[jakash]

ரவி ஜன்னல் ஓரத்தில் நின்றபடி ஜோதிகா இறங்கியதைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான். அவளை இன்னும் கொஞ்சம் ரசிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை எழுந்தது. மன்னிப்பு கேட்பது போல நடித்து கீழே இறங்கினான்.

ஹாலில் ஜோதிகா குழந்தைக்குப் பால் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள். சேலை சற்று விலகியிருந்தது. அவள் முலை ஒன்று வெளியே தெரிந்தது. வெள்ளை, உயர்ந்த, பால் சுரக்கும் முலை. குழந்தை அதை இறுகப் பற்றியபடி குடித்துக்கொண்டிருந்தது.

ரவியின் கண்கள் அங்கேயே விழுந்தன. ஒரு கணம் அப்படியே நின்றுவிட்டான். உடல் இறுகியது. ஆனால் உடனே தன்னைத் தடுத்துக்கொண்டு வேகமாகத் தலையைத் திருப்பிக்கொண்டான்.

ஜோதிகா அவன் வந்ததை உணர்ந்தாள். உள்ளுக்குள் பதட்டம் ஏறியது. “தப்பா எடுத்துப்பார்த்தானோ?” என்று மனதில் நினைத்தாள். சேலையைச் சரி செய்தபடி திரும்பினாள்.

ஜோதிகா (கோபத்துடன்): “என்ன வேணும்? ஏன் வந்தீங்க?”

ரவி தலையைத் தாழ்த்தியபடி பேசினான்.

ரவி: “சாரி கேக்க வந்தேன் மேடம். இனிமேல் சிகரெட் குடிக்க மாட்டேன். வார்த்தை தர்றேன்.”

ஜோதிகா: “சரி சரி… போங்க.”

ஆனால் ரவி அசையவில்லை. வாயைத் திறந்து ஏதோ சொல்ல நினைத்தான். வாய் தவறி வார்த்தைகள் வெளியே வந்தன.

ரவி: “எனக்கும் பால் வேணும்…”

ஜோதிகாவின் கண்கள் பெரிதாயின. கோபம் தலைக்காட்டியது.

ஜோதிகா: “என்னது?!”

ரவி உடனே தடுமாறினான். கைகளை ஆட்டினான்.

ரவி: “மேடம்… அது இல்ல! ஒரு டீ… காபி எதாவது போட்டு குடிச்சிங்களான்னு… அதானு சொன்னேன்.”

ஜோதிகா சற்று நேரம் அவனை உற்றுப் பார்த்தாள். பிறகு கடுமையான குரலில்,

ஜோதிகா: “மேலே போங்க. கொண்டு வர்றேன்.”

ரவி தலையை ஆட்டிவிட்டு மாடிப்படிகளில் ஏற ஆரம்பித்தான். போகும்போது சில விநாடிகள் திரும்பிப் பார்த்தான். ஜோதிகா மீண்டும் குழந்தைக்குப் பால் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள். சேலை மறைத்திருந்தாலும், அந்த அழகிய முலையின் உருவம் அவன் மனதில் அப்படியே பதிந்திருந்தது.

மாடியில் ஏறும்போது ரவி மனதில் திரும்பத் திரும்ப அந்தக் காட்சியை ஓட்டினான்.

“எப்படி இருக்கும்… அந்த முலையை… கையில் பிடிச்சு… வாயில் போட்டா…”

அவன் மூச்சை ஆழமாக இழுத்துக்கொண்டு அறைக்குள் சென்றான். கதவை மூடியதும் சுவரில் சாய்ந்து நின்று, கண்களை மூடிக்கொண்டு அந்த உருவத்தை நினைத்துக்கொண்டே இருந்தான்.