[jakash]

மருத்துவமனையில் டாக்டர் பேசி முடித்த பிறகு, சூர்யா வீட்டுக்குத் தொலைபேசியில் அழைத்தான்.

சூர்யா: “ஜோதிகா… donor ஒத்துக்கொண்டாரு. இன்னைக்கு வர சொல்லியிருக்கேன். நீயும் வா.”

ஜோதிகாவின் குரல் உடனே மாறியது.

ஜோதிகா: “நான் வரல. வீட்ல இருக்கேன். அவனை நான் சந்திக்க மாட்டேன். நீங்க போங்க.”

சூர்யா வாதாடவில்லை. அப்படியே போன் வைத்துவிட்டான்.

---

மருத்துவமனையில் ரவி வந்தான். ஆள் கைலி, அழுக்கான டீ-ஷர்ட், முடி சிதறியிருந்தது. கையில் ஒரு பிளாஸ்டிக் கவர். சூர்யா அவனைப் பார்த்து சற்று திகைத்தான். ஆனாலும் கையை நீட்டினான்.

டாக்டர் இருவரையும் அறைக்குள் அழைத்துப் பேசினார்.

டாக்டர்: “சிகிச்சைக்கு இன்னும் சுமார் 20 நாட்கள் ஆகும். அதுவரை இவர் உடல் நல்ல நிலையில் இருக்கணும். கீரை, மாமிசம், முட்டை, பால்… சத்துள்ள உணவு. சிகரெட், மது முற்றிலும் கூடாது. புகை பிடிச்சீங்கனா stem cell quality பாதிக்கும்.”

சூர்யா தலையை ஆட்டினான். வெளியே வந்ததும் ரவியிடம் அதைத் தெளிவாகச் சொன்னான்.

ரவி உடனே தலையை ஆட்டினான்.

ரவி: “என்னால வர முடியாது சார். நான் மீன் பிடிக்கிற வேலை. தினம் போகலியான்னா வீட்டுல சோறு இல்ல.”

சூர்யா: “நான் ஒரு நாளுக்கு நீ மீன் பிடிச்சு சம்பாதிக்கிற காச விட அதிகம் தர்றேன். 20 நாளு. அதுக்கப்புறம் உனக்கு வேணும்னா போயிடலாம். குழந்தைக்காக.”

ரவி சிறிது நேரம் யோசித்தான். பிறகு தலையை ஆட்டினான்.

ரவி: “சரி. வர்றேன்.”

---

வீட்டுக்கு வருவதற்கு முன் சூர்யா மீண்டும் ஜோதிகாவுக்கு போன் செய்தான்.

சூர்யா: “ரவி வீட்டுக்கு வர்றான். 20 நாளு தங்கணும். டாக்டர் சொன்னாரு. சத்துள்ள உணவு கொடுக்கணும்.”

ஜோதிகாவின் குரல் உயர்ந்தது.

ஜோதிகா: “ஏன் இப்படி பண்ற? நான் சொன்னேன் இல்லையா அவனை நான் பார்க்க மாட்டேன்னு? வீட்டுக்குள்ள வர சொல்லிட்டியா? என்னடா இது?”

சூர்யா: “குழந்தைக்காக ஜோதிகா. வேறு வழியில்ல.”

போன் அப்படியே துண்டிக்கப்பட்டது.

---

மாலை 6 மணி.
கதவு தட்டும் சத்தம். சூர்யா திறந்தான். ரவி நின்றான்.

ஆள் கைலி கட்டி, அழுக்கான ஷர்ட், கால்நகம் நீண்டிருந்தது, முகத்தில் தூசி. முழுக்க முழுக்க குப்பத்தனமான தோற்றம்.

ஜோதிகா ஹாலில் நின்றுகொண்டு இருந்தாள். அவன் உள்ளே நுழைந்ததும் அவள் கண்கள் அவன் மேல் விழுந்தன.

முதல் பார்வையிலேயே ஜோதிகாவுக்கு எரிச்சல் வந்தது. குமட்டல் உணர்வு. “இவனா… என் குழந்தையின் biological father?” என்று மனதில் சொல்லிக்கொண்டாள். அவள் முகம் சுருங்கி, தலையைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

அதே நேரம் ரவியின் பார்வை ஜோதிகா மேல் விழுந்தது.


அவள் அணிந்திருந்தது பிங்க் நிறப் பட்டுச் சேலை. சற்று மெல்லியதாக, லைட்டா டிரான்ஸ்பரண்டாக இருந்தது. உள்ளே அணிந்திருந்த லைட் பிங்க் பிளவுஸ் சேலையின் வழியாக மெல்லியதாகத் தெரிந்தது. சேலை இடுப்பில் இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்டிருந்தது. இடுப்பின் வளைவு தெளிவாகத் தெரிந்தது. தொப்புள் பகுதி சேலையின் முந்தான் சற்று விலகியிருந்ததால் லேசாகத் தெரிந்தது. மார்பகங்களின் உயரம் பிளவுஸின் மேல் அழுத்தமாகத் தெரிந்தது. நீண்ட கூந்தல் தோள் மீது விழுந்திருந்தது. சிவப்பான முகம், பெரிய கண்கள், மெல்லிய உதடுகள்.

ரவியின் காலடிகள் தானாகவே நின்றன.

அவன் கண்கள் ஜோதிகாவை மேலிருந்து கீழாகச் சுற்றின. முதலில் அவள் முகம்… பிறகு கழுத்து… பிளவுஸின் வளைவு… இடுப்பு… சேலையின் வழியாக மெல்லியதாகத் தெரிந்த தொடைகள்…

ரவி மனதில் உடனே ஓடியது:

“இது என்ன மாதிரி பொம்பளை…
இவ்ளோ அழகா… இவ்ளோ சிவப்பா தேவதை மாதிரி லா இருக்கா நம்ம பேட்டை லா ஒருத்தி கூட இப்படி இல்லையே சே செம அழகுயா என அவன் அவளை ரசிக்க

அவன் தொண்டை உலர்ந்தது. நாக்கால் உதட்டை நக்கினான். கண்கள் இன்னும் ஜோதிகாவை விடவில்லை. அவள் உடலின் ஒவ்வொரு வளைவும் அவன் மனதில் பதிந்துகொண்டிருந்தது. பிங்க் சேலையின் மென்மையான வெளிச்சம் அவள் உடலில் பட்டு, அவளை இன்னும் அழகாகக் காட்டியது.