31-10-2026, 04:51 AM
விந்து தானம் செயல்முறை முடிந்த சில வாரங்களில் ஜோதிகாவுக்கு கர்ப்பம் உறுதி செய்யப்பட்டது.
முதல் நாள் டெஸ்ட் பார்த்தபோது ஜோதிகா கண்களில் கண்ணீர் வந்தது. சூர்யா அவளை அணைத்துக்கொண்டு,
“நம்ம குழந்தை… நம்மதான்,” என்றான்.
அன்றிலிருந்து சூர்யா அவளை மிகவும் கவனமாகப் பார்த்துக்கொண்டான். காலையில் தேநீர் கொண்டு வந்து கொடுத்தான். மருந்து நேரத்துக்கு நினைவூட்டினான். இரவு அவள் கால்களை அமுக்கிவிட்டான். ஜோதிகாவுக்கு வாந்தி வரும்போதெல்லாம் அவன் அருகிலேயே இருந்தான்.
பத்து மாதங்கள் கடந்தன.
மருத்துவமனையில் பிரசவம். ஜோதிகா கடுமையான வலியுடன் போராடினாள். சூர்யா வெளியே நின்று கொண்டிருந்தான். சிறிது நேரம் கழித்து செவிலியர் சிறிய ஆண் குழந்தையைக் கொண்டு வந்தாள்.
சூர்யா குழந்தையைப் பார்த்ததும் கண்களில் நீர் வந்தது. ஜோதிகா படுக்கையில் பலவீனமாகப் புன்னகைத்தாள்.
சூர்யா: “நம்ம மகன்…”
ஜோதிகா: “ஆமா… நம்ம மகன்.”
---
வீடு திரும்பிய பிறகு ஒரு மாதம் முழுவதும் இருவரும் சந்தோஷத்தில் மூழ்கியிருந்தார்கள். குழந்தை அழகாக, ஆரோக்கியமாக இருந்தது. இரவுகளில் ஜோதிகா குழந்தையைத் தூங்கவைத்துவிட்டு சூர்யாவின் மார்பில் சாய்ந்து படுப்பாள். சூர்யா அவள் தலையை வருடினான். அந்த ஒரு மாதம் அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் மிகவும் அமைதியான, மகிழ்ச்சியான காலமாக இருந்தது.
---
ஒரு மாதம் கழித்து திடீரென குழந்தையின் உடல்நிலை மோசமானது.
காய்ச்சல், அழுகை, உணவு ஏற்காமல் போனது. மருத்துவமனையில் சேர்த்தார்கள். பரிசோதனைகள் நடந்தன. முடிவுகள் வந்தபோது டாக்டரின் முகம் கவலையாக இருந்தது.
டாக்டர்: “குழந்தைக்கு அரிய வகை ரத்தக் கோளாறு. சிகிச்சைக்கு matching stem cell தேவை. உங்க family-ல யாருக்குமே match ஆகல. Biological father-தான் ஒரே வழி. Donor details bank-ல இருக்கு. அவரை அழைக்க வேண்டும்.”
ஜோதிகா படுக்கையில் உட்கார்ந்தபடி கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அவள் உடல் ஏற்கனவே பிரசவத்தால் வீக்கமாக இருந்தது. கண்களில் பயம்.
சூர்யா டாக்டரிடம்,
“வேறு வழியில்லையா டாக்டர்?”
டாக்டர் தலையை ஆட்டினார்.
“இப்போதைக்கு இல்ல. நேரம் தாமதிக்கக்கூடாது.”
மருத்துவமனை காரிடாரில் சூர்யாவும் ஜோதிகாவும் உட்கார்ந்தார்கள். நீண்ட மவுனம்.
ஜோதிகா மெல்லப் பேசினாள். குரல் நடுங்கியது.
ஜோதிகா: “குழந்தைக்காக… அழைக்கணும். வேறு வழியில்ல சூர்யா.”
சூர்யா தலையைக் குனிந்து உட்கார்ந்திருந்தான். சிறிது நேரம் கழித்து தலையை ஆட்டினான்.
சூர்யா: “சரி. குழந்தைக்காக… அழைக்கலாம்.”
இருவரும் ஒரே முடிவுக்கு வந்தார்கள். குழந்தையின் உயிருக்காக, anonymous-ஆ இருந்த biological father-ஐ அழைக்க முடிவு செய்தார்கள்.
முதல் நாள் டெஸ்ட் பார்த்தபோது ஜோதிகா கண்களில் கண்ணீர் வந்தது. சூர்யா அவளை அணைத்துக்கொண்டு,
“நம்ம குழந்தை… நம்மதான்,” என்றான்.
அன்றிலிருந்து சூர்யா அவளை மிகவும் கவனமாகப் பார்த்துக்கொண்டான். காலையில் தேநீர் கொண்டு வந்து கொடுத்தான். மருந்து நேரத்துக்கு நினைவூட்டினான். இரவு அவள் கால்களை அமுக்கிவிட்டான். ஜோதிகாவுக்கு வாந்தி வரும்போதெல்லாம் அவன் அருகிலேயே இருந்தான்.
பத்து மாதங்கள் கடந்தன.
மருத்துவமனையில் பிரசவம். ஜோதிகா கடுமையான வலியுடன் போராடினாள். சூர்யா வெளியே நின்று கொண்டிருந்தான். சிறிது நேரம் கழித்து செவிலியர் சிறிய ஆண் குழந்தையைக் கொண்டு வந்தாள்.
சூர்யா குழந்தையைப் பார்த்ததும் கண்களில் நீர் வந்தது. ஜோதிகா படுக்கையில் பலவீனமாகப் புன்னகைத்தாள்.
சூர்யா: “நம்ம மகன்…”
ஜோதிகா: “ஆமா… நம்ம மகன்.”
---
வீடு திரும்பிய பிறகு ஒரு மாதம் முழுவதும் இருவரும் சந்தோஷத்தில் மூழ்கியிருந்தார்கள். குழந்தை அழகாக, ஆரோக்கியமாக இருந்தது. இரவுகளில் ஜோதிகா குழந்தையைத் தூங்கவைத்துவிட்டு சூர்யாவின் மார்பில் சாய்ந்து படுப்பாள். சூர்யா அவள் தலையை வருடினான். அந்த ஒரு மாதம் அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் மிகவும் அமைதியான, மகிழ்ச்சியான காலமாக இருந்தது.
---
ஒரு மாதம் கழித்து திடீரென குழந்தையின் உடல்நிலை மோசமானது.
காய்ச்சல், அழுகை, உணவு ஏற்காமல் போனது. மருத்துவமனையில் சேர்த்தார்கள். பரிசோதனைகள் நடந்தன. முடிவுகள் வந்தபோது டாக்டரின் முகம் கவலையாக இருந்தது.
டாக்டர்: “குழந்தைக்கு அரிய வகை ரத்தக் கோளாறு. சிகிச்சைக்கு matching stem cell தேவை. உங்க family-ல யாருக்குமே match ஆகல. Biological father-தான் ஒரே வழி. Donor details bank-ல இருக்கு. அவரை அழைக்க வேண்டும்.”
ஜோதிகா படுக்கையில் உட்கார்ந்தபடி கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அவள் உடல் ஏற்கனவே பிரசவத்தால் வீக்கமாக இருந்தது. கண்களில் பயம்.
சூர்யா டாக்டரிடம்,
“வேறு வழியில்லையா டாக்டர்?”
டாக்டர் தலையை ஆட்டினார்.
“இப்போதைக்கு இல்ல. நேரம் தாமதிக்கக்கூடாது.”
மருத்துவமனை காரிடாரில் சூர்யாவும் ஜோதிகாவும் உட்கார்ந்தார்கள். நீண்ட மவுனம்.
ஜோதிகா மெல்லப் பேசினாள். குரல் நடுங்கியது.
ஜோதிகா: “குழந்தைக்காக… அழைக்கணும். வேறு வழியில்ல சூர்யா.”
சூர்யா தலையைக் குனிந்து உட்கார்ந்திருந்தான். சிறிது நேரம் கழித்து தலையை ஆட்டினான்.
சூர்யா: “சரி. குழந்தைக்காக… அழைக்கலாம்.”
இருவரும் ஒரே முடிவுக்கு வந்தார்கள். குழந்தையின் உயிருக்காக, anonymous-ஆ இருந்த biological father-ஐ அழைக்க முடிவு செய்தார்கள்.

![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)