[gvsubu1995]

Thankyou all



కార్తిక్ మధుమితను చూసి నవ్వాడు. ఆమె ఇంకా కిటికీకి ఆనుకుని, ఊపిరి భారంగా తీసుకుంటూ, శరీరం వణుకుతూ ఉంది. చెమటతో మెరుస్తోంది. సళ్ళు ఎర్రబడి, నిప్పులు ఇంకా గట్టిగా ఉన్నాయి. పిర్రలు ఎర్రగా, తడిగా కనిపిస్తున్నాయి.
కార్తిక్: ఓకే… మంచిది అంటీ. నువ్వు చాలా హాట్‌గా, అందంగా ఉన్నావ్… ఇప్పుడు నేను వెళ్తున్నాను. నీ కొడుకు సిద్ధు వస్తాడు కాబట్టి… నేను వెళ్లిపోతా.
మధుమిత ఆనందం, ఉత్తేజం ట్రాన్స్ నుంచి కాస్త బయటకు వచ్చింది. గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. శరీరం ఇంకా సుఖంతో మెత్తబడి ఉంది. కానీ “సిద్ధు వస్తాడు” అన్న మాట వినగానే ఒక్కసారి షాక్ అయింది. కళ్లు పెద్దవయ్యాయి.
ఆమె తొందరగా లేచింది. శరీరం ఇంకా వణుకుతూనే ఉంది. కాళ్లు బలహీనంగా ఉన్నాయి. కానీ ఆమె తొందరపడి బాత్రూమ్ వైపు వెళ్లసాగింది.
మధుమిత: ఓకే… వెళ్లు… తొందరగా వెళ్లు…
ఆమె గొంతు ఇంకా వణికిపోతోంది. మూలుగులు ఇంకా గుర్తుగా ఉన్నాయి. ఆమె తొందరగా నీళ్లు పోసుకుని, శరీరం తుడుచుకుని, తన బట్టలు వేసుకోవడం మొదలుపెట్టింది. చేతులు వణుకుతున్నాయి. ముఖం ఇంకా ఎర్రగా ఉంది. సిగ్గు, సుఖం, భయం అన్నీ కలిసి ఉన్నాయి.
కార్తిక్ తన బట్టలు వేసుకుని, తలుపు వైపు నడిచాడు. వెళ్తూ తల తిప్పి ఆమెను ఒకసారి చూశాడు. మధుమిత బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్తూ, తన శరీరాన్ని తొందరగా కప్పుకుంటూ ఉంది. అతని ముఖం మీద చిరునవ్వు వచ్చింది.
బయటకు వెళ్తూ కార్తిక్ మనసులో అనుకున్నాడు:
“వావ్… ఈరోజు చాలా హాట్‌గా ఉంది. తల్లిని, కొడుకుని ఇద్దరినీ ఒకేసారి టీజ్ చేశాను. ఆమె మూలుగులు… ఆమె శరీరం… సిద్ధు చూస్తూ… ఇంత బాగా జరిగింది. మళ్లీ రావాలి…”
అతను నవ్వుతూ ఇంటి నుంచి బయటకు వెళ్లిపోయాడు.
కానీ సిద్ధు ఇంకా అక్కడే దాగి ఉన్నాడు. కిటికీ వెనక, గోడకు ఆనుకుని. అతను కార్తిక్ వెళ్లిపోవడం చూశాడు. తల్లి తొందరగా బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్లి ఫ్రెష్ అవుతున్న ధ్వనులు విన్నాడు. అతని మొడ్డ ఇంకా కొంచెం గట్టిగా ఉంది. మనసు కలత పడి ఉంది. కోపం, సిగ్గు, ఉత్తేజం… అన్నీ కలిసి ఉన్నాయి. కానీ అతను కదలలేదు. ఇంకా దాగి, ఊపిరి అణచుకుని నిలబడి ఉన్నాడు.
లోపల మధుమిత తొందరగా స్నానం చేసి, బట్టలు వేసుకుని, ముఖం కడుక్కుని, తనను తాను సర్దుకుంటోంది. అద్దంలో చూసుకుంటే ఇంకా కళ్లు ఎర్రగా, పెదవులు ఉబ్బి, మెడ మీద గుర్తులు కనిపిస్తున్నాయి. ఆమె లోతైన ఊపిరి తీసుకుని, “ఏమైంది నాకు… ఏం చేశాను…” అని మనసులో అనుకుంది. కానీ శరీరం ఇంకా సుఖం గుర్తు చేస్తోంది.
బయట సిద్ధు ఇంకా దాగి ఉన్నాడు. కార్తిక్ వెళ్లిపోయాడు. తల్లి ఫ్రెష్ అవుతోంది. అతను ఏం చేయాలో తెలియక, కేవలం నిలబడి, ఊపిరి అణచుకుని, జరిగినదంతా మనసులో తిప్పుకుంటూ ఉన్నాడు.




ఇంట్లో నిశ్శబ్దం నిండింది.
మధుమిత బాత్రూమ్‌లో తొందరగా స్నానం చేసింది. నీళ్లు శరీరం మీద పడుతుంటే ఇంకా వణుకు ఆగలేదు. అద్దంలో చూసుకుంది. కళ్లు ఎర్రగా ఉన్నాయి. పెదవులు ఉబ్బి ఉన్నాయి. మెడ మీద, సళ్ళ మీద లేత ఎరుపు గుర్తులు కనిపిస్తున్నాయి. ఆమె వేళ్లతో వాటిని నొక్కి చూసుకుంది. గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
మధుమిత మనసు:
“ఏమైంది నాకు… ఏం చేశాను… నా కొడుకు ఫ్రెండ్‌తో… ఇంతగా… అతను చూశాడేమో… విన్నాడేమో… దేవుడా…”
ఆమె తొందరగా బట్టలు వేసుకుంది. సాధారణంగా కట్టుకునే సాది కాదు. లోపలి బట్టలు సరిచేసుకుని, లూజ్‌గా ఉండే నైటీ వేసుకుంది. జుట్టు తొందరగా దువ్వుకుంది. ముఖం మీద నీళ్లు చల్లుకుని, కళ్లు తుడుచుకుంది. ఇంకా కళ్లు ఎర్రగా కనిపిస్తున్నాయి.
బయట… సిద్ధు ఇంకా దాగి ఉన్నాడు.
కిటికీ వెనక, గోడకు ఆనుకుని. శరీరం ఇంకా వణుకుతోంది. అతను చూసినదంతా కళ్ల ముందు తిరుగుతోంది. తల్లి మోకాళ్ల మీద… తల్లి నోట్లో… తల్లి పుకులో… తల్లి గుద్దలో వేళ్లు… తల్లి బిగ్గరగా మూలుగుతూ “యెస్… అతను కూడా చేయవచ్చు” అని చెప్పడం… అన్నీ ఒక్కొక్కటిగా గుర్తుకు వస్తున్నాయి.
సిద్ధు పళ్లు బిగించాడు. కోపం మండుతోంది. కానీ అదే సమయంలో మొడ్డ ఇంకా కొంచెం గట్టిగా ఉంది. సిగ్గు, కోపం, ఉత్తేజం, అసహ్యం… అన్నీ కలిసి అతని మనసును తింటున్నాయి.
సిద్ధు మనసు:
“నా అమ్మ… నా అమ్మ అలా… కార్తిక్ చేతిలో… నేను చూశాను… విన్నాను… ఆమె అతనికి ఒప్పుకుంది… నన్ను కూడా… ఏం చేయాలి ఇప్పుడు… లోపలికి వెళ్లి ఎదుర్కోవాలా… లేకుంటే ఏమీ తెలియనట్టు నటించాలా…”
లోపల మధుమిత బాత్రూమ్ నుంచి బయటకు వచ్చింది. లివింగ్ రూమ్‌లోకి వచ్చి కూర్చుంది. కాళ్లు ఇంకా వణుకుతున్నాయి. ఆమె నీళ్లు తాగింది. గ్లాసు చేతిలో వణికింది. ఆమె చెవులు ఏదైనా శబ్దం కోసం ఎదురు చూస్తున్నాయి. తలుపు తెరుచుకుంటే… సిద్ధు వస్తే… ఏం అనాలి… ఏం చెప్పాలి…
ఒక్కసారి ఆమె కిటికీ వైపు చూసింది. కర్టెన్ మూసి ఉంది. కానీ లోపలి నుంచి బయట ఏమైనా కనిపిస్తుందేమోనని భయం. ఆమె లేచి కర్టెన్‌ను మరింత గట్టిగా మూసింది. గుండె లబ్‌లబ్ మంటూ కొట్టుకుంటోంది.
బయట సిద్ధు ఆ కదలిక చూశాడు. తల్లి కర్టెన్ మూయడం. ఆమె చేతులు వణకడం. ఆమె ముఖం ఇంకా ఎర్రగా ఉండటం. అతనికి అర్థమైంది – ఆమెకు భయం. అపరాధ భావన.
సిద్ధు నెమ్మదిగా ఊపిరి తీసుకున్నాడు. నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.
అతను దాగి ఉన్న చోటు నుంచి నెమ్మదిగా బయటకు వచ్చాడు. ఇంటి ముందు ఉన్న చిన్న వరండాలో నిలబడ్డాడు. కొన్ని సెకన్లు ఆలోచించాడు. తర్వాత… తలుపు మీద కొట్టాడు. కాలింగ్ బెల్.
టక్… టక్… టక్…
లోపల మధుమిత ఒక్కసారి గట్టిగా ఊపిరి ఆపుకుంది. గ్లాసు చేతిలో నుంచి జారి కింద పడి పగిలింది. నీళ్లు నేల మీద పారాయి. ఆమె చేతులు నోటి మీద పెట్టుకుంది.
మధుమిత: (లోపలి నుంచి, వణికే గొంతుతో) ఎవరు…?
సిద్ధు కొన్ని సెకన్లు మౌనంగా ఉన్నాడు. తర్వాత సాధారణంగా, కానీ కొంచెం బరువుగా మాట్లాడాడు.
సిద్ధు: నేనే మా… సిద్ధు. ఓపెన్ చేయి. వచ్చాను. అని అన్నాడు.
మధుమిత గుండె ఒక్కసారి ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది. కాళ్లు వణుకుతున్నాయి. ఆమె నెమ్మదిగా లేచి, తలుపు వైపు నడిచింది. చేతి వేళ్లు తలుపు హ్యాండిల్ మీద పడ్డాయి. ఒక్క క్షణం ఆగింది. లోతైన ఊపిరి తీసుకుంది. ముఖం సాధారణంగా ఉంచడానికి ప్రయత్నించింది.
తలుపు తెరిచింది.
సిద్ధు ఎదురుగా నిలబడి ఉన్నాడు. కళ్లు నేరుగా తల్లి కళ్లలోకి చూస్తున్నాయి. ఆమె కళ్లు ఇంకా కొంచెం ఎర్రగా ఉన్నాయి. మెడ మీద ఒక చిన్న గుర్తు కనిపిస్తోంది. సిద్ధు ఆ గుర్తును చూశాడు. కొన్ని సెకన్లు ఇద్దరూ మౌనంగా చూసుకున్నారు.
గాలి కూడా ఆగిపోయినట్టు ఉంది.
సిద్ధు నెమ్మదిగా లోపలికి వచ్చాడు. తలుపు వెనకకు మూసేశాడు. మధుమిత వెనక్కి తగ్గింది. ఆమె నోరు తెరవాలని ప్రయత్నించింది, కానీ మాట రాలేదు.
సిద్ధు ఆమెను పై నుంచి కింద వరకు ఒకసారి చూశాడు. తర్వాత నెమ్మదిగా, చాలా నెమ్మదిగా మాట్లాడాడు.
సిద్ధు: నేను ఇప్పుడే వచ్చాను మా…
మధుమిత తల ఊపింది. నవ్వడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ నవ్వు సరిగా రాలేదు.
మధుమిత: ఆ… వచ్చావా… స్నానం చేశావా… తినాలా ఏమైనా…ఎమైన చేయ అంటావా.
సిద్ధు జవాబు ఇవ్వలేదు. అతను లివింగ్ రూమ్‌లోకి నడిచి, సోఫా మీద కూర్చున్నాడు. కళ్లు ఇంకా తల్లి వైపే ఉన్నాయి. మధుమిత వంటగది వైపు వెళ్లి నీళ్లు తెచ్చి అతనికి ఇచ్చింది. చేతులు వణుకుతున్నాయి. గ్లాసు అతని చేతిలో పెట్టేటప్పుడు వేళ్లు కలిశాయి. సిద్ధు ఆ స్పర్శను గమనించాడు.
ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు.
గదిలో టెన్షన్ గాలిలా నిండి ఉంది. సిద్ధు ఏమనుకుంటున్నాడో… అతను ఏం చూశాడో… ఏం విన్నాడో… మధుమితకి తెలియదు. కానీ ఒక విచిత్రమైన భయం ఆమెను కబళిస్తోంది. సిద్ధు మాత్రం ప్రతి క్షణం తల్లి ముఖాన్ని, ఆమె కళ్లను, ఆమె వణికే చేతులను గమనిస్తున్నాడు.


సిద్ధు తనను తాను నియంత్రించుకున్నాడు. మధుమిత కూడా తనను తాను అణచుకుంది. ఇద్దరూ సాధారణంగా ప్రవర్తించాలని నిర్ణయించుకున్నారు.
సిద్ధు సోఫా మీద కూర్చుని నీళ్లు తాగాడు. మధుమిత కూడా దగ్గరలోనే కూర్చుంది. కొన్ని సెకన్లు మౌనం తర్వాత ఆమెనే మొదట మాట్లాడింది.
మధుమిత: నీ ఫ్రెండ్స్‌తో సినిమాకి వెళ్లారా… లేకుంటే రెస్టారెంట్‌కా…?
సిద్ధు తల ఊపాడు. స్వరం సాధారణంగా ఉంచడానికి ప్రయత్నించాడు.
సిద్ధు: అవును అమ్మా… రెండూ. ముందు సినిమా… తర్వాత ఫుడ్.
మధుమిత: సినిమా ఎలా ఉంది…?
ఆమె ప్రశ్నలో అమాయకత్వం ఉంది. కానీ లోపల గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
సిద్ధు కొంచెం ఆలస్యంగా జవాబు ఇచ్చాడు.
సిద్ధు: సూపర్‌గా ఉంది మా… చాలా బాగుంది.
కానీ అతని మనసులో వేరే మాట తిరుగుతోంది.
సిద్ధు మనసు:
“రీల్ సినిమా కాదు… రియల్ సినిమా చూశాను. నా అమ్మను… కార్తిక్ చేతిలో… ఆ సినిమా ఇంకా కళ్ల ముందు తిరుగుతోంది…”
ఇద్దరూ కాసేపు సాధారణంగా మాట్లాడుకున్నారు. భోజనం గురించి, కాలేజీ గురించి, చిన్న చిన్న విషయాలు. కానీ ప్రతి మాటలో ఒక అదృశ్యమైన టెన్షన్ ఉంది. ఒకరి కళ్లు ఒకరి మీద పడితే తొందరగా తప్పించుకుంటున్నారు.
తర్వాత సిద్ధు టీవీ ఆన్ చేశాడు. ఛానల్ తిప్పుతుంటే ఒక పాత బాలకృష్ణ సినిమా వచ్చింది. సింరన్ హీరోయిన్. ఇద్దరూ కాసేపు చూస్తూ కూర్చున్నారు.
సినిమాలో ఒక సీన్ వచ్చింది.
సింరన్ పచ్చని చీరలో ఉంది. నడుము బయటపడి ఉంది. లోతైన బొడ్డు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ఒక సీతాకోకచిలుక ఆమె బొడ్డు మీద వాలి ఉంది. బాలకృష్ణ దగ్గరకు వచ్చి, ఆమె నడుము పట్టుకుని, సీతాకోకచిలుకను పట్టుకోవడానికి ఆమె బొడ్డు మీద చేయి పెట్టాడు. వేళ్లు బొడ్డు చుట్టూ తిరిగాయి. నడుము మీద చేయి జారింది. కెమెరా క్లోజప్‌లో బొడ్డు, నడుము, సింరన్ ముఖం… అన్నీ కనిపించాయి.
గదిలో గాలి ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది.
మధుమిత ముఖం మెల్లగా ఎర్రబడింది. ఆమె కళ్లు సినిమా నుంచి తప్పించుకోలేకపోయాయి. బొడ్డు మీద చేయి… నడుము పట్టుకోవడం… సీతాకోకచిలుక… అన్నీ చూస్తుంటే ఉదయం జరిగినది గుర్తుకు వచ్చింది. కార్తిక్ వేళ్లు… అతని నోరు… అతని మొడ్డ… ఆమె గొంతు ఎండిపోయినట్టు అనిపించింది. ఆమె నెమ్మదిగా ఉమ్మి మింగింది.
సిద్ధు కూడా అదే సీన్ చూస్తున్నాడు. తల్లి బొడ్డు… తల్లి నడుము… ఉదయం కార్తిక్ చేతిలో ఎలా ఉందో… ఎలా తాకబడిందో… ఎలా నాకబడిందో… అన్నీ కళ్ల ముందు తిరగసాగాయి. అతని ముఖం కూడా ఎర్రబడింది. గొంతు ఎండిపోయింది. అతను కూడా ఉమ్మి మింగాడు.
ఒక్క క్షణం…
ఇద్దరి కళ్లు కలిశాయి.
మధుమిత సిద్ధు వైపు చూసింది. సిద్ధు తల్లి వైపు చూశాడు. ఇద్దరి ముఖాలు ఎర్రగా ఉన్నాయి. ఇద్దరి కళ్లలో ఒకే రకమైన అర్థం కనిపించింది. ఇద్దరూ ఒకేసారి ఉమ్మి మింగారు. గాలి భారంగా అనిపించింది.
సిద్ధు తట్టుకోలేకపోయాడు. అతను తొందరగా రిమోట్ తీసుకుని ఛానల్ మార్చేశాడు. వేరే ప్రోగ్రామ్ వచ్చింది. క్రికెట్.
గదిలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం నిండింది.
మధుమిత తల కిందకు వాల్చుకుంది. చేతులు కలిపి ఉంచుకుంది. గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. సిద్ధు రిమోట్‌ను గట్టిగా పట్టుకుని, టీవీ వైపు చూస్తున్నట్టు నటిస్తున్నాడు. కానీ అతని మనసు ఇంకా ఆ సీన్‌లోనే ఉంది. తల్లి బొడ్డు… తల్లి నడుము… తల్లి మూలుగులు…
ఇద్దరూ మాట్లాడకుండా కూర్చున్నారు. టీవీ శబ్దం మాత్రమే వినిపిస్తోంది. కానీ గదిలో ఉన్న టెన్షన్… ఉదయం జరిగినదాని బరువు… ఇద్దరి ముఖాల్లోని ఎరుపు… అన్నీ ఇంకా అక్కడే ఉన్నాయి.
ఎవరూ మొదట మాట్లాడలేదు.