[tweeny_fory]

பிரிவு 7: ஜெல் பூசுதல் & கட்டுப்படுத்தப்பட்ட எட்ஜிங்

டாக்டர் ரமேஷ் KY ஜெல்லி குழாயைத் திறந்து, நீண்ட, தெளிவான ரிப்பனைச் சங்கரின் காத்திருக்கும் விரல்களின் மேல் பிழிந்தார்.

“நல்லா பூசு. பிறகு கடைசி முறை நான் காட்டின மாதிரியே தடவு — மெதுவா, ஆழமா, கட்டுப்பாட்டோட.”

சங்கர் தலையாட்டினான். பிரியா முதுகுலேறிப் படுத்திருந்தாள். முழங்கால்கள் மடக்கி, கால்கள் வெதுவெதுப்பான கம்ப்ரெஸிலிருந்து இன்னும் திறந்தபடி இருந்தன.

முழுமையாக மழிக்கப்பட்ட அவளது புண்டை மென்மையாகவும், சிவந்தும், ஏற்கனவே சற்று பிரிந்தும் தெரிந்தது. சங்கர் நெருங்கி, ஒரு கையின் விரல்களால் வெளிப்புற உதடுகளைக் கவனமாக விரித்தார். மற்றொரு கையால் ஜெல் பூசப்பட்ட இரண்டு விரல்களை அவளது வாயிலில் அழுத்தி உள்ளே தள்ளத் தொடங்கினான்.

குளிர்ந்த ஜெல்லி அவளது சூடான உள்சுவர்களைச் சந்தித்தது. பிரியாவின் மூச்சு கூர்மையாகத் தடைப்பட்டது. குளிர்ந்த, தடித்த ஜெல் ஆழமாகப் பரவியதும் சிறிய, ஆச்சரியமான ஒலி தொண்டையில் இருந்து வெளிப்பட்டது.

“இன்னும்,” என்று டாக்டர் ரமேஷ் அமைதியாகச் சொன்னார். “மேலும் உள்ளே தள்ளு. இன்னைக்கு இரவு அவளுக்கு அதிக அளவு வேணும்.”

சங்கர் மேலும் ஜெல்லி சேர்த்து, மெதுவாக ஆழமாக வேலை செய்தான். ஒவ்வொரு மடிப்பையும் வழுவழுப்பான ஜெல் பூசும்படி விரல்களை மென்மையாகச் சுழற்றினான். அவளது புண்டை நிரம்பியதாக உணரும் வரை, அதிகப்படியானவை தெளிவான, பளபளப்பான தடங்களாக அவனது விரல்களைச் சுற்றிக் கசியும் வரை அழுத்தினான்.

டாக்டர் ரமேஷ் அவளது முகத்தையும் மூச்சையும் கவனமாகப் பார்த்தார்.

“இப்போ அசையாமல் இரு. விரல்கள் உள்ளே. அசையாதே.”

சங்கர் இரண்டு விரல்கள் அம்மாவுக்குள் புதைந்த நிலையில் உறைந்தான். குளிர்ந்த ஜெல் அவளது வெப்பத்துக்கு எதிராக உருகிக்கொண்டே இருந்தது. பிரியாவின் மார்பு வேகமாக ஏறி இறங்கியது. தொடைகள் சற்று நடுங்கின. ஒவ்வொரு மூச்சிலும் மென்மையான, தன்னிச்சையான ஒலிகள் வெளிவரத் தொடங்கின.

கிட்டத்தட்ட ஒரு நிமிடத்திற்குப் பிறகு டாக்டர் ரமேஷ் மீண்டும் பேசினார்.

“மெதுவா வெளியே இழு… இப்போ நிறுத்து.”

சங்கர் விரல்களை இழுத்தான். திடீர் வெறுமைக்கு எதிர்ப்பாக பிரியாவின் இடுப்பு சற்று உயர்ந்தது. அவளது புண்டை தெளிவாக இறுக்கி, சிறிய அளவு ஜெல்லைத் தள்ளினாள்.

அவளது மூச்சு மெதுவாகும் வரை காத்திருந்தார்கள்.

“மறுபடியும்,” என்று டாக்டர் உத்தரவிட்டார். “மேலும் ஜெல். இந்த முறை ஆழமா.”

சங்கர் விரல்களை மீண்டும் பூசி உள்ளே தள்ளினான். இன்னும் அதிக ஜெல்லி சேர்த்து, பிரியாவின் கீழ் வயிறு குளிர்ந்த அழுத்தத்தை உணரும் வரை உயர அழுத்தினான். அவளது மென்மையான முனகல்கள் நீண்டன. கைகள் பாயைப் பிடித்தன.

டாக்டர் ரமேஷ் அவளது மூச்சு சீரற்று ஆகவும் தொடைகள் நடுங்கவும் தொடங்கும் வரை மட்டுமே தூண்டுதலைத் தொடர அனுமதித்தார்.

“நிறுத்து. பிடி.”

சங்கர் மீண்டும் அசையாமல் இருந்தான். விரல்கள் ஆழமாக உள்ளே. பிரியாவின் சுவர்கள் சிறிய, ரிதமான துடிப்புகளாக அவனைச் சுற்றித் துடித்து இறுக்கின. அவள் தெளிவாக விளிம்பை நெருங்கினாள். மெல்லிய முனகல் உதடுகளில் இருந்து வெளிப்பட்டது.

“வெளியே இழு.”

மூன்றாவது சுற்று அதே வழியில் தொடங்கியது. மேலும் ஜெல். மெதுவான நுழைவு. ஆழமான அழுத்தம். பிரியாவின் எதிர்வினைகள் இப்போது வேகமாக வந்தன. அவளது இடுப்பு சிறிய, உதவியற்ற வட்டங்களில் உருண்டது. முலைக்காம்புகள் இறுக்கமாகக் கடினமாக இருந்தன. மென்மையான, உடைந்த முனகல்கள் தொடர்ந்து வெளிப்பட்டன.

டாக்டர் ரமேஷ் அவளை முன்பை விட உயர ஏற அனுமதித்தார். அவளது வயிறு இறுகும் தருணத்தையும் மூச்சு தடைப்படும் தருணத்தையும் துல்லியமாகப் பார்த்தார்.

“போதும். வெளியே இழு.”

சங்கர் இழுத்தான். பிரியா விரக்தியான, வலி நிறைந்த ஒலியை எழுப்பினாள். அவளது புண்டை திறந்தபடி, தடித்த, தெளிவான ஜெல் சொட்டியபடி இருந்தது.

அவர்கள் சுற்றை இறுதியாக ஒருமுறை திரும்பச் செய்தார்கள். சங்கர் அதிக அளவு ஜெல்லியை ஆழமாக உள்ளே தள்ளினான். பிறகு டாக்டரின் அமைதியான அறிவுரைகளின் கீழ் மெதுவான, வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்ட ஸ்ட்ரோக்குகளில் விரல்களை நகர்த்தினான். பிரியாவின் முழு உடலும் இறுக்கத் தொடங்கியது. முதுகு வளைந்தது.

முனகல்கள் கூர்மையாகவும் ஆவலாகவும் மாறின.

“இப்போ நிறுத்து. முழுசா.”

சங்கர் உடனே விரல்களை எடுத்தான். பிரியா பாய் மீது சரிந்தாள். மூச்சுத் திணறல், தொடைகள் நடுக்கம், புண்டை குளிர்ந்த ஜெல்லால் நிரம்பி வழிந்தது. அவள் நான்கு தனித்தனி முறைகள் விளிம்புக்குக் கொண்டுவரப்பட்டு, ஒவ்வொரு உச்சமும் மறுக்கப்பட்டாள்.

டாக்டர் ரமேஷ் அமைதியான திருப்தியுடன் அவளைப் பார்த்தார்.

“ஜெல் இன்னும் சிறிது நேரம் அவளுக்குள்ள வேலை செய்யும். அது சுவர்களைக் குளிரவைக்கும், ஆழமாக லூப்ரிகேட் செய்யும், அவளைத் திறந்தபடி வைக்கும். இன்னைக்கு இரவு இது போதும்.”

பிரியா அசையாமல் படுத்திருந்தாள். மார்பு கடுமையாக ஏறி இறங்கியது. உடல் முடிவடையாத தேவையால் வலித்தது. ஜெல்லின் கனமான, குளிர்ந்த சுமை மெதுவான, பளபளப்பான தடங்களாக அவளிடமிருந்து தொடர்ந்து கசிந்தது.

முடிவில் அவளது புண்டை குளிர்விக்கும் ஜெல்லின் தடித்த, கனமான சுமையை வைத்திருந்தது. அது உள்சுவர்களை மெதுவான, வழுவழுப்பான மசாஜ் போலப் பூசி, வெப்பத்தைக் குறைத்து, அவளைத் திறந்தும் முழுமையாக லூப்ரிகேட் செய்யப்பட்டும் வைத்திருந்தது.

“காரிலிருந்து சாப்பாட்டைக் கொண்டு வா,” என்று டாக்டர் ரமேஷ் இறுதியாகச் சொன்னார்.

சங்கர் கைகளைத் துடைத்து, லுங்கியை இடுப்பில் கட்டி, அபார்ட்மென்ட்டை விட்டு வெளியேறினான். கதவு அவனுக்குப் பின்னால் மூடியது.

திடீர் அமைதியில், டாக்டர் ரமேஷ் கையை நீட்டி பிரியாவின் கையைத் தன் கையால் மூடினார். நீண்ட, நிலையான பிடியில் பிடித்து, அவளுக்கு மட்டும் என்று குறைந்த குரலில் பேசினார்.

“பிரியா… நீ உன் வாழ்க்கையை அனுபவிக்கணும்னு விரும்புறேன். சங்கர் உனக்கு முழுசா அர்ப்பணிச்சிருக்கான். நீ அவனுடைய உண்மையான காதலி. இப்போ அவன் உன்னைத் தொட்ட விதம் பார்த்தா, இந்த பாயிலேயே உன்னை முழுசா எடுத்திருக்கலாம்.

ஆனா ரெண்டு பேருக்கும் சரியான இன்பம் கிடைக்கணும், எல்லாத்தையும் சரியான வழியில கத்துக்கணும்னு நான் விரும்புறேன்.

அதனால தான் அவனைப் பிடிச்சிகிட்டேன். என் கட்டுப்பாட்டைத் தலையீடுன்னு தவறா நினைக்காதே.”

பிரியா மெதுவாக எழுந்து அமர்ந்தாள். முன்னால் குனிந்து, அவருடைய நெற்றியில் மென்மையான முத்தம் வைத்தாள்.

பிறகு அவருடைய ஷர்ட்டின் மேல் கைகளைச் சுற்றி உண்மையான, நன்றியுள்ள அரவணைப்பில் பிடித்தாள்.

“இல்ல டாக்டர்,” என்று அவள் அவருடைய தோளில் அமைதியாகச் சொன்னாள்.

“நான் உங்களைப் பத்தி ஒருபோதும் மோசமா உணர்ந்ததே இல்ல. நீங்க நல்ல மனசு உள்ளவங்க. எனக்கும் என் மகனுக்கும் என்ன நல்லதோ அதை மட்டும் தான் யோசிக்கிறீங்க.”

அவள் பல நீண்ட விநாடிகள் அரவணைப்பில் இருந்தாள்.

வெறுமையான முலைகள் அவருடைய ஷர்ட்டின் மெல்லிய துணி வழியாக மார்பில் லேசாக அழுத்தியபடி.

வெளியே சங்கரின் காலடிச் சப்தம் திரும்பும் வரை.

சங்கர் சாப்பாட்டுப் பைகளுடன் கதவைத் தள்ளித் திறந்து ஒரு கணம் நின்றான். அம்மா இன்னும் பாயில் அமர்ந்திருந்தாள்.

கைகள் டாக்டர் ரமேஷைச் சுற்றி அமைதியான அரவணைப்பில் இருந்தன. கடுமையான பொறாமை அவனது நெஞ்சில் ஒரு கணம் மின்னியது. அந்த உணர்வு படியும் முன் பிரியா மேலே பார்த்து, மென்மையாகப் புன்னகைத்து, அவனை அழைத்தாள்.

“இங்க வா,” என்று அவள் சொன்னாள்.

சங்கர் முழங்கால் ஊன்றினான். பிரியா அவனைத் தன் இடதுபக்கத்தில் இழுத்தாள். வலது கை இன்னும் டாக்டரைச் சுற்றியிருந்தது. சில விநாடிகள் அவள் இருவரையும் தன் பக்கவாட்டில் பிடித்திருந்தாள்.

வெறுமையான முலைகள் அவர்களுக்கு இடையில் அழுத்தியபடி. சங்கரின் நெஞ்சில் இருந்த பொறாமை வெப்பமான, சிக்கலான ஒன்றாகத் தளர்ந்தது.

அரவணைப்புக்குப் பிறகு பிரியா கவனமாக எழுந்தாள். கழற்றிய ஆடைகளைச் சேகரித்துக் குளியலறைக்குச் சென்றாள்.

கழிப்பறையில் அமர்ந்து, சிறுநீர் கழிக்கும்போது குளிர்விக்கும் ஜெல்லின் தடித்த சுமை வெளியேற அனுமதித்தாள். உணர்வு அவளை முகம் சுளிக்கச் செய்தது. பிறகு மூச்சு விட்டாள்.

வெதுவெதுப்பான தண்ணீரால் தன்னை முழுவதுமாகக் கழுவி, உலர்த்தி, எளிய பருத்தி நைட்டியை அணிந்தாள். ஹாலுக்குத் திரும்பியபோது பாய் அகற்றப்பட்டிருந்தது.

டாக்டர் ரமேஷும் சங்கரும் தரையைத் துடைத்து, பயன்படுத்திய துணிகளை மடித்து, மூன்று ஸ்டீல் தட்டுகளில் உணவை வைத்திருந்தார்கள்.

அவர்கள் தரையில் தளர்வான வட்டத்தில் அமர்ந்து சாப்பிட்டார்கள். உரையாடல் லேசாகவே இருந்தது — கல்லூரி, அக்கம்பக்கத்தின் புதிய ஸ்கூட்டர், பிரியா சில சமயம் பார்க்கும் டிவி சீரியல். மென்மையான சிரிப்பு ஒரு இரண்டு முறை எழுந்தது.

சிறிது நேரம் மூவரும் தாமதமான உணவைப் பகிரும் சாதாரண குடும்பம் போல் உணர்ந்தார்கள்.

தட்டுகள் காலியாகி, வெளியே இரவு முழுவதுமாக அமைந்ததும், டாக்டர் ரமேஷ் கைகளைத் துடைத்துப் பேசினார்.

“நாளை சரியான அமர்வைத் தொடங்குவோம். நான் இங்க வரட்டுமா, இல்ல ரெண்டு பேரும் கிளினிக்குக்கு வரீங்களா?”

பிரியா சங்கரைப் பார்த்தாள். அவன் அவளது கண்களைச் சந்தித்துச் சிறிய தலையசைவு காட்டினான். அவள் மீண்டும் டாக்டரை நோக்கித் திரும்பினாள்.

“வீட்ல பண்ணலாம்.”

“சரி,” என்று டாக்டர் ரமேஷ் சொன்னார். “நான் காலை ஒன்பது மணிக்கு வரேன். நாளை விடுமுறை.” அவர் எழுந்து, புறப்படத் தயாரானார்.

சங்கர் அம்மாவைப் பார்த்தான். பிறகு டாக்டரைப் பார்த்தான்.

“டாக்டர்… இன்னைக்கு இங்க தங்கலாமா? நீங்க ரொம்ப தூரம் போய் மறுபடியும் அதிகாலையிலேயே திரும்ப வர வேண்டியிருக்கு.”

டாக்டர் ரமேஷ் நின்றார். தெளிவாக ஆச்சரியப்பட்டார். வெளிப்படையாகப்

புன்னகைத்துக்கொண்டிருந்த சங்கரைப் பார்த்தார். பிறகு பிரியாவைப் பார்த்தார். அவள் ஒரு கணம் அவருடைய பார்வையைப் பிடித்து, அமைதியான, ஏற்கும் தலையசைவு காட்டினாள்.

சிறிய படுக்கை அறையில் ஏற்கனவே எளிய படுக்கை தயாராக இருந்தது. டாக்டர் ரமேஷ் முதலில் தலையை அசைத்தார்.

“ரெண்டு பேரையும் தொந்தரவு பண்ண விரும்பல. எனக்குத் தரை போதும்.”

சங்கர் உறுதியாகப் பேசினான்.

“ட்ரீட்மென்ட் ஆரம்பிச்ச பிறகு நான் அம்மாவோட தரையில தூங்க ஆரம்பிச்சேன்.”

பிரியாவின் கன்னங்கள் சிவந்தன. ஆனால் மென்மையான குரலில் உறுதிப்படுத்தினாள்.

“ஆமா… நாங்க பாயில சேர்ந்து தூங்குவோம். நீங்க படுக்கையை எடுத்துக்கோங்க.”

இறுதியில் டாக்டர் ரமேஷ் ஏற்றுக்கொண்டார். சிறிய அபார்ட்மென்ட்டின் குறுகிய படுக்கையில் படுத்தார்.

சங்கரும் பிரியாவும் அவருக்குச் சில அடிகள் கீழே பாயில் அமைந்தார்கள். கூரை விசிறியைத் தவிர அறை அமைதியாக இருந்தது.

டாக்டர் ரமேஷ் இருண்ட கூரையைப் பார்த்தபடி, ஒரு நீண்ட எண்ணம் அவருடைய மனதில் ஓடியது.

*இது என்னை விடப் பெரிய ஒன்று எனக்குக் கொடுத்த பரிசா? இந்த விசித்திரமான, நெருக்கமான உறவு வாழ்நாள் முழுவதும் தொடருமா, இல்ல நடுவிலேயே முடிந்துவிடுமா?*

அந்தக் கேள்வியை நீண்ட நேரம் திருப்பித் திருப்பி யோசித்தார். இறுதியில் தூக்கம் அவரை இழுக்கத் தொடங்கும் வரை.

அவருக்குக் கீழே, பாயில், பிரியாவும் சங்கரும் ஒருவரையொருவர் நோக்கிப் படுத்திருந்தார்கள். கைகள் தளர்வாக ஒருவரையொருவர் சுற்றியிருந்தன.

மூச்சு ஏற்கனவே ஒரே தாளத்தில் மெதுவாகிக் கொண்டிருந்தது. மென்மையான இருளில் அவர்கள் சிக்கலான ஆனால் உண்மையான அமைதியைக் கண்ட இரண்டு நபர்களைப் போல் தோன்றினார்கள்.

--------------------------------------------------------------------------------------