[jakash]

ஒரு முலையில் பால் முடிந்துவிட்டது. குழந்தை அதிருப்தியுடன் அழ ஆரம்பித்தது. ஜோதிகா மறுபக்கம் மாற்ற வேண்டியிருந்தது. அதே நேரத்தில் போனில் யாரோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவளால் ஒரே நேரத்தில் இரண்டையும் செய்ய முடியவில்லை.

மாடிப்படிகளில் ஏறிக்கொண்டிருந்த ரவியைப் பார்த்தாள்.

ஜோதிகா (அவசரமாக): “பிளீஸ்… இதை காதுல மட்டும் வைங்க.”

ரவி உடனே திரும்பி வந்தான். போனை வாங்கினான். ஜோதிகாவின் தலைமுடியை மெல்ல விலக்கி, போனை அவள் காதில் வைத்தான். அவன் விரல்கள் அவள் காதின் பின்னால் லேசாகத் தொட்டன.

அதே நேரத்தில் ஜோதிகா ஜாக்கெட்டை கழற்றினாள். சேலையின் முந்தானை விலக்கி, குழந்தையை மறுமுலைக்கு மாற்றினாள்.

இப்போது இரண்டு முலைகளும் ரவியின் கண்களுக்கு முன் திறந்திருந்தன.

ஒரு முலை குழந்தை வாயில் இருந்தது. இன்னொரு முலை முழுவதுமாக வெளியே தெரிந்தது. வெள்ளை, உயர்ந்த, பால் சுரந்ததும் சிறிது ஈரமாக இருந்த முலை. முலைக்காம்பு சிவந்திருந்தது.

ரவியின் கை நடுங்கியது. போனை பிடித்திருந்த விரல்கள் இறுகின. கண்கள் இரண்டு முலைகளையும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகச் சுற்றின. மூச்சு வேகமடைந்தது. கால் இறுகியது. அவன் மனம் வெறித்தனமாகச் சுழன்றது.



ரவி இன்னும் போனை அவள் காதில் வைத்தபடியே, கண்களை விலக்காமல் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான். அவன் விரல்கள் ஜோதிகாவின் காதின் பின்னால் இருந்தன. அவள் தலைமுடி அவன் கையில் பட்டது.



ரவி போனை ஜோதிகாவின் காதில் வைத்தபடி நின்றான். அவன் கண்கள் இனி வேறு எங்கும் செல்லவில்லை.

ஜோதிகாவின் இரண்டு முலைகளும் அவன் முன் திறந்திருந்தன.

ஒன்று குழந்தையின் வாயில் அடங்கியிருந்தது. இன்னொன்று முழுவதுமாக வெளியே. வெள்ளை, உயர்ந்த, வட்டமான முலைகள். குழந்தை பால் குடித்ததும் சிறிது உப்பியிருந்தன. முலைக்காம்புகள் சிவந்து, ஈரமாகத் தெரிந்தன. குளித்ததும் வந்த உடல் சிவப்பும், பால் வாசனையும் கலந்து ரவியின் மூக்கை நிரப்பின.

குழந்தை ஒரு முலையில் பால் முடித்துவிட்டு வாயை விட்டது.

அப்போது அந்த முலையில் இருந்து சில பால் துளிகள் மெதுவாக வழிந்தன.

ஒரு துளி… இரண்டு துளி…

அவை முலையின் வளைவில் இருந்து நேராகக் கீழே இறங்கின. வெள்ளைத் தோலின் மீது மெல்ல வழிந்து, இடுப்பைத் தொட்டு, சரியாக ஜோதிகாவின் ஆழமான தொப்புள் குழியில் போய் விழுந்தன.

தொப்புள் குழியில் பால் துளிகள் தேங்கி, மெல்ல வட்டமிட்டன.

ரவியின் கண்கள் அப்படியே நின்றுவிட்டன.

மூச்சு வாங்கியது. தொண்டை உலர்ந்தது. சுன்னி இறுக விரைந்தது. அவன் மனம் ஒரே வார்த்தையை மட்டும் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது.

“பால்…
முலையில இருந்து…
நேராக தொப்புள்ல விழுது…
நான் நாக்கை நீட்டினா… அந்தத் துளியை எடுத்துடலாம்…
தொப்புள் குழியை நக்கினா எப்படி இருக்கும்…”

அவன் விரல்கள் ஜோதிகாவின் காதின் பின்னால் இன்னும் இறுக்கமாக இருந்தன. கண்கள் தொப்புளில் தேங்கிய பால் துளிகளையே விடவில்லை.

ஜோதிகாவின் முலைகளின் உயரம், அதன் மென்மை, அதில் இருந்து வழிந்த பால், அது தொப்புளில் விழுந்த காட்சி… எல்லாம் சேர்ந்து ரவியை முழுவதுமாக ஆட்கொண்டன. அவன் அப்படியே நின்றுகொண்டு, ஒரு துளி கூட தப்பாமல் அந்தக் காட்சியை ரசித்துக்கொண்டிருந்தான்.