[mandothari]

மகேஷ் கிருஷ்ணா அறைக்குள் தமயந்தி மற்றும் அவள் மகன் தீபக் உள்ளே நுழைந்தார்கள்.

தமயந்திக்கும் அதே கேள்வி கணையை தொடுத்தார் மகேஷ் கிருஷ்ணா

தமயந்தி பிளாஷ் பேக் ஸ்டார்ட்ஸ் :

38 வயதான தமயந்தி, சென்னையில் உள்ள ஒரு பிரபலமான தனியார் கல்லூரியில் ஆங்கிலப் பேராசிரியையாகப் பணியாற்றி வந்தாள்.

செம ஸ்டன்னிங் உடல் வாகு.. அவள் அங்கத்தில் உள்ளது எல்லாமே எக்ஸ்ட்ரா ஒர்டினரி சைஸ்

திருமணம் ஆகி கணவருடன் கருத்துவேறுபாடு ஏற்பட்டு விவகாரத்து பெற்றவள்

தன்னுடைய வாழ்க்கையைத் தன்னுடைய உழைப்பால் கட்டமைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தாள்.

கல்லூரியில் அவளுக்கு நல்ல பெயர் இருந்தது.

மாணவர்களிடம் அன்பாகப் பழகுவாள். பாடங்களைச் சிறப்பாக நடத்துவாள்.

பத்து வருட அனுபவம் இருந்தும் அவளுக்கு எதிர்பார்த்த சம்பள உயர்வோ, பதவி உயர்வோ கிடைக்கவில்லை.

ஒருநாள் கல்லூரி நிர்வாகம் அவசரக் கூட்டத்திற்கு அனைத்து பேராசிரியர்களையும் அழைத்தது.

கல்லூரியின் நிர்வாக இயக்குநர் ஒரு புதிய சுற்றறிக்கையை வாசித்தார்.

"இனி இந்தக் கல்லூரியில் பணிபுரியும் ஒவ்வொரு பேராசிரியரும் ஒரு விளம்பரத் திரைப்படத்தில் நடித்து, அந்தப் படத்தைத் தங்களுடைய ப்ராஜெக்டாகச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். அவர்களுடைய நடிப்புத் திறன், படைப்பாற்றல், விளம்பரத்தின் தரம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில்தான் அடுத்த சம்பள உயர்வும் பதவி உயர்வும் வழங்கப்படும்."

கூட்டத்தில் சலசலப்பு ஏற்பட்டது.

"சார், நாங்கள் ஆசிரியர்கள். நடிகர்கள் கிடையாதே!" என்று ஒரு பேராசிரியர் கேட்டார்.

அதற்கு நிர்வாக இயக்குநர் சிரித்துக்கொண்டே,

"இன்றைய காலத்தில் ஆசிரியர் என்பவர் பல திறமைகளைக் கொண்டவராக இருக்க வேண்டும். இதுவும் ஒரு திறமைதான். விருப்பமில்லாதவர்கள் இந்த ப்ராஜெக்டில் இருந்து விலகி கொள்ளலாம். ஆனால் பதவி உயர்வை எதிர்பார்க்கக்கூடாது!" என்றார்.

தமயந்திக்கு அந்த அறிவிப்பு அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

அடுத்த சில நாட்களில் கல்லூரி முழுவதும் இதைப் பற்றிய பேச்சுதான்.

சில பேராசிரியர்கள் சோப்பு விளம்பரத்தில் நடித்தார்கள். சிலர் ஆடை விளம்பரத்தில் நடித்தார்கள். ஆண் பேராசிரியர்கள் வாசனைத் திரவியம், கார், உடற்பயிற்சி மையம் போன்ற விளம்பரங்களைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள்.

பெண் பேராசிரியர்கள் அழகு சாதனப் பொருட்கள், நகைகள், ஆடைகள் போன்ற விளம்பரங்களில் நடித்தார்கள்.

ஆனால் தமயந்திக்கு ஒரு பெரிய பிரச்சினை இருந்தது.

அவளுடைய குடும்பப் பொருளாதார நிலைமை மிகவும் மோசமாக இருந்தது.

வயதான தாயின் மருத்துவச் செலவு, வீட்டுக் கடன், தன்னுடைய எதிர்காலம் எனப் பல பொறுப்புகள் அவளுடைய தோளில் இருந்தன.

சம்பள உயர்வு அவளுக்கு மிகவும் அவசியமாக இருந்தது.

அவள் பல விளம்பர நிறுவனங்களை அணுகினாள். ஆனால் எல்லோரும் ஏற்கெனவே பல நடிகைகளை வைத்திருப்பதாகக் கூறினர்.

ஒருநாள் அவளுடைய கல்லூரி நண்பி லதா ஒரு செய்தியைக் கூறினாள்.

"தமயந்தி, இப்போது இணையத்தில் ப்ளூ பிலிம் திரைப்படத் தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. சில நிறுவனங்கள் நல்ல தொகையும் கொடுக்கின்றன. நீ ஏன் அந்தத் துறையையும் ஒரு வாய்ப்பாகப் பார்க்கக்கூடாது?"

தமயந்தி அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தாள்.

"என்ன லதா, நீ சொல்வது ப்ளூ ஃபிலிம் பற்றியா?"

"ஆமாம். ஒரு விளம்பரப்படத்தில் நடிப்பதற்கும் திரைப்படத்தில் நடிப்பதற்கும் அடிப்படையில் கேமரா முன்னால் நடிப்பதுதானே? ஆனால் அது உன்னுடைய தனிப்பட்ட முடிவு. உனக்கு விருப்பமில்லையென்றால் வேண்டாம்."

அந்த வார்த்தைகள் தமயந்தியின் மனதில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தன.

அன்று இரவு அவளால் தூங்க முடியவில்லை.

தன்னுடைய கல்லூரி நிர்வாகம் ஒரு பேராசிரியையின் அறிவையும், கற்பிக்கும் திறனையும் மதிப்பிடாமல், கேமரா முன்னால் அவள் எப்படிச் செயல்படுகிறாள் என்பதை வைத்து எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கிறது.

அப்படியிருக்கும்போது தான் தேர்ந்தெடுக்கும் நடிப்புத் துறையை மட்டும் ஏன் சமூகம் தவறாகப் பார்க்க வேண்டும் என்று அவள் சிந்தித்தாள்.

ஆனால் இன்னொரு பக்கம், தன்னுடைய முகம், பெயர், தொழில், குடும்பம் ஆகியவற்றுக்கு ஏற்படக்கூடிய விளைவுகளையும் அவள் எண்ணிப் பார்த்தாள்.

அவள் தன்னுடைய முடிவை அவசரமாக எடுக்க விரும்பவில்லை.

பல நாட்கள் யோசித்த பிறகு, ப்ளூ பிலிம் திரைப்படத் தயாரிப்பு நிறுவனங்களைப் பற்றித் தகவல் சேகரித்தாள். அங்கு பணிபுரியும் பெண்களின் அனுபவங்களையும் கேட்டறிந்தாள்.

சிலர் அந்தத் துறையைத் தங்களுடைய விருப்பமாகத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார்கள். சிலர் பொருளாதார நெருக்கடியால் வந்திருந்தார்கள். சிலருக்கு அந்த அனுபவம் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது; சிலருக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது.

தமயந்தி ஒரு முடிவுக்கு வந்தாள்.

தன்னுடைய சம்மதமின்றி எந்தக் காட்சியிலும் நடிக்க மாட்டேன். ஒப்பந்தம், சம்பளம், பாதுகாப்பு, படத்தின் வெளியீடு, தனியுரிமை ஆகிய அனைத்தையும் தெளிவுபடுத்தாமல் எந்தப் படத்திலும் பங்கேற்க மாட்டேன் என்று தீர்மானித்தாள்.

ஒருநாள் தனக்கு தெரிந்த ஒரு ப்ளூ பிலிம் திரைப்படத் தயாரிப்பு நிறுவனத்தின் இயக்குநரைச் சந்தித்தாள்.

அவர் தமயந்தியைப் பார்த்ததும்,

"உங்களுக்கு 38 வயதா? நீங்கள் ஒரு கல்லூரிப் பேராசிரியையா?" என்று கேட்டார்.

"ஆமாம். நான் இங்கே வந்திருப்பதற்குக் காரணம் ஒரு நடிப்புத் திட்டத்தில் பங்கேற்க வேண்டும் என்பதுதான். ஆனால் எனக்கு சில நிபந்தனைகள் இருக்கின்றன."
அவள் தன்னுடைய நிபந்தனைகளைத் தெளிவாக எடுத்துரைத்தாள்.

இயக்குநர் அவளுடைய பேச்சைக் கவனமாகக் கேட்டார்.

"மேடம், இது உங்களுடைய வாழ்க்கை. உங்களுடைய சம்மதமும் விருப்பமும் இல்லாமல் எதுவும் நடக்காது. எங்களுடைய படத்தில் நடிப்பதற்கு நீங்கள் தயாராக இருந்தால், முதலில் முழு ஒப்பந்தத்தையும் படித்துவிட்டு முடிவெடுங்கள்."
தமயந்தி ஒப்பந்தத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு வீட்டிற்குத் திரும்பினாள்.

அன்று அவள் தன்னுடைய முடிவைப் பற்றி மீண்டும் ஒருமுறை சிந்தித்தாள்.

இறுதியில், ப்ளூ பிலிமில் நடிக்க ஒப்புக்கொண்டாள். அது அவளுடைய தனிப்பட்ட தேர்வு. கல்லூரி நிர்வாகத்தின் கட்டாயத்திற்காகத் தன்னுடைய உடலை வெளிப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதையும் அவள் புரிந்துகொண்டிருந்தாள்.

சில வாரங்களுக்குப் பிறகு கல்லூரியில் அனைத்து பேராசிரியர்களும் தங்களுடைய விளம்பரப் ப்ராஜெக்டுகளைச் சமர்ப்பித்தனர்.

தமயந்தியும் ஒரு திரைப்படத் திட்டத்தைச் சமர்ப்பித்தாள்.

அதைப் பார்த்த நிர்வாக இயக்குநர் அதிர்ச்சியடைந்தார்.

"இது என்ன? நாங்கள் கேட்டது விளம்பரப் படம். நீங்கள் சமர்ப்பித்திருப்பது வேறொரு வகையான திரைப்படம்!"

தமயந்தி அமைதியாகப் பதிலளித்தாள்.

"சார், உங்களுடைய சுற்றறிக்கையில் ஒவ்வொரு பேராசிரியரும் ஒரு திரைப்படத்தில் நடிக்க வேண்டும் என்றுதான் இருந்தது. எந்த வகையான திரைப்படம் என்று குறிப்பிடப்படவில்லை. நான் ஒரு நடிகையாக என்னுடைய விருப்பத்தின் அடிப்படையில் ஒரு திரைப்படத்தில் நடித்திருக்கிறேன்."

"ஆனால் நீங்கள் ஒரு கல்லூரிப் பேராசிரியர்!"

"அப்படியானால், ஒரு பேராசிரியரின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையையும், அவர் தேர்ந்தெடுக்கும் நடிப்புத் துறையையும் தீர்மானிக்கும் உரிமை கல்லூரிக்கு எங்கிருந்து வந்தது?"

அறையில் அமைதி நிலவியது.

அவள் மேலும் தொடர்ந்தாள்.

"மாணவர்களுக்கு ஒழுக்கத்தையும் சுதந்திரத்தையும் கற்றுக்கொடுக்கும் கல்லூரி நிர்வாகம், தன்னுடைய ஊழியர்களின் சம்பள உயர்வையும் பதவி உயர்வையும் நடிப்புத் திறனுடன் இணைப்பது எந்த வகையில் நியாயம்? ஒரு ஆசிரியரின் தகுதி அவருடைய கற்பிக்கும் திறனில் இருக்க வேண்டுமே தவிர, கேமரா முன்னால் அவர் என்ன செய்கிறார் என்பதில் அல்ல!"

நிர்வாக இயக்குநரால் உடனடியாகப் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

அடுத்த நாள் தமயந்தி ஒரு அதிர்ச்சியான முடிவை எடுத்தாள்.

தன்னுடைய ராஜினாமா கடிதத்தை நிர்வாகத்திடம் கொடுத்தாள்.

அதனுடன் ஒரு கடிதத்தையும் இணைத்திருந்தாள்.

"நான் ஒரு பேராசிரியையாகப் பணியாற்றிய காலத்தில் என்னுடைய அறிவையும் உழைப்பையும் பயன்படுத்தி இந்தக் கல்லூரிக்கு சேவை செய்திருக்கிறேன். ஆனால் என்னுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைப் பணியிடத்தின் பதவி உயர்வுக்கான நிபந்தனையாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.

ஒரு பெண் எந்தத் துறையில் நடிக்க வேண்டும், எந்தத் துறையில் நடிக்கக்கூடாது என்பதை அவள்தான் தீர்மானிக்க வேண்டும். அவளுடைய சம்மதம் இல்லாமல் யாருக்கும் அவளுடைய உடலின் மீதோ, வாழ்க்கையின் மீதோ அதிகாரம் கிடையாது.

நான் ஒரு ப்ளூ பிலிமில் நடித்தது தவறா சரியா என்பதைவிட, ஒரு கல்வி நிறுவனம் தனது ஊழியர்களை இப்படிப்பட்ட கட்டாயத்திற்குள் தள்ளுவது சரியா என்பதுதான் முக்கியமான கேள்வி."

அந்தக் கடிதம் கல்லூரி முழுவதும் பரவியது.

மற்ற பேராசிரியர்களும் தங்களுடைய எதிர்ப்பைத் தெரிவித்தனர். நிர்வாகம் தனது சுற்றறிக்கையைத் திரும்பப் பெற வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது.

தமயந்தி தொடர்ந்து அடுக்கடுக்கான ப்ளூ பிலிமில் நடிக்க ஆரம்பித்தாள்

மகேஷ் கிருஷ்ணா கொடுத்த விளம்பரம் கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருந்தது

உண்மையான அம்மா மகன் நடிக்க வேண்டிய விளம்பர படம் என்று

எத்தனையோ அந்நிய இளைஞர்களுடன் முழு அம்மணமாக நடித்திருந்த தமயந்தி ஒரு வித்தியாசத்துக்காக தன் சொந்த மகனுடன் நடிக்க தீர்மானித்தாள்

அதன் விளைவு தான் இப்போது தன் மகன் தீபக்குடன் இப்போது மகேஷ் கிருஷ்ணாவை பார்க்க வந்திருக்கிறாள்

மகேஷ் அவள் கதையை கேட்டு அசந்து போனார்

நீங்க நடிச்ச ஒரு ப்ளூ பிலிம் கூட நான் பார்த்து இல்லையே தமயந்தி என்று சொன்னார்

சார் நான் நடிச்சது எல்லாமே பெரிய பெரிய பணக்கார ஸ்பான்சர்ஸ் மட்டும்தான் பாக்க முடியும் ! அதுவும் ஒன் கிளிக்கில் ஒன் டைம் மட்டும் தான் பார்க்க முடியும்

நான் நடித்த ப்ளூ பிலிம் பார்க்க வேண்டும் என்றாள் ஒரு பட காட்சிக்கு பல லட்சங்கள் தொகை கட்டிதான் பார்க்க முடியும்

நான் நடித்த படங்களை டவுன்லோட் பண்ணவோ ஸ்கிரீன் ஷாட் கூட எடுக்க முடியாத பாதுகாப்பு முறையில்தான் நெட்டில் அப்லோட் பண்ண பட்டு இருக்கும்

பணம் கட்டியவர்கள் கூட ஒரு முறைக்கு மேல் மறு முறை பார்க்க முடியாது ! அத்தகைய பாதுகாப்புடன் என் படங்கள் எடுக்க பட்டு இருக்கு என்று சொன்னாள்

மீண்டும் பார்க்கவேண்டும் என்றால் மீண்டும் பல லட்சங்கள் செலுத்தி பார்க்க வேண்டும்.

அளவுக்கு அதிகமான பணம் வைத்து இருக்கும் காமுகர்கள் மட்டும் தான் என் ப்ளூ பிலீமை பார்க்க முடியும்

அவள் சொன்ன டெக்நாலஜியை கேட்டு மகேஷ் கிருஷ்ணா திகைத்து போனார்

சினிமா துறையில் பல ஆண்டுகள் பணியாற்றி இருந்தும் இது போன்ற வியாபார டெக்நாலிஜி யுக்தியை அவர் அறிந்திருக்கவில்லை

நிச்சயம் தமயந்தியின் உதவி தனக்கு வேண்டும் என்று தீர்மானித்தார்

எதிர் காலத்தில் தமயந்தி படங்களை போலவே தன்னுடைய படங்களையும் "ஒன் கிளிக் ஒன் டைம் வியூ" மெத்தட்டில் நெட்டில் அப்லோட் பண்ணி பல லட்சங்கள் வருமானம் ஈட்டும் அளவிற்கு டேகினாலஜி உபயோக்கிய வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தார்

அதை தமயந்தியிடம் இருந்து நாசுக்காக கற்று கொள்ள வேண்டும் என்றும் மனதுக்குள் நினைத்து கொண்டார்

தமயந்தி உங்களுக்கு ஸ்கிரீன் டெஸ்ட் எல்லாம் வேண்டாம். உங்களுக்கு பக்கா எக்பீரியன்ஸ் இருப்பதால் நேரடியாக ஷூட்டிங் போய் விடலாம் என்று சொல்லி அவளுக்கு மிக பெரிய தொகை ஒன்றை அட்வான்ஸாக கொடுத்து ஷூட்டிங் தேதியை அவர் சொல்லாமல் அவள் பிரியாக இருக்கும் தேதிகளை கால் ஸீட்டாக வாங்கி கொண்டார்

4 ஜோடிகள் அம்மா மகன் தேர்வு மிக மிக நேர்த்தியாய் வெற்றிகரமாய் முடிவடைந்தது

ஒவ்வொரு ஜோடிகளின் நேர்காணலும் மகேஷ் கிருஷ்ணாவுக்கு புது புது அனுபவத்தை கொடுத்தது என்றே சொல்லலாம் !

இனி ஷூட்டிங் தான் ! முதல் 3 ஜோடிகளுக்கு ஸ்கிரீன் டெஸ்ட் ஷூட் என்று கோபியிடம் அறிவித்திட்டார் ! தமயந்தி தீபக் அம்மா மகன் ஜோடிக்கு நேரடி ஸ்கிரிப்ட் ஷூட்டிங் !

வாசக நண்பர்களே ! கதை பிடித்து இருந்தால் சொல்லுங்கள் தொடர்ந்து எழுதுகிறேன்

இல்ல வழக்கம் போல என் மற்ற கதைகள் போலவே இதுவும் செம மொக்க ஸ்டோரியாக இருக்கிறது என்று நீங்கள் நினைத்தால் அதையும் சொல்லி விடுங்கள் ! இந்த பதிவுடன் நிறுத்தி கொள்கிறேன்

நன்றி !

தொடரும் 9

குறிப்பு : தொடருமா என்று தெரியவில்லை !!!! அது உங்கள் கையில் (கம்மெண்ட்டில்) தான் உள்ளது

முற்றும் ! (end of an unknown beginning)