[jakash]

சூர்யா வீட்டுக்குத் திரும்பினான். வழக்கம்போல சாப்பாடு சாப்பிட்டு, குழந்தையைப் பார்த்துவிட்டு படுக்கைக்குச் சென்றான். ஜோதிகாவும் அவனுடன் படுத்தாள். ஆனால் அவளுக்குத் தூக்கம் வரவே இல்லை.

கண்ணை மூடினால் மூடியபடியே அன்றைக்கு நடந்த எல்லாம் ஒவ்வொன்றாக ஓட ஆரம்பித்தன.

ரவி முதல் முறை வந்தபோது அவன் மேல் வந்த எரிச்சல்…
அழுக்கு லுங்கி… குப்பத்தனம்…

பிறகு கட்டப்பையில் சிக்கிய குச்சி…
அவன் சேலையை விலக்கி இடுப்பைப் பார்த்தது…
தொப்புளில் குத்தியது…
ஊதியது…

சிகரெட் பறித்தபோது அவன் கண்கள் அவள் உடலைச் சுற்றியது…
இடுப்பு மடிப்பில் ஓடிய தண்ணீர் துளி…

பால் கொடுக்கும்போது அவன் வந்தது…
முலைகள் திறந்திருந்தது…
பால் துளிகள் தொப்புளில் விழுந்தது…
அவன் உதடுகள் முலையில் உரசியது…
இரண்டு முறை…

குழந்தையைத் தூக்கும்போது இடுப்பைத் தீண்டியது…
விரல் தொப்புளுக்குள் நுழைந்தது…

ஜோதிகா கண்களைத் திறந்தாள். இருட்டில் கூரையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். இதயம் இன்னும் சற்று வேகமாகவே துடித்துக்கொண்டிருந்தது.

மனதில் கேள்விகள் சுழன்றன.

“என்ன இது…
வந்த முதல் நாள்லேயே இவ்ளோ இடங்களில் தொட்டுட்டான்…
நான் ஏன் தப்பில்லை?
ஏன் தள்ளிவிடலை?

அவனைப் பார்க்கும்போது எரிச்சல் வருது…
குப்பத்தனமா இருக்கான்…
பேச்சு… உடை… எல்லாம் பிடிக்கல…

ஆனா அவன் தொடும்போது…
அந்த எரிச்சல் வரல…
ஏன்?

இடுப்புல விரல் பட்டப்போ…
தொப்புள்ல உள்ளே போனப்போ…
முலையில உதடு உரசனப்போ…
எனக்குள்ள ஏதோ நடந்துச்சு…
என்னங்கிறதே புரியல…”

அவள் மெல்ல உடலைத் திருப்பினாள். சூர்யா தூக்கத்தில் இருந்தான். அவன் மூச்சு சீராக வந்தது.

ஜோதிகா கண்களை மூடிக்கொண்டாள். உறுதியாகத் தனக்குள்ளே சொல்லிக்கொண்டாள்.

“இனிமேல் இப்படி நடக்கக்கூடாது.
அவன் என்னைத் தொடற மாதிரி விடவே கூடாது.
எவ்ளோ தூரம் முடிஞ்சுதோ அவ்ளோ தூரம் விலகி இருக்கணும்.
இது தப்பு… முழுக்கத் தப்பு.”

ஆனால் மனதின் ஒரு மூலையில்…
அவன் விரல் தொப்புளுக்குள் நுழைந்த உணர்வும்,
முலையில் உதடு உரசிய மென்மையும்
இன்னும் மறையாமல் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன.

ஜோதிகா அந்த உணர்வுகளை விரட்ட முயன்றாள். ஆனால் அவை போகவில்லை.
அன்றிரவு முழுவதும் அவள் தூங்காமல், அந்தத் தொடுதல்களை நினைத்துக்கொண்டே கிடந்தாள்.