[jakash]

ஜோதிகா திடீரென திரும்பினாள்.

ரவி நிழலில் நின்றுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்தாள். அவன் கையில் பீடி இருந்தது. எரிந்துகொண்டிருந்தது.

ஜோதிகா: “பீடி குடிக்க வந்தீங்களா?”

ரவி தடுமாறினான். கையில் இருந்த பீடியை மறைக்க முயன்றான். தலையைத் திணறியபடி ஆட்டினான்.

ரவி: “ம்ம்… இல்ல…”

இந்த முறை ஜோதிகா கோபப்படவில்லை. குரல் அமைதியாக, சற்று கவலையுடன் வெளிப்பட்டது.

ஜோதிகா: “சொன்ன புரிஞ்சுக்கோங்க. உங்க ஹெல்த் தான் குழந்தைக்கு முக்கியம். பிளீஸ்…”

ரவி உடனே பீடியைத் தூக்கி ஓரமாக எறிந்தான்.

ரவி: “அய்யோ மேடம்… கண்டிப்பா இனிமேல் பீடி அடிக்க மாட்டேன். வார்த்தை தர்றேன்.”

அவன் பீடியை எறிந்ததைப் பார்த்து ஜோதிகாவுக்குச் சிரிப்பு வந்துவிட்டது. நிலா வெளிச்சத்தில் அவள் சிரிப்பு மென்மையாக விரிந்தது. கன்னங்கள் சிறிது உயர்ந்தன. கண்கள் சுருங்கின.

ரவி அந்தச் சிரிப்பைப் பார்த்ததும் மூச்சு வாங்கியது. அவன் மனதில் உடனே வார்த்தைகள் வந்தன.

ரவி: “நீங்க சிரிக்கும்போது… செம அழகா இருக்கீங்க மேடம்.”

ஜோதிகாவின் சிரிப்பு உடனே நின்றது.

உள்ளுக்குள் வெட்கம் படர்ந்தது. கன்னங்கள் சூடாயின. தலையைத் தாழ்த்தி, சேலையைச் சரி செய்யும் போல நைட் ட்ரெஸின் ஓரத்தை இழுத்தாள். காற்றில் அசைந்த கூந்தலை ஒரு கையால் பிடித்தாள்.

அவள் ஒன்றுமே பேசவில்லை. ஆனால் அவள் முகத்தில் தோன்றிய வெட்கம் நிலா வெளிச்சத்தில் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

ரவி இன்னும் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். சிரிப்பு நின்றாலும், அவள் முகத்தில் தோன்றிய அந்த வெட்கம் அவனை இன்னும் அதிகமாக இழுத்தது.