[tweeny_fory]

அத்தியாயம் 29 – டாக்டரின் வீட்டு வருகை – ஆழமான பிணைப்புகள்**

பிரிவு 1 – வருகை & வெதுவெதுப்பான வீட்டு சூழல்

டாக்டர் ரமேஷ் அண்ணா நகரில் உள்ள சிறிய அபார்ட்மென்ட்டின் வாசலில் நின்றார். அன்பான, எளிதான புன்னகையுடன்.

“ஆமா டா. ரெண்டு பேரையும் சர்ப்ரைஸ் பண்ணி, நேத்திய தீவிர அமர்வுக்குப் பிறகு பிரியாவைச் செக் பண்ணலாம்னு நினைச்சேன்.”

சங்கரின் முகம் ஒளிர்ந்தது. அவன் தயக்கமின்றி முன்னால் சென்று டாக்டரை இறுக்கமான, உண்மையான அரவணைப்புக்குள் இழுத்தான்.

“வரவேற்கிறோம் டாக்டர். முழுசா வீடு மாதிரி உணருங்க. நீங்க என் குடும்பத்துல ஒரு மெம்பர் மாதிரி ஆகிட்டீங்க.”

பிரியா சில அடிகள் பின்னால் நின்று அந்த அரவணைப்பைப் பார்த்தாள். சிக்கலான உணர்வுகள் அவள் வழியாக அலைபோல ஓடின — வெட்கம், நிம்மதி, மற்றும் சில மணி நேரங்களுக்கு முன்புதான் தன் உடலுக்குள் ஆழமாக இருந்த அதே மனிதருடன் தன் மகன் இவ்வளவு சுதந்திரமாக இருப்பதைப் பார்த்ததில் எழுந்த விசித்திரமான, எதிர்பாராத வெப்பம்.

**பிரியாவின் எண்ணங்கள்:**
என் பையன் டாக்டரை ஹக் பண்றான்… அவர் என் புண்டைக்குள்ள முழுசா விந்து விட்டிருக்கார்… ஆனா சங்கர் இப்படி ஹேப்பியா இருக்கான். என் மனசு குழப்பமா இருக்கு… ஆனா எல்லாம் என் பையன் நல்லா ஆகணும்னு தான்…

மூவரும் சிறிய ஹாலுக்குள் நகர்ந்தார்கள். பிரியா சீக்கிரமாக புதிய ஃபில்டர் காபியும் சில ஸ்நாக்ஸும் கொண்டு வந்தாள். அவர்கள் சேர்ந்து அமர்ந்தார்கள் — டாக்டர் ரமேஷ் பழைய சோபாவில், சங்கர் அவருக்கு அருகில், பிரியா தாழ்வான மேசைக்கு அருகில் தரையில். உரையாடல் லேசாகவே இருந்தது. டாக்டர் சங்கரிடம் கல்லூரி, கிளாஸ்கள், நன்றாகத் தூங்குகிறானா என்று கேட்டார்.

சங்கர் சுதந்திரமாகப் பதிலளித்தான். ஒரு இரண்டு முறை சிரித்தும் காட்டினான். பிரியா பேசுவதை விடக் கேட்டாள். அவ்வப்போது கப் நிரப்பினாள். அவளது கண்கள் இருவருக்கும் இடையே அமைதியான, சிக்கலான கவனத்துடன் நகர்ந்தன.

சூழல் ஆச்சரியப்படும் அளவுக்கு வீட்டுத் தன்மையுடன் உணர்ந்தது. ஒரு சிறிய குடும்பக் கூட்டம் போல. சிறிது நேரம் நேற்றிரவின் கனமான நிகழ்வுகள் தூரத்தில் இருப்பது போல் தோன்றியது.

கிட்டத்தட்ட இருபது நிமிட எளிதான பேச்சுக்குப் பிறகு, டாக்டர் ரமேஷ் காலி கப்யைக் கீழே வைத்து, இருவரையும் அமைதியான நோக்கத்துடன் பார்த்தார்.

“இப்போ நிலையைச் செக் பண்ணலாமா?”

பிரிவு 2 – சங்கரின் பரிசோதனை

டாக்டர் ரமேஷ் சங்கரைப் பார்த்து சமநிலையான குரலில் சொன்னார்,

“போய் ஃப்ரெஷ் ஆகிட்டு வா.”

சங்கர் தலையாட்டினான். எழுந்து சிறிய குளியலறைக்குள் சென்றான். சில நிமிடங்கள் தண்ணீர் ஓடும் சப்தம் கேட்டது. அவன் திரும்பி வந்தபோது சுத்தமான லுங்கி மட்டும் அணிந்திருந்தான். மேல் உடல் வெறுமையாக இருந்தது. முடி இன்னும் சற்று ஈரமாக இருந்தது.

டாக்டர் ரமேஷும் பிரியாவும் அவனைப் பார்த்தார்கள். டாக்டரின் முகத்தில் சிறிய புன்னகை தோன்றியது. பிரியாவின் முகபாவம் மென்மையாக, கிட்டத்தட்ட வெட்கமாக இருந்தாலும் அவளும் புன்னகைத்தாள்.

சங்கர் அவர்களின் பார்வையை உணர்ந்தான். ஒரு கணம் அவனது முகம் வெறித்தது. பிறகு அவனும் சிறிய, வெட்கமான புன்னகை காட்டினான். யாரும் சொல்லாமலேயே லுங்கியின் முடிச்சை அவிழ்த்தான். துணி கால்களில் சறுக்கிக் கீழே விழுந்தது. அவனது தடித்த சுன்னி மென்மையாகவும் கனமாகவும் தொங்கியது. குளியலுக்குப் பிறகு குளிர்ந்த காற்றால் சற்று சுருங்கியிருந்தது. தலை பாதி மூடியபடி தரையை நோக்கி இருந்தது.

பிரியா சீக்கிரமாகச் சுத்தமான பாய் ஒன்றைக் கொண்டு வந்து ஹாலின் நடுவில் விரித்தாள். டாக்டர் ரமேஷ் உட்கார நகர்ந்தார். ஆனால் அவருடைய பேண்ட் இறுக்கமாகவும் அசௌகரியமாகவும் உணர்ந்தது. பிரியா அவருடைய உடல்நிலையில் ஏற்பட்ட சிறிய மாற்றத்தைக் கவனித்தாள்.

“டாக்டர்… வீட்டுல ஃப்ரீயா இருங்க,” என்று அவள் அமைதியாகச் சொன்னாள்.

டாக்டர் ரமேஷ் அவளைப் பார்த்தார். பிறகு சிறிய தலையசைவு காட்டினார். மீண்டும் எழுந்தார்.

“எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணு,” என்று அவர் எளிமையாகச் சொன்னார்.

பிரியா நெருங்கினாள். அவளது விரல்கள் அவருடைய பெல்ட்டை அவிழ்த்தன. பிறகு பேண்ட்டின் பட்டன் மற்றும் ஜிப்பரைத் திறந்தன. அவள் அவருக்குப் பேண்ட்டைக் கீழே தள்ள உதவினாள். அவர் அதிலிருந்து வெளியேறி, கருமையான பிரிஃப் மட்டும் அணிந்தபடி பாயில் அமர்ந்தார். துணிக்குள் அவருடைய நீண்ட சுன்னியின் வடிவம் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

பிரியா அவருக்குத் தேங்காய் எண்ணெய் பாட்டிலைக் கொடுத்தாள். டாக்டர் ரமேஷ் தன் உள்ளங்கையில் நிறைய ஊற்றினார். பிறகு நேரடியாகச் சங்கரின் மென்மையான சுன்னியின் மேல் மேலும் சொட்டினார். குளிர்ந்த எண்ணெய் சங்கரின் மூச்சைத் தடைப்படுத்தியது. டாக்டர் கவனமான, தொழில்முறை அசைவுகளுடன் அவனைப் பரிசோதிக்கத் தொடங்கினார். எண்ணெயைத் தண்டின் வழியாகவும் முன்தோலைச் சுற்றியும் பரப்பினார்.

பரிசோதனை மருத்துவத் தன்மையுடன் இருந்ததால், சங்கரின் சுன்னி முதலில் பாதி மட்டுமே பதிலளித்தது. டாக்டர் ரமேஷ் முன்தோலை விரல்களுக்குள் எடுத்து மெதுவாகக் கீழே இழுக்கத் தொடங்கினார். சங்கரின் முகம் இறுகியது.

“இன்னும் கொஞ்சம் ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கு,” என்று டாக்டர் முணுமுணுத்தார். “மூச்சு விடு.”

அவர் நிலையான அழுத்தத்தைத் தொடர்ந்தார். தோல் எதிர்த்தது. பிறகு மெதுவாகப் பின்னால் சறுக்கியது. மென்மையான, ஈரமான சப்தத்துடன் வீங்கிய காளான் தலை வெளியே வந்தது. எண்ணெயால் பளபளத்தது. சங்கர் எஞ்சிய அசௌகரியத்தால் குறைந்த சீறல் ஒலியை எழுப்பினான்.

பிரியாவின் கண்கள் அமைதியான மகிழ்ச்சியால் ஒளிர்ந்தன.

“முன்னை விட நல்லா திறக்குது,” என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள்.

டாக்டர் ரமேஷ் வெளிப்பட்ட தலையை ஒரு கணம் பரிசோதித்தார். பிறகு கவனமாக முன்தோலை மீண்டும் அதன் இயல்பான நிலைக்குத் தள்ளினார். சங்கரின் சுன்னி பாதி நிமிர்ந்தபடி இருந்தது. முன்பை விடத் தடிமனாக. தலை முந்தைய நாட்களை விடச் சற்று அதிகமாக வெளிப்பட்டபடி இருந்தது.

டாக்டர் எண்ணெய் படிந்த விரல்களைச் சிறிய துணியில் துடைத்து பிரியாவைப் பார்த்தார்.

“இப்போ நீயும் உன் புடவையைக் கழற்றி இங்க எங்க பக்கத்துல உட்கார்.”