[Shrutikrishnan]

காலைல பதினொன்றரை மணி இருக்கும். எங்க டெக்ஸ்டைல் கடையில அன்னைக்குனு பாத்து எக்கச்சக்கமான கூட்டம். எங்க கடை மொத்தம் மூணு ஃப்ளோர். கிரவுண்ட் ஃப்ளோர்ல பட்டுப்புடவை, ஃபர்ஸ்ட் ஃப்ளோர்ல கிட்ஸ் & சுடிதார், செகண்ட் ஃப்ளோர்ல ஜென்ட்ஸ்னு ஒவ்வொரு மாடியிலயும் எறும்பு மொய்க்கிற மாதிரி கஸ்டமர்ஸ் நிறைஞ்சுருந்தாங்க.

நான் ஃபர்ஸ்ட் ஃப்ளோர்ல நின்னுட்டு செம டென்ஷனா வேலை பாத்துட்டு இருந்தேன்.

"ஏம்மா... அந்த கஸ்டமருக்கு அந்த புது பேட்டர்ன் எடுத்து காமிமா... சும்மா நிக்காதீங்க,"னு அங்க நின்ன சேல்ஸ் கேர்ள்ஸ் கிட்ட கத்திட்டு, அப்படியே திரும்பி பில் கவுண்டர் பக்கம் போனேன்.

"தம்பி கார்த்திக், பில்லை கொஞ்சம் சீக்கிரம் போடுபா... கியூ அவ்ளோ நீளமா நிக்குது பாரு,"னு பில் போடுற பையனை விரட்டி விட்டுட்டு இருந்தேன். நடுவுல நடுவுல புதுசா வர்ற கஸ்டமர்ஸை, "வாங்க சார், வாங்க மேடம்... என்ன பாக்குறீங்க? சுடிதார் அந்தப் பக்கம் இருக்கு பாருங்க,"னு இன்வைட் பண்ணி அனுப்பிச்சுட்டே இருந்தேன். சுத்தி அவ்ளோ சத்தம், புழுக்கம், வேர்வைனு நான் ஒரு பம்பரம் மாதிரி சுத்திட்டு இருந்தேன்.

அந்த பிஸியான நேரத்துல, நான் மேனேஜர் முருகன்கிட்ட ஏதோ சீரியஸா கணக்கு பேசிட்டு இருக்கும்போது, என் பேன்ட் பாக்கெட்ல இருந்த போன் 'டர்ர்... டர்ர்'னு வைப்ரேட் ஆச்சு. வாட்ஸ்ஆப் மெசேஜ் சத்தம். நான் எடுத்துப் பாக்கக் கூட டைம் இல்லாம, அத அப்படியே இக்னோர் பண்ணிட்டு என் வேலைய கண்டினியூ பண்ணேன்.

ஒரு பத்து நிமிஷம் கழிச்சு, கொஞ்சம் கூட்டம் விலகுன கேப்ல, சரி மெசேஜ் பாக்கலாம்னு போனை எடுத்து வாட்ஸ்ஆப்பை ஓபன் பண்ணேன். நிறைய பேர்கிட்ட இருந்து மெசேஜ் வந்துருந்துச்சு. எல்லாத்தையும் அப்படியே தள்ளிவிட்டுட்டு, ஆர்த்திகிட்ட இருந்து வந்திருந்த மெசேஜை மட்டும் ஓபன் பண்ணேன்.

அவ ரெண்டு போட்டோஸ் அனுப்பிச்சிருந்தா. ஒன்னு லைட் யெல்லோ கலர் காட்டன் குர்தி, இன்னொன்னு மெரூன் கலர் சிந்தெடிக் குர்தி வித் லெக்கின்ஸ்.

"இதுல எது ஓகேனு சொல்லு..."னு அவ மெசேஜ் பண்ணிருந்தா.

அந்த ரெண்டு போட்டோவையும் உத்துப் பாத்து, ஜூம் பண்ணி, கலர் செலக்ட் பண்ற அளவுக்கு எனக்கு அப்போ கொஞ்சம் கூட டைம் இல்ல. மைண்ட் ஃபுல்லா கடை, கஸ்டமர்னு ஓடிட்டு இருந்ததால... "ரெண்டும் சூப்பர். ரெண்டும் எடுத்துக்கோ,"னு ரொம்ப கேஷுவலா, அவசர அவசரமா ஒரு வாய்ஸ் நோட் போட்டுட்டு, போனை பாக்கெட்ல வச்சிட்டு மறுபடியும் கஸ்டமரை கவனிக்கப் போயிட்டேன்.

அடுத்த ரெண்டாவது செகண்ட் என் போன் மறுபடியும் வைப்ரேட் ஆச்சு. அவகிட்ட இருந்து உடனே ரிப்ளை.

"டேய்... ஒழுங்கா பாத்து சொல்லு டா. ரெண்டுல எது நல்லாருக்கு?"னு அவ கொஞ்சம் கோவமா கேட்ருந்தா.

"ஹேய்... நான் இங்க செம பிஸியா இருக்கேன் டி. ரெண்டும் ஓகேனு தான் சொன்னேன்ல, எடுத்துக்கோ,"னு கொஞ்சம் சலிப்பா டைப் பண்ணி சென்ட் பண்ணிட்டு, போனை எடுத்து டேபிள் மேல வச்சிட்டு, பில் கவுண்டர் பக்கம் செக் பண்ணப் போயிட்டேன்.

ஒரு பத்து பதினைஞ்சு நிமிஷம் ஆகியிருக்கும். கூட்டத்தை கொஞ்சம் சமாளிச்சு முடிச்சிட்டு, தண்ணி குடிக்கலாம்னு டேபிள் பக்கம் வந்து தண்ணிய குடிச்சிட்டே மறுபடியும் வாட்ஸ்ஆப்பை ஓபன் பண்ணேன்.

ஆர்த்திகிட்ட இருந்து வரிசையா நிறைய மெசேஜஸ் வந்துருந்துச்சு.

முதல் மெசேஜ்: "பொண்டாட்டிக்கு ஒரு டிரஸ் செலக்ட் பண்ணித் தரச் சொன்னா, அவ்ளோ பெரிய பிஸியா உனக்கு? ரொம்ப தான் சீன் போடுற..."னு அவளோட அந்த வழக்கமான செல்லக் கோவத்துல ஒரு மெசேஜ்.

அடுத்த மெசேஜ் படிச்சதும் என் ஹார்ட் பீட் லேசா ஏறுச்சு.

"இரு... உன் அட்டென்ஷனை எப்படி வாங்கணும்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்..."

இந்த மெசேஜ்க்கு அப்புறம், ஒரு நாலு போட்டோஸ் வந்துருந்துச்சு. எல்லாமே ட்ரையல் ரூம்குள்ள அவ எடுத்து அனுப்புன செல்ஃபிக்கள்.

கடையில சுத்தி நிறைய பேர் சத்தம் போட்டுட்டு இருக்காங்க. ஆனா அந்த முதல் போட்டோவை ஓபன் பண்ண அடுத்த செகண்ட், என் காதுல எந்த சத்தமும் கேக்கல.

முதல் போட்டோ... எனக்கு இதுக்கு முன்னாடி அனுப்பிச்ச அதே மஞ்ச கலர் குர்தி. அப்போ அது அழகா தெரில. என் கவனத்தை ஈர்க்கள. ஆனா இப்போ அது என்ன வாய பிளக்க வச்சது. காரணம்? அது என் பொண்டாட்டி உடம்புல இருக்கு. அவ அந்த மஞ்சள் கலர் காட்டன் குர்தியை போட்டுக்கிட்டு, ட்ரையல் ரூம் கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு எடுத்த ஃபிரண்ட் போஸ். அந்த குர்தி அவளோட ஒல்லியான உடம்புக்கு அவ்ளோ டைட்டா, கச்சிதமா ஒட்டிப் பிடிச்சிருந்துச்சு. குறிப்பா அவளோட நெஞ்சுப் பகுதி. உள்ள எந்த சப்போர்ட்டும் இல்லாம, அவளோட அந்த ரெண்டு பழுத்த மொலைகளும் அந்த மெலிசான காட்டன் துணிய முட்டிக்கிட்டு 'திம்'னு எடுப்பா நின்னுச்சு. நெக் கொஞ்சம் ஆழமா இருந்ததால, அவளோட அந்த வெண்ணை மாதிரி கிளீவேஜ் பிளவு லேசா தெரிஞ்சது. அதுக்கு நடுவுல, நான் கட்டுன அந்த தாலி எந்த மறைப்பும் இல்லாம வெளிய பளபளனு தொங்கிட்டு இருந்துச்சு. அவ கண்ணுல ஒரு கள்ளத்தனமான சிரிப்பு.

அதைப் பாத்ததும் என் தொண்டை வரண்டு போச்சு. உடனே சுத்தி முத்திப் பாத்தேன். யாரும் என்னை கவனிக்கலனு தெரிஞ்சதும், கூட்டத்துல இருந்து விலகி, ட்ரையல் ரூம் பக்கத்துல இருந்த ஒரு இருட்டான ஸ்டாக் ரூம் கார்னருக்கு வேகமா நடந்து போனேன். அங்க போய் நின்னுட்டு, அந்த போட்டோவை ஜூம் பண்ணேன். அவளோட அந்த விறைப்பான காம்புகள் குர்திக்கு வெளிய லேசா துருத்திட்டு நிக்கிறத பாக்க பாக்க, என் பேன்ட்டுக்குள்ள சுன்னி லேசா ஒரு ஆட்டம் காண ஆரம்பிச்சது.

ரெண்டாவது போட்டோ ஓபன் பண்ணேன். அதே மஞ்சள் குர்தியில சைடு போஸ். அவளோட இடுப்பு வளைவும், முன்னாடி தூக்கிட்டு நிக்குற அந்த மொலையோட ப்ரொஜெக்‌ஷனும் அப்பட்டமா தெரிஞ்சது.

மூணாவது போட்டோ. இப்போ அந்த மெரூன் கலர் சிந்தெடிக் குர்தியும், ஒயிட் கலர் லெக்கின்ஸும். ஃபிரண்ட் போஸ். அந்த சிந்தெடிக் மெட்டீரியல் அவ உடம்போட ஒட்டியிருந்துச்சு. அவளோட வயிறு, இடுப்பு எல்லாம் அந்த துணியில செதுக்குன மாதிரி தெரிஞ்சது.

நாலாவது போட்டோ... இதைப் பாத்ததும் என் மூச்சே ஒரு செகண்ட் நின்னு போச்சு. அதே மெரூன் குர்தி, சைடு போஸ். ஆனா இதுல அவளோட டார்கெட் அவ மொலை இல்ல. அவ கண்ணாடியைப் பாத்து திரும்பி, தன் இடுப்பை லேசா வளைச்சு, அவளோட பின்னழகை ஃபோகஸ் பண்ணி எடுத்திருந்தா. அந்த ஒயிட் லெக்கின்ஸ்ல... அட கடவுளே! அவளோட அந்த அகலமான, கர்வியான குண்டியோட ஷேப் எந்த ஃபில்டரும் இல்லாம உருண்டையா, பெர்ஃபெக்ட்டா தெரிஞ்சது. அவ ஒல்லியா இருந்தாலும், அவளோட அந்த குண்டி மட்டும் அவ்ளோ பெருசா, அந்த லெக்கின்ஸ் துணியை கிழிச்சிட்டு வெளிய வர்ற மாதிரி டைட்டா இருந்துச்சு. லெக்கின்ஸ் மெலிசா இருந்ததால, அவளோட அந்த குண்டிப் பிளவு கூட லேசா வளைஞ்சு தெரிஞ்சது.

அவ சொன்ன மாதிரியே செஞ்சுட்டா. அவளோட இந்த நாலு போட்டோஸைப் பாத்ததும், எனக்கு கடையில இருந்த பிஸி, டென்ஷன் எல்லாம் எங்கயோ பறந்து போயிடுச்சு. அந்த இருட்டான ஸ்டாக் ரூம் கார்னர்ல, போனை உத்துப் பாத்துக்கிட்டே நின்னேன். என் சுன்னி இப்போ இரும்பு ராடு மாதிரி விறைச்சு, என் பேன்ட் ஜிப்பை முட்டிக்கிட்டு வெறித்தனமா நின்னுச்சு. என் பொண்டாட்டியோட இந்த சூடான தரிசனத்தை பாக்க பாக்க எனக்குள்ள காமம் தலைக்கேறுச்சு.

என் விரல்கள் அவசர அவசரமாக டைப் பண்ணுச்சு.

"ஹேய்... சூப்பரா இருக்கு டி. அதுவும் அந்த ரெண்டாவது மெரூன் குர்தில... செம ஹாட் டி நீ. லெக்கின்ஸ்ல உன் ஷேப் அப்படியே அள்ளுது..."னு நான் மூடு ஏறுன தவிப்போட பச்சையா மெசேஜ் பண்ணேன்.

மெசேஜ் சென்ட் ஆன அடுத்த செகண்டே, அவகிட்ட இருந்து ரிப்ளை வந்துச்சு. ஆன்லைன்ல எனக்காகத் தான் வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்திருக்கா.

"ஓஹோ... முன்னாடி நான் கேட்டுக்கிட்டே இருக்கும்போது ரிப்ளை பண்ண பத்து நிமிஷம் ஆச்சு. 'நான் செம பிஸியா இருக்கேன், டைம் இல்ல'னு அவ்ளோ பில்டப் விட்ட. இப்போ மட்டும் எங்க இருந்து டா ரிப்ளை வந்துச்சு?"னு அவ என்னைய வச்சு செஞ்சா.

நான் அசடு வழிஞ்சிட்டே, "அதுல அப்படித் தான். பிஸியா இருந்தாலும், நீ இப்படி அனுப்புனா பாக்காம இருக்க முடியுமா? மெரூன் செமையா இருக்கு டி... அதையே ஓகே பண்ணிரு,"னு நான் கொஞ்சம் வழிஞ்சுக்கிட்டே மெசேஜ் பண்ணேன்.

நான் அவகிட்ட இருந்து ரிப்ளையை எதிர்பார்த்து காத்துட்டு இருந்தேன். ஆனா அவ அனுப்பிச்ச அடுத்த மெசேஜ்… வாய்ஸ் நோட்டா அனுப்பிச்சு இருந்தா…

"ஓ... இப்போ மட்டும் எப்படி டா டைம் கிடைச்சுது? லேட் ஆயிடுச்சு புருஷா... நீ போய் உன் கடையைப் பாரு. உனக்குத் தான் சுத்தமா டைம் இல்லையே. நான் வெளிய காத்துட்டு இருக்குற 'என் புருஷன்' கிட்டயே நேர்ல காமிச்சு எப்டி இருக்குனு கேட்டுக்கிறேன். அவனுக்கு டைம் நிறைய இருக்கு... கண்ணால பாத்து, நல்லா ரசிச்சு செலக்ட் பண்ணித் தருவான். பாய்!" அந்த வாய்ஸ் நோட்டுக்கு கீழயே ஒரு கண்ணடிக்கிற ஸ்மைலி வேற.

இந்த இந்த வாய்ஸ் நோட்டை கேட்டதும், என் உடம்புல ஒரு வக்கிரமான சூடு சுரீர்னு ஏறுச்சு. 'என் புருஷன்கிட்டயே கேட்டுக்கிறேன்' - அதாவது வெளிய நின்னுட்டு இருக்குற அஜய்கிட்ட அவ நேர்ல காமிச்சு செலக்ட் பண்ணப் போறாங்குற விஷயம் எனக்கு 'பக்'குனு உறைச்சது.

நான் ஜூம் பண்ணி, மூச்சப் பிடிச்சுப் பாத்து கை அடிக்க நினைச்ச அதே மெரூன் டிரஸ்ஸை... அந்த டைட்டான லெக்கின்ஸை... அப்பட்டமா தெரியுற அந்த குண்டி ஷேப்பை... இப்போ என் பொண்டாட்டி ட்ரையல் ரூம்ல இருந்து வெளிய போய் என் பெஸ்ட் பிரெண்டுக்கு நேர்ல லைவ்வா காமிக்கப் போறா! அவ அந்த லெக்கின்ஸோட அஜய் முன்னாடி போய் நின்னா, அவன் எப்படிப் பாப்பான்? அவனோட பார்வை அந்த லெக்கின்ஸ் மேல எந்தெந்த இடத்துல எல்லாம் ஊர்ந்து போகும்னு நினைக்க நினைக்க என் சுன்னி பேன்ட்டுக்குள்ள துடி துடினு துடிச்சது.

"ஹேய்... வாலு, விளையாடாத டி. மெரூன் ஓகே பண்ணு. பட் அது அங்க போடாத. நம்ம பெட்ரூம்ல போட தான் கேட்டேன். அங்க போட டீசென்ட்டா வேற எடு. அந்த டைட்டான குர்தியோட அவன் முன்னாடி போய் நிக்காத டி..."னு நான் தவிப்போட வாய்ஸ் நோட்டை மெசேஜ் பண்ணேன். ஆனா மெசேஜ் டெலிவர் ஆச்சு, ரிப்ளை வரல.

உடனே அவளுக்கு கால் பண்ணேன். ரிங் போச்சு... எடுக்கல. ரெண்டாவது டைம் கால் பண்ணேன்... அப்பவும் எடுக்கல. வேணும்னே என்னை உசுப்பேத்துறதுக்காகவே போனைப் பாக்காத மாதிரி இக்னோர் பண்றானு எனக்கு நல்லாவே புரிஞ்சது.

நான் அந்த ஸ்டாக் ரூம் கார்னர்ல, விறைச்சு நின்ன சுன்னியோட, என்ன பண்றதுனு தெரியாம நின்னேன். சுத்தி கடையில அவ்ளோ கூட்டம், பில் கவுண்டர்ல சத்தம், கஸ்டமர்ஸ் கூப்பிடுற சத்தம்னு எல்லாமே கேட்டுட்டு இருந்தாலும், என் மைண்ட் ஃபுல்லா இப்போ சேலத்துல இருக்குற அந்த ட்ரையல் ரூம் வாசல்ல தான் நின்னுட்டு இருந்துச்சு. இப்போ அவ வெளிய போயிருப்பாளா? நேர்ல அஜய் முன்னாடி எப்படி நிப்பா? அவன் அந்த லெக்கின்ஸை எவ்ளோ உத்துப் பாத்துருப்பான்?னு ஆயிரம் கற்பனைகள் மூளைக்குள்ள ஓடி, என் காமத்தை இன்னும் எகிற வச்சுச்சு.

"சார்... இந்த டிசைன்ல வேற கலர் இருக்கா சார்?"னு ஒரு கஸ்டமர் வந்து கூப்பிட, நான் டக்குனு சுயநினைவுக்கு வந்து, சுன்னிய பேன்ட்டுக்குள்ள அட்ஜஸ்ட் பண்ணி விட்டுட்டு வெளிய போனேன்.

அதுக்கப்புறம் அன்னைக்கு நாள் பூரா கடையில எக்கச்சக்கமான வேலை. கஸ்டமர்ஸை சமாளிக்கிறது, பில் செக் பண்றதுனு உடம்பு மட்டும் தான் பம்பரம் மாதிரி வேலை பாத்துட்டு இருந்துச்சு. ஆனா, அப்பப்போ ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் கேப் கிடைக்கும் போதெல்லாம், என் மனசு சேலம் கடைக்குத் தான் போச்சு. இப்போ அஜய் என்ன பண்றான்? ஆர்த்தி என்ன பண்றா? அந்த நினைப்பு வர வர, சுத்தி எவ்ளோ பேர் இருந்தாலும், என் சுன்னி பேன்ட்டுக்குள்ள 'தக் தக்'னு துடிக்க ஆரம்பிச்சிரும். அவகிட்ட இருந்து எந்த மெசேஜும் வரல, நானும் பிஸியில அப்படியே விட்டுட்டேன்.

அப்படியே நாள் ஓடி, நைட் ஒரு 10 மணி இருக்கும். கடையில வேலை செய்ற எல்லாரும் வீட்டுக்கு கிளம்பி போய்ட்டாங்க. ஷட்டரை சாத்திட்டு நான் மட்டும் தனியா உக்காந்து அன்னைக்கு கலெக்‌ஷன் கணக்கு வழக்கைப் பாத்துட்டு இருந்தேன். கடை ஃபுல்லா மயான அமைதி. ஏசி ஓடுற சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுட்டு இருந்துச்சு.

அப்போ என் போன் ரிங் ஆச்சு. ஸ்க்ரீனைப் பாத்தேன்... 'ஆர்த்தி'னு பேர் வந்துச்சு.

அவ்ளோ நேரம் இருந்த தவிப்பு, அந்த வக்கிரமான கற்பனைகள் எல்லாம் ஒண்ணா சேர, நான் டக்குனு போனை எடுத்து அட்டென்ட் பண்ணேன்.