[jakash]

ஜோதிகா வீட்டைக் கூட்டி கொண்டிருந்தாள். மனதில் ரவியை நினைத்து எரிச்சலுடன் முணுமுணுத்தாள்.

“சே… இவன்லாம் ஒரு ஆளா? இந்த மாதிரி அழுக்கு ஆள்… என் குழந்தைக்கு இவனா biological father?”

அப்போது மாடியில் இருந்து சூர்யா இறங்கி வந்தான். ரவிக்கு ரூம் காட்டிவிட்டு, ஜோதிகாவிடம்,

“நான் ஆபிஸுக்குப் போறேன். அவன் ரூம்ல இருக்கான்,” என்று சொல்லிவிட்டு வெளியேறினான்.

சிறிது நேரம் கழித்து ரவி பார்த்தான் அய்யோ நம்ம கட்டப்பைய கீழே வசுட்டோம் போல

அவன் கீழே வந்தான். ஜோதிகா குட்டிக்கொண்டே அந்த கட்டப்பையைப் பார்த்தாள். திறந்து பார்த்தாள். உள்ளே அழுக்கு லுங்கியும், பழைய ஜட்டியும் இருந்தன. அவளுக்கு உடனே குமட்டல் வந்தது.

“சி…”

அவள் அந்தப் பையைத் தூக்கி எறிய முயன்றாள். அப்போது பையில் இருந்து ஒரு உடைந்த குச்சி வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருந்தது. அது சரியாக அவள் சேலையின் நூலில் சிக்கிக் கொண்டது.

ஜோதிகா குச்சியை எடுக்கப் போராடினாள். சேலை இழுபட்டது. அவளால் எடுக்க முடியவில்லை.

அப்போது ரவி திரும்பி வந்தான்.

ரவி: “மேடம்… அந்த குச்சிய தெரியாம தொடாதீங்க. கிலிசுடாம இருக்கும். நான் வர்றேன்.”

ஜோதிகா: “வேணாம்… நானே எடுக்கிறேன்.”

அவள் திரும்பிக்கொண்டு முயற்சி செய்தாள். ஆனால் குச்சி சேலையில் இன்னும் இறுக்கமாக சிக்கியிருந்தது. அவளால் அசைக்கவே முடியவில்லை.

சற்று நேரம் போராடிய பிறகு,

ஜோதிகா: “…சரி, வாங்க.”

ரவி மெல்ல நெருங்கினான். கீழே உட்கார்ந்தான்.

அவன் மெதுவாக ஜோதிகாவின் சேலையை விலக்கினான்.

வெள்ளை இடுப்பு திடீரென அவன் கண்களுக்கு முன் தெரிந்தது. ஆழமான தொப்புள் குழி. மென்மையான, சிவப்பான சருமம். இடுப்பின் வளைவு.

ரவிக்கு மூச்சு வாங்கியது. கண்கள் அப்படியே தொப்புளில் ஒட்டிக்கொண்டன. மனம் சுழன்றது.

அவன் மெல்ல குச்சியைப் பிடித்தான். எடுக்கும்போது அவன் விரல்கள் ஜோதிகாவின் இடுப்பில் லேசாக உரசின.

ஜோதிகா: “ஸ்ஸ்…”

ரவி உள்ளுக்குள் புன்னகைத்தான். வேண்டுமென்றே அந்தக் குச்சியை எடுப்பது போல் நடித்து, சரியாக அவள் தொப்புளில் ஒரு சிறிய குத்துக் கொடுத்தான்.

ஜோதிகா: “ஆ!”

ரவி உடனே,
“சாரி மேடம்… தெரியாம…”

என்று நடித்தான். ஆனால் அவன் கண்கள் இன்னும் தொப்புளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தன.

குச்சியை முழுசாக எடுத்த பிறகு, ரவி மெல்லச் சொன்னான்.

ரவி: “பொறுங்க மேடம்… லைட்டா கீறி இருக்கு.”

அவன் முகத்தை நெருக்கி, ஜோதிகாவின் தொப்புளின் மேல் மெதுவாக ஊதினான். அவன் மூச்சு தொப்புளில் பட்டது.

ஜோதிகா: “ஸ்ஸ்ஸல்…”

உடல் சிலிர்த்தது. அவள் தாங்க முடியாமல் ரவியைத் தள்ளிவிட்டு, சேலையைச் சரி செய்தபடி கிச்சன் பக்கம் ஓடினாள். கன்னங்கள் சிவந்து, மூச்சு வாங்கியபடி கதவை மூடிக்கொண்டாள்.

ரவி அங்கேயே உட்கார்ந்தபடி, அவள் தொப்புளின் மென்மையை மனதில் நினைத்துக்கொண்டே சிரித்தான்.சே முதல் நாளே தொப்புள் தரிசனம் என அவன் சந்தோசபட்டான்