[jakash]

மாலை நேரம்.

கீழே இருந்து லேசான சிகரெட் வாசனை வந்தது. ஜோதிகா உடனே முகம் சுளித்தாள். குழந்தைக்கு அருகில் புகை போவதை அவளால் தாங்க முடியவில்லை.

அவள் இப்போதுதான் குளித்து முடித்திருந்தாள். ஈரமான கூந்தல் தோள் மீது விழுந்திருந்தது. புதிய வெள்ளை நிறச் சேலை அணிந்திருந்தாள். சேலை சற்று இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்டிருந்தது. குளித்ததும் உடல் சிவந்திருந்தது.

ஜோதிகா வேகமாக மாடிப்படிகளில் ஏறினாள். ரவியின் அறைக் கதவு திறந்தே இருந்தது. உள்ளே ரவி ஜன்னல் ஓரத்தில் நின்றுகொண்டு சிகரெட் பிடித்துக்கொண்டிருந்தான்.

ஜோதிகா உள்ளே நுழைந்தாள். ஒரே வார்த்தையும் பேசாமல் அவன் கையில் இருந்த சிகரெட்டைப் பறித்தாள். ஜன்னல் வழியாக கீழே எறிந்தாள்.

ஜோதிகா (கோபத்துடன்): “என்ன இது? டாக்டர் சொன்னாரு இல்லையா? சிகரெட் கூடாதுன்னு. குழந்தை இருக்கிற வீட்ல புகை விடறான்! என்னடா உனக்கு?”

ரவி ஒன்றுமே பேசவில்லை.

அவன் கண்கள் ஜோதிகாவை மேலிருந்து கீழாகச் சுற்றின.

ஈரக் கூந்தல். சிவந்த கன்னங்கள். வெள்ளைச் சேலையில் ஒட்டியிருந்த உடல். கழுத்தில் சில நீர் துளிகள் இன்னும் வழிந்தன. தொண்டைக் குழியில் ஒரு துளி நின்றுகொண்டிருந்தது.

ரவியின் பார்வை மெல்ல கீழே இறங்கியது.

இடுப்பு மடிப்பில்… சேலையின் ஓரத்தில்… ஒரு தண்ணீர் துளி மெதுவாக வழிந்து கொண்டிருந்தது. வெள்ளை இடுப்பின் மடிப்பில் அந்தத் துளி துளித்து, மெல்ல கீழே ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

அதைப் பார்த்தவுடன் ரவிக்கு உடனே ஜிவ் என்று சுன்னி விரைத்தது. கால் இறுகியது. மூச்சு வாங்கியது. அவன் உள்ளுக்குள் ஒரு கடும் ஆசை படர்ந்தது.

“இந்தத் துளியை… நாக்கால் எடுத்தா எப்படி இருக்கும்…
இடுப்பு மடிப்பை நக்கினா…
இவள் உடல் எப்படியிருக்கும்…”

அவன் வாயைத் திறக்கவில்லை. வெறுமனே அவளை அப்படியே ரசித்துக்கொண்டே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். கண்களில் தெளிவான காமம்.

ஜோதிகா அவன் பார்வையை உணர்ந்தாள். ஆனால் கோபத்தில் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை.

ஜோதிகா: “இனிமேல் இந்த வீட்ல சிகரெட் குடிச்சீங்கனா… நான் உங்களை வெளியே தள்ளிடுவேன். புரிஞ்சதா?”

ரவி மெல்லத் தலையை ஆட்டினான். ஆனால் கண்கள் இன்னும் அவள் இடுப்பு மடிப்பில் ஓடிக்கொண்டிருந்த அந்தத் தண்ணீர் துளியையே விடவில்லை.

ஜோதிகா அவன் பார்வையைத் தாங்க முடியாமல், சேலையைச் சரி செய்தபடி வேகமாக மாடிப்படிகளில் இறங்கினாள். போகும்போது அவள் இடுப்பு அசையும் விதத்தை ரவி இறுதி வரை பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான்.

அவன் ஜன்னல் ஓரத்தில் நின்றபடி, மெல்லச் சொல்லிக்கொண்டான்,

“இவள் திட்டினாலும்… அழகு குறையல. அந்தத் துளி மட்டும்…”