[jakash]

ஜோதிகா போனில் பேசிக்கொண்டே திடீரென ரவியைப் பார்த்தாள்.

அவன் கண்கள் அவளையே விழுங்கிக்கொண்டிருந்தன. முலைகள், தொப்புள், உதடு… எல்லாவற்றையும் சுற்றியபடி இருந்தன. அவள் அதை உணர்ந்ததும் முகம் மேலும் சிவந்தது. மெல்ல போனை அவரிடமிருந்து வாங்க முயன்றாள்.

இரண்டு கைகளும் ஒரே நேரத்தில் போனைத் தொட்டன.

விரல்கள் எதார்த்தமாக, நன்றாக ஒட்டிக்கொண்டன. சில விநாடிகள் இருவரும் கையை விலக்கவில்லை. அந்தத் தொடுதல் இரண்டு பேருக்கும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

பிறகு இருவர் கண்களும் சந்தித்தன.

ஒரு நிமிடம் முழுவதும் அந்தப் பார்வை நீடித்தது. ஜோதிகாவின் கண்களில் பயம் கலந்த குழப்பம். ரவியின் கண்களில் தீராத ஆசை. இருவரும் ஒன்றும் பேசவில்லை.

அப்போது குழந்தை பால் குடித்து முடித்து வாயை விட்டது.

ரவி குனிந்தான்.

ரவி: “ஓ… இதான் நம்ம குழந்தையா? என்னமா இருக்கான்… அப்படியே என்னைய மாதிரியே…”

அவன் குழந்தையைக் கொஞ்சுவது போல முகத்தை நெருக்கினான். அந்த நெருக்கத்தில் அவன் கண்கள் நேராக ஜோதிகாவின் முலையைப் பார்த்தன. வெள்ளை, ஈரமான, பால் வாசனை கமழும் முலை அவன் மூச்சுக்குள் நுழைந்தது.

முகத்தை எடுக்கும்போது…

ரவியின் உதடுகள் லைட்டா ஜோதிகாவின் முலையில் உரசின.

ஜோதிகாவின் உடல் தன்னை அறியாமல் நடுங்கியது. “ஸ்ஸ்…” என்ற ஓசை அவள் தொண்டையில் சிக்கியது.

ரவி அதை உணர்ந்தான். வேண்டுமென்றே மீண்டும் குழந்தையைக் கொஞ்சுவது போல குனிந்தான். இந்த முறை அவன் உதடுகள் மீண்டும் முலையில் உரசின. சற்று அழுத்தமாக. பால் வாசனை அவன் மூக்கை முழுவதுமாக நிரப்பியது. அவன் மனம் வெறித்தனமாகச் சுழன்றது.

“இந்த வாசனை…
இந்த மென்மை…
நான் நாக்கை நீட்டினா…”

ஜோதிகாவின் உடல் மீண்டும் நடுங்கியது. அவளுக்கு என்னமோ போல இருந்தது. கோபமா, பயமா, அல்லது வேறு ஏதோவொன்றா என்று அவளுக்கே தெரியவில்லை. ஆனால் அவள் ரவியைத் தள்ளவில்லை. குழந்தையைப் பிடித்தபடி அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள்.

ரவி குழந்தையைக் கொஞ்சுவது போல நடித்தபடி, மீண்டும் மீண்டும் முகத்தை நெருக்கி, உதடுகளால் அவள் முலையை உரசிக்கொண்டே இருந்தான்.