[Nsme]

மதியம் சரியாக இரண்டு மணியளவில் பிரசன்டேஷனை (Presentation) முடித்துக்கொண்டு மூவரும் வீடு திரும்பியிருந்தனர். திவ்யாவின் குழந்தைகள் இருவருக்கும் மதியம் இரண்டு மணியோடு ஸ்கூல் முடிந்துவிடும் என்பதால், திவ்யாவும் அப்போதுதான் குழந்தைகளைப் பள்ளியிலிருந்து அழைத்துக்கொண்டு வீட்டிற்கு வந்திருந்தாள்.

அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து மதிய உணவு (Lunch) சாப்பிடத் தொடங்கினர்.

திவ்யா சமைத்திருந்த அறுசுவையான உணவையும், கணேஷ் மற்றும் திவ்யாவின் அன்பான உபசரிப்பையும் (Hospitality) கண்டு ஸ்வேதா வெகுவாக நெகிழ்ந்து போனாள். "உண்மையிலேயே சமையல் ரொம்பப் பிரமாதமா இருக்கு அக்கா. என் சொந்த வீட்டுக்கு வந்த மாதிரி அவ்வளவு அன்பாப் பார்த்துக்கிறீங்க," என்று மனதாரப் பாராட்டினாள்.

எல்லோரும் இயல்பாகப் பேசிச் சிரித்தபடியே மதிய உணவை அருந்தினர்.

அப்போது திவ்யா தினேஷைப் பார்த்து, "தினேஷ், இதே மாதிரி ஹைதராபாத்ல (Hyderabad) இருக்கிற காலேஜ்லயும் சிம்போசியம் ட்ரை (Try) பண்ணலாம்ல? அங்க செலக்ட் ஆனா, அப்படியே போய் விக்கி அண்ணனையும், சந்தியா அண்ணியையும் பார்த்துட்டு வரலாமே!" என்றாள்.

இதைக் கேட்டதும் ஸ்வேதாவிற்குள் பெரிய ஆர்வம் தொற்றிக்கொண்டது. "வாவ்... சூப்பர் ஐடியா அக்கா! ஹைதராபாத்ல நிறைய பெரிய காலேஜஸ் இருக்கு. நானும் ஊருக்குப் போனதும் அங்க எதாவது சிம்போசியம் நடக்குதான்னு சர்ச் (Search) பண்ணிப் பார்க்கிறேன்," என்றாள் உற்சாகமாக.

பின்பு, அவர்களின் ஊர் திரும்பும் பயணம் (Return journey) பற்றிய பேச்சு எழுந்தது.

அன்று இரவே 11:30 மணிக்கு இருக்கும் ரயிலில் இருவருக்கும் டிக்கெட் கன்ஃபார்ம் (Confirm) ஆகிவிட்டதாகத் தினேஷ் தெரிவித்தான்.

இன்று இரவே தினேஷ் கிளம்பிவிடுவான் என்பதைக் கேட்டதும், திவ்யாவின் முகம் சட்டென்று வாடியது. பல வாரங்களுக்குப் பிறகு தன் வீட்டிற்கு வந்திருக்கும் தன் ஆசைக் கொழுந்தனுடன் தனிமையில் கொஞ்சம் நேரம் கூடச் செலவழிக்க முடியாமல் போய்விடுமோ என்ற ஏக்கமும் வலியும் அவளது கண்களில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன.

திவ்யாவின் கண்களில் தெரிந்த அந்த ஏக்கத்தைத் தினேஷும் கவனித்தான். யாருக்கும் தெரியாமல் தன் கண்களாலேயே, 'கவலைப்படாதீங்க அண்ணி, நான் இருக்கேன்' என்பது போல அவளுக்கு ஆறுதலாக ஒரு பார்வையைப் பரிமாறினான்.

கணேஷும் வருத்தத்துடன், "என்னடா தினேஷ்... இன்னைக்கு ஒரு நாள் தங்கிட்டு நாளைக்குப் போயிருக்கலாமே? அதுக்குள்ள ஏன் நைட்டே கிளம்புறீங்க?" என்று கேட்டான்.

"ஏதோ அவசரத்துல இன்னைக்கு நைட்டே டிக்கெட் புக் (Book) பண்ணிட்டோம் அண்ணே. அடுத்த முறை சென்னைக்கு வரும்போது, கண்டிப்பா ஒரு நாள் அதிகமாத் தங்குற மாதிரியே பிளான் பண்ணிட்டு வர்றேன்," என்றான் தினேஷ்.

மதிய உணவு முடிந்து அனைவரும் கை கழுவி வந்தனர்.

அன்று ஆபீஸிற்கு லீவ் (Leave) போட்டிருந்ததால், கணேஷ் தன்னுடைய நண்பன் ஒருவனை முக்கியமாகப் பார்த்துவிட்டு வர வேண்டியிருப்பதாகக் கூறிவிட்டு, சற்று நேரத்திலேயே வெளியே கிளம்பிச் சென்றான்.

கணேஷ் வெளியே சென்றதும், பயணக் களைப்பில் இருந்த ஸ்வேதாவைப் பார்த்த திவ்யா, "ஸ்வேதா, நீ போய்ப் பெட்ரூம்ல (Bedroom) படுத்து நல்லாத் தூங்கி ரெஸ்ட் (Rest) எடுமா," என்றாள் அன்பாக.

ஸ்வேதா சற்றுத் தயங்கி, "இல்ல அக்கா, பரவாயில்லை... நான் இங்க ஹால்லயே (Living room) படுத்துக்கிறேன்," என்றாள்.

ஆனால் திவ்யாவும் தினேஷும் விடவில்லை. "நைட் பஸ்ல வேற சரியாத் தூங்கியிருக்க மாட்டீங்க, உள்ள ஏசி (AC) போட்டுட்டு நிம்மதியாப் படுங்க ஸ்வேதா," என்று இருவரும் வற்புறுத்தவே, ஸ்வேதா சம்மதித்துப் படுக்கையறைக்குள் சென்றாள். திவ்யாவும் உள்ளே சென்று அவளுக்குப் போர்த்திக்கொள்ள ஒரு சுத்தமான போர்வையைக் (Fresh blanket) கொடுத்து, அவள் சௌகரியமாகப் படுத்திருப்பதை உறுதி செய்துவிட்டுக் கதவைச் சாத்திவிட்டு வெளியே வந்தாள்.

ஹாலில் தரையில் விரிக்கப்பட்டிருந்த பெரிய பாயில் ஒரு ஓரமாகத் திவ்யாவின் இரண்டு குழந்தைகளும், அவர்களுக்கு அடுத்துத் திவ்யாவும், அவளது மறுபக்கத்தில் தினேஷும் வரிசையாகப் படுத்தனர். எதிரே டிவியில் (TV) மிகக் குறைவான சத்தத்தில் (Low volume) இளையராஜா மற்றும் ஏ.ஆர். ரஹ்மானின் தமிழ் மெலடிப் பாடல்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

தினேஷ் தன் அருகில் படுத்திருந்த திவ்யாவின் முகத்தையே கூர்ந்து பார்த்தான். முன்பு இருந்த அந்தப் பொலிவு குறைந்து, அவள் சற்று மெலிந்திருப்பது போலத் தெரிந்தது.

"அண்ணி... நீங்க ரொம்ப இளைச்சுப் போயிட்டீங்க அண்ணி. முகமெல்லாம் ஏன் இவ்வளவு டல்லா (Dull) இருக்கு?" என்று ஆதங்கத்தோடு கேட்டான் தினேஷ்.

திவ்யா ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் அதை மறைத்து, "அப்படியெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லடா. நான் நல்லாதான் இருக்கேன்," என்றாள்.

சரியாக அந்த நேரம், திவ்யாவின் மொபைல் போன் ஒலித்தது. திரையில் ஏதோ ஒரு புதிய நம்பர் காட்டியது. அது ஸ்பேம் கால் (Spam call) என்று திவ்யா முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டே அதைக் கட் (Cut) செய்தாள்.

ஆனால், அடுத்த சில நொடிகளிலேயே மீண்டும் அதே நம்பரிலிருந்து போன் வந்தது!

தினேஷ் புருவத்தைச் சுருக்கி, "ஏன் அண்ணி இவ்வளவு ஸ்பேம் கால் வருது உங்களுக்கு? அந்த நம்பரை பிளாக் (Block) பண்ணி ரிப்போர்ட் (Report) பண்ண வேண்டியதுதானே?" என்றான்.

"ம்ம்ம்... அப்புறமா ரிப்போர்ட் பண்ணிக்கிறேன்டா," என்ற திவ்யா, தன் மொபைலைச் சைலண்ட் (Silent) மோடுக்கு மாற்றி ஓரமாக வைத்தாள்.

சிறிது நேரத்திலேயே, திவ்யாவின் குழந்தைகள் இருவரும் ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குச் சென்றுவிட்டனர்.

இப்போது அந்த ஹாலின் அமைதியில், திவ்யாவும் தினேஷும் ஒருவரையொருவர் பார்த்தபடி பக்கவாட்டில் திரும்பிப் படுத்திருந்தனர். இருவரின் கண்களும் நேருக்கு நேர் சந்தித்தன. பல வாரங்களாக மனதிற்குள் பூட்டி வைத்திருந்த ஏக்கமும், தவிப்பும் அந்தப் பார்வையில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன.

அதே நேரம், டிவியில் 'முதல்வன்' படத்தின் அந்த உயிரை உருக்கும் பாடல் மெல்லிய இசையோடு ஒலிக்கத் தொடங்கியது:

ஆண்: "ஒரு தடவ இழுத்து அணச்சபடி
உயிர் மூச்ச நிறுத்து கண்மணியே..."

பெண்: "உம் முதுகத் துளைச்சி வெளியேற
இன்னும் கொஞ்சம் இருக்கு என்னவனே..."

ஆண்: "மழையடிக்கும் சிறு பேச்சு
வெயிலடிக்கும் ஒரு பார்வை
ஒடம்பு மண்ணில் புதையிற வரையில்
உடன் வரக் கூடுமோ..."

பெண்: "உசுர் என்னோட இருக்கயில
நீ மண்ணோட போவதெங்கே
அட உன் ஜீவனில் நான் இல்லையா
கொல்ல வந்த மரணம் கூடக் குழம்புமைய்யா..."

ஆண்: "குறுக்குச் சிறுத்தவளே
என்னைக் குங்குமத்தில் கரைச்சவளே
மஞ்ச தேச்சுக் குளிக்கையில்
என்னக் கொஞ்சம் பூசு தாயே
கொலுசுக்குள் மணியாக
என்னக் கொஞ்சம் மாத்து தாயே..."

பெண்: "ஒரு கண்ணில் நீர் கசிய
உதட்டு வழி உசிர் கசிய
உன்னாலே சில முறை இறக்கவும்
சில முறை பிறக்கவும் ஆனதே

அட ஆத்தோட விழுந்த இலை
அந்த ஆத்தோட போவது போல்
நெஞ்சு உன்னோடுதான் பின்னோடுதே
அட காலம் மறந்து காட்டு மரமும் பூக்கிறதே..."

அந்தப் பாடலின் ஒவ்வொரு வரியும் அவர்கள் இருவரின் ஆன்மாவைத் தீண்டியது. "ஒரு கண்ணில் நீர் கசிய, உதட்டு வழி உசிர் கசிய..." என்ற வரி ஒலித்தபோது, இருவராலும் தங்கள் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

இருவரும் மெதுவாக நெருங்கி, ஒருவரையொருவர் ஆரத் தழுவி இறுக அணைத்துக்கொண்டனர். தினேஷின் உதடுகள் திவ்யாவின் நடுங்கும் உதடுகளைக் கவ்விக்கொண்டன. அது காமத்தின் முத்தமல்ல; பிரிவின் வலியையும், ஆழமான காதலையும் பரிமாறிக்கொள்ளும் உயிர் முத்தம்!

ஏனோ தெரியவில்லை, முத்தமிட்டுக்கொண்டிருக்கும்போதே இருவரின் கண்களிலிருந்தும் கண்ணீர்த் துளிகள் கசிந்து வழிந்தன. கண்ணீர் வடிய வடிய, இருவரும் ஒருவரது முகத்தில் மற்றொருவர் மாறி மாறி முத்த மழை பொழிந்தனர். திவ்யா தன் முகத்தை அவனது மார்பில் புதைத்துத் தன் மனப் பாரத்தையெல்லாம் இறக்கி வைத்தாள்.

பின்னர், உள்ளே படுக்கையறையில் ஸ்வேதா தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறாள் என்ற நிதர்சனம் நினைவில் இருந்ததால், இருவரும் சற்றே விலகிப் படுத்தனர்.

ஆனால், தலைமாட்டில் இருவரின் கைகளும் ஒன்றையொன்று பிரியாமல் இறுகப் பற்றியிருந்தன. ஒருவரையொருவர் ஏக்கமாகவும், ஆழமான காதலோடும் பார்த்துக்கொண்டே, அந்தத் தழுவலின் கதகதப்பிலேயே இருவரும் தங்களை அறியாமல் உறங்கிப் போனார்கள்.

சற்றுப் பொழுது கழித்து, படுக்கையறையில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த ஸ்வேதா கண் விழித்து ஹாலுக்கு வந்தாள்.

ஹாலில் டிவி இன்னும் மெல்லிய சத்தத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. தரையில் குழந்தைகள் ஒரு பக்கம் தூங்கிக்கொண்டிருக்க, மறுபக்கம் தினேஷ் திவ்யாவின் உள்ளங்கையில் தன் முகத்தைப் புதைத்தபடி ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தான். திவ்யாவின் மற்றொரு கை அவனது தோளை ஆதரவாக அணைத்தபடி கிடந்தது.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்த ஸ்வேதாவிற்கு அதில் எந்தவொரு விரசமோ, தவறோ துளியும் தோன்றவில்லை. ஒரு தாயைப் போன்ற அண்ணியின் அருகில் பாசத்தோடு உறங்குவதாகவே அவளது கண்களுக்கு அது அழகாகத் தெரிந்தது.

அவர்களின் தூக்கம் கலையக் கூடாது என நினைத்த ஸ்வேதா, சத்தமில்லாமல் சென்று டிவியை ஆஃப் (Off) செய்தாள்.

அப்போது திவ்யா மெல்லக் கண் விழித்தாள். எதிரே நின்றிருந்த ஸ்வேதாவைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தபடி, "ரொம்ப நேரம் ஆகிடுச்சாம்மா?" என்று கேட்டாள்.

ஸ்வேதாவும் சிரித்துக்கொண்டே, "ஆமாம் அக்கா... நானும் நல்லா அசந்து தூங்கிட்டேன்," என்றாள்.

திவ்யா தன் உள்ளங்கையில் புதைந்திருந்த தினேஷின் முகத்தை மிக மென்மையாக விலக்கித் தலையணையில் சாய்த்துவிட்டு எழுந்தாள். "இரும்மா, நான் போய்ச் சூடா டீ (Tea) போடுறேன்," என்று கூறிச் சமையலறைக்குச் சென்றாள்.

ஸ்வேதாவும் அவள் பின்னாலேயே சமையலறைக்குள் சென்று அவளுடன் கலகலப்பாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். சமையலறை வாசலின் வழியே, ஹாலில் தினேஷ் இன்னும் உலகம் மறந்து அசந்து தூங்கிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து இரு பெண்களும் சிரித்துக்கொண்டனர்.

சற்று நேரத்தில் கணேஷும் வெளியே சென்ற வேலையை முடித்துக்கொண்டு வீடு திரும்பினான். குழந்தைகளும் தூங்கி எழுந்தனர். அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து டீ குடித்துப் பேசி, அந்த மாலைப் பொழுதை மிகவும் இனிமையாகக் கழித்தனர்.

இரவு உணவை முடித்துக்கொண்டு சற்று ஓய்வெடுத்த பின், சரியான நேரத்திற்குக் கணேஷ் தினேஷையும் ஸ்வேதாவையும் ரயில் நிலையத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப் புறப்பட்டான்.

வாசலில் கிளம்பும்போது, தினேஷ் திவ்யாவின் கண்களைப் பார்த்துப் பிரியாவிடை பெற்றான். அவன் உடனடியாக ஊருக்குத் திரும்புவது திவ்யாவிற்கு வருத்தமாக இருந்தாலும், மதியம் அவன் மார்பில் சாய்ந்து அழுததும், அவன் தனக்காக இவ்வளவு தூரம் வந்ததும் அவளது மனதிற்குப் பெரிய ஆறுதலைக் கொடுத்திருந்தன.

கணேஷ் இருவரையும் ரயில் நிலையத்திற்கு அழைத்துச் சென்று, 11:30 மணி ரயிலில் பத்திரமாக ஏற்றி விட்டான்.

ரயிலில் ஸ்வேதாவிற்கும் தினேஷிற்கும் அருகருகே இருந்த இரண்டு அப்பர் பெர்த்கள் (Upper berths) ஒதுக்கப்பட்டிருந்தன. இருவரும் மேலே ஏறிப் படுத்து, ஒருவரையொருவர் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டனர்.

"நைட் எதாவது தேவைன்னா தயங்காம என்னை எழுப்புங்க ஸ்வேதா," என்று அக்கறையோடு கூறிய தினேஷ், மொபைலில் அலாரம் (Alarm) வைத்துவிட்டுக் கண்களை மூடினான். ஸ்வேதாவும் புன்னகையுடன் உறங்கத் தொடங்கினாள்.

மறுநாள் விடியற்காலை ரயில் திருச்சியை அடைந்தது.

ரயிலிலிருந்து இறங்கியதும், சென்னையில் தன்னைத் தன் சொந்தக் குடும்பம் போலப் பார்த்துக்கொண்டதற்காகத் தினேஷிற்கு மனமார நன்றி கூறிவிட்டுத் தன் காலேஜ் ஹாஸ்டலுக்குக் (Hostel) கிளம்பிச் சென்றாள் ஸ்வேதா.

தினேஷும் தன் வீட்டிற்குத் திரும்பினான். அவனது மனம் முழுவதும் திவ்யா அண்ணியின் நினைவுகளே நிறைந்திருந்தன. அவளது வாடிய முகமும், அந்தக் கண்ணீர் முத்தமும் அவனை ஏங்கவைத்தாலும், அவளை நேரில் பார்த்துவிட்டு வந்தது அவனுக்குள் ஒரு நிம்மதியைக் கொடுத்தது.