[jakash]

ரவி இன்னும் ஜோதிகாவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அப்போது சூர்யா பேசினான்.

சூர்யா: “ரவி… உங்க பையன எதும் பாக்கப் போறீங்களா?”

கேள்வி கேட்டவுடன் ரவியும் ஜோதிகாவும் ஒரே நேரத்தில் பதில் சொன்னார்கள்.

ரவி: “வேணாம்.”

ஜோதிகா: “வேணாம்.”

இரண்டு குரல்களும் ஒரே நேரத்தில் ஒலித்ததும் அறையில் ஒரு கணம் அமைதி பரவியது.

ரவி ஆச்சரியத்துடன் ஜோதிகாவைப் பார்த்தான். ஜோதிகாவும் ஆச்சரியத்துடன் ரவியைப் பார்த்தாள். இருவர் கண்களும் சந்தித்தன. சில விநாடிகள் அந்தப் பார்வை நீடித்தது. ஜோதிகாவின் கன்னங்கள் லேசாகச் சிவந்தன. அவள் வேகமாகத் தலையைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

சூர்யா இருவரையும் பார்த்து புருவம் உயர்த்தினான். ஆனால் ஒன்றுமே கேட்கவில்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து ரவி பேசினான். குரல் சற்று தாழ்வாக இருந்தது.

ரவி: “வேணாம் சூர்யா சார். நான் பார்த்துட்டா… அவன் மேல பாசம் வந்துடும். அப்புறம் விட மனசு வராது. அதனால வேணாம்.”

சூர்யா தலையை ஆட்டினான்.

சூர்யா: “சரி. உங்களுக்கு மாடில ஒரு ரூம் இருக்கு. அங்க தங்கலாம்.”

பிறகு சூர்யா சற்று கண்டிப்பான குரலில் தொடர்ந்தான்.

சூர்யா: “ரவி… நீங்க இங்க இருக்கிற வரைக்கும் சிகரெட், தண்ணி எல்லாம் பண்ணக்கூடாது. டாக்டர் கஸ்டமா சொல்லிட்டார். உடல் நல்லா இருக்கணும்.”

ரவி முகத்தைச் சுளித்தான்.

ரவி: “சார்… அது இல்லாம எப்படி சார்? எனக்கு பழக்கம்…”

சூர்யா: “வேறு வழியில்ல. இருந்துதான் ஆகணும். குழந்தைக்காக.”

ரவி சற்று நேரம் யோசித்துவிட்டு தலையை ஆட்டினான்.

ரவி: “சரி சார்… ட்ரை பண்றேன்.”

சூர்யா அவனை மாடிப்படிகளின் பக்கம் அழைத்துச் சென்றான்.

ரவி போகும்போது திரும்பி ஜோதிகாவை ஒரு முறை பார்த்தான். அவள் இன்னும் தலையைத் திருப்பியபடி நின்றுகொண்டிருந்தாள். பிங்க் சேலையில் அவள் உடல் அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தது. ரவி மனதில் மீண்டும் சொல்லிக்கொண்டான்,

“இவளை நான் மறக்கவே முடியாது…”

பிறகு அவன் சூர்யாவைப் பின்தொடர்ந்து மாடிக்குச் சென்றான்.