[jakash]

ரவி சூப்பை ருசி பார்த்தான். முகம் சுளித்தது. உடனே கோப்பையை வைத்துவிட்டு வேகமாக மாடிப்படிகளில் இறங்கினான்.

சமையலறையில் ஜோதிகா நின்றுகொண்டிருந்தாள். காலை சமையல். உடல் சிறிது வியர்த்திருந்தது. முதுகு, கழுத்து வழியாக வியர்வை துளிகள் வழிந்தன. சேலை உடம்புடன் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது.

ரவி கதவு வாசலில் நின்றுகொண்டு அவளைப் பின்னால் இருந்து ரசித்தான்.

வியர்வை படிந்த கழுத்து…
முதுகின் வளைவு…
சேலை ஒட்டிய இடுப்பு…

கண்கள் அப்படியே ஒட்டிக்கொண்டன.

ஜோதிகா திடீரென திரும்பினாள்.

ஜோதிகா: “என்ன?”

ரவி சற்று நெருங்கினான்.

ரவி: “மேடம்… சூப்லாம் வேணாம். டீ காபி கொடுங்க.”

ஜோதிகா: “டாக்டர் உங்களுக்கு இதான் கொடுக்கச் சொல்லியிருக்கார். சத்துக்கு இதுதான் நல்லது.”

ரவி: “அது எல்லாம் முடியாது மேடம். எனக்கு காபி டீ வேணும். இல்லாட்டி எனக்கு டேஸ்டே தெரியாது.”

ஜோதிகா: “அதுலாம் முடியாது. டாக்டர் சொன்னபடிதான் இருக்கணும்.”

பேச்சு வாதமாக மாறியது. இருவரும் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வார்த்தைகளை எதிர்த்துப் பேசினார்கள். அறியாமல் நெருங்கினார்கள்.

இப்போது இருவரும் மிக அருகில் நின்றார்கள்.

மூச்சுக்காற்று மாறி மாறி பக்கத்தில் அடித்தது. ஜோதிகாவின் வியர்வை வாசனை ரவியின் மூக்கைத் தாக்கியது. அவன் கண்கள் தாழ்ந்து அவள் முலைகளை அருகில் இருந்து பார்த்தன. சேலையின் வழியாக அவற்றின் உயரம் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

ஜோதிகா அதை உணர்ந்ததும் உடனே பின்னால் ஒரு அடி எடுத்து வைத்தாள். முகம் சிவந்தது.

ஜோதிகா: “பிளீஸ்… குடியுங்க.”

ரவி சிறிது நேரம் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே நின்றான். பிறகு தலையை ஆட்டினான்.

ரவி: “சரி மேடம்… குடிக்கிறேன்.”

கோப்பையை எடுத்துக்கொண்டு மாடிக்குத் திரும்பினான். போகும்போது திரும்பி ஒரு முறை பார்த்தான். ஜோதிகா இன்னும் அதே இடத்தில் நின்றுகொண்டு, நெஞ்சை அழுத்தியபடி மூச்சைச் சரி செய்துக்கொண்டிருந்தாள்.