[jakash]

மாதங்கள் கடந்துவிட்டன.
விந்து தானம் பற்றிய பேச்சு அன்றுக்குப் பிறகு வீட்டில் எழுப்பப்படவில்லை. ஆனால் இருவருடைய மனதிலும் அது ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது. ஜோதிகா வெளியில் சிரித்தாலும், உள்ளுக்குள் ஒருவித வெறுமை தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை.
உறவினர் வீட்டில் ஒரு சிறிய விழா. ஜோதிகா போக வேண்டியிருந்தது. சூர்யா வேலை காரணமாக வரவில்லை.

வீட்டில் பெண்கள் அனைவரும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். பேச்சு மெல்ல குழந்தைகள் பக்கம் திரும்பியது.

ஒரு அத்தை (சற்று கேலியுடன்): “ஜோதிகா… உனக்கு இன்னும் குழந்தை இல்லையே? எத்தனை வருஷம் ஆச்சு திருமணம்?”

இன்னொருத்தி: “எங்க வீட்டு பொண்ணுக்கு ஒரு வருஷத்துலயே குழந்தை. நீ மட்டும் என்ன பண்ற?”

மூன்றாவது பெண் (குரலைத் தாழ்த்தி): “கணவன் பக்கம் குறை இருக்கா? அப்படின்னா சொல்லு… எல்லாரும் தெரிஞ்சுக்கட்டும்.”

சுத்தி இருந்த பெண்கள் சிரித்தார்கள். சிலர் மூக்கைச் சுளித்தார்கள். ஜோதிகாவின் முகம் வெளுத்துப்போனது. அவள் ஒன்றுமே பேசவில்லை. தலையைக் குனிந்து உட்கார்ந்திருந்தாள். உள்ளுக்குள் அவமானம் கொதித்தது.

அவள் அங்கேயே உட்காராமல், சாக்காக ஒன்றைச் சொல்லிவிட்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள்.

---

வீடு திரும்பியதும் அவள் நேராக சூர்யாவிடம் சென்றாள். கதவைத் திறந்ததும் சூர்யா அவள் முகத்தைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டான்.

சூர்யா: “என்ன ஆச்சு? முகம் என்னாச்சு?”

ஜோதிகா பைகளைக் கீழே போட்டுவிட்டு, சூர்யாவை அப்படியே அணைத்துக்கொண்டு அழுதாள். நெஞ்சு பதற, கண்ணீர் தொடர்ந்து வந்தது.

சூர்யா அவள் முதுகை வருடினான்.

“சொல்லு ஜோதிகா… என்ன ஆச்சு?”

ஜோதிகா அழுகையோடு மெல்லப் பேசினாள்.

ஜோதிகா: “எல்லாரும்… எல்லாரும் கேட்டாங்க. குழந்தை இல்லையே… உன் பக்கம் குறையா… என்ன பண்ற… அசிங்கமா சிரிச்சாங்க சூர்யா. என்னால தாங்க முடியல…”

சூர்யா அவளை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டான். ஒன்றுமே பேசவில்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து ஜோதிகா தலையை உயர்த்தினாள். கண்கள் சிவந்திருந்தன. குரல் நடுங்கியது.

ஜோதிகா: “நான்… ஓகே. சூர்யா… நான் ஓகே. அந்த sperm donation… பண்ணலாம். எனக்கு வேணும். குழந்தை வேணும். இனிமேல் அந்த மாதிரி யாரும் என்னை கேட்கக்கூடாது…”

சூர்யா அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். அவன் கண்களிலும் கண்ணீர் வந்தது.

சூர்யா: “நிச்சயமா? நீ யோசிச்சுட்டு சொல்றியா?”

ஜோதிகா தலையை ஆட்டினாள். மீண்டும் அழுதாள்.

சூர்யா அவளை இறுக அணைத்துக்கொண்டு,

“சரி… சரி ஜோதிகா. நம்ம பண்ணலாம். நான் இருக்கேன். நீ தனியா இல்ல.”

இரண்டு பேரும் அப்படியே நின்றுகொண்டு அழுதார்கள். அன்றிரவு முதல் முறையாக, நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு, இருவரும் ஒரே படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டார்கள். ஜோதிகா சூர்யாவின் மார்பில் தலையை வைத்துக்கொண்டு, கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.