவளுக்கு அந்த ஞாபகம் வந்துச்சு.

"சரிண்ணே... அதையாவது விடு. காலேஜ் ஆபீஸ்ல வச்சு அந்த அட்மிஷன் புள்ளையை அப்பிடி சைட் அடிச்சியே, அதப்பத்தி என்ன சொல்ற? நான் எல்லாம் பாத்துட்டுத்தான் இருந்தேன்" அப்படின்னு கண்ணைச் சிமிட்டிக்கிட்டே வம்பு இழுத்தா.

அவன் லேசா அசடு வழிஞ்சு சிரிச்சுக்கிட்டே, "அட போடா கண்ணு... நான் ஒன்னும் அப்பிடியெல்லாம் இருக்கலை. சும்மா ஃபார்ம் வாங்கும்போது பாத்தேன், அவ்வளவுதான்" அப்படின்னு முதல்ல சமாளிக்கப் பாத்தான்.

ஆனா அவ விடாம, "உண்மையச் சொல்லுண்ணே... அவ கியூட்டா இருந்தான்னு தானே அப்பிடியே வாயப் பொளந்து பாத்துட்டு இருந்தே?" அப்படின்னு இன்னும் அமுக்கிப் புடிச்சா.

இனிமேல் தப்பிக்க முடியாதுன்னு தெரிஞ்சதும், அவன் காரோட ஸ்டீயரிங் மேல கையை வச்சுக்கிட்டே, "ஆமாடி... சைட் அடிச்சா என்ன இப்போ? அவ பாக்க லட்சணமாத்தான் இருந்தா. நான் என்னவோ தப்பு பண்ணுன மாதிரி கேக்குற? காலேஜ் படிக்கிற வயசுல இதெல்லாம் சகஜம்தானே... சைட் அடிப்பேன் தான்!"

அவன் அப்பிடிச் சொன்னதும் அவளுக்கு ஒரே ஆச்சரியம். "அப்பாடி... வழியில வாண்ணே!" அப்படின்னு சிரிக்க, அவன் அவளை ஏறிட்டுப் பாத்து, "ஆனா ஒன்னு சொல்லவாடா கண்ணு... அவ என்னதான் லட்சணமா இருந்தாலும், என் தங்கச்சி நீதான் இந்த நாலு ஊர்லயும் ரொம்ப அழகோடா இருக்கிறே. இன்னைக்கு இந்த புது டிரஸ்ல நீ செம்ம அழகா இருக்கிற" அப்படின்னு பாசமாச் சொன்னான்.