[jakash]

ஜோதிகா கிச்சனுக்குள் ஓடி கதவை மூடிக்கொண்டாள். சுவரில் சாய்ந்து நின்றாள். மார்பு வேகமாகத் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. கைகள் நடுங்கின.

மனதில் ஒரே எரிச்சல்.

“சே… என்ன இது!
கணவன் இல்லாத ஒருவன்… என் இடுப்பைத் தொட்டுட்டான்.
தொப்புள்ல குத்திட்டான்.
ஊதினான் கூட…
நான் எப்படி அனுமதிச்சுட்டேன்?
என்னால எப்படி நிற்க முடிஞ்சது?”

அவள் கையால் முகத்தை மூடிக்கொண்டாள். வெட்கம், கோபம், குழப்பம் எல்லாம் ஒரே சேர வந்தன. ரவியின் விரல்கள் இடுப்பில் உரசிய உணர்வு இன்னும் மறையவில்லை. தொப்புளில் பட்ட அவன் மூச்சு இன்னும் உஷ்ணமாகவே இருந்தது போலத் தோன்றியது.

“இவன் மேல எரிச்சல் தான் வரணும்.
குப்பத்தனமா இருக்கிற ஆள்.
அழுக்கு லுங்கி… அழுக்கு ஜட்டி…
இவன்லாம் என் உடலைத் தொடறான்?”

அப்போது உள்ளறையில் குழந்தை அழுவது கேட்டது.

ஜோதிகா விரைவாகச் சென்று குழந்தையை எடுத்தாள். மடியில் போட்டுக்கொண்டு பால் கொடுக்க ஆரம்பித்தாள். குழந்தை அவள் மார்பை இறுகப் பற்றி பால் குடித்தது.

அந்தத் தருணத்தில் திடீரென ஜோதிகாவுக்கு ஒரு எண்ணம் வந்தது.

இந்தக் குழந்தை…
ரவியின் விந்து மூலம் உருவானது.
ஒன்பது மாசம் இந்தக் குழந்தை அவள் வயிற்றில் தான் வளர்ந்தது.
அவனுடைய ரத்தம்… அவனுடைய விந்து… அவள் உடலுக்குள் கலந்தது.

அவள் மெல்ல குழந்தையின் முகத்தைப் பார்த்தாள்.

“இவன் விந்து தான்…
என் வயித்துக்குள்ள போய் இந்தக் குழந்தையா மாறினது.
அதனால தானா…
என் உடல் அவன் கைகளைத் தொட விரும்புது?
நான் மீறி… என் வயிற்றே அவனை அழைக்குதா?”

அந்த எண்ணம் வந்தவுடன் அவளுக்குள் ஒருவித பயம் பரவியது.

“சே… என்ன விஷமமான யோசனை இது!
இனி அவனைப் பார்க்கவே கூடாது.
பேசவும் கூடாது.
எவ்ளோ தூரம் முடிஞ்சுதோ அவ்ளோ தூரம் விலகி இருக்கணும்.”

ஆனால் மனதின் ஒரு மூலையில், ரவியின் கை இடுப்பில் பட்ட உணர்வும், தொப்புளில் ஊதிய மூச்சும் இன்னும் மறையாமல் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன.

ஜோதிகா குழந்தையை இறுக அணைத்துக்கொண்டு கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.